ΜΕΓΑΛΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΟΜΙΛΩΝ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ 2018

 

Τρίτη 12 Ιουνίου 2018

του σ. Καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά

 

Τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα διαχωρίζονται από τα μικρά και συνηθισμένα (όπως είναι τα συνέδρια) κυρίως από τους μεγάλους διαθέσιμους πόρους οι οποίοι επενδύονται για υποδομές, στάδια, απαλλοτριώσεις, κλπ., με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στις πόλεις που φιλοξενούν τα αθλητικά αυτά γεγονότα.

Επίσης, η μεγάλη τηλεθέαση και η παρακολούθηση από τους φιλάθλους σχετίζεται με το παγκόσμιο κύπελλο, και ως εκ τούτου και από αυτή τη διάσταση το παγκόσμιο κύπελλο χαρακτηρίζεται ως ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός.

Επίσης θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα σχετίζονται με τις χρηματιστηριακές αγορές. Οι Αshton κλπ., διερεύνησαν την επίπτωση των επιτυχιών της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Αγγλίας στις αποδόσεις του δείκτη FTSE 100. Το αποτέλεσμα της έρευνάς τους ήταν ότι καλές επιδόσεις της εθνικής ομάδας συνοδεύονται και από καλές αποδόσεις στο χρηματιστήριο και αντίστροφα. Άλλοι ερευνητές σε έρευνά τους μεταξύ 39 χωρών διερεύνησαν τη σχέση μεταξύ των διεθνών ποδοσφαιρικών αποτελεσμάτων και των αποδόσεων των μετοχών του χρηματιστηρίου.  Η έρευνά τους κατέληξε στην ύπαρξη ισχυρής συσχέτισης ανάμεσα στα αθλητικά συναισθήματα και τις αποδόσεις των μετοχών.

Τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα όπως είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αποτελούν  πολύπλοκα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, τα οποία όμως έχουν επίπτωση στη ζωή των πολιτών χωρίς αυτοί να ερωτώνται.

Ας πάμε στη Ρωσία η οποία φιλοξενεί το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, και ας δώσουμε συνοπτικά τις προβλέψεις μας για κάθε όμιλο ξεχωριστά.

1ος Όμιλος: Ρωσία, Αίγυπτος, Ουρουγουάη, Σ. Αραβία

Ανάμεσα στις ομάδες του πρώτου ομίλου βρίσκεται και η ομάδα της διοργανώτριας χώρας,  η Ρωσία. Η ομάδα της Ουρουγουάης καθώς και η διοργανώτρια χώρα Ρωσία, φαίνεται να εξασφαλίζουν τις δύο πρώτες θέσεις. Η Αίγυπτος όμως μπορεί να αποτελέσει την έκπληξη και να αφήσει εκτός της Ρωσία. Έτσι καταλήγουμε στη πρόταση:

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Ουρουγουάη.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Ρωσία ή Αίγυπτος.

 

2ος Όμιλος: Πορτογαλία, Ισπανία, Μαρόκο, Ιράν

 

Στον δεύτερο όμιλο, οι πιθανότητες για την κατάληψη της πρώτης θέσης αναδεικνύουν την ομάδα της Ισπανίας, ενώ για τη δεύτερη θέση την ομάδα της Πορτογαλίας.

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Ισπανία.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Πορτογαλία.

 

3ος Όμιλος: Γαλλία, Αυστραλία, Περού, Δανία

 

Από τις δύο ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες, της Γαλλίας και της Δανίας, οι πιθανότητες δείχνουν ότι η Γαλλία είναι εκείνη που θα καταλάβει τη πρώτη θέση. Για τη δεύτερη θέση οι πιθανότητες δε δείχνουν μεγάλες και σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών άλλων ομάδων.

 

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Γαλλία.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Η Δανία ή το Περού.

 

4ος Όμιλος: Αργεντινή, Ισλανδία, Κροατία, Νιγηρία

 

Η ομάδα της Αργεντινής κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να συμμετέχει στο παγκόσμιο κύπελλο της Ρωσίας. Οι πιθανότητες υποδεικνύουν για την κατάληψη της πρώτης θέσης στην Αργεντινή. Η Ισλανδία, ήταν η έκπληξη του Euro και οι παίκτες της θα έχουν πάλι την ευκαιρία να δείξουν το ομαδικό τους πνεύμα στα γήπεδα της Ρωσίας. Η Νιγηρία, με παίκτες ταλέντα συνήθως στις διεθνείς οργανώσεις, δεν έχει την αναμενόμενη επίδοση. Η Κροατία αναμένεται ότι θα παλέψει για τη δεύτερη θέση με την Ισλανδία.

 

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Αργεντινή.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Η Ισλανδία ή η Κροατία.

 

5ος Όμιλος: Βραζιλία, Ελβετία, Κόστα Ρίκα, Σερβία

 

Ανάμεσα στις ομάδες του 5ου Ομίλου, οι πιθανότητες αναδεικνύουν ως πρώτη ομάδα του Ομίλου την Βραζιλία. Για τη δεύτερη θέση οι πιθανότητες είναι αρκετά μοιρασμένες με πολύ μικρό προβάδισμα αυτό της Ελβετίας έναντι της Σερβίας.

 

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Βραζιλία.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Η Ελβετία ή η Σερβία.

 

6ος Όμιλος: Γερμανία, Μεξικό, Σουηδία, Ν. Κορέα

 

Στον 6ο Όμιλο, το φαβορί για τη πρώτη θέση σύμφωνα και με τις πιθανότητες είναι η εθνική ομάδα της Γερμανίας. Για τη δεύτερη θέση οι πιθανότητες δείχνουν το Μεξικό.

 

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Γερμανία.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Μεξικό.

 

7ος Όμιλος: Βέλγιο, Παναμάς, Τυνησία, Αγγλία

 

Από τις ομάδες του 7ου Ομίλου, οι πιθανότητες για την κατάληψη της πρώτης θέσης τείνουν υπέρ της Ομάδας του Βελγίου και ακολουθεί η Αγγλία.

 

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Το Βέλγιο.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Αγγλία.

 

8ος Όμιλος: Πολωνία, Σενεγάλη, Κολομβία, Ιαπωνία

 

Οι ομάδες του 8ου Ομίλου βρίσκονται περίπου στο ίδιο επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και οι πιθανότητες δεν μπορούν σε σημαντικό βαθμό να έχουν μεγάλες αποκλίσεις. Όμως σύμφωνα πάλι με τις πιθανότητες καταλήγουμε πάλι στο συμπέρασμα ότι στην 1η θέση του Ομίλου εμφανίζεται η Κολομβία και ακολουθεί η Ιαπωνία.

 

Πρώτη θέση για τις 16 ομάδες της επόμενης φάσης: Η Κολοβία.

Δεύτερη θέση για τις 16 ομάδες: Ιαπωνία.

 

Μετά από την ανάλυση που προηγήθηκε, σύμφωνα με τις πιθανότητες διαμορφώνεται και ο Πίνακας της επόμενης φάσης των 16:

 

  • Νικητής 1ου Ομίλου (Ουρουγουάη) έναντι 2ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Πορτογαλία)
  • Νικητής 2ου Ομίλου (Ισπανία) έναντι 1ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Ρωσία ή Αίγυπτος)
  • Νικητής 3ου Ομίλου (Γαλλία) έναντι 4ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Κροατία)
  • Νικητής 4ου Ομίλου (Αργεντινή) έναντι 3ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Δανία ή Περού)
  • Νικητής 5ου Ομίλου (Βραζιλία) έναντι 6ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Μεξικό)
  • Νικητής 6ου Ομίλου (Γερμανία) έναντι 5ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Ελβετία ή Σερβία)
  • Νικητής 7ου Ομίλου (Βέλγιο) έναντι 8ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Ιαπωνία)
  • Νικητής 8ου Ομίλου (Κολομβία) έναντι 7ου Ομίλου – 2η Ομάδα (Αγγλία)

 

Καλή ανάγνωση και καλή επιτυχία!!

Advertisements
Posted in Αθλητικά | Tagged | Leave a comment

Η ΚΡΥΦΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ 2018

 

Σάββατο 9 Ιουνίου 2018

Επαμεινώνδας Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Πολιτικοί, άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, των μεγάλων Επιχειρήσεων και των ΜΜΕ πρόκειται να συγκεντρωθούν κάτω από την ομπρέλα της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ για να συζητήσουν τα θέματα της κρυφής Ημερήσιας Διάταξης.

Η συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ θα διεξαχθεί μεταξύ 7 – 10 Ιουνίου 2018 στο Τορίνο της Ιταλίας κάτω όπως πάντα από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.

Αποτελεί σύμπτωση που η 66η συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ πραγματοποιείται στην Ιταλία λίγες μόλις μέρες μετά τον σχηματισμό μιας έντονα λαϊκίστικης και ευρωσκεπτικίστικης κυβέρνησης.

Η πανίσχυρη Μπίλντερμπεργκ με στόχο την υπερεθνική διακυβέρνηση του κόσμου, διαπιστώνει ότι χάνει το παιχνίδι μετά και τα εκλογικά αποτελέσματα της Ιταλίας.

Οι πολίτες ζουν την πραγματική εικόνα των χωρών τους κι είναι πολύ δύσκολο μια μυστική λέσχη όπως η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ να τους κρατάει ομήρους μέσα από τα ΜΜΕ, τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες.

Οι εκλογές στις χώρες της Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ έδειξαν ότι βαδίζουμε σε καταστάσεις ανισορροπιών και αποσταθεροποιήσεων των σκοπών της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Σίγουρα για μια ευρύτερη ανάλυση θα χρειαζόντουσαν αρκετές σελίδες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας αλλά και άλλες χώρες ζουν ένα πόλεμο σταδιακής αποδυνάμωσης των παραδόσεων, της ιστορίας, της γλώσσας, της ταυτότητας και της θρησκείας.

Στόχος αυτών των σκοτεινών εταιρειών είναι η παγκόσμια κυβέρνηση με μια θρησκεία και ένα νόμισμα. Για να επιτύχουν τον στόχο αυτό οι στρατηγικές τους είναι:

  • Η διάλυση των εθνών-κρατών μέσω της πολυπολιτισμικότητας και της μη νόμιμης μετανάστευσης
  • Ο Ισοκράτης στον Περί Ειρήνης λόγο του, προφητικά είχε επισημάνει: «Ωστόσο, δεν πρέπει να μακαρίζουμε την πόλη που μαζεύει απερίσκεπτα πολλούς ανθρώπους και τους πολιτογραφεί αδιάκριτα, αλλά εκείνη που συνεχίζει να σώζει τη γενιά των ανθρώπων που την κατοικούσαν από τα χρόνια της ίδρυσής της»
  • Ο έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πόρων
  • Μέσω της μηχανής του Δημοσίου Χρέους, υποδούλωση των εθνών φτωχοποιώντας τους λαούς
  • Ο έλεγχος των ανθρώπων
  • Η κατάργηση της Δημοκρατίας αφού αυτή δεν είναι συμβατή με μια παγκόσμια κυβέρνηση (Παγκόσμια Δικτατορία)
  • Οι θρησκείες συγχωνεύονται σε μια Πανθρησκεία!!!

 

Λόγω αυτών των στόχων όλοι κατανοούμε ότι βρισκόμαστε σε ένα ιδιόμορφο καταστροφικό πόλεμο, που ασφαλώς δεν διεξάγεται με βομβαρδισμούς. Είναι ο πόλεμος των μυστικών αυτών εταιρειών, των τραπεζιτών και των πρωταγωνιστών του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Όποιος έχει την παραμικρή αμφιβολία, ας ρίξει μια ματιά στα θέματα που θα συζητηθούν στην 66η συνεδρίαση της περιβόητης Λέσχης Μπίλντερμπεργκ:

  1. Ο λαϊκισμός στην Ευρώπη
  2. Η πρόκληση της Ανισότητας
  3. Το μέλλον της Εργασίας
  4. Τεχνητή Νοημοσύνη
  5. Οι ΗΠΑ πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές
  6. Ελεύθερο Εμπόριο
  7. Παγκόσμια Ηγεσία των ΗΠΑ
  8. Ρωσία
  9. Κβαντική Υπολογιστική
  10. Σαουδική Αραβία και Ιράν
  11. Ο κόσμος της «Μετά την Αλήθεια»
  12. Τρέχοντα Γεγονότα

 

Επίκεντρο των συζητήσεων είναι όπως φαίνεται και από τη θεματολογία ο Λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός δεν γεννήθηκε ξαφνικά και χωρίς αιτία. Η χρεωκοπημένη οικονομική πολιτική αυτών των κλειστών εταιρειών είναι η αιτία της ενδυνάμωσης του Λαϊκισμού και της έκφρασης ενός έντονου πατριωτισμού κυρίως μέσα από τα άκρα.

Η παγκόσμια οικονομία έχει υποστεί τέτοια στρέβλωση που δεν είναι καθόλου παράδοξο να επισημάνουμε ότι έχουν πλέον υποστεί βαρύ πλήγμα οι ελεύθερες αγορές. Έτσι, όπως θέλουν οι επικυρίαρχοι στην οικονομία μάλλον αποδεικνύεται ότι οδηγούμαστε σε μια παγκόσμια οικονομία «σοβιετικού τύπου».

