Η Έξοδος από την κρίση απαιτεί νέα πρότυπα πολιτικών: Ιωάννης Καποδίστριας. Ένα πρότυπο Κυβερνήτη.

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

«Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν»

Ιωάννης Καποδίστριας

 Kapodistrias-3-

Στην Αμερική οι πολίτες, οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και οι ιστορικοί, αξιολογούν και βαθμολογούν μεταξύ τους, τους Προέδρους των ΗΠΑ. Φυσικά, αναγνωρίζεται η σημαντικότητα των απόψεων των ιστορικών, αλλά ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το πώς βλέπουν και αξιολογούν οι πολίτες τους Προέδρους. Η βαθμολόγηση των Προέδρων αποτελεί έναν τρόπο ιστορικής μνήμης.

Οι μεγάλοι Πρόεδροι κρατών ή οι ηγέτες έκαναν τομές που άλλαξαν το τοπίο της χώρας και την έβαλαν σε μία νέα τροχιά. Αυτό δεν είναι εύκολο να το πετύχει ένας ηγέτης. Αλλά επίσης αυτό καθορίζει την ειδοποιό διαφορά που ξεχωρίζει και διακρίνει έναν μεγάλο ηγέτη.

Όσον αφορά τώρα στη χώρα μας, η σημερινή τροπή των πραγμάτων επιβάλλει να ξαναθυμηθούμε κάποιους ηγέτες που διακρίθηκαν για τις ηγετικές τους ικανότητες, αλλά και τις ηθικές τους αρετές.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας, που τα Μνημόνια, όσο κι αυτό δεν το έχουμε ακόμη αντιληφθεί, έρχονται να μας επιβάλλουν τους όρους όχι μόνο της δικής μας ζωής, αλλά και των μελλοντικών γενεών.

Έχουν περάσει εκατόν ογδόντα έξι χρόνια από την δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη του Ελληνικού Κράτους, του Ιωάννη Καποδίστρια, και σήμερα που η χώρα μας βιώνει μια από τις χειρότερες κρίσεις της, προβάλει η «αγία» μορφή του ως υπόδειγμα σωστού Κυβερνήτη. Η αποστολή του ήταν πραγματικά δραματική. Ο Ι. Καποδίστριας έπρεπε να δημιουργήσει κράτος έχοντας μπροστά του μόνο ερείπια. Η χώρα ήταν χωρίς διοίκηση, χωρίς θεσμούς, χωρίς πόρους, με προβλήματα εσωτερικά και εξωτερικά, με στίφη αστέγων και πεινασμένων Ελλήνων. Φυσικά, αυτά ήταν μερικά μόνο από τα επιφανειακά και ορατά προβλήματα της χώρας.

Οι φιλαρχίες, οι εμπάθειες, οι εθνικές ραδιουργίες και παρεμβάσεις αποτελούσαν τα μόνιμα προβλήματα. Ο ξένος παράγοντας (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ρώσοι), καθένας για τα δικά του συμφέροντα καταπολεμούσε το σχηματισμό εθνικής ενότητας. Όταν όμως δεν εξασφαλίζονται συνθήκες εύρωστης εθνικής ενότητας απέναντι στη δράση των ξένων θελήσεων, δύσκολα δημιουργείται κράτος ισχυρό και εθνικό.

Ο ξένος παράγοντας πάντοτε εύρισκε πρόθυμους «Έλληνες» που θα συνέβαλαν στην καταστροφή της εθνικής ενότητας. Το σημαντικότερο σε όλη την ιστορική διαδρομή της χώρας ήταν ότι αργά ή γρήγορα αποκαλύπτονταν ότι οι καταστροφικές ενέργειες για εθνική ενότητα γινόντουσαν από Έλληνες που μονίμως έμεναν ατιμώρητοι.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί η ενωτική διάσταση της φιλοσοφίας του Ι. Καποδίστρια. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, έρχεται μετά από 400 χρόνια τουρκοκρατίας, να δημιουργήσει κάτω από αυτά τα σκληρά δεδομένα Κράτος.

Είναι άκρως ενδιαφέρον να παρουσιάσουμε τις πραγματικές  σκέψεις του Καποδίστρια για την εξέγερση της Επανάστασης του 1821. Στο «Ιστορικόν Αρχείον Διονυσίου Ρώμα» Τομ. Α (1901-1906) υπάρχουν οι τρεις επιστολές του Ι. Καποδίστρια προς τον επτανήσιο Διονύσιο Ρώμα, επιφανή Ζακυνθινό πατριώτη και μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Από τις τρεις επιστολές η πιο σημαντική και αποκαλυπτική φαίνεται ότι ήταν η δεύτερη επιστολή, όπου απευθυνόμενος στον Δ. Ρώμα ο Ι. Καποδίστριας γράφει:

«… Ζητείτε, Κόμη μου, οδηγίας από εμέ. Από ποιον; Από εμέ ως ιδιώτην, ή από εμέ ως δημόσιον άνθρωπον; Δεν πρέπει να συγχέωνται αι δύο αυταί ιδιότητες. Είναι ολίγον εκείνο, το οποίον δύναμαι ως δημόσιος άνθρωπος· περί τούτου έχετε ήδη απόδειξιν. Δεν δύναμαι να πράξω περισσότερον. Εάν μου ήτο δυνατόν, θα το έπραττον, χωρίς να παραστή ανάγκη ωθήσεων και προτροπών ουδαμόθεν. Το αυτό λέγω και περί του μέλλοντος. Οσάκις δυνηθώ να ωφελήσω την κοινήν πατρίδα, θα το πράξω με όλην μου την ψυχήν. Η υπόθεσις της Πατρίδος είναι και θα είναι πάντοτε υπόθεσις ιδική μου. Η ιερωτέρα καθώς και η προσφιλεστέρα πάσης άλλης».

Παρατηρούμε ότι από την αρχή ο Ι. Καποδίστριας ξεκαθαρίζει τη θεσμική του ιδιότητα στην Πετρούπολη, έτσι ώστε να μη δημιουργηθούν παρερμηνείες, τη στιγμή μάλιστα που οι σχέσεις Καποδίστρια – Τσάρου δεν ήταν οι καλύτερες.

Η συνέχεια της επιστολής του Καποδίστρια δείχνει τον πατριωτισμό του, αφού ο Καποδίστριας θεωρεί ότι ο αγώνας της ανεξαρτησίας είναι γνήσιο έργο μόνο των Ελλήνων:

«Ως ιδιώτης δεν δύναμαι να έχω ειμή μίαν μόνην γνώμην, αυτήν εκείνην ην υμείς έχετε. Σκεφθήτε εξ άλλου ότι η αναγέννησις και η αληθής ανεξερτησία ενός λαού δεν δύναται να είναι ειμή το μόνον και ίδιον έργον του. Η εξωτερική βοήθεια δύναται να την στερεώση, ουδέποτε να την δημιουργήση. Αι ημέτεραι Ιονικαί ατυχίαι καταδεικνύουν αρκετά την μεγάλην αυτήν αλήθειαν. Αν η ημετέρα ανεξαρτησία δεν προήρχετο εκ περιπτώσεων αλλοτρίων και εξωτερικών, αι αλλότριαι και εξωτερικαί περιστάσεις δεν ήθελον μας την αρπάσει. Τώρα λοιπόν εις την μεγάλην επιχείρησιν περί ης πρόκειται, αν είναι αρκετά τα μέσα, αν η ενότης μεταξύ των ανθρώπων οίτινες θα τα διαχειρισθούν, είναι αληθής και ειλικρινής και αδιάλυτος – έσται με την ευλογίαν του Θεού – και η υπόθεσις θα ευδοκιμήση».

Μέσα σε αυτές τις γραμμές ο Ι. Καποδίστριας έχει αναδείξει το ζήτημα της ανεξαρτησίας, υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι έργο του Ελληνικού λαού, η εξωτερική βοήθεια μπορεί να στερεώσει όχι όμως να δημιουργήσει την ανεξαρτησία, και τέλος αναφέρεται στην εθνική ενότητα πιστεύοντας ότι αν αυτή είναι ειλικρινής τότε ενδέχεται να επιταχυνθεί η ανεξαρτησία.

Όταν πλέον ο Ι. Καποδίστριας έγινε ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας κάτω από απερίγραπτες δυσμενείς συνθήκες, τότε απέναντί του υψώθηκαν τεράστια εμπόδια που οφείλονταν στον ανταγωνισμό του ξένου παράγοντα, στις φατρίες και τα έντονα πάθη. Σ’ αυτές τις τόσο δύσκολες για τη χώρα μας στιγμές, καλείται ο Ι. Καποδίστριας να ανασυγκροτήσει από την ανυπαρξία το Ελληνικό Κράτος διαθέτοντας την εμπειρία και τις κατάλληλες γνώσεις που είχε αποκτήσει στην Ευρώπη, γνώστης του επιτυχημένου μέχρι σήμερα Συντάγματος της Ελβετίας. Ο Ι. Καποδίστριας θεωρείται ακόμα και σήμερα, ως «Ο πρώτος πολίτης της Ελβετίας», έχοντας σώσει από διαμελισμό και πτώχευση, και την ηττημένη Γαλλία, το 1815. Όταν, το 1816 ο Τσάρος της Ρωσίας του ζήτησε να γίνει Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας θεωρώντας ως μεγαλύτερο προνόμιο την Ελληνική καταγωγή του, απάντησε στον Τσάρο:

«Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος, αλλά να είμαι υπάλληλός σας».

Όμως εκτός από τις περγαμηνές του και τα επιτεύγματά του στον Ευρωπαϊκό χώρο, ο Ι. Καποδίστριας είχε έντονο το αίσθημα της θυσίας. Δεν δέχθηκε αμοιβή, ως Κυβερνήτης, αλλά υποθήκευσε ακόμη και τα κτήματά του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή, προκειμένου να φέρει δύο καραβιές τροφή στον πεινασμένο ελληνικό λαό.

Άραγε, τι σχέση και ποιες ομοιότητες έχουν οι σημερινοί πολιτικοί μας με αυτό το πρότυπο Κυβερνήτη που λεγόταν Ι. Καποδίστριας;

Υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που να γνωρίζουν έστω την ύπαρξη αυτού του ιστορικού προτύπου;

Ή μήπως να θυμηθούμε τον λόγο του πρώην πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ο οποίος στα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου του Λαϊκού Κόμματος κατήγγειλε ότι:

«… Ηγέτες και Πρωθυπουργοί κατασκευάζονται στα παρασκήνια χωρίς ανάδειξη εις τον ελεύθερο στίβο της πολιτικής ζωής… Τον αρχηγόν της ΕΡΕ (εννοεί τον Καραμανλή) έφεραν εις την αρχήν δυνάμεις ξέναι προς το Κοινοβούλιον κινηθείσαι επί μήνας εις τα παρασκήνια…»

Ο δε Σ. Μαρκεζίνης μιλώντας, τον Απρίλιο του 1958, στην πλατεία Συντάγματος είπε:

«…. Αναβιούν η ξενοκρατία και η ξενοδουλεία της Οθωνικής περιόδου».

Για να έρθουμε και στην μεταπολίτευση να θυμηθούμε στην ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στις 9/11/1983 όταν ήταν και πρωθυπουργός που έλεγε:

«… η Ελλάς το 1947 έγινε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, ενώ προηγουμένως ήταν της Μ. Βρετανίας…».

