Έρευνα για την ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα (2012)

Ενεργειακή Φτώχεια

Για να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα πατήστε στον ακόλουθο δεσμό:

Ενεργειακή Φτώχεια

Posted in Έρευνες - Μελέτες | Tagged , , , | Leave a comment

Ο Ελληνοκεντρισμός του Ι. Δραγούμη και ο συνεχιζόμενος ρόλος του Ξένου Παράγοντα

30 Ιουλίου 2019

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Δραγούμης

Ίων Δραγούμης

Ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1878. Το περιβάλλον, η αγωγή και η φύση διαμόρφωσαν την προσωπικότητα του Ι. Δραγούμη. Ο πατέρας του, Στέφανος Δραγούμης, ήταν λόγιος, νομικός, πολιτικός και διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο Ι. Δραγούμης μπολιάστηκε με τη φιλοσοφία και την ιστορία που διαμόρφωσαν τον ορίζοντα των γνώσεων και των αντιλήψεών του. Ενδεδειγμένα εφόδια για τον πολιτικό του βίο.

 

Πέραν αυτών σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1897 κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό, όπου, στο βιβλίο του «Το Μονοπάτι» περιγράφει τις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος καθώς και τους σκοπούς ύπαρξης του Ελληνικού Έθνους.

Η περιγραφή αυτή δεν ήταν μια αφ’ υψηλού αντίληψη, αλλά ήταν ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφασή του να «δουλέψει για την πατρίδα», όπως γράφει χαρακτηριστικά στο «Μονοπάτι». Η διάθεση, το ενδιαφέρον και η ορμή του να «δουλέψει για την πατρίδα» διαμορφώθηκε από τη δική του προσωπική επίγνωση και εκτίμηση για την κατάσταση του πολιτικού συστήματος της εποχής.

Δύο χρόνια αργότερα, 1899, εισέρχεται στο Διπλωματικό Σώμα του Υπουργείου Εξωτερικών και το 1902 αναλαμβάνει υποπρόξενος στο Μοναστήρι.

Ο Ι. Δραγούμης πήγε με ευχαρίστηση στο Μοναστήρι μια και η οικογένεια Δραγούμη κατάγετο από την Μακεδονία και δεν είχαν πάψει να εκδηλώνουν την αγάπη τους και την αγωνία τους για τη Μακεδονία. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν αποτελεί έκπληξη η διαμόρφωση των αντιλήψεων του Δραγούμη για το Μακεδονικό ζήτημα. Άλλωστε, ο σύζυγος της αδερφής του, Ναταλίας, ο Παύλος Μελάς, ήταν η ψυχή του Μακεδονικού Αγώνα.

Παύλος Μελάς

Παύλος Μελάς

Ο Δραγούμης έτρεφε βαθειά εκτίμηση για τον Παύλο Μελά «καταφεύγω σε εσένα γιατί είσαι ο καλλίτερος πατριώτης που είδα στην Ελλάδα» (Τα τετράδια του Ίλιντεν).

Στο Μοναστήρι, ο Ι. Δραγούμης οργανώνει τις κοινότητες της Μακεδονίας με στόχο την αποτελεσματική αντιμετώπιση του βουλγαρικού επεκτατισμού.

Ο Δραγούμης εργάστηκε σκληρά ξεπερνώντας τα συμβατικά καθήκοντα ενός διπλωματικού υπαλλήλου. Άλλωστε, δεν πίστευε μέσα του στην πάγια οδηγία του Υπουργείου Εξωτερικών «να μη γεννά ζητήματα» Αγνοώντας ο Δραγούμης την ποταπή αυτή προτροπή έδειξε ότι ήταν μια προσωπικότητα που είχε άντερα, αφού πρωταγωνίστησε στην οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα, ιδρύοντας την «Μακεδονική Άμυνα». Ταυτόχρονα, συνέβαλε στην οργάνωση των Ελληνικών κοινοτήτων στο αντιβουλγαρικό του αγώνα.

Οι πολιτικές ιδέες του Ι. Δραγούμη επηρεάστηκαν από τους Νίτσε, Χ. Σπένσερ και από τον Γάλλο πολιτικό και θεωρητικού του Γαλλικού εθνικισμού, Μ. Μπαρρές, τον οποίο συνάντησε το 1900 στην Αθήνα.

Περικλής Γιανόπουλος

Περικλής Γιαννόπουλος

Το 1902 γνωρίζεται με τον ελληνολάτρη Περικλή Γιαννόπουλο, ο οποίος θα ασκήσει μεγάλη επιρροή στη ζωή και τη σκέψη του. Στο βιβλίο του «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες», ο Δραγούμης θα αναφερθεί σε αυτήν τη γνωριμία του με τον Π. Γιαννόπουλο.