Ο Άρθουρ Κλάρκ στο βιβλίο του επιστημονικής φαντασίας «Οι επικυρίαρχοι στο τέλος της παιδικής ηλικίας» είχε σοφά προβλέψει ότι: «50 χρόνια είναι αρκετά για να αλλάξει ένας κόσμος και οι κάτοικοί του τόσο που να είναι αγνώριστοι. Τα μόνα που χρειάζονται είναι μια καλή γνώση της κοινωνικής μηχανικής (προπαγάνδα), μια καθαρή εικόνα του σκοπού που επιδιώκεται, και δύναμη. Όλα αυτά τα είχαν οι Επικυρίαρχοι. Αν και ο σκοπός τους ήταν κρυφός, η γνώση τους ήταν ολοφάνερη, το ίδιο και η δύναμή τους».

Από ελληνικής πλευράς να σημειώσουμε ότι στη συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ συμμετέχουν: ο Δ. Παπαλεξόπουλος (τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ) και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας συμμετέχει για δεύτερη φορά (2016) στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.

Bilderberg 2018 Mitsotakis

Στον Πίνακα 1 παρουσιάζομε ποιοι Έλληνες πολιτικοί συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ τα τελευταία χρόνια:

2

Όσο περισσότερο εξοικειωνόμαστε με τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης της χώρας μας τόσο ευκολότερο είναι να θυμόμαστε αυτούς οι οποίοι συμμετείχαν στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και έβαλαν το χεράκι τους στην κατάρρευση της χώρας. Φαίνεται ότι όλοι αυτοί δεν έλαβαν υπόψη τους τι έλεγε ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας, Β. Ντισραέλι: «οι κυβερνήσεις του παρόντος πρέπει να ασχοληθούν όχι μόνο με άλλες κυβερνήσεις, με αυτοκράτορες, βασιλιάδες και υπουργούς, αλλά και με τις μυστικές εταιρείες που έχουν παντού αδίστακτους πράκτορες, και μπορούν την τελευταία στιγμή να ανατρέψουν όλα τα σχέδια της κυβέρνησης».

Για να ανανεώσουμε το δημόσιο βίο της χώρας μας, πρέπει με μεγαλύτερη στοχαστικότητα να μελετούμε τις ενέργειες όλων αυτών των πολιτικών.

Κάθαρση δεν μπορεί να γίνει ως φαίνεται στα μέλη της Μπίλντερμπεργκ. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά τα μέλη που θα συμμετέχουν στη σύσκεψη θα λάβουν υπόψη τους τις καταιγιστικές αλλαγές που γίνονται στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και που έχουν τρομακτικές επιπτώσεις στους ανθρώπους και θα λάβουν πιο σωστές αποφάσεις.

Posted in Πολιτικά | Tagged , , | Leave a comment

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΙΜΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κυριακή 27 Μαΐου 2018

Επαμεινώνδας Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

featured image

Αναμφίβολα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια γενικευμένη κρίση. Αλλά πόσο μεγάλη είναι αυτή η κρίση; Στα 8 χρόνια μνημονίων, «κυβέρνησαν» Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς, Πικραμένος, Τσίπρας.

Τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Άραγε, αυτό το διάστημα υπήρξαν κάποια χρόνια που πήγαν καλύτερα τα πράγματα; Λύθηκε η γενικευμένη κρίση; Υπάρχει κάτι που έχει πάρει σωστή κατεύθυνση στη χώρα μας; Και αν γίνουν εθνικές εκλογές άραγε τι περιμένουν οι πολίτες ότι μπορεί να αλλάξει;

Απλά ενδέχεται να φύγει ο Αλέξης και να έρθει ο Κούλης.

Όταν οι πολίτες ψήφιζαν το κόμμα του Αλέξη πίστευαν ότι αυτός θα έσκιζε  και τα Μνημόνια, θα έδινε δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και θα άλλαζε τις αποφάσεις της Ευρώπης!!!  Ο Αλέξης είχε υποσχεθεί «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και πολλά άλλα. Πόσες από αυτές τις υποσχέσεις τηρήθηκαν και πόσες προσδοκίες των Ελλήνων ικανοποιήθηκαν; Ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε με επιτυχία την εξαθλίωση της Μεσαίας Τάξης, κατέστρεψε τους συνταξιούχους οδηγώντας τους σε πιο γρήγορο τέλος, εξαφάνισε όμως και τους προλετάριους. Συμπερασματικά, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε τη συνειδητή καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας, ενώ καταχρέωσε και τις επόμενες γενιές μέχρι το 2060, και δυστυχώς το γεγονός αυτό είναι χειρότερο από όλα τα άλλα.

Στην πορεία οι Έλληνες διαπίστωσαν με αρκετή καθυστέρηση ότι εργάστηκε μόνο για τα θεμέλια του άρρωστου πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε ανάσες ζωής στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Δεν επιχείρησε καμία ΚΑΘΑΡΣΗ.  Με τον ξένο παράγοντα ο ΣΥΡΙΖΑ να βαθμολογείται με άριστα (αν και δεν πιστεύει στην αριστεία).

Αναρωτιέται εύκολα κάποιος: Πως εξαπατήθηκε το εκλογικό σώμα; Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν στη Βουλή το 2010; Και βέβαια ήταν.  Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ τότε είχε τη διακριτική ευχέρεια «να το παίζει» και συστημικά και αντισυστημικά. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα εκλεγμένα κόμματα που βρίσκονται εντός της Βουλής απολαμβάνοντας τους καρπούς των προνομίων απομειώνονται σιγά-σιγά και παύουν να αποτελούν απειλή για το συστημικό πολιτικό σύστημα.

Με απλά λόγια εδώ κρύβονται δύο μικρές αλήθειες: η πρώτη αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα μέσα στο γήπεδό του, την Βουλή, ξέρει να «παίζει μπάλα» από το ένα άκρο το Δεξιό μέχρι το Αριστερό (ΚΚΕ).

Η δεύτερη αλήθεια εντοπίζεται στο γεγονός ότι ο πολίτης πιστεύει ότι με τη συμμετοχή του στην εκλογική διαδικασία και κυρίως με την ψήφο του έχει ο ίδιος τη δύναμη να αλλάξει τη κατάσταση.

Όμως, το πολιτικό σύστημα γνωρίζει καλά εκ των προτέρων την ψευδαίσθηση αυτή του πολίτη και έχει εκτιμήσει ότι οι πολιτικές επιλογές του δεν αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για το πολιτικό κατεστημένο, αφού το κλειστό σύστημα της Βουλής διαθέτει τη δύναμη της αφομοίωσης και της μετάλλαξης.

Εδώ ανακύπτει ένα περίεργο ερώτημα: φοβάται το πολιτικό σύστημα την υφιστάμενη πανσπερμία των πατριωτικών ή ακροδεξιών ομάδων; Ή μήπως μπορεί να χρησιμοποιήσει την εκλογική δύναμη των μικρών αυτών κομμάτων προς όφελός του; Τα δεδομένα που ακολουθούν δίνουν απάντηση στο θεωρητικό αυτό ερώτημα.

Το έτος 1977 για πρώτη φορά ένα πατριωτικό κόμμα, η Εθνική Παράταξη (Ε.Π.), συγκεντρώνει μία κρίσιμη μάζα της παραδοσιακής άκρας δεξιάς καταφέρνοντας να εισέλθει στη Βουλή με ποσοστό 6,82%  και πέντε βουλευτές όπως φαίνεται και στον Πίνακα 1.

 

Πίνακας 1

π1

 

 

Toν Σεπτέμβριο του 1981  στελέχη της Εθνικής Παράταξης ενσωματώνονται στη Ν. Δημοκρατία, γεγονός που είχε αρνητική επίπτωση για την Εθνική Παράταξη που δε συμμετείχε στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1981.

Έτσι, δόθηκε η ευκαιρία στον Σ. Μαρκεζίνη, με το κόμμα των Προοδευτικών να συμμετέχει στις εκλογές του 1981.

Από το 1981 και ύστερα, οι προσπάθειες της ανάδειξης ενός κόμματος που να βρίσκεται στον ευρύτερο εκτός της Ν. Δημοκρατίας δεξιό χώρο δεν ευδοκιμούν. Η ενσωμάτωση της Εθνικής Παράταξης στη Ν.Δ., έδειξε ότι οι έλληνες πολίτες που κινούνται σ’αυτό το χώρο έχασαν την εμπιστοσύνη τους στους πολιτικούς ηγέτες του συγκεκριμένου χώρου. Η απόφαση του Σπύρου Θεοτόκη, αρχηγού της Εθνικής Παράταξης, για τη διάλυσή της, δημιούργησε τον εντροπικό κατήφορο για την επιβίωση σημαντικού πατριωτικού φορέα.

Είχαν περάσει 16 χρόνια από το 1977, τότε που η Εθνική Παράταξη είχε πετύχει το υψηλό για τη περίοδο εκείνη ποσοστό 6,82%, όταν ένα νέο κόμμα με σημαία την Μακεδονία, η Πολιτική Άνοιξη, κατάφερε να πετύχει στις εκλογές ποσοστό 4,88%, το οποίο όμως στα χρόνια που κύλησαν στη συνέχεια δεν κατάφερε να αξιοποιήσει. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η Πολιτική Άνοιξη ιδεολογικά δεν έτεινε προς την άκρα δεξιά.

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2000 δημιουργήθηκε ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑΟΣ), ενώ τον Οκτώβριο του 2005 το ΛΑΟΣ διευρύνθηκε με τη συνεργασία της Ελληνικής Πρώτης Γραμμής του Κ. Πλεύρη και άλλων στελεχών του ιδίου χώρου όπως ο Μ. Βορίδης.

Το θετικό αποτέλεσμα αυτής της διεύρυνσης εμφανίζεται στην εκλογική επιτυχία του 2007, όταν το ΛΑΟΣ καταφέρνει να εισέλθη στη Βουλή με 10 βουλευτές.

Συνοπτικά χρειάστηκε περισσότερο από ένα τέταρτο αιώνα (1977-2007) για να φανεί στον ορίζοντα μετά τον εντροπικό κατήφορο των κομμάτων του πατριωτικού χώρου μια αντίστροφη θετική πορεία.

Το 2009 η εικόνα του ΛΑΟΣ ήταν ιδιαίτερα θετική. Ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων είχε ήδη πεισθεί ότι μπορούσε ο ΛΑΟΣ να αναδειχθεί σε ένα σοβαρό πατριωτικό κόμμα. Η εικόνα αυτή απεικονίστηκε με το επόμενο εκλογικό ποσοστό 5,63% και με 15 εκλεγμένους βουλευτές.

Στη συνέχεια κάθε δυνατότητα προοπτικής έσβησε από το Σύνδρομο Παπαδήμου. Το ΛΑΟΣ συμμετείχε σε μια μνημονιακή κυβέρνηση για να φθαρεί και να αρχίσει η καθοδική του πορεία.

Στις εκλογές του 2009 οι έλληνες πατριώτες αύξησαν την εκλογική δύναμη του ΛΑΟΣ ενώ την ίδια περίοδο ένα μικρό ποσοστό της τάξης 0,29% ψήφισαν την Χρυσή Αυγή. Το ΛΑΟΣ με τη συμμετοχή του στη κυβέρνηση Παπαδήμου έχασε την εμπιστοσύνη των Ελλήνων ψηφοφόρων,  γιατί δικαίως ή αδίκως δεν είχε εκείνη τη στιγμή μια ξεκάθαρη πατριωτική πυξίδα.

Οι ψηφοφόροι του, λόγω της στροφής του ΛΑΟΣ σε θέσεις «μνημονιακές και συστημικές» θεώρησαν ότι το κόμμα πρόδωσε τις ιδέες του και συνακόλουθα και τις δικές τους προσδοκίες. Η ψήφος τους που ακολούθησε είχε σαφώς τιμωρητικό χαρακτήρα.

Οι εκλογές του 2012 έδειξαν ότι ο οργανισμός του ΛΑΟΣ δεν είχε τις αναγκαίες αντοχές, χωρίς όμως να έχει τελείως καταρρεύσει.

Στις εκλογές του 2012,  δύο νέες δυνάμεις αναδείχθηκαν: Οι ΑΝΕΛ με 10,62% και η Χρυσή Αυγή με 6,97% που προσέφεραν τότε κάτι ξεχωριστό σε σύγκριση με ότι υποσχόταν το ΛΑΟΣ.

Οι ΑΝΕΛ σε μικρό σχετικά διάστημα ακολούθησαν απογοητευτική πορεία για τους ψηφοφόρους τους με ενέργειες που είχαν ως αποτέλεσμα να μειωθεί η εκλογική τους δύναμη στο 7,51% ενώ η Χρυσή Αυγή διατηρήθηκε σταθερά στο ποσοστό της. Από τη μεριά του το ΛΑΟΣ συνέχισε τον εκλογικό του κατήφορο (1,58%).