Ή πρέπει να θυμηθούμε τη δήλωση του πρώην υπουργού της ΝΔ, Γ. Σούρλα, ο οποίος μιλώντας στο Συνέδριο της ΝΔ (23/4/1994) κατήγγειλε ότι

«… ισχυροί οικονομικοί παράγοντες έχουν καθυποτάξει την πολιτική ζωή του τόπου … και με τον έλεγχο των ΜΜΕ ανεβοκατεβάζουν Κυβερνήσεις…».

Δυστυχώς μέχρι σήμερα οι πολιτικοί μας δεν ακολούθησαν το πρότυπο του Ι. Καποδίστρια και μάλιστα έχοντας τελείως διαφοροποιηθεί αντί να ασχολούνται με πατριωτικές δημιουργικές πολιτικές διάλεξαν πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στην καθολική χρεοκοπία.

Και κάτι άλλο: το 1831 δολοφονείται ο Ι. Καποδίστριας, γεγονός που ίσως σχετίζεται με κάποιες σκοπιμότητες για τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων, που μέχρι σήμερα επιδιώκουν για το Ελληνικό κράτος να μην έχει τη δική του αυτονομία. Φυσικά, και οι πολίτες έχουν ευθύνη. Ο Ι. Καποδίστριας δολοφονήθηκε όμως το πρότυπό του έχει ενσωματωθεί στην ψυχή του Έθνους. Ο Ελβετός φιλέλληνας Εϋνάρδος απευθυνόμενος προς την Ευρώπη είπε για τον Καποδίστρια:

«Ο Έλλην Κυβερνήτης ήτο τύπος αρχαϊκός. Αυστηρός, ακέραιος, απαράμιλλος εις χρηστότητα και πάντοτε ανεπίδεικτος. Περιεφρόνει τας επικρίσεις όταν ήσαν άδικοι, διέθεσεν όλην την περιουσίαν του διά την Ελλάδα και επεδίωκε καρτερικώς τα σχέδιά του διά την πρόοδόν της. Ουδέποτε άνθρωπος επροικίσθει με περισσοτέρας εξόχους ιδιότητας. Πνευματώδης, πολυμαθής, φιλοπονώτατος, σπανίας ευθύτητος, απερίττων ηθών, αφελής και απηλλαγμένος οιήσεως, συνήνωνεν εις όλας τας αρετάς αυτάς και την απέραντον πίστιν του εις την Θείαν Πρόνοιαν». (Άρθρο στη Moniteur General de France 27-10-1831)

Προκειμένου οι Έλληνες να απαλλαγούν από τα Μνημόνια σήμερα χρειάζονται ίσως κάποιο νέο Ι. Καποδίστρια προκειμένου να φέρει σε πέρας την κάθαρση της μεγάλης τραγωδίας των Μνημονίων.

 

Posted in Άρθρα | Tagged , , | Leave a comment

ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ: Πρώτο κόμμα «ΚΑΝΕΝΑΣ»

24 Ιουλίου 2017

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Όποια μορφή και αν έχει μια μάχη ή ένας πόλεμος, το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ. Πάρτε για παράδειγμα τον αγώνα ανάμεσα στην ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ και τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ στο μπάσκετ, στη φετινή ημιτελική φάση. Το μεγαλύτερο ποσοστό των φίλων του μπάσκετ αλλά και η στοιχηματική αγορά, έδινε νίκη της ΤΣΣΚΑ. Υποτιμήθηκε ο παράγοντας της αβεβαιότητας και ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε νικητής της μάχης αυτής.

Αυτή την αβεβαιότητα την υποτιμούμε όταν προβαίνουμε σε εκτιμήσεις εκλογικών αποτελεσμάτων, όπως ακριβώς υποτιμούμε αρκετά σημαντικά γεγονότα μιας κοινωνίας που δεν έχει σχέση με αυτήν του προ του 2010.

Ας δούμε μερικά από αυτά:

  • Από τον Ιούλιο μέχρι το Δεκέμβριο θα πρέπει στα δημόσια ταμεία να εισρεύσουν 27,5 δις ευρώ (άμεσοι + έμμεσοι φόροι). Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μπαίνουν στα ταμεία κάθε μήνα περίπου 4,58 δις εύρω ή 149,5 εκατ. ευρώ την ημέρα. Η φτωχοποιημένη ελληνική κοινωνία θα πρέπει να δίνει 150 εκατ. ευρώ μέσω των φόρων στο κράτος.

Τους φόρους αυτούς που απομυζούν οι Κυβερνώντες από τον Ελληνικό Λαό δεν προορίζονται ούτε για ανάπτυξη, ούτε για την υγεία, ούτε για την παιδεία. Προορίζονται για δάνεια, τόκους, χρεολύσια που υπηρετούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ.

  • Περίπου 1,9 εκατ. συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, με εισόδημα μικρότερο από τα 4.500 ευρώ τον χρόνο!! Επίσης, 1,2 εκατ. συνταξιούχοι ζουν με σύνταξη κάτω των 600 ευρώ το χρόνο.
  • Οι περικοπές των συντάξεων στη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου διαμορφώθηκαν περίπου στα 50 δις εύρω. Οι συνταξιούχοι βρίσκονται μόνιμα στην κλίνη του Προκρούστη.
  • Οι Έλληνες εργαζόμενοι οδηγούνται σε μια βαλκανοποίηση ή κινεζοποίησή τους με χαμηλούς μισθούς
  • Πέρα από τα οικονομικά στοιχεία δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες που σχετίζονται με τις αλλαγές στην εκπαίδευση. Η κυβέρνηση μεγιστοποιεί τον εθνομηδενισμό, ώστε οι Έλληνες να χάσουν την ταυτότητά τους και να καταστούν υπήκοοι και υποτελείς.

Η πρόθεση ψήφου αν πάρουμε τις εκτιμήσεις μιας δημοσκοπικής εταιρείας – Metron Analysis – που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» στις 8 Ιουλίου 2017 είναι:

προθεση ψήφου

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας, η Νέα Δημοκρατία προηγείται με 10,4% μονάδες, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχώς αιμορραγεί χάνοντας ψηφοφόρους οι οποίοι κάτω από τα γεγονότα που επισημάναμε δεν πηγαίνουν στη δεξαμενή της Νέας Δημοκρατίας, αλλά στη δεξαμενή του «ΚΑΝΕΝΑΣ» (Λευκό/Άκυρο + Αποχή + Αδιευκρίνιστη) με ποσοστό περίπου 30%.

Τα στοιχεία του Πίνακα 1 είναι αποκαλυπτικά ενός ακόμη γεγονότος: όσα μέτρα και αν παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ και όση οργή δημιουργεί στους πολίτες, η Νέα Δημοκρατία έχει μεν προβάδισμα αλλά δεν έχει τη δυναμική που της παρέχουν τα γεγονότα. Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα όχημα αποδοκιμασίας μάρκας FIAT που πρέπει να μεταλλαχθεί σε  MERCEDES για να έχει αυτοδυναμία αλλά και προοπτική. Δεν έχει αυτή τη στιγμή κερδίσει η Νέα Δημοκρατία την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών. Άλλωστε και οι προσπάθειες να δημιουργήσει κλίμα συσπειρώσεων διαφόρων τάσεων ώστε να εξασφαλίσει συνθήκες σχηματισμού κυβέρνησης, δεν έχουν αποδώσει καρπούς.

Από τη δεξαμενή του «ΚΑΝΕΝΑΣ» δύσκολα μπορεί να κερδίσει σημαντικό ποσοστό αφού σχεδόν όλοι εκτιμούν ότι και η Νέα Δημοκρατία αν ήταν στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ θα εφάρμοζε τις ίδιες πολιτικές, όχι μόνο λόγω των μνημονιακών δεσμεύσεων, αλλά και ως μνημονιακό κόμμα που είναι.

Η παράσταση της νίκης της Νέας Δημοκρατίας στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση βρίσκεται στα υψηλά επίπεδα του 73%.

Από την ίδια δημοσκόπηση παρατηρούμε ότι το ΠΑΣΟΚ παρά την προσπάθεια της συγκόλλησης των διαφόρων κεντροαριστερών συνιστωσών, έχει ως τελικό σκοπό να εξασφαλίσει όρους συγκυβέρνησης. Το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ έχουν ήδη μπει σε τροχιά συρρίκνωσης, ενώ η Χρυσή Αυγή σταθερά αποτελεί αυτήν τη στιγμή την Τρίτη δύναμη, χωρίς όμως και αυτή να έχει επιταχυνόμενη δυναμική.

Ένα ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: αν πραγματικά είναι αυτή η εικόνα των προθέσεων των πολιτών, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να βελτιώσει τα ποσοστά του; Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός απροόπτου μπορεί, αφού είναι στην εντατική, να μακρύνει τη ζωή του μέχρι εξαντλήσεως της τετραετίας. Σε τι τον εξυπηρετεί η εξάντληση του χρόνου διακυβέρνησης; Τον εξυπηρετεί στο να γίνουν ταυτόχρονα οι:

  • Εθνικές Εκλογές
  • Ευρωεκλογές
  • Δημοτικές Εκλογές
  • και οι Περιφερειακές Εκλογές.

Δηλαδή τετραπλές εκλογές. Τι σημαίνει αυτό; Οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να διοχετεύσουν την οργή τους και να εκτονωθούν ή στις Ευρωεκλογές ή στις Δημοτικές Εκλογές ή στις Περιφερειακές Εκλογές.

Το σχετικό πλεονέκτημα του σεναρίου αυτού είναι ότι πιθανόν θα περιορίσει τη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως σίγουρα δεν θα το καταστήσει πρώτο κόμμα. Βέβαια μια σημαντική και ουσιαστική παράμετρος είναι ότι πάντα δεν πρέπει να αγνοείται ότι υπάρχει μνημονιακό χρονοδιάγραμμα. Και αυτό κανένα κόμμα δεν μπορεί να το αγνοήσει. Άλλωστε οι μεγάλες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις θα γίνουν το 2019-21. Οπότε για τον ΣΥΡΙΖΑ τίθεται το ερώτημα της επιλογής: εκλογές στο τέλος του 2018 ή στις τετραπλές εκλογές του 2019;

Τονίσαμε στην αρχή την αβεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις επιπτώσεις της οργής των πολιτών, όταν οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να γίνουν νεόπτωχοι.

Και αν μεν γίνουν οι εκλογές το 2019, που είναι μεγάλος πολιτικός χρόνος, τότε η αβεβαιότητα, οι αλληλεπιδράσεις των οικονομικών μέτρων, ο παράγοντας χρόνος, η πολυπλοκότητα της οικονομικής ανάπτυξης, οι αρνητικές ασυμμετρίες που χαρακτηρίζουν τη γενικότερη κοινωνική κατάσταση, μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλα ρίσκα όσον αφορά τις εκτιμήσεις των προθέσεων των πολιτών. Επτά χρόνια μνημονίων και το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να ταλανίζεται και να βρίσκεται σε κατάσταση ρευστότητας.