 

Ο Π. Γιαννόπουλος, ελληνολάτρης και οραματιστής της Ελληνικής Αναγέννησης στο έργο του «Έκκλησις προς το Πανελλήνιον Κοινόν (1907)» σημειώνει:

«Από της εμφανίσεως της Ελληνικής Φυλής έως σήμερα δεν εφάνη καμιά συνολική εργασία, εξηγούσα εκ ρίζης ολόκληρον το Ελληνικόν Φαινόμενον, με βάσιν την γνώσιν της Ελληνικής γης και του Ελληνικού ζώου αναλύουσα ολόκληρο το παρελθόν και το παρόν και εξ’ αυτόν ανασυνθέτουσα και σχεδιαγράφουσα το αύριον… και εφ’ όσον δε υπάρξει μια τουλάχιστον εργασίαν τοιαύτη, των αδυνάτων αδύνατο η ελληνική φυλή ν’ αποκτήσει συναίσθησιν εαυτής.

Ο Ελληνισμός θα διαμένει γίγας πεσμένος ανάσκελα, τρωγόμενος από μύγες και σκουλήκια, σκύλους και λύκους. Πάσα δε ελπίς αναλάμψεως αληθινού ελληνισμού καθαρά ματαιοπονία: ουτοπία».

Το 1906 σε άρθρο του το «Νέον Πνεύμα», ο Π.Γιαννόπουλος γράφει:

«Μη σας ξαφνίζει η χαμηλότης της γλώσσης. Κανένα γλωσσικόν κατέβασμα, δεν θα κατώρθωνε να ζωγραφίσει την ποταπότητα των Ελληνικών Πραγμάτων… Εσκοτώσατε την ελληνικήν νεότητα, και το έθνος χωρίς νεολαίαν είναι άνοιξις χωρίς άνθη… Κάτω η Ελλάς των ψήφων, των μισθών, των χαρτοπαικτών και των βουλευτών!… Ιδού η Ελλάς σας. Η Ελλάς των δικηγορίσκων, υπαλληλίσκων και βουλευτών…  Αναβαπτισθείτε εις το θείον φως της γης σας και εις τα παραδείσια ελληνικά νερά. Θα εξέλθετε ζωντανοί και θα εξέλθετε Έλληνες… Εάν ερωτηθείτε οι Ελλαδικοί, αυτή είναι η Ελλάς την οποία ωνειρεύθησαν οι φουστανελάδες πάπποι σας; Θα απαντήσετε, βεβαίως όχι… Αλλά και τα έσχατα ψηφοφόρα και βουληφόρα καρατομήσιμα κτήνη, εάν ερωτηθούν, θα σας απαντήσουν, όχι… Εφόσον υπάρχει βουλευτής, αδύνατον να υπάρξη νόμος.»

Μήπως η θέση – λύση που πρότεινε ο Π. Γιαννόπουλος είναι και σήμερα αναλλοίωτη και επίκαιρη;

Ή μήπως δεν είναι επίκαιρη η επισήμανση του πριν από 112 χρόνια (!!!) για τη Μακεδονία μας; Έγραφε στην «Έκκληση προς το Πανελλήνιον Κοινόν» το 1907:

«Ντροπή σας να συζητάτε με τον Σκυλόφραγκο αν η Μακεδονική Σας Γη είναι Δική Σας Γη. Και να τον πείσης, δεν τον πείθεις τον Ληστή. Ή μόνος του ή με Σμπίρους βαλτούς θα προσπαθήση να Σας πάρη κάθε Γη.

Οι Πολιτισμοί που Σας Έμαθαν οι Δασκαλοτσούσιδες να προσκυνάτε μπρούμυτα, σας καμπανίζουν κατάμουτρα με άγρια χαστούκια: Η ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ.

Και είνε ανήθικον και άσκοπον και το να σας δώσουν και το να δεχθείτε τι. Και να σας δώσουν, αν είσθε Σάπιοι, ο πρώτος Δυνατός θα Σας το πάρη. Το ηθικόν είναι αν είσθε Σάπιοι, να σας ξεπατώσουν και καθαρίσουν τη Γη.

Φυλάτε τη Γη Σας και την Τιμή της, μόνο με Σπαθί. Πάψετε Σαπιοδάσκαλοι και Σαπιορήτορες -ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε Παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το ΣΠΑΘΙ.

Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το ΣΠΑΘΙ. Και έτσι είνε και μόνο έτσι ΠΡΕΠΕΙ να είναι.»

Ο Π. Γιαννόπουλος, σε άρθρο του στο περιοδικό «Νουμά» με τίτλο «Νέο Πνεύμα» αναδεικνύει τον βαθμό αλληλοεκτίμησης μεταξύ των δύο ανδρών.