Στις δύο επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 η Χρυσή Αυγή αναδεικνύεται ο πρωταγωνιστής του χώρου, με το ΛΑΟΣ να συνεχίζει την μείωση της εκλογικής του δύναμης όπως και οι ΑΝΕΛ.

Το Μνημόνιο δημιουργώντας ριζική ανατροπή της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας αναδεικνύει το τέλος της φάσης της Μεταπολίτευσης. Το ζητούμενο πλέον από τους πολίτες είναι η νέα γεωγραφία του πολιτικού συστήματος που θα προκύψει στις επόμενες εκλογές.

Αυτή τη στιγμή υφίσταται στο υπάρχον πολιτικό σύστημα μια εικόνα δύο πολιτικών διαιρέσεων, εντός της οποίας κάθε κόμμα πρέπει να τοποθετηθεί.

Η μία διαίρεση αφορά στη σχέση Δεξιάς – Αριστεράς και η δεύτερη διαίρεση αναδεικνύεται από την αντίθεση: Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο.

Το Γράφημα της διαιρετικής τομής  μας δείχνει ακριβώς το τοπικό στίγμα κάθε πολιτικού κόμματος σήμερα:

ΓΡΑΦΗΜΑ

1

Από τη μορφή του Γραφήματος της διαιρετικής τομής προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα:

  • Τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ βρίσκονται στο πρώτο τεταρτημόριο που οριοθετείται από τους άξονες «Αριστερά – Μνημόνιο». Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας μία από τις πολλές στροφές 180 μοιρών από αντιμνημονιακό κόμμα γίνεται μνημονιακό και κινείται πλέον μεταξύ κεντροαριστεράς και άκρα αριστεράς.
  • Στο δεύτερο τεταρτημόριο έχουμε τους άξονες «Δεξιά – Μνημόνιο». Η Ν. Δημοκρατία εκφράζει με αρχηγό τον Κ. Μητσοτάκη ιδεολογικά τον κεντροδεξιό χώρο σε συνδυασμό με την αποδοχή και την ψήφιση νεοφιλελεύθερων πολιτικών του μνημονίου. Οι ΑΝΕΛ πραγματοποίησαν μία στροφή 180 μοιρών ακολουθώντας τον εταίρο τους, και από αντι-μνημονιακό μετασχηματίστηκαν σε μνημονιακό, αντιμετωπίζοντας όμως έντονο πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης.
  • Η τοποθέτηση του ΛΑΟΣ στο δεύτερο τεταρτημόριο οφείλεται ότι το κόμμα αποτέλεσε την ουρά της κυβέρνησης Παπαδήμου, όμως ιδεολογικά λόγω των θέσεών του στο μεταναστευτικό και στα εθνικά ζητήματα εξακολουθεί να βρίσκεται στο πατριωτικό χώρο ή στη λεγόμενη λαϊκή δεξιά.
  • Η Χρυσή Αυγή βρίσκεται μόνη της στο τρίτο τεταρτημόριο «δεξιά – Αντιμνημόνιο», απευθύνεται κυρίως στα μικροαστικά στρώματα σε μεγάλο ποσοστό της καταρέουσας μεσαίας τάξης και έχει καθαρό εθνικιστικό λόγο. Χαρακτηριστικό γεγονός αποτελεί η σταθερή εκλογική της πορεία. Φαίνεται ότι παρά τις διώξεις του συγκεκριμένου κόμματος αυτό δεν υπέστη εκλογική φθορά.
  • Στο τέταρτο τεταρτημόριο, δηλαδή στους άξονες «Αριστερά – Αντιμνημόνιο» βρίσκεται μόνο το ΚΚΕ, συνεπές με την Αντιμνημονιακή πορεία του.

 

Αναμφίβολα, έχοντας υπόψη του τα πιο πάνω το εκλογικό σώμα τάσσεται υπέρ της πολυκομματικής βουλής και κατά της αυτοδυναμίας οποιουδήποτε κόμματος, ενώ τιμωρεί τα αντιμνημονιακά κόμματα που κάνουν στροφή 180 μοιρών και ταυτίζονται με μια λιτότητα χωρίς ελπίδα για το μέλλον.

Μετά από την λεπτομερή ανάλυση της εικόνας της σημερινής πολιτικής κατάστασης, ως επακόλουθο προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: Μήπως το πολιτικό σύστημα χρησιμοποιήσει προς όφελός του την πανσπερμία των πατριωτικών κομμάτων;

Όπως αποδείχθηκε από τα εκλογικά ποσοστά, όσο και από το Γράφημα της Διαιρετικής Τομής η Χρυσή Αυγή δεν έχει χάσει μέχρι στιγμής το ποσοστό της αλλά συγχρόνως δεν έχει μετακινηθεί από τον Αντιμνημονιακό χώρο. Αυτό με μεγάλη πιθανότητα σημαίνει ότι η Χρυσή Αυγή αναμένεται ότι θα ξεπεράσει το κατώφλι του 3% για την είσοδό της στη Βουλή.

Η κρίσιμη διευκρίνιση εντοπίζεται στο μέγεθος του ποσοστού που θα συγκεντρώσουν τα μικρά πολιτικά κόμματα που κινούνται στον ιδεολογικό χώρο από την κεντροδεξιά μέχρι την άκρα δεξιά.

Ο εκλογικός νόμος έχει δύο σημαντικά «κρυφά» κλειδιά για  τους μη επαΐοντες. Το πρώτο κλειδί σχετίζεται με το ποσοστό του πρώτου κόμματος και το δεύτερο κλειδί σχετίζεται με το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων που δεν υπερβαίνουν το όριο (κατώφλι εισόδου) του 3%.

Σημειώνουμε ότι το όριο αυτοδυναμίας 40,4% μειώνεται κατά 1% για κάθε ποσοστό 1% των κομμάτων που δεν υπερβαίνουν το όριο του 3%. Ο Πίνακας 2 είναι ενδεικτικός.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 2: Διαμόρφωση Ποσοστού Αυτοδυναμίας

π2

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δίνουν το άθροισμα των ποσοστών εκείνων των κομμάτων που μένουν εκτός Βουλής, όταν θα γίνουν οι εθνικές εκλογές, να κυμαίνεται μεταξύ 10% – 13%.  Για παράδειγμα αναφέρεται ότι η δημοσκόπηση της Metron Analysis δίνει ποσοστό 11%  ως αθροιστικό ποσοστό των κομμάτων που θα βρεθούν εκτός Βουλής. Το ποσοστό του πρώτου κόμματος στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση ανέρχεται σε 36,3% για τη Ν.Δ. Με αυτό το ποσοστό η Ν.Δ. κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αφού υπερβαίνει το αναγκαίο ποσοστό 35,6 που δίνει ο Πίνακας 2, όταν τα εκτός Βουλής έχουν αθροιστικά ποσοστό 11%.

Αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι από αυτό το ποσοστό 11%, κάποιο σημαντικό ποσοστό της τάξης 6% – 7% ανήκει στα κόμματα της πανσπερμίας του πατριωτικού χώρου.

Την επισήμανση αυτή πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι επικεφαλής αυτών των κομμάτων που «ονειρεύονται» ότι με την παρουσία τους θα τιμωρήσουν το πολιτικό σύστημα ή κάποιο κόμμα, ενώ ουσιαστικά βοηθούν έναν εκ των δύο σημερινών πρωταγωνιστών.

Συμπερασματικά, έχοντας αυτή τη νοοτροπία, τα κόμματα της πανσπερμίας του πατριωτικού χώρου, αντί να μετατραπούν σε όχημα ενότητας και φορέα κάθαρσης γίνονται αιμοδότες του πρώτου κόμματος. Δεν γνωρίζω αν ο Α. Τσίπρας ή ο Κ. Μητσοτάκης μετά τις εκλογές θα αναγορεύσει αυτά τα κόμματα, ως μεγάλους ευεργέτες.

 

 

 

 

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , | Leave a comment

Ιδιωτικά κανάλια και Τουρκικά σίριαλ στην αποδόμηση της Εθνικής ταυτότητας

Τετάρτη 9 Μαΐου 2018

Επαμεινώνδας Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

cover

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτήν την περίοδο η Ελλάδα εμφανίζεται ως χώρα διχασμένη. Η χώρα προσπαθεί να ισορροπήσει σε μια απότομη, σχετικά, μετάβαση από μία εντελώς ξεχωριστή ευρωπαϊκή χώρα των Βαλκανίων με αρχαία ιστορία και αμιγώς ελληνορθόδοξη παράδοση και δικό της ιδιαίτερο πολιτισμό, σε μια δυτική χώρα με μανδύα την πολυπολιτισμικότητα. Και ενώ οι Έλληνες πολίτες, ζαλισμένοι από τα οικονομικά τους προσωπικά προβλήματα προσπαθούν να αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει νιώθοντας την ανασφάλεια να τους κυριεύει, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το κυβερνόν κόμμα, ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ενισχύει και υποστηρίζει αυτήν την «περίεργη» αλλαγή αντιλήψεων του κοινωνικού ιστού της χώρας, με τις ανάλογες ενέργειες, θέσεις και αποφάσεις ενάντια στο Ορθόδοξο Χριστιανικό Θρήσκευμα, στην Εκκλησία, στα κλειστά σύνορα, και στην Εθνική ταυτότητα.

Από την άλλη πλευρά η Τουρκία εφαρμόζει με συνέπεια τη δική της πολιτική αδιαφορώντας για τους κανόνες της καλής γειτονίας επιδιώκοντας τα οφέλη «δυτικοποίησης», χωρίς, όμως, αλλαγή της ισλαμικής κουλτούρας. Άλλωστε, η στροφή της Τουρκικής Κυβέρνησης προς την Ισλαμική ταυτότητα έχει ήδη αποδώσει καρπούς  αυξάνοντας τα εκλογικά ποσοστά των ψηφοφόρων της.

Όπως είναι φυσικό με το πέρασμα των χρόνων το αξιακό σύστημα μιας κοινωνίας αλλάζει. Έχει διαπιστωθεί ότι τα ΜΜΕ και κυρίως η Τηλεόραση, ως διαδραστικό μέσω επικοινωνίας, επηρεάζει τις συνήθειες των πολιτών και συμβάλλει σε γρήγορες αλλαγές αντιλήψεων και τρόπους ζωής, υπονομεύοντας, όμως, παράλληλα,  την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της εθνικής ταυτότητας.

Έχοντας σαφή γνώση του γεγονότος αυτού διάφορες παγκόσμιες κυρίαρχες δυνάμεις, «ελίτ», Λέσχες και Κρυφές Εταιρείες, επιδιώκοντας την χειραγώγηση των κοινωνικών μαζών και κυρίως τη λήψη αποφάσεων για τη διεθνή οικονομία, με όχημα την έννοια της παγκοσμιοποίησης, χρησιμοποιούν το ισχυρό εργαλείο της τηλεόρασης για την εξάλειψη των ιδεολογικών και άλλων κοινωνικών διαφορών των εθνών.

Δυστυχώς, η χώρα μας ακόμη και όταν βρισκόταν σε ομαλές συνθήκες διακυβέρνησης δεν κατάφερε να αντιληφθεί και να χρησιμοποιήσει προς όφελός της την ισχύ αυτού του μέσου.

Η τηλεόραση για μια μικρή, αλλά ιστορική χώρα, με ιστορία και ανεκτίμητες πολιτιστικές παρακαταθήκες, που διαθέτει επίσης, μια κρίσιμη μάζα ομογένειας στα πέρατα του πλανήτη, θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει τις μεγάλες θετικές δυνατότητες της τηλεόρασης για να διατηρήσει και να ενισχύσει την εθνική της ταυτότητα.

Δυστυχώς, δεν το έπραξε, όταν υπήρχαν ευνοϊκές συγκυρίες, και τώρα που η χώρα χειμάζεται από τα δεινά της οικονομικής κρίσης, υφίσταται μόνο τις αρνητικές επιπτώσεις αυτού του επικοινωνιακού μέσου.

Αντίθετα, η Τουρκία, και όσον αφορά στο θέμα αυτό, να χειρίζεται πολύ σωστά το φαινόμενο της διπολικότητας.

Ενώ στο εσωτερικό της η Τουρκία συνεχώς αυξάνεται ο έλεγχος της ελευθεροτυπίας και η ενίσχυση μιας στενής θρησκευτικής ισλαμικής αντίληψης στους Τούρκους πολίτες για λόγους κυρίως ψηφοθηρικούς παρατηρείται ένα «άνοιγμα» φιλικών προς την κυβέρνηση μέσων μαζικής ενημέρωσης και κυρίως της τηλεόρασης προς τις χώρες της Δύσης, στοχεύοντας κυρίως την Ελλάδα και την Κύπρο.

Έτσι, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε αύξηση των εξαγωγών τουρκικών τηλεοπτικών σειρών, των γνωστών ως «σίριαλ» παγκοσμίως.