Αυτή τη στιγμή γνωρίζουμε με την παράσταση της νίκης, ποιο πιθανά θα είναι το πρώτο κόμμα. Όμως πάλι αυτή τη στιγμή αποκαλύπτεται με γδούπο ότι οι πολίτες προτιμούν τον «ΚΑΝΕΝΑ» γιατί απλούστατα το πολιτικό αισθητήριο των πολιτών κατανοεί ότι με αυτά τα κόμματα δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον. Το «ΚΑΝΕΝΑΣ» δείχνει και σε κάποιο βαθμό ότι στον Ελληνικό Λαό είναι ισχυρή η απαξίωση των κομμάτων.

Posted in Άρθρα | Tagged , , , | Leave a comment

Ισαάκ Νεύτων και η Αποκάλυψη του Ιωάννου

22 Ιουλίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά
 σ. Καθηγητή Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

NewtonΟι περισσότεροι γνωρίζουν τον Ισαάκ Νεύτωνα ως τον πατέρα της φυσικής, αφού στο έργο του (Philosophiae Naturalis Principia Mathematica = Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), που εκδόθηκε το 1687, αυτός διατύπωσε τους νόμους της κίνησης και περιέγραψε τον περίφημο νόμο της βαρύτητας.

Για να αντιληφθούμε τη διάσταση της ευφυΐας του Νεύτωνος αρκεί να προστρέξουμε στην «Χαμένη διάλεξη του Feynman». Ο Feynman, το 1964, έδωσε μια διάλεξη στους πρωτοετείς φοιτητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας με θέμα την κίνηση των πλανητών γύρω από τον Ήλιο. Στόχος της διάλεξής του ήταν να εξηγήσει στους φοιτητές του, γιατί οι πλανήτες ακολουθούν ελλειπτικές τροχιές.

Ο Feynman επέλεξε να χρησιμοποιήσει τη μεθοδολογία του Νεύτωνος, ο οποίος είχε στηριχθεί στη γεωμετρία των κωνικών τομών.

Κατά τη διάρκεια της διάλεξής του ο Feynman επισήμανε ότι:

«Προτιμώ να σας παρουσιάσω μια απόδειξη για την ελλειπτικότητα των τροχιών με ένα τρόπο παράξενο, μοναδικό και διαφορετικό απ’ ό,τι έχετε συνηθίσει. Πρόκειται να κάνω αυτό που αποκαλώ στοιχειώδη απόδειξη.  Όμως “στοιχειώδης” δεν σημαίνει και ευκολονόητη. “Στοιχειώδης” σημαίνει ότι προαπαιτούνται ελάχιστες γνώσεις για να την κατανοήσετε, όμως χρειάζεται άπειρη ποσότητα ευφυΐας.»

Και συνεχίζει ο Feynman:

«η απόδειξη που μόλις είδατε αποτελεί ακριβές αντίγραφο εκείνης του Νεύτωνα στα Principia Mathematica και η εφευρετικότητα και απόλαυση που ίσως δοκιμάσατε, αλλά ίσως και όχι, από αυτήν είναι η ίδια που υπήρχε ανέκαθεν. Τώρα, η υπόλοιπη απόδειξη  δεν προέρχεται από το Νεύτωνα, γιατί εγώ δεν μπορούσα να την παρακολουθήσω πολύ άνετα, επειδή εμπλέκει στο επιχείρημά του τόσο πολλές ιδιότητες των κωνικών τομών. Έτσι σκάρωσα κάποια άλλη.» (Goodstein, 1997, σ. 179)

Η ευφυΐα και η καινοτομία του Νεύτωνος «δυσκόλεψαν» τoν Feynman που όμως βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ στη φυσική το 1965.

Άξιο αναφοράς είναι ότι από τις 10.000.000 λέξεις συνολικά του επιστημονικού έργου του Νεύτωνος, μόνο οι 5.000.000 λέξεις συνδέονται με τις έρευνές του στο χώρο των θετικών επιστημών. Και οι υπόλοιπες; Τα 4.000.000 περίπου λέξεις σχετίζονται με τις θεολογικές του έρευνες και περίπου 1.000.000 λέξεις με την αλχημεία.

Οι λέξεις μπορούν να δείχνουν μια διάσταση των ενδιαφερόντων του Νεύτωνος. Ένας άλλος δείκτης της προσωπικότητάς του είναι και ο χρόνος που ο Νεύτων ανάλωσε στις θεολογικές του έρευνες. Ο Νεύτων αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο του στην «Αποκάλυψη του Ιωάννη». Ο Νεύτων πάσχιζε στην αναζήτηση και την έρευνα των μυστικών κωδίκων που διαφυλάσσονταν στη Βίβλο και στην Αποκάλυψη.

Newton1

Γι’ αυτό το λόγο θεωρούμε ότι αξίζει να αναφερθούμε σε ορισμένα στοιχεία από την έρευνα του Νεύτωνος στο χώρο της «Αποκάλυψις του Ιωάννου».

Σημειώνουμε το γεγονός ότι, ο Νεύτων δεν δημοσιοποίησε τις θεολογικές έρευνές του καθώς και τις αλχημικές. Όσον αφορά στην περίοδο των θεολογικών ερευνών του Νεύτωνος, πρέπει να αναφερθεί ότι, τότε στην Αγγλία, οποιεσδήποτε παρεκκλίσεις ή νέες ιδέες και ερμηνείες για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, αντιμετωπίζονταν με αυστηρές τιμωρίες, ενίοτε και με εκτελέσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Νεύτων δεν αποκάλυπτε δημοσίως τα αποτελέσματα των ερευνών του.

Το 1727 ο Νεύτων απεβίωσε και 145 χρόνια μετά ο κόμης του Portsmouth παρέδωσε ολόκληρη τη βιβλιοθήκη με τα χειρόγραφά του στο Πανεπιστήμιο του Cambridge για την καθαρογράφηση του έργου του. Η οικογένεια Portsmouth δώρισε επίσης στο Πανεπιστήμιο τα επιστημονικά χειρόγραφα μετά την καθαρογράφησή τους, το 1888, και τα υπόλοιπα τα κράτησε. Το 1936 τα έργα αυτά δημοπρατήθηκαν από τον Οίκο Sotheby’s.

Δύο ήταν οι αγοραστές των χειρόγραφων σημειώσεων του Νεύτωνος: ο A. S. Yahuda και ο John Meynard Keynes. Τότε, ο Keynes είχε δηλώσει ότι:

«Ο Νεύτων δεν ήταν ο πρώτος μεγάλος του αιώνα της Λογικής. Ήταν ο τελευταίος των μάγων, ένα μεγάλο μυαλό ο οποίος κοίταξε τον ορατό και πνευματικό κόσμο με το ίδιο βλέμμα που τον κοίταξαν οι θεμελιωτές του πολιτισμού μας 10.000 χρόνια πριν!»

Και συνεχίζει ο Keynes: «Γιατί τον αποκαλώ μάγο; Διότι αντιμετώπισε ολόκληρο το σύμπαν και ό,τι αυτό περιλαμβάνει υπό τη μορφή ενός γρίφου, ενός μυστικού, το οποίο μπορεί να φανερωθεί με την απλή εφαρμογή καθαρής σκέψης επάνω σε αδιάσειστα στοιχεία και δεδομένα τα οποία ο Θεός μας έχει ρίξει εδώ και εκεί για να ενεργοποιήσει ένα κυνήγι φιλοσοφικού θησαυρού στις Εσωτερικές Αδελφότητες.»

Ο Keynes σε ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του “Essays and Sketches in Biography” (1956) που αφορά στο Νεύτωνα, αναφέρει ότι αυτός είχε ενδιαφερθεί και είχε μελετήσει τη Βίβλο.

Μετά το θάνατό του Keynes τα κείμενα του Νεύτωνος κληροδοτήθηκαν στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, ενώ ο A. S. Yahuda τα κληροδότησε στην Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ιερουσαλήμ.

Ο Νεύτων θεωρούσε ότι η έρευνα των πρωτότυπων κειμένων της Βίβλου οδηγούν στην αληθινή θρησκεία. Για τον Νεύτωνα ο κόσμος της επιστήμης δεν είναι όλη η ζωή. Ο ίδιος έδωσε το παράδειγμα, δαπανώντας το μεγαλύτερο χρόνο της ζωής του μελετώντας κυρίως θεολογία και αλχημεία και όχι καθαρή επιστήμη.

Newton2

Newton3

Από την ανάλυση της σύνθεσης της βιβλιοθήκης του Νεύτωνος, μπορούμε να εντοπίσουμε τα ενδιαφέροντά του. Σύμφωνα με τον John Harrison (The Library of Isaac Newton, Cambridge University Press, 1978 σελ. 28-57) – η σύνθεση των βιβλίων του Νεύτωνος παρουσιάζεται στον ακόλουθο Πίνακα 1:

Newton4

Τα στοιχεία του Πίνακα 1 δείχνουν και το εύρος των ενδιαφερόντων του Νεύτωνος. Όμως ο Harrison επισημαίνει ότι η ποσοστιαία σύνθεση της βιβλιοθήκης του Νεύτωνος δεν μπορεί να απεικονίσει την απευθείας συσχέτιση με το εύρος των ενδιαφερόντων του σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Παρά ταύτα, η ποσοστιαία σύνθεση της βιβλιοθήκης του, το μεγαλύτερο ποσοστό της οποίας επικεντρώνεται στη θεολογία και στις μελέτες της Βίβλου, δείχνουν σε κάποιο βαθμό αυτό το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Νεύτωνος για τα θεολογικά ζητήματα.

Από τα στοιχεία του Πίνακα 1 φαίνεται ότι τα υψηλότερα ποσοστά καλύπτουν τα θεολογικά (27,2%) βιβλία και ακολουθούν τα βιβλία που σχετίζονται με την αλχημεία (9,6%). Δηλαδή, περίπου τέσσερα στα δέκα βιβλία του Νεύτωνα είχαν θεολογικό και αλχημικό περιεχόμενο.

Άραγε, είναι συμπτωματικό το γεγονός αυτό;

Ο R. S. Westfall θεωρεί ότι ένας από τους κύριους στόχους των αλχημικών ερευνών του Νεύτωνος αποτελούσε η «εξίσωση» του αλχημικού συμβολισμού με την προσπάθεια της αποκωδικοποίησης των προφητειών. Δηλαδή, όπως ο ίδιος μεταβίβαζε το νόημα των συμβολισμών των αλχημικών κειμένων σε κάποιες χημικές διαδικασίες, έτσι επίσης ο Νεύτων θεωρούσε ότι θα μπορούσε να μετατρέψει σε ολοφάνερο λόγο τις αρχές του Θεού που ήταν κρυμμένες πίσω από τις λέξεις των Προφητών της Βίβλου.

Ο Νεύτων αμφισβητούσε ορισμένα τμήματα της Βίβλου και γι’ αυτό προσπαθούσε να συγκρίνει τις διάφορες πηγές μεταξύ τους. Ο ίδιος έδινε μεγαλύτερη αξιοπιστία στα κείμενα των προφητειών, γιατί πίστευε ότι οι προφητείες ήταν γραμμένες σε αλληγορική γλώσσα που δύσκολα θα μπορούσαν κάποιοι να επέμβουν για να τροποποιήσουν τα κείμενα των προφητειών.