Στις 12 Οκτωβρίου του 1904, στα Στάτιστα, πέθανε ο γαμπρός του Παύλος Μελάς ως ήρωας, γράφοντας τη δική του ιστορία για την Μακεδονία. Ο θάνατος του Παύλου Μελά αφύπνισε την απαθή Ελληνική κοινωνία. Ο ίδιος ο Δραγούμης, δημοσιεύει με το φιλολογικό του ψευδώνυμο «Ίδας» το έργο του: «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» που αναφέρεται στον θάνατο του Παύλου Μελά και στον Μακεδονικό Αγώνα.

Ο ιστορικός Βακαλόπουλος, στην «Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού – Μακεδονία (1990)» γράφει για τον Ι. Δραγούμη:

«Ζυμωμένος με τα προβλήματα και τους μακροχρόνιους εθνικούς αγώνες δεν διστάζει να στραφεί ακόμη και κατά της επίσημης ελληνικής πολιτικής, η οποία είχε εγκαταλείψει στην τύχη του τον ελληνισμό της Μακεδονίας τηρώντας «άψογη στάση» στη σχέση της με την Τουρκία».

Αυτή η «άψογη στάση» ισχύει και σήμερα.

Το 1905 ο Δραγούμης εγκατέλειψε τη Μακεδονία για να υπηρετήσει στο Γενικό Προξενείο στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί διαπίστωσε την άνθιση του θεσμού της Κοινότητας από τους Έλληνες της διασποράς. Δημιούργησε στενή φιλία με τον καινοτόμο μεγάλο Έλληνα ποιητή τον Κωνσταντίνο Καβάφη.

Δραγούμης - Δέλτα

Ίων Δραγούμης και Πηνελόπη Δέλτα

Η Αλεξάνδρεια του έφερε μία σημαντική αλλαγή στη ζωή του: Γνωρίζει την Πηνελόπη Δέλτα, κόρη του μεγαλέμπορου Εμμανουήλ Μπενάκη και παντρεμένη με τον πλούσιο Φαναριώτη Στέφανο Δέλτα. Ο Δραγούμης ήτο εύγλωττος και μπόρεσε να κατακτήσει την καρδιά της Πηνελόπης Δέλτα. Ο έρωτάς τους συζητιόταν στην αλεξανδρινή και την αθηναϊκή κοινωνία. Έχουν γραφτεί αρκετά και από την ίδια την Π. Δέλτα για την σχέση τους.

 

Τον Οκτώβριο του 1908 διέκοψαν την σχέση τους.

Από εκείνη την χρονική στιγμή η Π. Δέλτα φορούσε πάντα μαύρα ρούχα «για να θρηνεί τον έρωτά της» μέχρι την 27η Απριλίου 1941, ημέρα της εισβολής των Γερμανών στην Αθήνα όπου και αυτοκτόνησε. Η σχέση φαινομενικά διακόπηκε το 1908, όμως, ουσιαστικά, για την Π. Δέλτα πέθανε η σχέση με την αυτοκτονία της.

Την Μεγάλη Πέμπτη της 8ης Απριλίου 1910 στη θάλασσα του Σκαραμαγκά αυτοκτονεί ο alter ego του, ο οραματιστής Περικλής Γιαννόπουλος.

Το 1911 το έργο του «Όσοι ζωντανοί» που αποτύπωνε το όραμα του Νέου Ελληνισμού, είναι αφιερωμένο στον Π. Γιαννόπουλο. Ακόμη και ο τίτλος «Όσοι ζωντανοί», είναι από τον Π. Γιαννόπουλο, «…θα εξέλθετε ζωντανοί και θα εξέλθετε Έλληνες»

Στο ημερολόγιό του ο Δραγούμης σημειώνει: «Μου φαίνεται πως τώρα που έφυγε κείνος είναι ανάγκη να φορτωθώ όλα τα βάρη εκείνου. Και γι’ αυτό έχω πολλή, πάρα πολλή δουλειά. Ούτε μια στιγμή της ζωής μου δεν πρέπει να χάσω»…

 

Τον Οκτώβριο του 1912 ξεσπά ο Α’ Βαλκανικός πόλεμος και ο Δραγούμης υπηρετεί υπό τον Αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, ο οποίος τον αποσπά στο Επιτελείο του Διαδόχου μαζί με τον Β. Δούσμανη και τον Ιωάννη Μεταξά.

Στις 29 Δεκεμβρίου του 1912 ξεκινά η αντιπαράθεσή του με τον Βενιζέλο μέσα από ένα καθαρά αντιβενιζελικό άρθρο στο «Νουμά» με το ψευδώνυμο «Βρούτος».