Οι εξαγωγές το 2014 των Τουρκικών Τηλεοπτικών σειρών έφεραν στην Τουρκία συνάλλαγμα πάνω από 350 εκατομμύρια δολάρια, όταν το 2000 αυτό ήταν μόλις 10 εκατομμύρια δολάρια.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι, μετά τις ΗΠΑ, η δεύτερη χώρα που εξάγει παγκοσμίως τηλεοπτικές σειρές είναι η Τουρκία καλύπτοντας 75 διαφορετικές χώρες. Κάθε σειρά αποτελείται, συνήθως, από 40 επεισόδια που μεταφράζονται σε 5200 ώρες τηλεοπτικού χρόνου ετησίως. Μάλιστα, στην Ευρώπη τα Τουρκικά σίριαλ κατέχουν την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των τηλεθεατών!!!  Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες της Ευρώπης που προβάλει ανελλιπώς τα Τουρκικά σίριαλ όπως φαίνεται στον Πίνακα 1.

Πίνακας 1: Τουρκικά σίριαλ στα ελληνικά ιδιωτικά κανάλια.

1

Από τα στοιχεία του Πίνακα 1 παρατηρούμε ότι, μέχρι το 2014, κυρίαρχη ιδιωτικοί σταθμοί της χώρας μας, με απόψεις συνήθως μνημονιακές είχαν συγχρόνως υιοθετήσεις την προώθηση αυτής της Τουρκικής προπαγάνδας.

Σε κάθε ελληνικό σπίτι τα Τουρκικά σίριαλ είχαν εδραιωθεί αυξάνοντας και τη δημοφιλία τους. Επίσης, τα στοιχεία του Πίνακα 1 δείχνουν ότι όλα τα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα ήταν κύριοι εισαγωγείς Τουρκικών σειρών.

Την περίοδο 2010-2014, και λόγω της οικονομικής κρίσης, μειώθηκαν οι οικονομικές δυνατότητες παραγωγής ελληνικών σειρών από τα ιδιωτικά κανάλια. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των εισαγόμενων Τουρκικών σειρών με την παράλληλη επίπτωση στην εθνική ταυτότητα. Με τον τρόπο αυτόν η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, ως μέσο «εκούσα – άκουσα» συνέβαλλε στη διαμόρφωση μιας χαλαρής ελληνικής συνείδησης στους πολίτες.

Ας μην ξεχνάμε αυτό που ο J. Morrison επεσήμανε ότι «αυτοί που ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, ελέγχουν τη σκέψη», όχι μόνο ελέγχουν τη σκέψη αλλά ελέγχουν και την συμπεριφορά μας και τον πολιτισμό μας.

Την περίοδο των μνημονίων, όπως είδαμε, κυριαρχούν τα Τουρκικά σίριαλ και οι εκπομπές μαγειρικής. Στον Πίνακα 1, όπως παρατηρείται, απουσιάζει ο ΣΚΑΪ που όμως δεν σημαίνει ότι απέχει από τις σχέσεις με τους Τούρκους παραγωγούς.

Ο Ατζούν Ιλίτζαλι, αγαπημένο παιδί του Ερντογάν θεωρείται ως ο πλέον επιτυχημένος παραγωγός των Τουρκικών ριάλιτι.

2

Τον Νοέμβριο του 2015, στον φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα. μεταξύ Τουρκίας – Ελλάδας, ο Ιλίτζαλι ήταν μαζί με τον Α. Τσίπρα και το τότε Τούρκο πρωθυπουργό Νταβούτογλου, όπως φαίνεται και στη σχετική φωτογραφία:

3

Σημειώνουμε ότι ο Ιλίτζαλι συμμετέχει με σημαντικά ποσοστά στο «Χίλτον Αθηνών», «Αστέρα Βουλιαγμένης», και «Μαρίνα Φλοίσβου».

Ο Σκάι είναι ο ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός που έκλεισε τριετή συμφωνία συνεργασίας το 2017 για το Survivor (Σαρβάιβορ) και άλλα ριάλιτι (Πάουερ οφ λαβ) έναντι του ποσού των 10 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Ο Σκάι αντί να τα επενδύει και να υποστηρίζει Έλληνες παραγωγούς – εργαζόμενους, δαπανά σε περίοδο κρίσης 10 εκατομμύρια ευρώ χρηματοδοτώντας Τούρκους παραγωγούς και ηθοποιούς.

Αυτά από την πλευρά του Σκάι.

Πώς ανταποκρίνονται οι Έλληνες τηλεθεατές;

Απάντηση δίνουν τα στοιχεία της μέτρησης ημερήσιας τηλεθέασης της Nielsen για την χρονική περίοδο 16-22 Απριλίου 2018, τα οποία παρουσιάζονται στον Πίνακα 2.


 

Πίνακας 2: Τα πρώτα 20 τηλεοπτικά προγράμματα (16-22 Απριλίου 2018)

4

ΣΤΑΘΜΟΙ: EΡΤ 1, ΕΡΤ 2, MEGA, ANTENNA, ALPHA, STAR, ΣΚΑI, epsilon
ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΑΝΑ: ΤΜΛ
ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ: ΣΥΝΟΛΟ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 5 ΛΕΠΤΩΝ

Έναρξη, Λήξη : είναι ο ο ακριβής χρόνος έναρξης και λήξης της εκπομπής.

Διάρκεια : (σε λεπτά) είναι ο χρόνος (χωρίς διαφημίσεις) που διήρκεσε η εκπομπή.

ΤΜΛ : Τηλεθέαση Μέσου Λεπτού (ποσοστό ως προς τον πληθυσμό).

ΜΡΔ : Μερίδιο (ποσοστό ως προς την συνολική τηλεθέαση).

 

Ο Πίνακας 2 είναι αποκαλυπτικός, αφού δείχνει ότι το Σαρβάιβορ σαρώνει την τηλεθέαση με μερίδιο ως προς τη συνολική τηλεθέαση (ΜΡΔ%) υπερβαίνοντας το 30%, φτάνοντας στις 22 Απριλίου 2018 στο 34,1%. Δηλαδή το Σαρβάιβορ παρακολούθησαν κατά μέσον όρο πάνω από 1,300,000 τηλεθεατές. Θα σημειώσουμε ότι σε όλες τις ηλιακές ομάδες καταγράφονται σημαντικά ποσοστά τηλεθέασης.

Τα τελευταία σοβαρά επεισόδια στο Αιγαίο, ο θάνατος του Έλληνα πιλότου, η συλληφθέντες Έλληνες στρατιωτικοί, οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου, οι επιθετικές αναφορές και οι εκβιασμοί από τους Τούρκους πολιτικούς, ξυπνούν σιγά-σιγά από το λήθαργο που έχουν βυθιστεί.

Προοδευτικά θα γίνει αντιληπτό ότι τα Τουρκικά ΜΜΕ και οι Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές, λειτούργησαν άριστα ως εργαλείο εφαρμογής της πολιτικής στρατηγικής της Τουρκίας και ως μέσου εφαρμογής ενός ιδιόμορφου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού.

Μοιραία οδηγούμαστε στον συνειρμό: Μήπως τα αυξημένα ποσοστά τηλεθέασης των τουρκικών τηλεοπτικών σειρών στην Ελλάδα επαληθεύουν τη υπόθεση του πρώην Πρωθυπουργού και Προέδρου της Τουρκίας Τ. Οζάλ, σύμφωνα με την οποία  δε θα χρειαστεί πόλεμος για να κατακτηθεί η Ελλάδα;

Άλλωστε, είναι ιστορικά δεδομένο ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι κατάκτησης, όπως ο εποικισμός, ή ο δημογραφικός διεμβολισμός, ή ιδεολογική κατάκτηση ενός λαού.

Μήπως η απάθεια αυτή που δείχνει η χώρα μας σε όσα τραγικά συμβαίνουν «μέσα της και γύρω της» θυμίζει το γνωστό μύθο του Αισώπου με τον αετό και το βέλος.

Ένας αετός ήθελε να κυνηγήσει λαγούς, όμως, ξαφνικά κάποιος κυνηγός τον σημάδεψε με το βέλος. Η γλυφάδα (το πίσω μέρος του βέλους) που πέτυχε τον αετό, μαζί με τα φτερά του, βρέθηκε μπροστά στα μάτια του. Τότε, ο αετός σκέφτηκε: «Η πιο μεγάλη λύπη για μένα είναι ότι πεθαίνω από τα ίδια μου τα φτερά», το γνωστό «εξ οικείων τα  βέλη».

Ας ευχηθούμε ότι υπάρχει ακόμη καιρός να αποφύγουμε τα βέλη όσων μας κυνηγούν. Είναι άδικο για τη μνήμη όσων πολέμησαν υπέρ βωμών και εστιών.

 

 

Posted in Άρθρα, Νέα Τάξη Πραγμάτων | Tagged , , , , | Leave a comment

ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ;

Σάββατο 28 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
σ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

cover

Εδώ και αρκετό καιρό έχουμε επισημάνει ότι ο μεγάλος αριθμός των μικρών κομμάτων του πατριωτικού χώρου συντελεί στην απορρύθμιση του χώρου. Τα πατριωτικά κόμματα έχουν αρχίσει μεταξύ τους ένα πρωτάθλημα «μπρα ντε φερ» καθώς πλησιάζουν οι βουλευτικές εκλογές.

Κάθε κόμμα που ανήκει στο σύνολο των πατριωτικών κομμάτων αισθάνεται ότι μόνο εκείνο αντιπροσωπεύει τον πατριωτικό χώρο. Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι το πρωτάθλημα «μπρα ντε φέρ» διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών. Αυτό σημαίνει ότι το πρωτάθλημα είναι μεταξύ των πατριωτικών κομμάτων, αγνοώντας τη κοινωνία που θα τα στηρίξει.

Η ύπαρξη μεγάλου αριθμού των πατριωτικών κομμάτων («Ρίζες», «Νέα Δεξιά», «Ελληνική Λύση», «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός», «Εθνικό Μέτωπο», «Ένωση για τη Πατρίδα», «Πρώτη Γραμμή», «ΛΕΠΕΝ», «Εθνικός Ριζοσπαστικός Συναγερμός» κ.λπ.) αποτελεί σύμπτωμα της «γρίπης του 3%» που επηρεάζει αρνητικά τη συλλογική συμπεριφορά. Δηλαδή ο στόχος όλων των κομμάτων είναι να καταφέρουν να επιτύχουν να υπερβούν το κατώφλι του 3% για την είσοδο στη Βουλή και να γευτούν τα προνόμια των βουλευτών.

Αυτή τη στιγμή της μεγάλης κρίσης της χώρας, οι πιθανότητες σχηματισμού ενός ενιαίου πατριωτικού κόμματος πάσχουν από την επιδημία του υιού της γρίπης του 3%, που καθιστά αδύνατη την οποιαδήποτε συλλογική και ενωτική δράση.

Οι οικονομικές κρίσεις διαχρονικά παίζουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές αλλαγές. Όμως στον πατριωτικό χώρο φαίνεται να μην ισχύει η επισήμανση αυτή.

Οι αγώνες «μπρα ντε φερ» μεταξύ των πατριωτικών κομμάτων, ιδιαίτερα σε περιόδους που κινδυνεύει να χαθεί η εθνική κυριαρχία της χώρας μας, μοιάζουν με καυγάδες μεταξύ μικρών παιδιών. Τελικά, η προσπάθεια των μικρών πατριωτικών κομμάτων να εισέλθουν στη Βουλή, θα αποδειχθεί ότι δεν έχει νόημα όταν χαθεί η εθνική κυριαρχία.

Τα δεδομένα δείχνουν την αλήθεια της χώρας. Η δημιουργία ενός μεγάλου πατριωτικού κόμματος προκύπτει σε μια κοινωνία όταν αποκαλυφθεί η μεγάλη αλήθεια. Ποια είναι η μεγάλη αλήθεια; Τα δεδομένα αποκαλύπτουν:

  • Η χώρα μας έχει μειωμένη εθνική κυριαρχία. Ως χώρα υποτελής δεν μπορεί να διαχειρίζεται σύμφωνα με τα συμφέροντά της τον εθνικό της πλούτο. Η χώρα μας αυτοκαταλύθηκε δίχως πόλεμο. Για μια υποτελή χώρα ισχύει η εξίσωση θανάτου της: ΔΝΤ + ΕΕ + ΕΚΤ = ΥΠΟΤΕΛΗΣ ΧΩΡΑ
  • Οι δανειστές – όχι κράτη – θα ελέγχουν πλήρως τη χώρα μας, μέχρι το 2060. Οι δανειστές είναι οικονομικά και πολιτικά οι κυρίαρχοι της χώρας μας
  • Γεωπολιτικά η χώρα μας απειλείται από τους πάντες
  • Οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας αντιμετωπίζονται με αμηχανία και υποτονικότητα. Η επίπτωση της ήττας στη κρίση των Ιμίων ήταν η «γκριζοποίηση» του Αιγαίου. Σήμερα ακολουθούμε την ίδια τακτική
  • Εφαρμόζεται το Αγγλικό Δίκαιο και στη χώρα μας με αποτέλεσμα την απώλεια και της νομικής της κυριαρχίας
  • Η Μεσαία Τάξη συρρικνώθηκε
  • Οι Έλληνες πολίτες είναι οικονομικά εξασθενημένοι
  • Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα έχει μολυνθεί από εθνομηδενισμό
  • Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάποια κάθαρση του πολιτικού συστήματος
  • Συνεχίζεται η ροή της παράνομης μετανάστευσης

Όλα τα πατριωτικά κόμματα θα πρέπει σ’αυτά τα δέκα (10) δεδομένα να αναφέρουν τις αποτελεσματικές ενέργειές τους που θα επιφέρουν ένα πατριωτικό μετασχηματισμό της χώρας. Η πρόκληση συνίσταται στα κατάλληλα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουν και θα στοχεύουν στην εθνική κυριαρχία και στην υπερηφάνεια. Υπάρχει άμεση ανάγκη για την μεγάλη πατριωτική ενότητα.  Οι Έλληνες θα πρέπει να ακούσουν όχι υποσχέσεις αλλά ανατροπές.