Έτσι, αφενός ο Νεύτων πίστευε ότι η αλληγορική γλώσσα των προφητειών είναι η πραγματική γλώσσα ή η «προφητική διάλεκτος» και αφετέρου επικεντρώθηκε στη σωστή ερμηνεία των προφητικών εικόνων.

Η «Αποκάλυψις του Ιωάννου» μπορεί να ερμηνευθεί αλληγορικά και όχι λογοτεχνικά. Το κείμενο της «Αποκάλυψης» έχει εκφραστεί σε μια συμβολική γλώσσα που μοιάζει με ένα πέπλο για την κάλυψη του μηνύματος. Ασφαλώς, η μεγάλη δυσκολία ενός αλληγορικού κειμένου εντοπίζεται στην ερμηνεία των αλληγορικών συμβολισμών.

Σημειώνουμε ότι ο Νεύτων μελετούσε τα θεολογικά βιβλία στα Ελληνικά και τα Λατινικά, δηλαδή από τα πρωτότυπα κείμενα. Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα δύσκολα θα βρούμε επιστήμονες που να έχουν διερευνήσει τόσο διεξοδικά τα κείμενα της Βίβλου και της Αποκάλυψης.

Για τον Νεύτωνα η Βίβλος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η κωδικοποιημένη επικοινωνία ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο.

Ο Νεύτων χρησιμοποίησε τη μαθηματική του ικανότητα για τον εντοπισμό διαφόρων ημερομηνιών. Άλλωστε, ένας από τους σκοπούς του ήταν η πρόβλεψη ή η εκτίμηση της ημερομηνίας της συντέλειας του κόσμου.

Ο Νεύτων είχε περισσότερη εμπιστοσύνη στα κείμενα των προφητών και θεωρούσε ότι οι προφητείες έδειχναν την ανέλιξη των μελλούμενων γεγονότων. Και πίστευε ότι η «Αποκάλυψις του Ιωάννου» απεικονίζει μια συνεχή ιστορική πορεία που καλύπτει την περίοδο από την εποχή του Ιησού Χριστού μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Όμως, σύμφωνα με το Νεύτωνα υπήρχε μια προϋπόθεση: για να αντιληφθεί κάποιος την «Αποκάλυψη του Ιωάννου» θα πρέπει πρώτα να έχει μελετήσει το βιβλίο του Δανιήλ.

Ας ακολουθήσουμε τη λογική του προσδιορισμού της ημερομηνίας της Αποκάλυψης. Ο Νεύτων εδώ δεν χρησιμοποιεί τον απειροστικό λογισμό, αλλά απλή αριθμητική την οποία όμως έχει στηρίξει στα κείμενα του Δανιήλ. Ο ίδιος ο Νεύτων μετά την εντρύφηση του στα κείμενα των προφητών που εμπιστευόταν θεωρούσε για τις προφητικές περιόδους: 1260, 1290, 1335 και 2300 – βλέπε Πίνακα 2 – οι οποίες στα κείμενα του Δανιήλ εκφράζονται ως ημέρες, ότι στην πραγματικότητα αντιστοιχούν σε έτη.

Η πρόταση στον Δανιήλ «…ότι εις καιρόν καιρών και ήμισυ καιρού» εμφανίζεται και στην Αποκάλυψη 12:14 «… όπως τρέφεται εκεί καιρόν και καιρούς και ήμισυ καιρού…».

Πώς ερμήνευσε αυτές τις προτάσεις ο Νεύτων;

Θεωρούσε ότι ο Δανιήλ αναφερόταν στις 360 ημέρες του έτους. Οπότε:

Ο καιρός = 1 έτος = 360 ημέρες

Καιροί = 2 έτη = 720 ημέρες

Ήμισυ καιρός = 180 ημέρες

Σύνολο: 1260 ημέρες

Όμως, ο Νεύτων θεωρούσε ότι οι ημέρες αυτές αντιστοιχούσαν σε έτη, οπότε κατέληξε στην προσέγγισή του που απεικονίζεται στον Πίνακα 2:

Newton5

Ο Νεύτων επιλέγει την ημερομηνία 1290 έτη ως τα απαιτούμενα χρόνια επιστροφής των Εβραίων ωστόσο, δεν υπάρχει το έτος έναρξης των 2300 χρόνων.

Ο Νεύτων επέλεξε ως έτος έναρξης το έτος 609 μ.Χ., όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έδωσε εξουσία στην Εκκλησία.

Έτσι, έχουμε σύμφωνα με το Νεύτωνα:

609 + 1290 = 1899

Έχοντας την ίδια αρχική τιμή, 609, ο Νεύτων προχωρά και στον προσδιορισμό άλλης μιας ημερομηνίας:

609 + 1335 = 1944

Ας σχολιάσουμε αυτές τις δύο προβλέψεις του Νεύτωνος.

Ποιο σημαντικό γεγονός έγινε το 1899; Εμφανίζεται η ανάπτυξη του σιωνιστικού κινήματος και πραγματοποιείται η πρώτη Σιωνιστική Σύνοδος.

Συμπέρασμα: επαληθεύεται ο Νεύτων.

Η δεύτερη εκτίμηση του Νεύτωνος (1944) συμπίπτει με το τέλος του Βου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ το 1948 ιδρύεται το κράτος του Ισραήλ. Δηλαδή;

Δηλαδή εδώ γίνεται δεύτερη επαλήθευση της εκτίμησης του Νεύτωνος.

Ο Νεύτων προσπάθησε να προσδιορίσει και την ημερομηνία της συντέλειας του κόσμου. Αυτός ήταν και ο βασικός του στόχος.

Για το σκοπό αυτό αναθεωρεί την αρχική χρονολογία 609 μ.Χ. και καταλήγει, όχι αυθαίρετα, στο έτος 800 μ.Χ., όταν ο Πάπας ενθρονίζει τον Καρλομάγνο ως Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αυτό σημαίνει κατά Νεύτωνα ότι:

800 + 1260 = 2060

είναι το έτος της συντέλειας.

Newton6

Σύμφωνα με τον Νεύτωνα:

Ο καιρός, οι καιροί και το ήμισυ του καιρού ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ πριν από το 2060 αλλά ούτε και μετά.

Newton7

Για τον Νεύτωνα αυτές οι τρεις ήταν οι πιο σημαντικές ημερομηνίες στις οποίες και αναφερθήκαμε.

Ο ίδιος εμπιστευόταν κυρίως τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης, τα οποία θεωρούσε ότι ήταν γεμάτα από μυστικούς κώδικες τους οποίους κάποιος θα μπορούσε να τους ερμηνεύσει. Ο ίδιος εκτιμούσε ότι το 2060 θα είναι το έτος του Αρμαγεδδώνος. Επισημαίνεται, ότι η λέξη Αρμαγεδδών εμφανίζεται μόνο μία φορά στην Αγία Γραφή, στην Αποκάλυψη του Ιωάννου 16:16, όπου χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι οι «βασιλείς της οικουμένης όλης, συναγάγειν αυτούς εις τον πόλεμον της ημέρας εκείνης…” (16:14).

Ο Νεύτων ήταν πεπεισμένος ότι ο Ιησούς Χριστός θα επιτρέψει για την εγκαθίδρυση του Βασιλείου της Ειρήνης. Αλλά πριν από αυτό το γεγονός σύμφωνα με τις προβλέψεις του, οι Εβραίοι θα επιστρέψουν στο Ισραήλ, ο Ναός του Σολομώντος θα επανακτιστεί και λίγο πριν από τη νέα έλευση του Ιησού Χριστού, η μεγάλη μάχη του Αρμαγεδδώνος θα λάβει χώρα, όταν μια σειρά από έθνη εισβάλουν στο Ισραήλ.

Ο Νεύτων πίστευε για την Αποκάλυψη του Ιωάννου ότι «δεν υπάρχει άλλο βιβλίο της Αγίας Γραφής που τόσο πολύ συμβουλεύει τους ανθρώπους». Μάλιστα, θεωρούσε ότι το τελευταίο κεφάλαιο 22:17, 22:18 και 22:19 αποτελούν μέρος της θεϊκής πρόνοιας για την προστασία της ακεραιότητας του προφητικού βιβλίου της Αποκάλυψης.

Ας κλείσουμε με τα ίδια του τα λόγια:

«… Πρέπει να πιστεύουμε ότι είναι ο Παντοκράτωρ (γραμμένο στα Ελληνικά) Κύριος των πάντων…»

Posted in Άρθρα, Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Η επέτειος της «μαγικής αλλαγής» του ΟΧΙ σε ΝΑΙ

20 Ιουλίου 2017

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Τα ξημερώματα της 27ης Ιουνίου 2015 σε έκτακτο διάγγελμα ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας ανακοινώνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τις 5 Ιουλίου του 2015.

«Ελληνίδες Έλληνες, στο εκβιαστικό τελεσίγραφο σας καλώ να αποφασίσετε κυρίαρχα και περήφανα, όπως ακριβώς προστάζει η ιστορία των Ελλήνων».

1

Την ίδια περίοδο ο υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών Μ. Σάντερς, τόνιζε στην ανακοίνωσή του:

«Είναι απαράδεκτο ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές πολιτικών έχουν αρνηθεί να εργαστούν με την Ελληνική κυβέρνηση σε ένα λογικό πλάνο για τη βελτίωση της οικονομίας και την αποπληρωμή του χρέους της». […] «Σε μια στιγμή φρικαλέας ανισότητας πλούτου, οι συντάξεις των ανθρώπων στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να κοπούν έτι περαιτέρω, ώστε να ξεπληρώσουν κάποιες από τις μεγαλύτερες τράπεζες και κάποιους από τους πλουσιότερους χρηματοδότες στον κόσμο».

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν:

2

Η συνέχεια είναι γνωστή. Με ένα «μαγικό» τρόπο, το τελικό «ΟΧΙ», μεταλλάχθηκε σε «ΝΑΙ».

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει εχέφρων πολίτης αυτής της χώρας που να πιστεύει ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός είναι ιδιοκτήτης αυτής της χώρας, των θεσμών της και των πολιτών της.

Αυτή η περίεργη μετατροπή του «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ» τελικά αποδείχθηκε ότι οδηγούσε σε κατάσταση διολίσθησης προς τον ολοκληρωτισμό.

Σιγά-σιγά μετά την πανηγυρική τελετή του «ΟΧΙ» στην πλατεία Συντάγματος, οι πολίτες για μια ακόμη φορά συνειδητοποίησαν ότι οι ρητορικές δηλώσεις δεν είχαν αξία και σχέση με την πραγματικότητα.

Drain

Πολλοί πολίτες απελπισμένοι από την ήδη κακή κατάσταση της χώρας, πίστεψαν αρχικά ότι η κυβέρνηση της πρώτη φορά Αριστεράς θα επανέφερε τη χώ

ρα στην κατάσταση πριν από την κρίση. Ο ενθουσιασμός των πολιτών για το δημοψήφισμα τους έκανε να ξεχάσουν για λίγο τι ακριβώς έλεγε ο Μέγας Φρειδερίκος: «Έκανα μια συμφωνία με το λαό μου. Αυτός θα λέει ό,τι θέλει και εγώ θα κάνω ό,τι θέλω».