Ο Βενιζέλος το 1913 στέλνει τον Δραγούμη στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευθεί την ανταλλαγή των Ελληνικών πληθυσμών. Ο Δραγούμης αρνείται και ζητά ανάκληση.

Το 1914, ως Πρεσβευτής στην Πετρούπολη, επιτυγχάνει κάτι εθνικά πολύ σημαντικό: Την αναγνώριση του αυτόνομου καθεστώτος του Αγίου Όρους.

Στις εκλογές του Μαΐου του 1915 εκλέγεται ανεξάρτητος Βουλευτής Φλώρινας και Καστοριάς.

Ο Δραγούμης είχε πλέον έρθει σε ρήξη με τον Βενιζέλου και στις 16 Ιουνίου 1917, με το άρθρο του «το μάθημα των Πραγμάτων» μεγιστοποιείται η μεταξύ τους ρήξη, αφού κατά τον Δραγούμη οι ενέργειες του Βενιζέλου οδηγούν την Ελλάδα να καταστεί ένα προτεκτοράτο.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο Δραγούμης επισημαίνει ότι:

«Η Ελλάς κατήντησε προτεκτοράτον τριών ξένων Δυνάμεων. Προς επίτευξιν τούτου συνέπραξε ευσυνειδήτως ομάς ασυνειδήτων Ελλήνων, εργασθήσα ανενδότως και ανερυθριάστως προς τούτον από ενός και ημίσεως έτους… Έκτοτε δεν έπαυσαν αι δυνάμεις να επεμβαίνουν ελευθέρως και ανενοχλήτως εις τα ημέτερα πράγματα και να καταλύουν, όπου ημπορούσαν, την κυριαρχία του Κράτους… Η Βουλή των Ελλήνων δεν ενόμισε ότι άξιζε τον κόπον να διαμαρτυρηθεί… δια την καταπάτησιν της κυριαρχίας της Ελλάδος.»

 

Το άρθρο οδήγησε τον Ύπατο Αρμοστή της Γαλλίας να συμπεριλάβει τον Δραγούμη στους πολιτικούς που εξόρισε τον Ιούλιο του 1917 στην Κορσική (μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται και ο Ιωάννης Μεταξάς).

Η ωμότητα των Βενιζελικών απέναντι στον Δραγούμη μεγιστοποιείται όταν τον εκτοπίζουν, το 1919, στη Σκόπελο και δεν του επιτρέπουν ούτε να συναντήσει, στον Πειραιά, τον γέροντα πατέρα του.

Οι βενιζελική αμνηστία του Νοεμβρίου του 1919 τον φέρνει ελεύθερο στην Αθήνα, όπου και συμμετέχει στην Ηνωμένη Αντιπολίτευση (αντιβενιζελικός συνασπισμός).

Στις 30 Ιουλίου του 1920 η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στην Λυών της Γαλλίας, όπου τραυματίστηκε ελαφρά, διαδόθηκε η παραποιημένη πληροφορία ότι ο Βενιζέλος δολοφονήθηκε.

Το αποτέλεσμα της ψευδούς πληροφόρησης οδήγησε πλήθος βενιζελικών στους δρόμους, θεωρώντας ως υπεύθυνους του «φονικού» τους ηγέτες της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσης». Το βενιζελικό πλήθος προκάλεσε καταστροφές σε σπίτια, σε καταστήματα, σε εφημερίδες μέχρι και το θέατρο «Κοτοπούλη» δεν γλύτωσε από την εκδίκηση για έναν ανύπαρκτο φόνο. Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου.

Ο Δραγούμης με την Κοτοπούλη στη διαδρομή προς την Κηφισιά, στο σπίτι της οικογένειας Δραγούμη, τους σταμάτησε το Τάγμα Ασφαλείας της Προσωπικής Φρουράς του Βενιζέλου, τους οποίους άφησαν μετά για να συνεχίσουν προς τη Κηφισιά.

Ο Ίων Δραγούμης, ως ένας από τους ηγέτες της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης αλλά και ως υπεύθυνος της εφημερίδας του «Πολιτική Επιθεώρηση» ήθελε να επιστρέψει στα γραφεία της εφημερίδας του, ώστε στο φύλλο που θα κυκλοφορούσε την επόμενη ημέρα να καταδίκαζε με το κύριο άρθρο του την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου.

Κοτοπούλη

Μαρίκα Κοτοπούλη

Η Κοτοπούλη προσπάθησε να τον πείσει μάταια να μην επιστρέψει στα γραφεία της εφημερίδας του.

 

Το αποτέλεσμα ήταν στη διαδρομή να τον συλλάβουν, να τον οδηγήσουν στον στρατώνα του Τάγματός τους, όπου τον ανέμεναν δύο γνωστοί του: ο Εμμανουήλ Μπενάκης (πατέρας της Πηνελόπης Δέλτα) και ο Παύλος Γύπαρης, Διοικητής, γνώριμός του από τον Μακεδονικό Αγώνα.