Τέλος, υπάρχουν δεδομένα και από το πρωτάθλημα του «μπρα ντε φέρ». Αξίζει να χαρτογραφήσουμε μερικώς το όλο κλίμα στο συγκεκριμένο χώρο.

Γράφει ο «Βηματοδότης»: «Παρατηρείται πάντως μια κινητικότητα στο χώρο της άκρας Δεξιάς (ή των κομμάτων δεξιότερα της ΝΔ). Για παράδειγμα, ο κύριος Καρατζαφέρης επιχείρησε να πλησιάσει το Φαήλο Κρανιδιώτη και να του προσφέρει την αντιπροεδρία του Κόμματος (μαζί με τον κύριο Μπαλτάκο), αλλά ο κ. Κρανιδιώτης του αντιπρότεινε να του προσφέρει αυτός την αντιπροεδρία του δικού του κόμματος. Όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρξε συμφωνία (ούτε θα υπάρξει ποτέ κατά τον κ. Κρανιδιώτη). Λέει όμως και κάτι άλλο ο κ. Κρανιδιώτης, ότι για παράδειγμα ο Κυρ. Βελόπουλος έχει κάποια δημοφιλία (σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις) πλην όμως δεν θέλει με κανένα άλλο κόμμα συνεργασία και θα πορευτεί μόνος του. Ίσως αυτή η απόφασή του να έκανε τους αντιπάλους του (διάβαζε: Φαήλο) να τον κατηγορήσουν ότι κερδίζει ψήφους «πουλώντας βιβλία με…. συγχωροχάρτια ή με αλοιφές από το Άγιο Όρος». Ο κ. Βελόπουλος είναι έτοιμος να απαντήσει με μηνύσεις.

Μετά από επτά ημέρες έληξε η συνεργασία Βελόπουλου και Μίχου (ήλθον, είδον, και απήλθον) σύμφωνα με το γραφείο Τύπου του κόμματος Βελόπουλου «ο κ. Μίχος δεν δέχθηκε να είναι ισότιμος με τα υπόλοιπα μέλη του κόμματος, διότι ως Βουλευτής πίστευε ότι πρέπει να έχει διαφορετική αντιμετώπιση, ενώ παράλληλα θεωρούσε βέβαιη την υποψηφιότητά του στις επόμενες εκλογές, κάτι που με βάση τις αρχές και το καταστατικό μας δεν ισχύει».

Ο κ. Βελόπουλος δήλωνε για το Συλλαλητήριο της Μακεδονίας: «… σας χρειάζεται όλους! Εκεί μιλάνε οι Έλληνες όχι οι «ομιλητές» που τους φύτεψε το σύστημα! Αυτούς μην τους πιστεύετε, πιστέψτε στη Μακεδονία!»

Ο στρατηγός Φ. Φράγκος, ο οποίος ήταν ο κύριος ομιλητής στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης δήλωνε στον Σκάι ότι «αν μου ζητήσουν να ηγηθώ θα το κάνω γιατί δεν είμαι ρίψασπις».

Ενώ ουσιαστική και δημιουργική είναι η τοποθέτηση του Κωνσταντίνου Πλεύρη σε συνέντευξή του:  « … και για να κλείσω το θέμα αυτό, είμαι πρόθυμος να πάμε σε ένα ξενοδοχείο και να έρθουν εκπρόσωποι της πρώτης γραμμής, του κ. Καρατζαφέρη, του κ. Βελόπουλου, του κ. Κρανιδιώτη και της Χρυσής Αυγής και να πουν τις απόψεις τους. Μια τέτοια συγκέντρωση θα συγκέντρωνε χιλιάδες Έλληνες που θα ήταν όλοι πατριώτες. Εμείς έχουμε ξεπεράσει τις ιδεολογίες του κομμουνισμού, του σοσιαλισμού, ακόμα και του εθνικισμού και φυσικά της Δημοκρατίας… η Ελλάς είναι υπεράνω όλων, κι όταν έχεις μια ιδεολογία, αυτή πρέπει να υπηρετεί την Ελλάδα. Από τα πανάρχαια χρόνια είχαμε την ιδεολογία του Ελληνισμού με τον Μέγα Αλέξανδρο, ή στη διάρκεια των Μηδικών πολέμων δεν πολέμησαν οι Έλληνες για δημοκρατία, ή κομμουνισμό, ή σοσιαλισμό, ή σοσιαλδημοκρατία, ή κεντροδεξιά, ή κεντροαριστερά, αλλά μόνο για την Ελλάδα. Προσπαθούμε λοιπόν, στα πλαίσια της ιδεολογίας του Ελληνισμού να ενώσουμε τους πατριώτες».

Ενώ σ’άλλο σημείο της ενδιαφέρουσας συνέντευξης αναφέρει ο Κ. Πλεύρης : «Όπως ξέρετε, εγώ συνδέομαι φιλικά με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ. Στο κανάλι του έκανα εκπομπές, του οφείλω ότι με προέβαλλε, έχει προσφέρει πολλά στον εθνικισμό. Κάπου το πράγμα στράβωσε, προδόθηκε κιόλας, και ευχαρίστως θα συνεργαζόμουν μαζί του. Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει να ενωθούμε για να είμαστε δυνατοί».

Αν λοιπόν οι εκπρόσωποι των μικρών πατριωτικών κομμάτων θέλουν να συνεχίσουν το πρωτάθλημα του «μπρα ντε φερ», και προκειμένου να αναδειχθεί ο αρχηγός, δεν αρκούν οι χρονικές παρατάσεις του αγώνα. Στην περίπτωση αυτή θα είναι καλύτερα να καταφύγουν στην υπόδειξη του Γ. Σουρή:

 

«Μας λείπει ένας αρχηγός;… πενήντα ξεφυτρώνουν

Το ένα κόμμα χάνεται; … θα έβγουν άλλα δέκα

Όλοι για το αξίωμα του αρχηγού μαλώνουν,

Κι ίσως αργότερα μας βγεί στη μέση και γυναίκα.

Αλλά κι εγώ ο αφανής των Αθηνών πολίτης

Ελπίζω πως καμιά φορά θα γίνω κυβερνήτης»

 

Αλλιώς οι πατριώτες απογοητευμένοι, δικαιωματικά θα ανατρέξουν στους Μυρωμένους Στοίχους του Γ. Σουρή:

«Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο

Κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο

Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε

Μα μόλις φύγει βλέπουμε πως αποσκατωθήκαμε…»

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , | Leave a comment

10 Χρόνια Ράδιο Αρβύλα: Ο “ακατάστατος” καθηγητής!

 

26 Απριλίου 2018

10 Χρόνια Ράδιο Αρβύλα Πανάς

10 Χρόνια Ράδιο Αρβύλα: Ο “ακατάστατος” καθηγητής!

(κλικ εδώ για το βίντεο)

Ευχαριστούμε τους “Ράδιο-Αρβύλα” καθώς και το κοινό τους, που μας θυμήθηκαν σε αυτήν την επετειακή ρετροσπεκτίβα για τα δέκα χρόνια επιτυχίας της εκπομπής στην ελληνική τηλεόραση.

Ευχόμαστε στους παράγοντες της εκπομπής να συνεχίσουν με αυτόν τον καυστικό τρόπο, που πλέον τους χαρακτηρίζει, να μας χαρίζουν ευχάριστες στιγμές σχολιάζοντας με τον δικό τους τρόπο όλα τα ασυνήθιστα, ανάμεσα στα γεγονότα, αλλά και καυτηριάζοντας, επίσης, όλα εκείνα τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα που ο συμβατικός φακός των ΜΜΕ πολύ συχνά παραβλέπει.

 

Να είστε καλά,
Επαμεινώνδας Ε. Πανάς

Posted in Άρθρα | Tagged , , | Leave a comment

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΥΓΓΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Παρασκευή 20 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
σ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Οι Εθνικές εκλογές της Ουγγαρίας, που διεξήχθησαν στις 8 Απριλίου 2018, θεωρούνται από τις πιο κρίσιμες εκλογές τόσο για την Παγκόσμια άρχουσα τάξη – ΕΛΙΤ, όσο και για την ΕΛΙΤ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολλοί είναι εκείνοι που χαρακτηρίζουν τις εκλογές  της 8ης Απριλίου 2018 ως την Μάχη της Βουδαπέστης.

Γεγονός είναι ότι αρκετοί υποστηρικτές του Σόρρος, αλλά και ο ίδιος ο Σόρρος δαπάνησε εκατομμύρια δολάρια σ’αυτές τις εκλογές προκειμένου να επηρεάσει κυρίως τους νέους ψηφοφόρους, όμως οι συνθήκες αυτή τη φορά δεν ευνόησαν τις επιδιώξεις του Σόρρος και της παρέας του.

Η πίστη των Ούγγρων πολιτών στην ευημερία και τη σταθερότητα της χώρας τους δεν κλονίστηκε παρά τη φυσική και αναμενόμενη φθορά της κυβέρνησης Ορμπάν.

Ο Βίκτωρ Ορμπάν με ποσοστό 48,9% κέρδισε 134 έδρες από τις 199 συνολικά του Κοινοβουλίου.

12705958_278155c2cff27ccad390450c95d74c93_wm

Οι Ούγγροι ψηφοφόροι ψήφισαν τον Ορμπάν, πιστεύοντας ότι αυτή τη χρονική συγκυρία δεν υπήρχε άλλο κόμμα που θα μπορούσε να διοικήσει καλύτερα την Ουγγαρία.

Είναι πρώτη φορά στην ιστορία της Ουγγαρίας που το ίδιο πολιτικό κόμμα κερδίζει τρεις διαδοχικές βουλευτικές εκλογές.

 

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών παρουσιάζονται αναλυτικά στον Πίνακα 1.

1

Σημειώνουμε εδώ ότι, η συμμετοχή των ψηφοφόρων κατέγραψε ποσοστό ρεκόρ με 70% των ψηφοφόρων δίνοντας τη δυνατότητα με βάση τον ισχύοντα νόμο στο κόμμα του Ορμπάν να κερδίσει πάνω από τις αναγκαίες 100 έδρες προκειμένου να κυβερνήσει αυτοδύναμα.

Τα στοιχεία του Πίνακα 1 είναι αποκαλυπτικά ενώ συγχρόνως δίνουν μηνύματα προς πολλές κατευθύνσεις. Κατ’αρχάς τη νίκη του Ορμπάν, όπως ήταν εύλογο, τη χαιρέτησαν μεταξύ άλλων η Λεπέν, ο Φάρατζ, οι ηγέτες του κόμματος της Ελευθερίας (Βίλντερς, Ολλανδία), Λαϊκό Κόμμα Σλοβακίας, Εναλλακτικοί για τη Γερμανία (Αfd), Κόμμα Ελευθερίας (Αυστρία).

Περισσότερο όμως αντιλήφθηκαν την αξία της νίκης οι ηγέτες των κρατών της Ομάδας του Βίσεγκραντ (Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία και Σλοβακία), οι οποίοι χαρακτήρισαν τη νίκη του Ορμπάν ως «Νίκη που ενισχύει τη χειραφέτηση της Κεντρικής Ευρώπης από τις Βρυξέλλες».

FIDESZ

Θα υπενθυμίσουμε εδώ πιο παλιά δήλωση του Β. Ορμπάν:

«Δεν θέλουμε να γίνουμε μια χώρα μεταναστών. Βοηθούμε με οποιονδήποτε τρόπο χρειάζεται, δεν το αμφισβητεί κάποιος αυτό. Όποιος χρειάζεται προστασία θα την έχει από εμάς, αλλά δεν καλωσορίζουμε τους μετανάστες.  Ούτε σήμερα, ούτε στο μέλλον, γιατί δεν θέλουμε να γίνουμε χώρα μεταναστών. Έχουμε τα δικά μας προβλήματα, μεταξύ των οποίων ένα δημογραφικό πρόβλημα που δεν θέλουμε να λύσουμε μέσω της μετανάστευσης αλλά με πολιτικές στήριξης των οικογενειών».