Η μετάλλαξη του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος έδειξε ότι αφενός δεν υπάρχει σεβασμός από την κυβέρνηση στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ επίσης χάθηκε και η ελπίδα. Τότε οι πολίτες έδιναν τη μάχη τους για την ελπίδα της νίκης του «ΟΧΙ». Σήμερα οι ίδιοι δυστυχώς κατανοούν ότι πρέπει να διευρύνουν τον ορίζοντα της όρασής τους. Νομοτελειακά δεν υπάρχει προοπτική και πρόοδος σε μια χώρα, όταν οι κυβερνώντες αλλάζουν βίαια τα κατοχυρωμένα με το Σύνταγμα δικαιώματα των πολιτών, ιδιαίτερα τα αποτελέσματα εκλογικής διαδικασίας.

Όταν κάποιος σκέφτεται τι έγινε τελικά με το δημοψήφισμα, συνειρμικά ανατρέχει σε αυτό που έγραφε ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός:

Πώς πάει το Έθνος;

Είδες ποτέ να μαδάνε την κότα

και ο αέρας να συνεπαίρνει τα

πούπουλα; Έτσι, πάει το Έθνος.

 

Μετά από δύο χρόνια της πρώτης φοράς αριστεράς κυβέρνησης, όλοι έχουμε διαπιστώσει την επιταχυνόμενη μεταβολή των θέσεών της σε σύγκριση με το 2015.

Υπάρχουν τρεις σημαντικές ημερομηνίες που συνδέονται άμεσα με τους ψηφοφόρους: 29 Ιουνίου του 2015 τα capital controls, 5 Ιουλίου του 2015 το Δημοψήφισμα και 20 Σεπτεμβρίου 2015 εθνικές εκλογές.

Οι πολίτες στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 μείωσαν κατά 320160 ψήφους τη δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ και κατά 192610 ψήφους τη δύναμη της Νέας Δημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα των εκλογών με την πρωτοφανή αποχή του 43,84% και με το ποσοστό 2,42% των λευκών και άκυρων, καθώς και με τη σημαντική μείωση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε διάστημα οκτώ μηνών, ίσως είναι μια λογική απάντηση αυτής της μετατροπής του «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ».

Ο πολίτης σε ένα βαθμό έδειξε ψηφίζοντας, τη σημασία της υπευθυνότητας, αλλά κυρίως του αυτοελέγχου. Ο πολίτης αναγκάστηκε από τα γεγονότα να ξεχάσει τους πανηγυρισμούς με τις σημαίες και να στηριχθεί μόνο στον εαυτό του που έπρεπε πια να πάρει σοβαρές και υπεύθυνες αποφάσεις για το δικό του μέλλον. Ο πολίτης συνειδητοποίησε ότι μεγαλύτερη αξία έχει να αγωνίζεται ο ίδιος για τη νίκη της ελπίδας, παρά να πιστεύει σε φρούδες υποσχέσεις.

Μετά από την αρχική απογοήτευση, η ουσιαστική διδαχή του πολίτη ήταν η απομάκρυνση από τη νοοτροπία της αγέλης. Έχει φθάσει πια η ώρα της αναζήτησης της αξιοπρέπειας που οι ασκούντες κάθε μορφής εξουσία του στέρησαν τα τελευταία χρόνια.

Συμπερασματικά, η Κυβέρνηση πετυχαίνοντας αυτή τη «μαγική» αναστροφή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, πέτυχε συγχρόνως και κάτι μη αναμενόμενο: να συνειδητοποιήσουν οι πολίτες όσα αναφέρονται στην αστυνόμευση της σκέψης, στο διαχρονικά επίκαιρο βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ, «1984».

Posted in Άρθρα | Tagged , , , | Leave a comment

Στρατιωτική Συμφωνία Ελλάδας Ισραήλ: Ορμητήριο και του Ισραήλ η Ελλάδα;

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

12 Ιουλίου 2017

Συμβαίνει τακτικά στην πολιτική: όσο κάποιος βρίσκεται στην αντιπολίτευση εύκολα δίνει υποσχέσεις. Αυτό όμως δείχνει τουλάχιστον έλλειψη επίγνωσης. Τη στιγμή που γίνεσαι ο αρχηγός του κράτους, δηλαδή τη στιγμή που μεταπηδάς από την πρότερη κατάσταση που ήσουν αδύναμος στην κατάσταση που γίνεσαι ισχυρός, τότε, κατά περίεργο τρόπο, αρχίζεις να εφαρμόζεις τις ίδιες πολιτικές που εφήρμοσαν προηγουμένως οι έχοντες την εξουσία, τους οποίους εσύ πολεμούσες λυσσαλέα, σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβεις έχεις διακινδυνεύσει την υστεροφημία σου, την ίδια τη φιλοσοφία σου και γίνεσαι αντικείμενο σχολιασμού: ότι όλοι είναι το ίδιο. Ένα παράδειγμα αρκεί: Ο Ιωσήφ Στάλιν πάλευε κατά της αδικίας του Τσάρου, όμως μόλις πήρε τα ηνία της Σοβιετικής Ένωσης μεταβλήθηκε στο χειρότερο Τσάρο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Όλα σήμερα στον κόσμο του Big Brother και του Matrix καταγράφονται και μένουν.

Όλα είναι γνωστά. Θα υπενθυμίσουμε μερικά χαρακτηριστικά λόγια του Αλ. Τσίπρα, όταν αυτός ήταν στην αντιπολίτευση.

  • Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο, κάτι που απελευθέρωσε το 1953 τη Γερμανία.
  • Δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
  • Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους και δραστική μείωση συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη.
  • Στήριξη χαμηλοσυνταξιούχων με αποκατάσταση του δώρου Χριστουγέννων, 13η σύνταξη σε 1.262.920 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη έως 700 ευρώ μηνιαίως και επαναφορά του 13ου μισθού στον εργαζόμενο.
  • Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και θέσπιση Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας.
  • «Νέα Σεισάχθεια» για τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων, που θα περιλαμβάνει, κατά περίπτωση, διαγραφή μέρους των οφειλών για όσους δανειολήπτες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
  • Επαναφορά του αφορολόγητου ορίου στα 12.000 ευρώ
  • Κατάργηση της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης και επαναφορά της λιανικής τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, το οποίο θα γινόταν αισθητά φθηνότερο.
  • Επαναφορά κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως ηλικίας, και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Ο κατάλογος δεν ολοκληρώνεται εύκολα, γιατί χρειάζεται αρκετός μη διαθέσιμος χώρος. Όμως, θα είναι παράλειψη αν δεν επισημάνουμε και τη στάση του νυν Πρωθυπουργού για την Παλαιστίνη:

  • Είναι απαράδεκτο να βλέπει κανείς το κράτος του Ισραήλ να σκοτώνει παιδιά στην Παλαιστίνη. Πρέπει να ενώσουμε τις φωνές και τις δυνάμεις μας για να ζητήσουμε ειρήνη, εκφράζοντας όλη μας την αλληλεγγύη προς τον Παλαιστινιακό λαό (7ος 2014)

Δηλαδή, τότε ο Αλ. Τσίπρας ζητούσε τον τερματισμό της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, τονίζοντας ότι:

  • Δεν μπορούμε να παρακολουθούμε παθητικοί, γιατί αυτό που συμβαίνει σήμερα στην άλλη άκρη της Μεσογείου, μπορεί αύριο να συμβεί και στη δική μας πλευρά (15 Ιαν. 2015)

Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τον σχηματισμό της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στο Ισραήλ άρχισαν να ανησυχούν για την στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, αφού θεωρούσαν ως δεδομένη την άποψη του Α. Τσίπρα περί τερματισμού της.

Όμως, η ανησυχία και η αγωνία αυτή, δεν κράτησε για τους Ισραηλινούς και μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού στις 19 Ιουλίου 2015 (σημαδιακή ημερομηνία) ο Υπουργός Αμύνης Π. Καμμένος ολοκληρώνει τη συμφωνία SOFA (Status of Force Agreement). Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα έχει υπογράψει παρόμοια συμφωνία μόνο με τις ΗΠΑ.

1_-_1_1_-42-bbe05-2-f04f4

Με άλλα λόγια η Ελλάδα, γίνεται η μοναδική χώρα στον κόσμο που αποδέχεται με αυτή τη συμφωνία την εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ στο έδαφός της.

Η Ελλάδα έτσι έχει με δύο χώρες σχέση αυτής της μορφής, ΗΠΑ και Ισραήλ.

Αξίζει να αφουγκραστούμε πώς ο David Icke χαρακτήρισε όλη αυτή τη διαδικασία στην ιστοσελίδα του στις 25 Ιουλίου 2015:

“Greece makes military deal with Israel which only one other country has done – the United States”

-David Icke, 25 July 2015-

tsip

(Μετάφραση: ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΕΥΤΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΙ ΛΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ).

 

Η Βουλή των Ελλήνων το Μάιο του 2016, ψήφισε τη σύμβαση αυτή με τίτλο «Κύρωση της Συμφωνίας μεταξύ της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης του Κράτους του Ισραήλ σχετικά με το καθεστώς των δυνάμεών τους» – Βλέπε ΦΕΚ, τεύχος πρώτο, Αρ. Φύλλου 116 (13 Ιουνίου 2016).

Σημειώνουμε ότι η Συμφωνία αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη Συμφωνία για την ενέργεια (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ).

Στο Άρθρο 1 (ΦΕΚ 116) μάλιστα διευκρινίζεται και ο όρος «στρατιωτικές δραστηριότητες» που ενσωματώνει:

α. Επισκέψεις πλοίων και/ή αεροσκαφών.

β. Κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ή εκπαιδεύσεις (οι οποίες διεξάγονται είτε µέσα στις αντίστοιχες επικράτειες των Μερών είτε έξω από αυτές).

γ. Στρατιωτικές ασκήσεις ή εκπαιδεύσεις του προσωπικού του Κράτους Αποστολής μέσα στην επικράτεια του Κράτους Υποδοχής χωρίς την άμεση συµµετοχή του προσωπικού του Κράτους Υποδοχής.

δ. Κοινά προγράµµατα αμυντικής έρευνας και ανάπτυξης εγκεκριμένα από τις Κυβερνήσεις και

ε. Οποιαδήποτε άλλη µορφή αµυντικής συνεργασίας, η οποία συµφωνείται µεταξύ των Μερών.

Και αμέσως το Άρθρο 2 αναφέρει ότι:

Σε περίπτωση κατά την οποία τα Μέρη συμφωνήσουν ότι απαιτούνται περαιτέρω διακανονισμοί προκειμένου να διευθετήσουν επιπρόσθετα ζητήματα των Στρατιωτικών Δραστηριοτήτων, τα Μέρη είναι δυνατόν να πραγματοποιούν αυτούς τους διακανονισμούς στο πλαίσιο Συμφωνιών Εφαρμογής, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας Συμφωνίας.

 

Αξίζει απλώς για την ιστορική μνήμη να αναφερθούμε στην πορεία των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ.

  • Από το 1949 ο προσανατολισμός της χώρας ήταν φιλοαραβικός.
  • 21η Απριλίου 1967: Γράφει ο διπλωμάτης Κ. Παναγιωτάκος στο βιβλίο του «Στην πρώτη Γραμμή Αμύνης» σελ. 181: «Τα ΜΜΕ εβραιοκρατούνται και ακολουθούν από δεκαετίες ανθελληνική στάση… Η εχθρότης αυτή έγινε ακόμα πιο έντονη μετά το 1967…».