Η συνέχεια είναι τραγική και ας αφήσουμε τον Ιγκόρ Λεμπέντιεφ, έναν αυτόπτη μάρτυρα που καυέθεσε στην εφημερίδα «Σκριπ»:

«Περί την 4ην απογευματινίν ανέμενον μεθ’ ομάδος εκ τριών ή τεσσάρων προσώπων την άφιξιν του τραμ, παρά την γωνίαν της Λεωφόρου Κηφισίας και της οδού Ιωάννου Παπαδιαμαντοπούλου, πλησίον του υπ’ αρίθμ. 907 στύλου των ηλεκτρικών συρμάτων. Την προσοχήν μου επέσυρε ομάς στρατιωτών αγόντων εν συνοδεία έναν πολίτην καλού παρουσιαστικού και βαδίζοντος μετά πολλής αξιοπρέπειας. Δεξιόθεν και αρισερά αυτού εβάδιζον δύο στρατιώται, δεκάς δ’ εταίρων στρατιωτών είπετο εκ του σύννεγυς. Πάντες έφερον τυφέκια. Μόλις το απόσπασμα επλησίασε εις το υπ’ αρίθμ. 905 στύλου του τραμ  μετέβαλε κατεύθυνσιν προς τα αριστερά και εσταμάτησε παρά το πεζοδρόμιον, άφησαν τον αιχμάλωτον πολίτην επί του πεζοδρομίου, εις απόστασιν τεσσάρων περίπου βημάτων. Οι στρατιώται αφού εσταμάτησαν, επυροβόλησαν: ερρίφθησαν υπ’ αυτών περί τους δέκα πυροβολισμοί. Ουδέν πρόσταγμα ηκούσθη. Ο πυροβοληθείς πολίτης έπεσε άπνους, χωρίς να βγάλη κραύγην, χωρίς να είπη τι».

 

Εφονεύθη την 31η Ιουλίου του 1920 από τους βενιζελικούς ο Ίων Δραγούμης, λαμπρός Έλληνας που αφιέρωσε όλη του τη ζωή υπέρ της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

Τους ενόχους, δεν θα τους μάθουμε ποτέ. Πέρασε περίπου ένας αιώνας και δεν μάθαμε για τον φρικτό θάνατο ενός μεγάλου ηγέτου που θα άλλαζε πολλά πράγματα, όχι μόνο στην αντιβενιζελική παράταξη, μα κυρίως και στη χώρα.

Για αυτόν ο Κωστής Παλαμάς θα γράψει τη «Νεκρική Ωδή»:

 

«Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες κολώνα

(πως έπεσες γραφή να μην το λέει)

λευκή με της πατρίδας την εικόνα

μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει,

βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει»

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Εκλογές: Οι φιλήκοοι των ξένων είναι προδότες

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2019

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο Ελληνικός λαός φαίνεται ότι με τα μνημόνια έχασε τη δύναμη της αντίδρασης. Βρίσκεται σε κατάσταση ατονίας.

Ο Έλληνας ­ετοιμάζεται να πάει να ψηφίσει την Κυριακή με πρωτοφανή απάθεια και παραίτηση από την στυγνή πραγματικότητα. Αυτή η συμπεριφορά δεν δημιουργεί κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να προκύψει μια υπερήφανη Ελλάδα. Να μετασχηματιστεί το προτεκτοράτο και αποτυχημένο κράτος σε κυρίαρχο και δημιουργικό κράτος.

Έτσι, τα κόμματα, αλλά κυρίως ο ξένος παράγοντας, γνωρίζουν ότι οι Έλληνες πολίτες δεν θα αντιδράσουν με σοβαρότητα. Γνωρίζουν ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν πραγματικά προσβληθεί από τον ιό της σκλαβιάς των μνημονίων.

Ο Έλληνας ψηφοφόρος πιστεύει ότι ο βουλευτής αποφασίζει για το μέλλον του, ενώ τις αποφάσεις τις παίρνει ο ξένος παράγοντας που υπαγορεύει στα κόμματα τι θα ψηφίσουν στα διεθνή κέντρα αποφάσεων, πώς θα ψηφίζουν, πώς θα ζουν οι Έλληνες, πώς θα παραχωρήσουν τα ιερά και τα όσιά τους -βλ. Μακεδονία, Κύπρο, Θράκη, Αιγαίο-. Θ α μου πείτε ότι η ανάμειξη του ξένου παράγοντα δεν αποτελεί έκπληξη αφού από το 1821 -με ορισμένες δικτατορίες ως εξαιρέσεις- τα κόμματα που σχημάτιζαν κυβερνήσεις είχαν κατά κανόνα πάρει το «πράσινο φως» από τον ξένο παράγοντα.