 Αυτές είναι οι δηλώσεις ενός ευφυούς πρωθυπουργού που δίνουν τη δυνατότητα και στους Έλληνες πολίτες να αντιληφθούν τη σημασία που έχει το πραγματικό γεγονός στην δηλώσεις που δεν σχετίζονται με την εξεύρεση του πραγματικού γεγονότος. Για να τεκμηριώσουμε το γεγονός αυτό μπορούμε να θυμηθούμε τις δηλώσεις για τους μετανάστες της πρώην υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου (ΣΥΡΙΖΑ) που θα μείνουν αξέχαστες για την εκτός τόπου και χρόνου λογική της: «Οι μετανάστες λιάζονται και εξαφανίζονται» και «οι Σύριοι έχουν χρήματα, μένουν σε ξενοδοχεία, ψωνίζουν από τα μαγαζιά, κάνουν απίστευτο τζίρο». Όλα αυτά συνειρμικά μας έδειχναν την οικονομική άνοιξη που έφθανε με γρήγορους ρυθμούς κατά ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο μάθημα από τα στοιχεία σαφώς του Πίνακα 1, είναι ότι  τα δύο πρώτα κόμματα είναι όχι κεντροαριστερά αλλά εθνικιστικά ή πατριωτικά.

 Το μάθημα αυτό αναμφισβήτητα είναι δύσκολο να το αφομοιώσει το πολιτικό μας σύστημα για τους δικούς του λόγους. Η δημοκρατία μας πάσχει δυστυχώς και έχει εκ γενετής τον ιό της φαμίλιας ή της οικογενειοκρατίας. Η Νέα Δημοκρατία του Κ. Μητσοτάκη κάνει τα πάντα για τη δημιουργία της συμμαχίας με το κόμμα της Φ. Γεννηματά. Οι αρχηγοί των δύο αυτών κομμάτων, ο μεν ένας είναι υιός της πολιτικής οικογένειας Μητσοτάκη, η δε άλλη της πολιτικής οικογένειας Γ. Γεννηματά. Η προσπάθεια αυτή των δύο νέων αρχηγών είναι μια ομολογία του τέλους των μεγάλων κομμάτων της μεταπολίτευσης. Οι πολίτες σίγουρα δεν εμπιστεύονται τα δύο αυτά κόμματα, τα γνωρίζουν από παλιά, και σε γενικές γραμμές δεν εκφράζουν τον παλμό της κοινωνίας που ζούμε.

Το μάθημα όμως της Ουγγαρίας αφορά και τα μικρά πατριωτικά κόμματα, τα εντός και εκτός Βουλής. Ποια είναι η δυναμική τους ώστε να έχουμε ισόμορφα προς την Ουγγρική Βουλή αποτελέσματα;

Ποια είναι η τραγωδία των Πατριωτικών Κομμάτων; Ότι σ’αυτή τη κρίσιμη για τη πατρίδα μας συγκυρία, αφήνουμε τους πουρκουάδες, τους εθνομηδενιστές, τους ευρωπαϊστές, τους φιλορωσικούς και άλλους να είναι οι πρωταγωνιστές αντί οι πατριωτικές δυνάμεις να αδράξουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν τη μεγάλη παράταξη.

 Με τον τρόπο αυτό πνίγουν με τη στάση τους και την συμπεριφορά τους κάθε πατριωτική ελπίδα.

Το μάθημα αυτό αφορά και το ΚΚΕ, το οποίο δεν έκανε ούτε νύξη για τη νίκη του Ορμπάν. Το Ουγγρικό Κόμμα των Εργατών, δηλαδή το αδελφό κόμμα του ΚΚΕ που πήρε το πενιχρό 0,3% (!!!) με δηλώσεις του Προέδρου του Γκιούλα Τίρμερ  για το εκλογικό αποτέλεσμα αφού συνεχάρη τον Ορμπάν για τη νίκη του αποτίμησε το εκλογικό αποτέλεσμα ως εξής: «Η πλειοψηφία εκτίμησε το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση πραγματοποίησε παροχές σε διάφορες κοινωνικές ομάδες τα τελευταία χρόνια, ακόμη κι αν αυτές ήταν ανεπαρκείς. Ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας θεώρησε σημαντική τη διατήρηση της σταθερότητας στην Ουγγαρία. Ο λαός δεν υποστήριξε τις προσπάθειες της Σοσιαλφιλελεύθερης αντιπολίτευσης να προκαλέσει χάος».

Αλλοίμονο αν είναι δυνατόν να έχουν ακουστεί και στη χώρα μας σκέψεις τέτοιας διορατικής υπευθυνότητας που να εξυψώνουν την ορθότητα των πολιτικών εκτιμήσεων.

Το τρίτο μάθημα, είναι ο καθαρός λόγος. Στην προεκλογική του εκστρατεία κύριο ζήτημα του Ορμπάν ήταν εναντίον της μετανάστευσης. Αυτή ήταν μια καθαρή θέση σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική των Βρυξελλών. Ο ίδιος ο Ορμπάν δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι η μεταναστευτική κρίση είναι δημιούργημα των Βρυξελλών.

 Φυσικά, ο Ορμπάν δεν μίλησε μόνο για το μεταναστευτικό, αλλά μίλησε και για την αξία της οικογένειας.

Πριν από 27 χρόνια επεσήμανε ο Ορμπάν, εδώ στην κεντρική Ευρώπη πιστεύαμε ότι η Ευρώπη ήταν το μέλλον μας. Σήμερα όμως πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε το μέλλον της Ευρώπης.

Ποιο είναι το μήνυμα της νίκης του Ορμπάν;

  • Ο μεγαλύτερος νικητής των ουγγρικών εκλογών δεν ήταν ο Ορμπάν αλλά το εθνικιστικό και πατριωτικό κίνημα της Ευρώπης
  • Η νίκη του Ορμπάν πρόσθεσε άλλη μία αύξηση στην τάση μεγέθυνσης του Ευρωσκεπτικισμού.
  • Οι ηττημένοι είναι δύο: Τα κόμματα του κατεστημένου που είναι δεμένα στο άρμα της Ευρώπης της πολυπολιτισμικότητας και η νέο-κεντροαριστερά που είναι εξαρτημένη από το λόμπι των Βρυξελλών. Η νέο-κεντροαριστερά, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία του Πίνακα 1 είναι νεκρή στην Ουγγαρία, όπως και η κάθε μορφής σοσιαλφιλελεύθερη κίνηση. Ο δεύτερος ηττημένος των Ουγγρικών εκλογών είναι ξεκάθαρα οι Βρυξέλλες. Και τι δεν έκαναν για να μην εκλεγεί ο Ορμπάν.
  • Ο Ευρωσκεπτικισμός συνεχίζει την άνοδό του. Οι χώρες στις οποίες συνεχώς αυξάνεται μπορεί άμεσα να μην επιδιώκουν να εγκαταλείψουν την ΕΕ, όπως έκανε η Βρετανία, μπορούν όμως να πιέσουν αποτελεσματικά από μέσα για αλλαγή της παρακμιακής φιλοσοφίας της ΕΕ. Δεν μπορεί η ΕΕ να έχει τοποθετήσει σε δεύτερη μοίρα τον Χριστιανισμό και να αυξάνει τις ορδές των Μωαμεθανών καταστρέφοντας την ταυτότητα κάθε ευρωπαϊκής χώρας.
  • Στη μάχη της Βουδαπέστης νικητές αναδείχθηκαν ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός, ενώ καθαρά ηττήθηκε η παγκοσμιοποιημένη ελίτ.
Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Μετασχηματιστικό Μπάσκετ: Η πορεία του Ολυμπιακού προς τον τελικό του Βελιγραδίου

 

 18 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
σ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

780 330

Η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού βρίσκεται για μια ακόμη χρονιά μεταξύ των οκτώ πρώτων ομάδων της EUROLEAGUE, από τις οποίες οι τέσσερις θα αναμετρηθούν στο φάιναλ φορ στο Βελιγράδι, όπου και θα αναδειχθεί η πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Υπάρχουν αρκετά στατιστικά δεδομένα, που είναι ικανά να δείξουν την φετινή επιτυχή πορεία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Εδώ, όμως, θα σταθούμε σε μία διαφορετική προσέγγιση, χωρίς να υποβαθμίσουμε με κανένα τρόπο τον πλούτο της πληροφόρησης που μας παρέχουν τα στατιστικά στοιχεία.

Το 2006 ήταν μια χρονιά-σταθμός για την πορεία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Η διοίκηση του συλλόγου βρίσκεται πλέον στα χέρια των αδελφών Αγγελόπουλων και ο Ολυμπιακός με τη φιλοσοφία του μεγάλου προϋπολογισμού για την απόκτηση ξένων παικτών διεθνούς φήμης (βλ. Τσίλντρες, Κλέϊζα, Τεόντοσιτς) αρχίζει τη νέα του πορεία, όπως φαίνεται και στον Πίνακα 1:

Πίνακας 1: Ευρωπαϊκή Πορεία του Ολυμπιακού από το 2006

ol1

Αλλά από το 2011-12 τα πάντα αλλάζουν στον Ολυμπιακό.  Αλλάζει η όλη φιλοσοφία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Η ηγεσία του Ολυμπιακού των αδελφών Αγγελόπουλων επιδιώκει τη δημιουργία ενός νέου οράματος βάσει του οποίου διοίκηση, τεχνική ηγεσία και παίκτες ενθαρρύνονται για την αποδοχή των στόχων της ομάδας διαμορφώνοντας υψηλής ποιότητας σχέσεις.

Στη συνέχεια, αξίζει να αναφερθούμε στα κυριότερα χαρακτηριστικά της νέας φιλοσοφίας του Ολυμπιακού.

Η αλλαγή φιλοσοφίας μιας Ομάδας, πάντοτε, αποτελεί πρωτοβουλία μεγάλου ρίσκου, αλλά συγχρόνως πολύ σημαντική για την προοπτική της ομάδας. Βέβαια, η πιο δύσκολη ενέργεια είναι η αλλαγή της μέχρι εκείνη τη στιγμή φιλοσοφίας της ομάδας. Αν πετύχει η αλλαγή φιλοσοφίας της ομάδας, τότε οι μελλοντικές γενιές φιλάθλων και οπαδών, βλέποντας προς τα πίσω, θα μιλάνε για τη χρονική στιγμή της Μεγάλης Καμπής. Αν δεν πετύχει (η αλλαγή της φιλοσοφίας), τότε θα μιλάνε για τη χρονική στιγμή της Μεγάλης Καταστροφής.

Η αλλαγή της φιλοσοφίας του μπασκετικού Ολυμπιακού πραγματοποιήθηκε το 2011-12 με τρεις βασικές συνιστώσες: Η πρώτη συνιστώσα σχετίζεται με τη δραστική μείωση του προϋπολογισμού, η δεύτερη συνιστώσα συνδέεται με τη δημιουργία μιας ομάδας, που να στηρίζεται σε κορμό Ελλήνων παικτών, και η τρίτη συνιστώσα αναφέρεται στην ανάπτυξη της συνοχής της ομάδας.

Έτσι, η επιδίωξη της διοίκησης του μπασκετικού Ολυμπιακού είναι πώς με εργαλείο τις τρεις αυτές συνιστώσες θα μετατραπεί ο Ολυμπιακός σε κορυφαία ομάδα! Τι σημαίνει αυτό; Ότι και η ηγεσία του Ολυμπιακού, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, συνιστούν πλέον μια μετασχηματιστική ηγεσία.

Η μετασχηματιστική δηλαδή ηγεσία του Ολυμπιακού ευθυγραμμίζει την τεχνική ηγεσία της ομάδας με τους παίκτες, έτσι ώστε να επιτευχθεί με συνέπεια το όραμα της ομάδας και αυτό το όραμα να κινητοποιήσει προπονητές και παίκτες να πετύχουν κάτι το εξαιρετικό.

Έτσι, μέσω της μετασχηματιστικής ηγεσίας δημιουργείται ατμόσφαιρα αμοιβαίας εμπιστοσύνης κι ενισχύεται η έννοια του «ανήκειν» διεγείροντας τη συνείδηση της ομάδας με συνέπεια, τεχνική ηγεσία και παίκτες να αλληλοβοηθούνται και να βελτιώνουν την επίδοσή τους.

Η μετασχηματιστική ηγεσία του Ολυμπιακού (πώς θα βελτιώσουμε και θα έχουμε την καλύτερη ομάδα) διαφέρει σημαντικά από τη συναλλακτική ηγεσία, που στηρίζεται στο πώς θα παίξουμε καλύτερο μπάσκετ.

Το  πρώτο αποτέλεσμα: Ο Ολυμπιακός με Έλληνες παίκτες: τους Β. Σπανούλη, Γ. Πρίντεζη, Κ. Παπανικολάου,  Β. Μάντζαρη, Κ. Σλούκα στην Κωνσταντινούπολη το 2012 αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης με προπονητή τον Ν. Ίβκοβιτς.

Όπως φαίνεται και στον Πίνακα 1, ο Ολυμπιακός στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης και το 2013. Τις χρονιές 2015 και 2017 έφθασε στον τελικό.