Επίσης τονίζει σε άλλο σημείο ότι ο Γ. Παπαδόπουλος αρνήθηκε την de jure αναγνώριση του Ισραήλ. Πριν από τον πόλεμο των έξι ημερών – 1967 – αρνήθηκε στο Ισραηλινό κράτος ανάλογη συμφωνία.

  • Το 1973, με την ενεργειακή κρίση και ενώ είναι σε ανακωχή ο πόλεμος του Γιομ Κηπούρ μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, ο τότε αμερικανοεβραίος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κίσινγκερ, πιέζει την Ελλάδα για να στηρίξει το Ισραήλ. Ζητούνταν η επέκταση της αρχικής συμφωνίας του 1953, ώστε σε ώρα Αραβο-Ισραηλινού πολέμου να μπορεί να περάσει ο αεροπορικός στόλος των ΗΠΑ, με πυρηνικά όπλα. Η έγκριση δεν δόθηκε. Ο Σπ. Μαρκεζίνης στο ιστορικό του βιβλίο «Αναμνήσεις 1972-74» σελ. 463 γράφει:

«…έφερα πρώτον θέμα εις τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας (Γ. Παπαδόπουλος) …προς τιμήν του υπήρξε κατηγορηματικός και χωρίς δισταγμούς, συμφωνών μου, απήντησε: “Βεβαίως ΟΧΙ”».

 Ενώ στο βιβλίο του «Τα εις εαυτόν» σελ. 110, αποκαλύπτει ο Μαρκεζίνης: «Επεσκέφθην τότε τον Παπαδόπουλον, ο οποίος συνεφώνησε με εμέ απολύτως, χαρακτηρίσας μάλιστα τους Αμερικανούς ως “γκάνγκστερς”».

  • Το 1990 η Κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη αναγνώρισε de jure το Ισραήλ.
  • Στη συνέχεια οι υπουργοί εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, Γ. Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, με τη βοήθεια του αμερικανικού λόμπι του Ισραήλ, ανέπτυξαν τη συνεργασία των δύο χωρών.

Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε γι αυτή τη συμφωνία είναι ότι το Ισραήλ έχει την πολυτέλεια να έχει μια συμμαχία με την Ελλάδα, της οποίας το έδαφος μπορεί να χρησιμεύσει ως ορμητήριο για τις δυνάμεις του.

Έτσι, το Ισραήλ απέκτησε το αναγκαίο στρατηγικό βάθρο για την επικοινωνία του με το Δυτικό περιβάλλον. Εμείς τι άραγε κερδίσαμε;

Η ιστορία πάντα αποτελεί πηγή πληροφοριών και για τέτοιες σχέσεις πρέπει πάνω απ’ όλα να είσαι σοβαρό και όχι αποτυχημένο κράτος. Πρέπει να έχουμε σωστή πολιτική ως χώρα, που πάνω απ’ όλα να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας. Στην περίπτωση που η Συμφωνία καταστεί ετεροβαρής σε βάρος μας, κάτω από τη φοβική κατάσταση που ζούμε λόγω της κρίσης, μήπως αυτή η Συμφωνία είναι δέσμια όχι μόνο των πιθανών ενεργειακών μας πόρων, αλλά και του χρέους, και ως εκ τούτου η χώρα υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχε διαφορετικές στρατηγικές;

Πόσο άσχημα διαμορφώθηκε η ζωή αυτής της χώρας με συνεχή Μνημόνια και παραχωρήσεις. Πού οδηγείται η χώρα; Όσο για τον πρωθυπουργό, ξέχασε εντελώς τη «φιλοσοφία» του και τις υποσχέσεις του. Τι να κάνουμε; Μερικοί είναι ηγέτες, ενώ άλλοι, όταν έρθει στα χέρια τους η εξουσία αποδεικνύουν ότι απλά είναι υπάκουοι.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Ισραήλ είχε στρατηγική συμφωνία με την Τουρκία, και το Ισραήλ ψήφιζε στον ΟΗΕ ό,τι ακριβώς και η Τουρκία για το Κυπριακό.

Το Ισραήλ είδε θετικά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Στο Σχέδιο Ανάν ήταν υπέρ αυτού του Σχεδίου.

 

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Η χώρα μας χρειάζεται «μετασχηματιστική» ηγεσία

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

6 Ιουλίου 2017

Το ζήτημα της ηγεσίας της χώρας εμφανίζεται τεράστιο και ιδιαίτερα λόγω της κρίσης που η χώρα αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια.

Είναι γεγονός ότι λόγω της κρίσης συρρικνώθηκαν ή και διαλύθηκαν πολιτικά κόμματα και εξαφανίστηκαν ηγέτες. Αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια του Αγίου Παΐσιου (1993):

paisios

Πατήρ Παΐσιος

«Είναι κρίμα, γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος και αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Η Ελλάδα για να σωθεί, πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία. Να φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν… Μη φοβάστε. Ο Θεός δεν θα επιτρέψει να γίνει κακό, αλλά θα γίνουν όμως πράγματα και θάματα που δεν θα εξηγούνται με τη λογική. Ο κόσμος θα τους σιχαθεί και θα τους κυνηγήσει. Όπως ένα μπαλόνι που φουσκώνει και ξαφνικά σκάει, έτσι θα σκάσουν και αυτοί! Δεν μπορώ να σου πω πιο πολλά… Είδατε τι έπαθε ο Τσαουσέσκου στη Ρουμανία; Τους μωραίνει ο Θεός και αφού γίνουν ρεζίλι, μετά παίρνουν το δρόμο τους. Το ίδιο συνέβη και με την Αλβανία, το ίδιο και με τους δικούς μας εδώ. Τους αφήνει πρώτα να ρεζιλευτούν… Θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε… Ο κόσμος θα σιχαθεί τους πολιτικούς και θα τους πάρει με τις πέτρες…».

Μία από τις σημαντικότερες παραμέτρους που εντοπίζονται στον πυρήνα της διακυβέρνησης, ζωτικής σημασίας για την όλη πορεία του έθνους και συγχρόνως για την ευημερία των Ελλήνων, αποτελεί η ηγεσία. Δεν μπορεί κάποιος να υποβαθμίσει την ποιότητα της ηγεσίας ενός κόμματος όσον αφορά στη συμβολή του στην ανάπτυξη του έθνους.

Μέχρι σήμερα δεν έχει μελετηθεί αν η κρίση της χώρας εκτός των άλλων ενδέχεται να οφείλεται και στην ποιότητα της ηγεσίας των κομμάτων. Φυσικά, όταν σε μία χώρα εφαρμόζεται γραφειοκρατικό σύστημα με κύριο χαρακτηριστικό τη διαφθορά και τα σκάνδαλα, θα έπρεπε να αναμένεται, ως φυσική συνέπεια η φθίνουσα οικονομική πορεία της χώρας, και τελικά η χρεοκοπία της.

Ο Burns, ήδη από το 1978 είχε επισημάνει ότι η ηγεσία συνιστά ηθική αναγκαιότητα, της οποίας οι επιτυχίες μετρώνται με αρετές όπως είναι η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ευκαιρία και η επιδίωξη της ευτυχίας.

Ασφαλώς, δεν εμφανίστηκε ελληνική ηγεσία που θα μπορούσε να έχει επιδείξει πολύ καλή διακυβέρνηση, όταν μερικά μέλη της κυβέρνησης ήταν και εξακολουθούν ακόμη να είναι ερωτευμένα με τη διαφορά. Έτσι, τελικά η διαφθορά συμβάλει στην έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς την κυβέρνηση και γενικά προς το πολιτικό σύστημα.

Σήμερα λόγω της κρίσης, οι πολίτες έχουν αποκτήσει μια εμπειρία, η οποία αναδεικνύει το έλλειμμα ποιοτικής ηγεσίας, στο οποίο οφείλεται η χρεοκοπία της χώρας. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε βήμα προς βήμα την περίοδο της Μεταπολίτευσης για να φτάσουμε στο πώς δημιουργήθηκε αυτή η διάλυση του κράτους και κατ’ επέκταση της Ελληνικής κοινωνίας. Οι βασικοί πυρήνες της διάλυσης υπήρχαν προ της κρίσης. Γιατί άραγε δεν είχαν γίνει αντιληπτά όλα αυτά; Φαινόντουσαν αλλά ταυτόχρονα υπήρχε μια άλλη κατάσταση, η υπερκαταναλωτική ευμάρεια, καθώς και ο νοσηρός κομματικός ανταγωνισμός που κάλυπτε αυτήν την αποσύνθεση του κράτους και τις μακροπρόθεσμες συνέπειές της.

Τι έκαναν οι ηγεσίες των κομμάτων από το 1974 μέχρι σήμερα; Συνοπτικά, αυτές οι ηγεσίες ευθύνονται για την επερχόμενη χρεοκοπία της χώρας.

cover

Δυστυχώς οι αρνητικές επιπτώσεις δεν ήταν μόνο οικονομικές. Ταυτόχρονα αναπτύχθηκε έντονος εθνομηδενισμός, επίθεση κατά της Ελληνικής γλώσσας και έντονη τάση για την απαξίωση της Ορθοδοξίας και το διαχωρισμό της από την έννοια του Ελληνισμού. Μη γελιόμαστε. Η φιλοσοφία της υπερκατανάλωσης ήταν το όχημα για να οικοδομηθεί ο εθνομηδενισμός. Με τον ιό της υπερκατανάλωσης φθείρεται η έννοια της πατρίδας και της θρησκείας.

Ασφαλώς, κάποιος ο οποίος γίνεται αρχηγός ενός κόμματος δεν σημαίνει αυτόματα ότι μετατρέπεται σε ηγέτη. Και τώρα, ποια είναι η λύση; Τι πρέπει να γίνει;

James MacGregor Burns

James MacGregor Burns

Ο James MacGregor Burns, ιστορικός και βιογράφος των προέδρων των ΗΠΑ, (βραβείο Pulitzer) και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, έγραψε ένα βιβλίο, με μεγάλη κυκλοφορία το 2010 με τίτλο Leadership, το οποίο είναι αρκετά διδακτικό.

Σύμφωνα με τις απόψεις του Burns ο πιο σημαντικός ηγέτης είναι ο μετασχηματικός ηγέτης, εκείνος δηλαδή που έχει την ικανότητα να εμφυσήσει στους πολίτες την ιδέα να ενεργήσουν από κοινού για την επίτευξη υψηλών στόχων και οραμάτων. Λίγοι πρόεδροι των ΗΠΑ προσεγγίζουν αυτόν τον ορισμό του μετασχηματικού ηγέτη.

Φυσικά, δεν χρειάζεται κάποιος να είναι απόφοιτος του Χάρβαρντ για να καταλάβει, με βάση τον ορισμό του Burns, ότι στη χώρα μας δεν εμφανίστηκαν ηγέτες αυτής της μορφής όπως άλλωστε κρίνεται και εκ του αποτελέσματος.

Αρκετοί αρχηγοί κομμάτων θεωρούν ότι λόγω της θέσης τους μετατρέπονται αυτομάτως σε ηγέτες. Αυτό όμως δεν είναι αληθινό.