Ο ιός της σκλαβιάς δεν εξαιρεί ούτε και τα πατριωτικά ή αντισυστημικά κόμματα. Τί έγινε το ΛΑΟΣ; Μνημονιακό στήριγμα του Παπαδήμου.  Οι ΑΝΕΛ του Καμμένου; Δεκανίκι του μεταλλαγμένου και μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. ΔΗΜΑΡ, τα ίδια και χειρότερα. «Ποτάμι» αξιολογήστε το με βάση τη θέση του στο Μακεδονικό.

Όλα αυτά δείχνουν ότι όποιο κόμμα και αν ψηφίσουν οι Έλληνες την Κυριακή, απλά θα ρίξουν λίπασμα στο μνημονιακό πολιτικό σύστημα της χώρας, που αυτό μας έφερε στη σημερινή κατάντια και ανυποληψία.

Για αυτό και υποστηρίζουμε πως όπως και αν διαμορφωθούν τα ποσοστά των κομμάτων, το μήνυμα είναι ένα: το σημερινό μνημονιοκεντρικό πολιτικό σύστημα είναι ισχυρό γιατί εξυπηρετεί αρμονικά τον ξένο παράγοντα και τα «νέα τζάκια που ξεπήδησαν στην μνημονιακή περίοδο.

Χαρακτηριστικό και αυτής της προεκλογικής περιόδου ήταν οι ανέλπιδες εξαγγελίες, τα αρκετά παραμύθια, οι μυθοπλασίες. Ζούμε σε μνημονιακή περίοδο εδώ και μια δεκαετία. Όμως, δύσκολα θα καταλάβουμε τα κίνητρα των νεοελλήνων που τρέχουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Ο ορθολογισμός, γενικά, δεν καθορίζει τις ενέργειες των πολιτών, φαίνεται να κυριαρχούνται οι πράξεις τους από το παραμύθι και τη μυθοπλασία.

Ας δούμε ένα στοιχείο που αναδεικνύει τη «γυμνή» πραγματικότητα. Τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2018 αποκαλύπτουν ότι σε κίνδυνο φτώχειας, ή κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκονται 3.348.500 Έλληνες της χώρας, ή το 31,8% του πληθυσμού. Η λέξη απελπισία είναι πολύ λίγη για να περιγράψει το πως ζουν και τι νιώθουν αυτοί ο νεοέλληνες.  Η τραγωδία γυμνή και αποκαλυπτική.

Το ζήτημα για να αποφασίσουμε τι θα ψηφίσουμε είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στο πραγματικό γεγονός και το παραμύθι (μυθοπλασία).

Η χώρα καταρρέει. Το απλό ερώτημα είναι ποιο κόμμα που διεκδικεί την ψήφο μας και με ποια εργαλεία θα μειώσει το θλιβερό αυτό ποσοστό του 31,8%; Κανένα, γιατί όλοι τους είναι ίδιοι. Μοιράζουν ελπίδες, υποσχέσεις που ποτέ δεν πρόκειται να υλοποιήσουν. Παραμονές εκλογών οι πολιτικοί άλλα λένε και μετά τις εκλογές αυτοδιαψεύδονται. Ο αριθμός των 3.348.500 φτωχών Ελλήνων δείχνει και τον βαθμό της απανθρωπιάς της μνημονιακής κοινωνίας μας. Πώς φτάσαμε εδώ; Μα από τον χρεοκοπημένο παλαιοκομματισμό. Η χωματερή των φτωχών είναι κατασκευή του πολιτικού συστήματος.

Αναφέρθηκα ήδη σε ένα πραγματικό γεγονός. Ένα δεύτερο γεγονός είναι ότι δέκα χρόνια εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, με κυβερνήσεις από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, οδήγησαν στην εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Μην αυταπατώμεθα, όποιο και αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα, όσα κόμματα και αν μπουν στη Βουλή θα συνεχίσει να υπάρχει η μνημονιακή εποχή, θα συνεχίσει να τα ρυθμίζει όλα ο ξένος παράγοντας, θα συνεχίσει η χώρα μας να είναι προτεκτοράτο, θα συνεχίσει η επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, θα συνεχίσει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, θα συνεχίσει η ροή των νέων πτυχιούχων προς το εξωτερικό, θα συνεχίσει ο τόπος να καταρρέει, θα συνεχίσει να δρα ο εθνομηδενισμός που θάβει ιστορία, θρησκεία και παραδόσεις. Όλα αυτά είναι πραγματικά γεγονότα. Γνωρίζουμε τον κανόνα, τις εκλογές όμως τις κερδίζει το κόμμα εκείνο που θα καταφέρει να μπολιάσει το πλήθος με περισσότερους μύθους.