Επιμένουμε να αναδεικνύουμε τη φιλοσοφία της ομάδας, γιατί αυτή διαχέεται και στο τεχνικό επιτελείο της, αλλά και στους παίκτες.

Ένα παράδειγμα είναι αρκετό, για να δείξει την αξία της φιλοσοφίας της διοίκησης. Ο Ολυμπιακός, και στη φετινή σεζόν της Ευρωλίγκας με τις σημαντικές απουσίες παικτών  λόγω τραυματισμών, έδειξε ότι η ομάδα Μπάσκετ του Ολυμπιακού είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των παικτών της!!

Επίσης, ο Ολυμπιακός ενσωματώνει στην ομάδα του παίκτες, που προσαρμόζονται στο σύστημά του και στη συνολική φιλοσοφία της ομάδας. Δεν ενσωματώνει, όμως, παίκτες που προμοτάρουν τον εαυτό τους. Ο Ολυμπιακός, δηλαδή, δεν έχει ως πρότυπό του ένα σύστημα παικτών-αστέρων. Αντίθετα, οι παίκτες οφείλουν να ενσωματώνονται σε ένα σύστημα με μια συγκεκριμένη φιλοσοφία και κύριο άξονα τη συνοχή.

Αξιολογώντας κι αναλύοντας τις διαχρονικές δηλώσεις των Προέδρων του μπασκετικού Ολυμπιακού, αδελφών Αγγελόπουλων, του προπονητή Γ. Σφαιρόπουλου, του βοηθού προπονητή Μ. Τόμιτς κι όλων των παικτών του Ολυμπιακού, καταλήγουμε σε ένα σημαντικό συμπέρασμα. Δεν υπάρχει σε αυτές η λέξη: «ΕΓΩ». Υπάρχουν οι λέξεις «Η ΟΜΑΔΑ», «όλοι οι παίκτες», «ΕΜΕΙΣ».

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει συνοχή ή συνεκτικότητα της ομάδας σε αυστηρή μαθηματική προσέγγιση. Η αποτελεσματικότητα και η επιτυχία του Ολυμπιακού με ένα μικρό οικονομικό προϋπολογισμό, σε σχέση με τις ανταγωνίστριες ομάδες της EUROLEAGUE, εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από την ικανότητα των παικτών να δρουν ως μέλη μιας ομάδας. Έτσι, χωρίς κάποια στατιστική προσέγγιση μπορούμε να ισχυριστούμε και στην περίπτωση του Ολυμπιακού ότι ισχύει η σχέση μεταξύ της συνοχής και της επιτυχίας του.

Αναλύσαμε πάρα πολύ συνοπτικά, λόγω και του περιορισμένου χώρου, τη γενική φιλοσοφική διάσταση της ομάδας Μπάσκετ του Ολυμπιακού. Τί πληροφόρηση μας δίνουν, όμως, τα στατιστικά στοιχεία για τις άλλες δύο στρατηγικές; Δικαιώθηκε η διοίκηση με τη φιλοσοφία της;

Στον Πίνακα 2 δίνουμε την κατάταξη των ομάδων της EUROLEAGUE 2017-18 με βάση τους προϋπολογισμούς προσεγγιστικά των ομάδων και την βαθμολογική τους θέση (εκτός της τελευταίας αγωνιστικής).

Πίνακας 2: Κατάταξη των ομάδων με βάση τον προϋπολογισμό τους και την αγωνιστική θέση τους (2017 – 2018)

ol2

Παρατηρούμε, λοιπόν, από τα στοιχεία του Πίνακα 2, ότι ο Ολυμπιακός παρά το μικρότερο, σχετικά, προϋπολογισμό, σε σύγκριση με τον προϋπολογισμό αρκετών ομάδων, όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ, η Βαλένθια, η Ανατολού, βρίσκεται, ως προς τη βαθμολογική κατάταξη σε καλύτερη θέση.

Αυτό το στοιχείο πρωταρχικά σημαίνει, δικαίωση της οικονομικής επιλογής της διοίκησης, πιστοποιώντας ότι δεν αρκεί η μεγιστοποίηση των κερδών και η άνευ λογικής δαπάνες για παίκτες – αστέρες αλλοδαπούς, για να συσταθεί μια συμπαγής, καλή και υπερήφανη ομάδα.

Η τελευταία παρατήρηση οδηγεί και στη διερεύνηση της επίδοσης και της συμβολής συγκριτικά Ελλήνων παικτών και ξένων. Επιλέξαμε μόνο τρία στατιστικά δεδομένα – πόντους, άθροισμα πόντων ανά αγώνα, ριμπάουντ –, για να διερευνήσουμε τη συμβολή στον αγωνιστικό χώρο μεταξύ ημεδαπών (Ελλήνων) και αλλοδαπών παικτών για το 2017-18.

Τα αντίστοιχα στατιστικά δεδομένα παρουσιάζονται στον Πίνακα 3:


Πίνακας 3: Συγκριτικά στατιστικά δεδομένα Ημεδαπών και Αλλοδαπών παικτών

ol3

 

Τα στοιχεία του Πίνακα 3 είναι αποκαλυπτικά. Ο Ολυμπιακός τη χρονιά 2017-18 παρουσιάζει συμβολή των Ελλήνων παικτών στους συνολικούς πόντους σε ποσοστό 49,4%, το οποίο, ουσιαστικά, δε διαφέρει από το αντίστοιχο ποσοστό των αλλοδαπών παικτών (50,6%).

Πόσο άλλαξε ο Ολυμπιακός του 2017-18 σε σχέση με τον Ολυμπιακό του 2009-10 πριν από τη μεταρρύθμιση του 2011-12;

Το 2009-10 η συμβολή των Ελλήνων παικτών στους συνολικούς πόντους ήταν 29,7%, ενώ των ξένων παικτών ήταν 70,3%.

Έχουμε, δηλαδή, το 2017-18 πλήρη στατιστική αντιστροφή υπέρ των Ελλήνων παικτών.

Πάλι από τον Πίνακα 3, για το 2017-18 και για τους Έλληνες παίκτες το άθροισμα πόντων ανά αγώνα είναι 50,81, ενώ για τους αλλοδαπούς παίκτες ο αντίστοιχος αριθμός είναι 48,36. Το 2009-10 το άθροισμα πόντων ανά αγώνα ήταν υπέρ των αλλοδαπών παικτών, αφού οι Έλληνες παίκτες είχαν 34,42 και οι αλλοδαποί 62,8.  Επίσης, με αυτό το στατιστικό στοιχείο γίνεται εμφατική η επίδραση της αλλαγής και της φιλοσοφίας της στρατηγικής και της διοίκησης του Ολυμπιακού από το 2011-12.

Αναφορικά με τα ριμπάουντ, το 2017-18, από τα στοιχεία του Πίνακα 3 προκύπτει ισορροπία μεταξύ Ελλήνων παικτών και ξένων. Η συμβολή των Ελλήνων παικτών στα συνολικά ριμπάουντ είναι 49,7% και των ξένων παικτών 50,7%. Επομένως, φαίνεται ότι τα δεδομένα δε διαφέρουν στατιστικά σημαντικά. Συγκρίνοντας τα ποσοστά αυτά των ριμπάουντ με τα αντίστοιχα του 2009-10 βρίσκουμε ότι η συμβολή των Ελλήνων παικτών ήταν 36,3% και των ξένων παικτών 63,7%. Δηλαδή, η εφαρμογή της νέας στρατηγικής της διοίκησης του Ολυμπιακού ανέτρεψε και αυτό το στατιστικό δεδομένο το 2017-18 σε σύγκριση με το 2009-10 προς όφελος των Ελλήνων παικτών και της επίδοσης της Ομάδας.

Παρατηρώντας τα στατιστικά δεδομένα, που απεικονίζονται στον Πίνακα 3, επισημαίνουμε τα εξής :

  • Ο Ολυμπιακός είναι πρώτος με βάση την αναλογία των πόντων των ημεδαπών παικτών (49,4%). Ακολουθούν η Ζαλγκίρις (39,6%), η Χίμκι (38,2%) και ο Παναθηναϊκός (36,4%).
  • Στο άθροισμα των πόντων ανά αγώνα, που έχουν σημειώσει οι ημεδαποί (Έλληνες) παίκτες ο Ολυμπιακός με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη ομάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση (50,81) και ακολουθούν οι Χίμκι (33,75), Ζαλγκίρις (32,99) και Παναθηναϊκός (31,51).
  • Σε ό,τι αφορά την αναλογία των ριμπάουντ και εδώ, πάλι, ο Ολυμπιακός εμφανίζει τους Έλληνες παίκτες έχοντας το μεγαλύτερο ποσοστό (49,7%) σε σύγκριση με όλες τις άλλες ομάδες.

Τα στατιστικά αυτά στοιχεία ανέδειξαν πανηγυρικά την επιβεβαίωση του οράματος της Διοίκησης Αγγελόπουλων. Τα στατιστικά δεδομένα έδειξαν αυτό που με ανάλογες δηλώσεις τους, παίκτες και προπονητές εξέφρασαν μετά τη νίκη του Ολυμπιακού επί της Εφές, με σκορ 87-78, που έδωσε στην ομάδα το εισιτήριο για το Φάιναλ Φόρ:

ol4

Τα λόγια αυτά μαζί με τα λίγα, αλλά ενδεικτικά στατιστικά δεδομένα, που παρουσιάσαμε, δείχνουν ότι η στρατηγική, που ακολούθησε ο μπασκετικός Ολυμπιακός, αναδεικνύοντας τον Ολυμπιακό σε μια από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, στηρίχθηκε σε ισορροπημένη συνοχή, όχι όμως σε βάρος του ελληνικού στοιχείου των παικτών. Τα καλά αποτελέσματα, όπως έδειξε ο Ολυμπιακός, έρχονται και χωρίς τα υπέρλαμπρα κι ακριβά αστέρια και τους μεγάλους προϋπολογισμούς.

Πολλές φορές, οι φίλαθλοι δεν αξιολογούν τη συνοχή και τη συνεκτικότητα μιας ομάδας, αλλά γοητεύονται από την παρουσία ακριβών παικτών.

Οι ακριβοί παίκτες μπορεί να κερδίσουν κάποιους αγώνες, αλλά η συνοχή, το σωστό μείγμα Ελλήνων και ξένων παικτών, η μεταξύ τους χημεία και η ορθολογικοί προϋπολογισμοί είναι αυτά που τελικά οδηγούν την ομάδα και στο φάιναλ φόρ και στην κατάκτηση του τροπαίου.

Posted in Άρθρα | Tagged , , | Leave a comment

Υπάρχει δυνατότητα προοπτικής στη Χώρα;

 

10 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
Συνταξιούχου καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

featured image

Σε κάθε ενέργεια μιας ομάδας ΠΟΛΙΤΏΝ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙ ΤΗ ΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ ενός ΠΟΛΙΤΙΚΟΎ φορέα – κόμματος, υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση που συνδέει τον λαό με το κόμμα. Αυτή η σχέση μοιάζει με τη σχέση μεταξύ κριτή και κρινόμενου. Οι πολιτικοί ηγέτες δεν απασχολούνται ιδιαίτερα με την ισχυροποίηση τέτοιων σχέσεων.

Η πιο πειστική απόδειξη για αυτό το γεγονός είναι το πώς διαμορφώθηκαν τα ποσοστά των κομμάτων από το 2010 μέχρι σήμερα. Η πριν το 2010 παντοκρατορία των δύο κόμματων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν υφίσταται. Αντίθετα, σήμερα το ΠΑΣΟΚ μεταλλάχθηκε σε κίνημα το οποίο ακόμα αναζητά την ταυτότητά του και τους πολίτες που θα ταυτιστούν με αυτήν την κίνηση και θα το προτιμήσουν. Το δεδομένο αυτό είναι αρκετά χρήσιμο για τον προσδιορισμό της πολιτικής γραμμής κάθε κόμματος.

Η Ελλάδα σήμερα είναι μια κοινωνία που αντιμετωπίζει πλήθος πολύ σοβαρών προβλημάτων. Το ρητορικό ερώτημα διαμορφώνεται ως εξής: Είναι τα πολιτικά κόμματα επιτυχημένα; Είναι οι πολιτικοί επιτυχημένοι όχι μόνο για να μαζεύουν ψηφουλάκια, αλλά να επιλύουν τα εθνικά προβλήματα και να τα προλαβαίνουν προτού δημιουργηθούν; Η μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς, προς τα κόμματα, προς την Κυβέρνηση και προς το Κοινοβούλιο αποτελεί έναν σημαντικό δείκτη της δυσαρέσκειας των Ελλήνων απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες δεν θέλουν να έχουν σχέση με τις πολιτικές που παράγουν τα κόμματα του πολιτικού μας συστήματος.

Ένα επίσης παράδοξο του πολιτικού συστήματος είναι ότι ενώ τα πράγματα για τον τόπο πηγαίνουν άσχημα δημιουργούνται νέα κόμματα, όχι για να πάρουν την πολιτική από τα χέρια των κομμάτων που έφεραν το πλήθος των προβλημάτων στη χώρα, αλλά για να γευθούν και εκείνα τα προνόμια των βουλευτών. Δυστυχώς, όλα τα κόμματα, μικρά ή μεγάλα, αυτήν την όρεξη έχουν και έτσι αναπτύσσεται το ενδιαφέρον τους για να μπουν στη Βουλή.