Ο μετασχηματικός ηγέτης έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί στους πολίτες ένα όραμα, μια αποστολή και ορισμένες αξίες για να κατορθώσουν στη συνέχεια αυτοί να φέρουν σε πέρας τις επιθυμητές αλλαγές.

Ο Bass (1990) παρατηρεί ότι, η μετασχηματική ηγεσία θα βοηθήσει στην ενεργοποίηση των δημιουργικών δυνατοτήτων των ατόμων και των ομάδων, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο την κοινωνική αλλαγή.

Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της κρίσης χρειάζεται μια μετασχηματιστική διακυβέρνηση, η οποία θα δημιουργήσει ένα αισιόδοξο κλίμα που έχουν ανάγκη τώρα, όσο ποτέ άλλοτε οι Έλληνες και η Ελλάδα: Οι πολίτες πρέπει να υπερβούν τα ατομικά τους συμφέροντα για το καλό της χώρας ακολουθώντας ένα συλλογικό όραμα.

Κρίνεται ως αναγκαία αυτή η μετασχηματιστική μεθοδολογία της διακυβέρνησης που θα φέρει στη συνέχεια την αλλαγή της μιζέριας της χώρας.

Αλλιώς, όπως θα ‘λεγε και ο Καβάφης:

«Ας πρόσεχαν».

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , | Leave a comment

Η Ελληνική Κτηματαγορά θα χρειαστεί αρκετά χρόνια για να βγει από την κρίση

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Σήμερα, δυστυχώς παρατηρούμε ότι η πραγματική Ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει βαθειά κρίση.

Οι υψηλές αξίες των ακινήτων όπως διαμορφώθηκαν από το 2000 και μετά, σε  συνδυασμό με την εύκολη χορήγηση των στεγαστικών δανείων, που ήταν το δέλεαρ πολλών Ελλήνων προκειμένου να αγοράσουν κατοικία, οδήγησαν στη σημερινή κακή συγκυρία. Στην κτηματαγορά δεν υπήρχε «φούσκα» των τιμών των ακινήτων, ούτε και έσκασε αυτή η φούσκα, απλά έτσι όπως διαμορφώθηκαν οι τιμές, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση της χώρας, η κρίση επεκτάθηκε και στο χώρο της κτηματαγοράς.

Έτσι, τα «χρυσά χρόνια» για την ελληνική κτηματαγορά έχουν λήξει.

Οι τιμές των ακινήτων, παρά την οικονομική κρίση, δεν παρουσίασαν κάποια απότομη πτώση. Η κρίση όμως στην Ελληνική κτηματαγορά ενισχύθηκε από το αίσθημα ευφορίας που επικράτησε κυρίως την περίοδο 2004 – 2005 και από την περιφρόνηση ενός σημαντικού για τη συγκεκριμένη αγορά παράγοντα: του δημογραφικού προβλήματος.

Έτσι, το πρόβλημα ή η κρίση στην Ελληνική κτηματαγορά εντοπίζεται τώρα στο αδιάθετο απόθεμα των κατοικιών στην Ελλάδα – το μέγεθός τους κυμαίνεται από 200.000 έως 270.000 ακίνητα – και στο γεγονός ότι η κτηματαγορά είχε καταστεί τραπεζοκίνητρος.

Ο μεγάλος αριθμός αδιάθετων κατοικιών (200.000 – 270.000 σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας) συνέβαλε καθοριστικά στην κρίση και φαίνεται ότι εμποδίζει την έξοδο από αυτήν, παρά το γεγονός ότι ήδη έχει μειωθεί η οικοδομική δραστηριότητα.

Ο πυρήνας της οικοδομικής κρίσης στην Ελλάδα θεωρούμε ότι ήταν η παραγωγή υπεράριθμων κατοικιών, που δημιούργησε την υπερπροσφορά των κατοικιών.

Σήμερα υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός αποθέματος κατοικιών.

Το απόθεμα αυτό αποτελεί ένα βάρος για τους ιδιοκτήτες – κατασκευαστές, γιατί δεσμεύει κεφάλαια και έχει και κόστος συντήρησης. Η υπερπροσφορά είναι δύσκολο να απορροφηθεί στην περίπτωση αγαθών όπως είναι η κατοικία. Ήδη γίνεται αντιληπτό ότι δεν είναι εύκολη διαδικασία.

Υπάρχει υπερπροσφορά κατοικιών χωρίς όμως να υπάρχει η ανάλογη μεγέθυνση του πληθυσμού.

Μήπως όλοι μας δεν αξιολογήσαμε σωστά ένα βασικό παράγοντα, όχι μόνο για το ασφαλιστικό ζήτημα αλλά και για την κτηματαγορά: το δημογραφικό;

Την άσχημη κατάσταση επιδείνωσε ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι, οι Τράπεζες μείωσαν δραστικά το δανεισμό και έτσι με το κλείσιμο της στρόφιγγας χρηματοδότησης, έμεινε από καύσιμα η κτηματαγορά.

Τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης μετά το 2008, ήταν σε πολλές περιπτώσεις καταστροφικά. Μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ακόμη και σήμερα η Πολιτεία δε φαίνεται να προβληματίζεται ιδιαίτερα για την τύχη της Ελληνικής κτηματαγοράς.

Και όμως, η υγεία της πραγματικής οικονομίας στην Ελλάδα σε ένα σημαντικό ποσοστό στηριζόταν στην κτηματαγορά. Το περίεργο που συνέβη με τις μνημονιακές Κυβερνήσεις είναι ότι αυτές δεν έδωσαν και τόση σημασία σ’ αυτό το γεγονός, αφού κατάφεραν να φορτώνουν την κτηματαγορά με ένα πλήθος φόρων. Αξίζει να  διερευνήσουμε πώς διαμορφώνεται σήμερα η κτηματαγορά.

Για το σκοπό αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε στοιχεία των οικοδομικών αδειών που δίνουν μια διάσταση της κτηματαγοράς.

Τα στοιχεία της ιδιωτικής οικοδομικής δραστηριότητας για τα έτη 2005 (Ιανουάριος  –    Οκτώβριος), 2006, 2007, 2008, 2014, 2015 και 2016 που αφορούν στον αριθμό αδειών, δίνονται στο Γράφημα 1:

 

1

Ιδιωτική Οικοδομική Δραστηριότητα Ιανουάριος – Οκτώβριος. (Αριθμός Αδειών), πηγή ΕΛΣΤΑΤ

Αποκαλυπτική είναι η εικόνα του Γραφήματος 1 της πτωτικής πορείας που ακολουθεί η οικοδομική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του πρώτου τριμήνου (Ιανουάριος – Μάρτιος 2017), η ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα εμφανίζει αύξηση 11,5% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2016. Σημειώνουμε ότι οι δύο χρονικές περίοδοι δεν είναι συγκρίσιμες, αφού στην ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα έχει προστεθεί η ανέγερση αθλητικών εγκαταστάσεων, γεωργικών και βιομηχανικών κτηρίων.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα από το 2010, είναι σε όλα τα επίπεδα τρομακτικό. Η λιτότητα δεν άφησε τίποτε, ακόμα και η κτηματαγορά την «πλήρωσε». Έτσι, όπως διαμορφώνεται σήμερα η κατάσταση και με τη χειροτέρευση του δημογραφικού προβλήματος, λόγω της μετανάστευσης των νέων σε ηλικία Ελλήνων, μειώνεται δραστικά και η δυνατότητα σχηματισμού νέων οικογενειών που θα ζητούσαν νέες κατοικίες. Δεν μπορούμε να εκφράσουμε κάποια αισιόδοξη πρόβλεψη για την κτηματαγορά. Ίσως υπάρχουν μερικοί που αντιμετωπίζουν, ως «εξωγήινοι», την κατάσταση της κτηματαγοράς με αισιοδοξία. Το τραίνο της κτηματαγοράς με μεγάλη πιθανότητα θα μείνει στο σταθμό τουλάχιστον για 15 – 20 χρόνια.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η Ελλάδα αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της Τουρκίας για άλλη μια φορά. Μήπως χρειάζεται αλλαγή πολιτικής;

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

27 Ιουνίου 2017
2df8750991a63acd3d5f172843037d9a (1)Γεγονός είναι ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός, Μπεναλί Γιλντιρίμ, με πρόσχημα να επισκεφθεί «ιδιωτικά» τη μειονότητα της Θράκης ήρθε για να συζητήσει σημαντικά ζητήματα στα οποία δεν έχει δοθεί λύση μέχρι σήμερα, που αφορούν όχι μόνο τα ελληνοτουρκικά, αλλά κρίσιμα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Μην ξεχνάμε ότι λίγες μέρες πριν την επίσκεψή του, είχε πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη η τριμερής συνάντηση Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου για τα ενεργειακά, και αναμένεται η «Γενεύη ΙΙ» για το Κυπριακό.

Από τις επίσημες δηλώσεις δεν μπορούμε να αντλήσουμε πληροφόρηση για το τι συζητήθηκε ακριβώς μεταξύ Τσίπρα-Γιλντιρίμ.

Οι χειραψίες και τα χαμόγελα μπροστά στις κάμερες δεν σημαίνουν ότι λύθηκαν όλα τα ζητήματα των ελληνοκυπριακών σχέσεων. Αντίθετα, προστίθενται και νέα προβλήματα. Ο ίδιος ο Γιλντιρίμ, πριν από την επίσκεψή του στην Αθήνα, επισκέφθηκε τα Σκόπια, όπου μάλιστα χαρακτήρισε άδικη την επιμονή της Ελλάδας να αποκλείει τα Σκόπια από τους διεθνείς οργανισμούς: ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Αλλά ποια είναι τα δεδομένα της συμπεριφοράς της Τουρκίας;

  • Στο χρονικό διάστημα 1995-2016 οι Τούρκοι έχουν κάνει 32.104 παραβιάσεις του εναέριου χώρου
  • Η Τουρκία συνεχίζει τον εποικισμό του ψευδοκράτους στην Κύπρο
  • Η Τουρκία προκαλεί με τις μουφτείες στη Θράκη
  • Η πολιτική της Τουρκίας για το Αιγαίο βασίζεται στην επιμονή της για «δίκαιη» μοιρασιά στο Αιγαίο, στα πλαίσια της «αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας»
  • Με απειλή πολέμου στην Κύπρο, η Τουρκία διεκδικεί μερίδιο από τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου καθώς και τη συνδιαχείριση ορυκτού πλούτου
  • Μελετώντας το βιβλίο «Στρατηγικό βάθος: Η διεθνής θέση της Τουρκίας» του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νταβούτογλου, διαπιστώνει κάποιος τις ξεκάθαρες θέσεις της Τουρκίας κατά της Κύπρου. Στις σελίδες 279-280 διαβάζουμε: «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί (στην Κύπρο), η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί, που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη διώρυγα του Σουέζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό Κόλπο δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο». Με ιδιαίτερο κυνισμό περιγράφει ο Νταβούτογλου πως η εισβολή της Τουρκίας το 1974 στην Κύπρο έγινε όχι για τους Τουρκοκυπρίους, αλλά για γεωπολιτικούς λόγους.
  • Μην ξεχνάμε τον προηγούμενο Πρόεδρο της Κύπρου, Γραμματέα του ΑΚΕΛ (κομμουνιστή), Δ. Χριστόφια, ο οποίος από του βήματος της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ, ανέφερε ότι έχουν μερίδιο στο φυσικό αέριο της Κύπρου και οι Τουρκοκύπριοι!!! Η αντίληψη αυτή είναι ενδεικτική της ενδοτικότητας, της έλλειψης στρατηγικής για το Κυπριακό. Τι είδους «διεθνισμός» είναι αυτός; Αλλά και ο νυν Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης είναι υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν.
  • Για να αντιληφθεί κάποιος το μέγεθος της ειλικρίνειας των προθέσεων της Τουρκίας αρκεί να θυμηθεί ότι δύο μέρες μετά την επίσκεψη Γιλντιρίμ, ο Ερντογάν μετέτρεψε την Αγιά Σοφιά σε τζαμί, βάζοντας τους μουεζίνηδες να διαβάζουν το κοράνι μέσα στην Αγιά Σοφιά.