Όλοι μας συμφωνούμε για τη συνεχιζόμενη κατάρρευση της χώρας. Όλοι παραδεχόμαστε την αναποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος.

Πώς, λοιπόν, αυτό το πολιτικό σύστημα διαιωνίζεται;

Με τον μύθο. Ο μύθος δημιουργεί μια εικονική πραγματικότητα. Τα ΜΜΕ λειτουργούν για να διαμορφώσουν την καθημερινή συνείδηση, τον καθημερινό μύθο, την εικονική πραγματικότητα.

Ας δούμε έναν άλλο μύθο χρησιμοποιώντας τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του Μαΐου 2019.

Αποχή 2019

Ο πίνακας είναι αποκαλυπτικός αφού αναφερόμαστε στους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Είναι αποκαλυπτικός γιατί:

  • Πρώτο κόμμα και με μεγάλη διαφορά αναδεικνύεται η ΑΠΟΧΗ (41,31%)
  • Η ΑΠΟΧΗ συν τα Άκυρα και Λευκά δημιουργούν ένα υψηλό ποσοστό 43,93% που σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι αυτοί συνειδητά δεν αποδέχονται το βαριά αρρωστημένο πολιτικό σύστημα.
  • Σημαίνει ότι αποδοκιμάζουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ
  • Τα δύο κόμματα εξουσίας, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αθροιστικά, συγκεντρώνουν ποσοστό 31,87%, αρκετά μικρότερο από αυτό της ΑΠΟΧΗΣ(!!!), που σημαίνει ότι το εμπόριο των υποσχέσεων και των ελπίδων δεν έχει πέραση.
  • Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πίνακα, τέταρτο κόμμα αναδεικνύεται το «κόμμα» των 24 κομμάτων που δεν υπερέβησαν το 3% για να εξασφαλίσουν το εισιτήριο για την Ευρωβουλή (12,32%). Και αυτό το ποσοστό δείχνει μια αποδοκιμασία προς το πολιτικό σύστημα.
  • Το πολιτικό σύστημα έχει τη δική του λογική την οποία ενισχύουν και τα ΜΜΕ. Αυτό φαίνεται και από την εικόνα του Πίνακα.
  • Ο ψηφοφόρος αισθάνεται πλέον ότι με την ψήφο του δεν συμβάλλει στις αποφάσεις που παίρνει η Κυβέρνηση και δικαιολογημένα δεν θέλει να σκύψει παθητικά το κεφάλι του.
  • Η Αποχή είναι το μόνο όπλο που έχει αυτή τη στιγμή ο ψηφοφόρος απέναντι στο παρακμιακό σύστημα.

 

Μπορεί κάποιος να μην βλέπει αυτήν την πραγματικότητα; Γιατί άραγε θριαμβολογούν τα δύο κόμματα, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όταν και τα δύο μαζί δεν ξεπερνούν το 31%; Δηλαδή, μόλις 3 στους 10  Έλληνες προτιμούν τα δύο αυτά κόμματα, και όμως, αυτό το 18,56% ενδέχεται να κυβερνήσει τη χώρα.% κυβερνά τη χώρα!!

 

  • Ακόμη, το 2009, εψήφισαν 7044606 άτομα, ενώ δέκα χρόνια αργότερα στις ευρωεκλογές ψήφισαν 5920355, δηλαδή, 1124251 ψηφοφόροι μαζικά αδιαφόρησαν για το τι γίνεται στην πολιτική σκηνή της χώρας. Η μαζική αδιαφορία δείχνει και την συσσωρευμένη οργή του εκλογικού σώματος απέναντι σε ένα άρρωστο σύστημα που όμως οδηγεί σε θάνατο τον Έλληνα.

Από τις στήλες του «Μακελειού» είχαμε υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει από τους Έλληνες πολίτες εμπιστοσύνη προς το κομματικό σύστημα. Για αυτό και είχαμε επιλέξει ως διέξοδο να μην συμμετάσχουμε σε καμία περίπτωση στις εκλογές. ΑΠΟΧΗ, γνωρίζοντας ότι με την συμμετοχή μας στις εκλογές απλά συμβάλλουμε στον βρόγχο που σφίγγει τον λαιμό της Ελλάδας. Τουλάχιστον ας μην την σκοτώσουμε εμείς. Κάθε Έλληνας μπορεί να καταλάβει αυτήν την αλήθεια: και τώρα ΑΠΟΧΗ, γιατί όπως έλεγε ο αείμνηστος πρώτος Κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας, «οι φιλήκοοι των ξένων είναι προδότες».