Η εκλογική αποχή και στη χώρα μας έχει αυξηθεί και φαίνεται να ανοίγει ένα χάσμα ανάμεσα στα κόμματα και τους πολίτες. Τα μνημόνια έχουν καταστρέψει τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Έχει αυξηθεί η φτώχια και η ανεργία και έχει συρρικνωθεί η ελπίδα. Κι όμως, όλα τα κόμματα, παρά τα μνημόνια δίνουν εύκολες υποσχέσεις και λύσεις. Επιδιώκουν να ξεχνάμε τις δεσμεύσεις τις οποίες εκείνα υπέγραψαν. Επιμένουν ακόμη να λησμονούμε την εγκαθίδρυση της επιτροπείας μέχρι το 2060. Αυτές οι εύκολες λύσης αποτελούν τη ρίζα της πολιτικής κακοδαιμονίας. Τα ψέματα και οι υποσχέσεις των κομμάτων είναι η αιτίες που προκαλούν τις καταστροφές. Και δυστυχώς στο γήπεδο αυτό ο χρόνος έχει σχεδόν τελειώσει και δεν υπάρχει στρατηγική για να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Με βάση όλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι, η στοιχειώδης λογική επιβάλλει σε όλους τους πολιτικούς να ενισχύσουν με κάθε τρόπο την εθνική ενότητα μιας μικρής χώρας όπως είναι η Ελλάδα και ταυτόχρονα να βελτιώσουν το επίπεδο ωριμότητας της ποιότητας της δημόσιας ζωής της. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν ότι τα κόμματα έχουν υπολογίσει στις δράσεις τους τον παράγοντα της προοπτικής. Η κρίση που βιώνουμε έδειξε ότι για τα κόμματα της μεταπολίτευσης ο παράγοντας της προοπτικής (δυναμική αίσθηση των πραγμάτων) ήταν ίσος με μηδέν.

Όταν διαθέτει κάποιος πολιτικός αυτήν την αίσθηση της προοπτικής, ακόμα και αν κάνει κάποιο λάθος δεν θα αργήσει να διορθώσει αυτή τη λανθασμένη προοπτική. Όμως, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα δείχνει στα κόμματα δεν έχει αναπτυχθεί έντονα η αίσθηση της προοπτικής.

Τι συμβαίνει σήμερα στον πολιτικό χώρο; Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδιώκει με τη ρητορεία της, να διαχωρίσει και να διχάσει τους πολίτες πολωτικά διαχωρίζοντάς τους σε δύο μεταξύ τους ξένα σύνολα. Το πρώτο σύνολο με σημαία τον Εθνομηδενισμό, την παραμονή στην εξουσία, στην ανεξιθρησκεία και με πολλούς ενδοτικούς βαθμούς ελευθερίας ως προς τον ξένο παράγοντα, και το δεύτερο σύνολο με τους πατριώτες τους μη εθνομηδενιστές.

Όμως ένας διαχωρισμός του ελληνικού λαού τελικά είναι μία σκέτη καταστροφή. Το άθροισμα των ροπών των δύο ξένων και μεταξύ τους αντίθετων συνόλων ισούται με μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι και ο παράγοντας της προοπτικής των δύο αυτών συνόλων, που καθορίζει και την εθνική δημιουργικότητα ισούται επίσης με μηδέν.

Τελικά, αυτό σημαίνει ότι με τη δημιουργία αυτών των δύο συνόλων που επιδιώκει η Κυβέρνηση εκμηδενίζεται συγχρόνως το εθνικό δυναμικό της χώρας. Ταυτόχρονα όμως, εκμηδενίζεται και η εθνική ενότητα που ιδιαίτερα αυτές τις κρίσιμες στιγμές είναι αναγκαία για την προάσπιση των γεωοικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων της χώρας, τη διατήρηση του ορυκτού πλούτου και κυρίως της ακεραιότητας της χώρας.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , | Leave a comment

Περιμένουμε να αλλάξει κάτι στο πολιτικό σύστημα;

 

4 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
Συνταξιούχου καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 featured image2 wide2

Αναμφίβολα, η Ελλάδα πληθυσμιακά είναι μια μικρή χώρα. Σήμερα εμφανίζεται στο διεθνές στερέωμα ως μία χρεοκοπημένη χώρα άσχετα αν τα Μέσα της Παγκόσμιας Τάξης μέσω πιστοληπτικών οίκων, προσπαθούν να την αναβαθμίσουν σε υψηλότερα; Επίπεδα. Πολλές χώρες θεωρούν την Ελλάδα ήδη ως ένα αποτυχημένο κράτος. Άλλοι την χαρακτηρίζουν ως υπόδειγμα μιας διεφθαρμένης χώρας, ως «παράδεισο» για οικονομικές ευκαιρίες και σκάνδαλα του τύπου Siemens, Novartis, κ.λ.π.

Η Ελλάδα, αν και χώρα μικρής οικονομικής εμβέλειας έχει το ταλέντο να δημιουργεί «φούσκες». Η Μεγάλη Φούσκα, το Χρηματηστήριο, όπου έγινε η μεγαλύτερη ληστεία, ήταν η μεγαλύτερη ίσως φούσκα για την οποία περιέργως δεν τιμωρήθηκε ποτέ κάποιος πολιτικός. Οι εκσυγχρονιστές (στους οποίους οφείλεται το κατάντημα της χώρας) με τον Κ.Σημίτη τον Ιμίων και του Οτσαλάν ξαναέρχονται πάλι ισχυρά μεταλλαγμένοι.

Ως χώρα υψηλού ρίσκου, η Ελλάδα επιβιώνει δυστυχώς λόγω της εξάρτησής της από τους «ισχυρούς», επειδή δημιουργεί εκείνες τις ειδικές συνθήκες που χρειάζονται οι κάθε είδους συμφεροντολόγοι.

Υπάρχουν κάποια δεδομένα που δεν πρέπει να αγνοούνται:

  • Τα μνημόνια δεν τελειώνουν. Η δέσμευση για αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα 3.5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 με προοπτική συνέχισής τους έως το 2060 δεν έχει τέλος.
  • Η ευχή ότι «βγαίνουμε από τα μνημόνια», το 2018, αποτελεί μια απατηλή κοροϊδία. Η κατάσταση επιτροπείας που επιβλήθηκε στη χώρα μας το 2010 δεν έχει ως τέρμα το 2018.
  • Υπάρχει επίσης διόγκωση των άμεσων (20.7 δις ευρώ) των άμεσων και έμμεσων (27/4 δις ευρώ) φόρων και αδυναμία των νοικοκυριών να ανταποκριθούν στη φοροληστεία που συνεχίζεται.
  • Μέσω των ιδιωτικοποιήσεων οι βασικοί τομείς της Ενέργειας και του Νερού θα ξεπουληθούν αντί «πινακίου φακής» (2.7 δις ευρώ).
  • Ήδη με την έγκριση της δόσης των 5.6 δις ευρώ στις 27. 3ου .2018 από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), αποφασίστηκε και η ενεργοποίηση της ρήτρας του Μνημονίου του 2015 ώστε το Υπερταμείο (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας) να λειτουργήσει ως εταίρος της δανειακής σύμβασης των 86 δις ευρώ με τον ESM. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι όλοι η δημόσια περιουσία είναι υποθηκευμένη για την αποπληρωμή του μέρους του δανείου των 86 δις ευρώ. Άρα, θα υπάρχει στη χώρα για έναν αιώνα (99 έτη) η παρουσία των δανειστών για την αποπληρωμή του συνόλου του χρέους προς το ESM.
  • Ενδημεί στη χώρα η κατάσταση φτώχειας.
  • Αυξάνεται η φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό.

Στο σημείο αυτό ανακύπτει μια εύλογη ερώτηση, ίσως και περιέργεια: Τί επιδιώκουν άραγε οι διάφοροι παράγοντες του ευρύτερου πατριωτικού χώρου; Να παρουσιάσουν ένα νέο κόμμα, δημόσιο πρόσωπο, που στο παρελθόν του δεν θα έχει συμμετάσχει σε κόμμα που διαχρονικά δημιούργησε διαπλεκόμενες σχέσεις, οι οποίες οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας;

Τι ζητάμε αυτή τη στιγμή από τον πατριωτικό χώρο; Και ποια από τα κόμματα του πατριωτικού χώρου συμμετέχουν σε κάτι καινούργιο που θα δώσει δυναμική και ελπίδα στους Έλληνες;

Με νηφαλιότητα πρέπει να εξετάσουμε τι μπορεί να προσφέρει σήμερα ο πατριωτικός χώρος. Αναζητούμε τη συνένωση όλων των κατακερματισμένων κομματιδίων σε ένα αντισυστημικό, εθνικά ενωτικό κόμμα; Ποιος θα πρέπει να είναι ο πολιτικός του λόγος ώστε να μην θυμίζει τον παλιό «ξύλινο» λόγο; Ποια από τις υφιστάμενες παρατάξεις μέχρι σήμερα έχει φέρει τον άνεμο της «επανάστασης των πατριωτών»; Μήπως οι ασθένειες των κομματικών οργανισμών ενισχύσουν με τοξίνες την μεγάλη πατριωτική παράταξη;

Το πολιτικό σύστημα δεν απολαμβάνει πια την εμπιστοσύνη των πολιτών. Τα πατριωτικά κόμματα απευθύνονται στους νέους και ανέργους; Απευθύνονται μήπως στους ηλικιωμένους και συνταξιούχους; Ή έστω απευθύνονται στην μεσαία τάξη που συρρικνώνεται συνεχώς; Έχουν άραγε αυτά τα κόμματα εκσυγχρονίσει τους στόχους τους; Έχουν παλαιοκομματική ή μετασχηματιστική νοοτροπία;

Ποιο είναι το ποιοτικό στελεχιακό δυναμικό τους για να επιλύσουν τα προβλήματα και τα δεδομένα της χώρας και να δώσουν ελπίδα στους Έλληνες; Με ποιο τρόπο όμως θα πείσουν τους Έλληνες πολίτες ότι πρόθεσή τους είναι να αλλάξουν ριζικά το σάπιο πολιτικό σύστημα; Ποιο είναι λοιπόν το ωστικό κύμα που θα επιφέρει τέτοιο τράνταγμα ώστε να το αισθανθεί το πολιτικό σύστημα; Ή μήπως τα κόμματα αυτά έχουν ήδη απορροφηθεί από το πολιτικό σύστημα και στοχεύουν, τελικά, να γίνουν το φανερό ή κρυφό «δεκανίκι» κάποιου κόμματος ή Κυβέρνησης;

Εύκολη απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχει, γιατί και μεταξύ των μικρών πατριωτικών κομμάτων υπάρχουν διαφορές λόγω πανσπερμίας. Και αυτή είναι μια άρρωστη κατάσταση, γιατί μια χώρα με πολλά ανοιχτά μέτωπα τελικά δεν έχει ένα ισχυρό πατριωτικό κόμμα. Αν λοιπόν δεν διαμορφωθεί μια σοβαρή νέα κατάσταση στον χώρο αυτό, τότε είναι πολύ πιθανό το σύστημα να απορροφήσει το πατριωτικό κόμμα ή να το καταπιεί. Δεν θα είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο γεγονός. Αρκεί να θυμηθούμε τι είχε συμβεί στο παρελθόν.

Αναφέρθηκαν ήδη ορισμένα δεδομένα, τα οποία απεικονίζουν την καταγραφή των πραγματικών συστατικών του Ελληνικού προβλήματος. Φυσικά, κάθε προσπάθεια να σχεδιαστεί η στρατηγική ενός νέου πατριωτικού κόμματος χωρίς να λάβει υπόψιν της τα δεδομένα αυτά θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Σκόρπιες και καλές ιδέες μπορεί να υπάρξουν. Όμως, δεν σημαίνει ότι οι ιδέες αυτές θα λειτουργήσουν σε ένα αποτελεσματικό και μόνιμο πατριωτικό πλαίσιο.

Τα αντικειμενικά δεδομένα δεν μπορεί να αγνοηθούν. Αναμφισβήτητα, όλα τα κόμματα του πολιτικού συστήματος ενδιαφέρονται για τα εκλογικά τους ποσοστά. Όλο το πολιτικό φάσμα των κομμάτων γνωρίζει, αφού ανακοινώθηκε στη Βουλή, ότι για 99 χρόνια είναι υποθηκευμένη η δημόσια περιουσία και ότι θα υπάρχει αυστηρή εποπτεία. Πρακτικά, πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο. Δίκαια οι πολίτες αναρωτιούνται με βάση την κοινή λογική: τί θα γίνει αν εκλεγούν νέα κόμματα; Θα αλλάξουν το τοπίο του πολιτικού συστήματος; Ίσως δεν αλλάξει κάτι.

Είμαστε όπως οι «Τρώες» του Καβάφη:

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.

….

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , , | Leave a comment