 

Διαχρονικά έχουν ευθύνη όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις που κάθονται ενδοτικά και συζητούν τις προκλήσεις, τις αξιώσεις και τους εκβιασμούς της Τουρκίας. Δεν υπάρχει κάποιος από τους ηγέτες των Ελληνικών κυβερνήσεων που να μιμήθηκε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, όταν κατά τη διάρκεια των συζητήσεων με τους Τούρκους στη Λωζάνη ζήτησε από τους συμβούλους του τις απόψεις τους για τη διαμόρφωση της ενδεδειγμένης πολιτικής.

Male_Liberation_Symbol-292x300Ο ειδικός σύμβουλός του Άγγελος Ιωαννίδης παλαιός Κωνσταντινουπολίτης εισηγήθηκε: «Το πρόβλημα των σχέσεών μας προς την Τουρκίαν είναι πρόβλημα ανδρισμού. Αν τους δείξωμεν τον ανδρισμόν μας, μας δείχνουν τα οπίσθιά των. Αν τους δείξωμεν τα οπίσθιά μας, μας δείχνουν τον ανδρισμόν των».

Ποιοι έδειξαν από τους πολιτικούς της μεταπολίτευσης τον ανδρισμό τους στους Τούρκους;

Ουδείς.

 

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , , | Leave a comment

Μνημόνιο = Εθισμός + Ύπνωση

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Το βασικό εργαλείο επηρεασμού και χειραγώγησης της πραγματικότητας αποτελεί ο κατάλληλος χειρισμός των λέξεων. Είναι άλλωστε γνωστή η επίπτωση των λέξεων στη νευρολογία μας. Όταν χρησιμοποιούμε λέξεις πόνου, δημιουργούνται συναισθήματα πόνου, ενώ όταν χρησιμοποιούμε λέξεις χαράς αυτές οδηγούν στη δημιουργία συναισθημάτων χαράς.

Οι λέξεις αποτελούν καθοριστικά στοιχεία μιας γλώσσας. Για παράδειγμα η γλώσσα που χρησιμοποιεί η κάθε μορφής εξουσία είναι κυρίως γλώσσα αποπλάνησης. Ασφαλώς αν κάποιος κατέχει τη σωστή σημασία των λέξεων, τότε εύκολα μπορεί να ελέγξει και τους ανθρώπους που τις χρησιμοποιούν.

Ο Τ. Όργουελ στο κλασικό του έργο «1984» έχει καταστήσει σαφή όλα αυτά. Μάλιστα, γράφει:

1984

G.Orwell, 1984

«…Ωραίο πράγμα η καταστροφή των λέξεων. …Δεν βλέπεις ότι όλος ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης; …Κάθε χρόνο ολοένα και λιγότερες λέξεις, και οι ορίζοντες της συνείδησης ολοένα και θα στενεύουν… Σκέφτηκες ποτέ, Γουίνστον, ότι το 2050 το πολύ δεν θα υπάρχει ούτε ένα ανθρώπινο πλάσμα που να καταλαβαίνει μια συζήτηση σαν αυτή που κάνουμε τώρα;»

Αυτά έγραφε μεταξύ άλλων ο Τ. Όργουελ για τις λέξεις και το Μεγάλο Αδελφό.

Προκειμένου να ελέγξει κάποιος το νου των ανθρώπων υπάρχει και ο τρόπος ελέγχου των αντιλήψεών τους. Αν καταφέρει να πείσει τους ανθρώπους να αντιληφθούν τον κόσμο όπως αυτός επιθυμεί, τότε και αυτοί θα σκέφτονται όπως εκείνος επιθυμεί. Και πώς μπορεί να γίνει αυτό; Εύκολα, με την επιβολή της εικόνας. Οι εικόνες αποτελούν μία απ’ τις πολλές πραγματικότητες. Σ’ αυτές τις εικόνες οφείλεται και η ισχύς της τηλεόρασης στην άσκηση επιρροής των πολιτών. Η μνήμη μας στη συνέχεια δημιουργεί μία νόθο πραγματικότητα. Η ψηφιακή τηλεόραση με τη σειρά της προξενεί τις επιδιωκόμενες αντιδράσεις στο νευρικό σύστημα και αυτές δίνουν εντολές στους εγκεφάλους των «υπνωτισμένων».

Όλα αυτά τα εργαλεία βρίσκονται στα χέρια της Παγκόσμιας Ελίτ που επιδιώκει την Παγκόσμια Κυβέρνηση και την κοινή θρησκεία.

Ειδικότερα, στη χώρα μας πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να ερμηνεύσουν και να δώσουν μια απάντηση στο ερώτημα: άραγε γιατί με όσα συμβαίνουν στη χώρα, δεν υπάρχει κάποια αντίδραση;

Τα Μνημόνια δεν σημαίνουν μόνο μείωση των μισθών, των συντάξεων και της ποιότητας ζωής, αλλά κυρίως τη σταδιακή δημιουργία στους πολίτες ενός εθισμού προς τα Μνημόνια. Μήπως και ο εθισμός αυτός δεν αποτελεί ένα εργαλείο διαχείρισης των συναισθημάτων των καταπιεζόμενων πολιτών;

 

Ίσως, λόγω αυτού του εθισμού είναι πιθανό να μην αντιδρούν οι Έλληνες πολίτες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που αποτρέπουν τους ανθρώπους να αφυπνισθούν. Είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε τη φύση των δυνάμεων που θέλουν να έχουν σε κατάσταση ύπνωσης τους Έλληνες. Καλώς ήλθατε λοιπόν στον κόσμο των Μνημονίων: εθισμός συν ύπνωση.

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε τις απόψεις του Ελληνο-Αρμένιου μυστικιστή φιλόσοφου Γκουρτζίεφ (Γεώργιος Γεωργιάδης):

Γκουρτζίεφ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΒΑΝΟΒΙΤΣ ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ (1866-1949)

«Ο άνθρωπος είναι υπνωτισμένος και αυτή η υπνωτική κατάσταση διατηρείται και ενισχύεται συνέχεια μέσα του. Θα ‘λεγε κανείς ότι υπάρχουν δυνάμεις που έχουν συμφέρον να κρατάνε τον άνθρωπο σε κατάσταση ύπνωσης και να τον εμποδίζουν να βλέπει την αλήθεια και να καταλάβει τη θέση του.

 

Υπάρχει ένας Ανατολίτικος μύθος για έναν πάμπλουτο μάγο που είχε πολλά πρόβατα. Ο μάγος αυτός, όμως, ήταν πολύ τσιγκούνης. Δεν ήθελε να πάρει βοσκούς, ούτε να στήσει φράχτη γύρω από το λιβάδι όπου έβοσκαν τα πρόβατά του. Έτσι, συχνά τα πρόβατα έμπαιναν στο δάσος και πήγαιναν από ‘δω κι από ‘κει, έπεφταν σε χαράδρες κ.λπ. και πάνω απ’ όλα, έφευγαν, γιατί ήξεραν ότι ο μάγος ήθελε το κρέας και την προβιά τους και αυτό δεν τους άρεσε.

Τελικά, ο μάγος βρήκε το φάρμακο. Υπνώτισε τα πρόβατά του και τους υπέβαλε, πρώτα απ’ όλα, την ιδέα ότι ήταν αθάνατα, ότι δεν πάθαιναν κακό όταν τα έγδερναν, ότι δήθεν αυτό αντίθετα, ήταν καλό γι’ αυτά και μάλιστα ευχάριστο· ύστερα, τους υπέβαλε την ιδέα ότι ο μάγος ήταν καλό αφεντικό που αγαπούσε το κοπάδι του τόσο πολύ ώστε ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα στον κόσμο για χάρη τους· και έπειτα, τους υπέβαλε την ιδέα ότι αν τους συνέβαινε κάτι τέλος πάντων, αυτό δεν θα συνέβαινε εκείνη τη στιγμή, οπωσδήποτε όχι εκείνη τη μέρα και γι’ αυτό, δεν ήταν ανάγκη να το σκέφτονται. Επίσης, τους υπέβαλε την ιδέα ότι δεν ήταν καθόλου πρόβατα· σε μερικά υπέβαλε την ιδέα ότι ήταν λιοντάρια, σε άλλα ότι ήταν αετοί, σε άλλα ότι ήταν άνθρωποι και σε άλλα ότι ήταν μάγοι.

Και μετά απ’ αυτό, τελείωσαν όλες οι έγνοιες και οι στενοχώριες του με τα πρόβατα. Ποτέ δεν ξανάφευγαν πια, αλλά περίμεναν ήσυχα την ώρα που ο μάγος θα τους ζητούσε το κρέας και το τομάρι τους.

Ο μύθος αυτός είναι μια πολύ καλή ερμηνεία της κατάστασης του ανθρώπου».

Dostoevsky

Θ. Ντοστογιέφσκι

Αρκετά χρόνια πριν από τον Γκουρτζίεφ, ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι στο έργο του «Οι Δαιμονισμένοι», αναφέρεται σε μια συνομωσία ολίγων και «εκλεκτών» για την επιβολή ενός νέου ολοκληρωτικού κοινωνικού συστήματος το οποίο να χειραγωγεί την ανθρωπομάζα τόσο παραπλανητικά και αποτελεσματικά, ώστε αυτή να συνεργεί ενθουσιωδώς στην ίδια της την υποδούλωση!!!

Αυτά μπορεί να φαίνονται περίεργα, αλλά στην εποχή της κοινωνικής μηχανικής το επιστημονικό πλαίσιο για τη χειραγώγηση αυτή είναι δυνατό. Στην Ευρώπη επενδύονται αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για να σκιαγραφηθούν οι σκέψεις και οι προθέσεις των πολιτών. Το τελικό αποτέλεσμα αποκαλύπτει ότι σήμερα στην πράξη δεν υπάρχει καμία αντίσταση στην Ελλάδα, της οποίας η οικονομική πορεία εξαρτάται από τη βούληση των θεσμών (Τρόικα) για τη δοσολογία. Οι ψυχολογικές επιδράσεις των Μνημονίων εγκατέστησαν στη συνείδηση των πολιτών τον εθισμό και την ύπνωση.

Φαίνεται ότι αυτοί που κυβερνούν τη χώρα είχαν διασκεδάσει, διαβάζοντας το παραμύθι με το μάγο και τα πρόβατα, και το αξιοποίησαν κατάλληλα ενσωματώνοντας τη φιλοσοφία του στη στρατηγική τους.

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , , , , | Leave a comment