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , | Leave a comment

Ο καθηγητής κ. Επαμεινώνδας Πανάς, στον Κρήτη FM, σχολιάζει τα εκλογικά αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

3 Ιουνίου 2019

 

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , | Leave a comment

Δημοτικές Εκλογές 2019: Για να επιζήσει ο Μαραθώνας

22 Μαΐου 2019

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς,
Συντ. Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Κανείς δεν υποτιμά τη σημερινή περίπλοκη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας. Ταυτόχρονα, όμως, κρίνεται αναγκαία η καταγραφή των δεδομένων. Η σημερινή κατάσταση των δεινών  μας σε εθνικό, τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, είναι αποτέλεσμα πολλών παραμέτρων χωρίς να αποκλείεται και η παράμετρος που λέγεται Ελληνικός Λαός. Τα αντικειμενικά δεδομένα δίνουν μια σωστή και ολοκληρωμένη περιγραφή της σημερινής κατάστασης ως υλικό ανεκτίμητο και αποκαλυπτικών αξιολογήσεων. Και είναι απόλυτα κατανοητό ότι μια χώρα όπως είναι η Ελλάδα, χωρίς την ανάλυση των δεδομένων της κρίσης, θα είναι καταδικασμένη να βλέπει μόνο την κατρακύλα της.

Τα δεδομένα αυτά είναι:

  • Στις Δημοτικές εκλογές του 2014 οι ψηφοφόροι του Δήμου Μαραθώνα τίμησαν από την πρώτη Κυριακή τον Η. Ψηνάκη (καλλιτέχνη) και έλαβε το 53.55%!!!

Στον Μαραθώνα τον ψήφισε το 61,36%!!!

Στο Γραμματικό  τον ψήφισε το 57,9%!!!

και στη Νέα Μάκρη το 49,83%

 

  • Για την Περιφέρεια η Ρ. Δούρου έλαβε το 23%
  • Στις 27 Ιουνίου 2014 η εκλεγμένη Περιφερειάρχης Αττικής, Ρ. Δούρου, υποστήριζε ότι «η χωροθέτηση του ΧΥΤΑ Γραμματικού είναι παράνομη ενώπιον των κατοίκων του Γραμματικού τόνισε ότι οι κάτοικοι του Γραμματικού πρέπει να ακολουθήσουν τις μαχητικές, αγωνιστικές κινητοποιήσεις των κατοίκων της Κερατέας.
  • Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της ακολούθησε το παράδειγμα άλλων συντρόφων της: την κωλοτούμπα, τονίζοντας με στεντόρεια φωνή ότι «Το Γραμματικό θ΄ ανοίξει… Η Δούρου θα χωροθετήσει και κανονίστε να είστε με τις μαύρες σημαίες. Εγώ θα είμαι απέναντι.»
  • Όσον αφορά την τραγωδία στο Μάτι, ο μεν Ψηνάκης γλεντούσε δύο ημέρες πριν από την τραγωδία, στην Μύκονο, οπότε και απουσίαζε και άρα δεν προσέφερε τίποτε, η δε Δούρου, είχε εξαφανισθεί από την Τρίτη 23 Ιουλίου – 4 Αυγούστου για να δώσει εξηγήσεις για το Μάτι.

 

Όλα αυτά τα δεδομένα που αναφέρθηκαν συγκροτούν μία δομή που τα διαρθρώνει. Τα γεγονότα αυτά αποκαλύπτουν σε ένα βαθμό και ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα σημερινά προβλήματα του Δήμου Μαραθώνα αλλά και για αυτά που θα έρθουν στο μέλλον.

Θα επικεντρωθούμε στα δύο μεγάλα γεγονότα: στο Μάτι και τον ΧΥΤΑ Γραμματικού.

Τον Αύγουστο του 2007, στον Νομό Ηλείας, έχασαν τη ζωή τους 44 άνθρωποι και καταστράφηκαν 147 χωριά.

Ο Ιούλιος του 2018 επέφερε βαρύ τίμημα με τη βιβλική, φονική πυρκαγιά που στοίχισε δεκάδες ζωές (102) και περιουσίες στο Μάτι.

Οι αιτίες των συμφορών του Νομού Ηλείας και στο Μάτι είναι σχεδόν ομοιόμορφες. Και στις δύο περιπτώσεις χάθηκαν ζωές και περιουσίες. Και στις δύο περιπτώσεις έγιναν τα ίδια λάθη από την πολιτεία.

Το 2007 ο Πολύδωρας μας προσγείωσε ανώμαλα ανακαλύπτοντας ως αιτία των πυρκαγιών τον «στρατηγό άνεμο». Το 2018 ο Πρωθυπουργός Α.Τσίπρας μας έδινε τη δική του ανακάλυψη: «το ασύμμετρο φαινόμενο». Η ουσία πλήρης ισομορφισμός, ούτε «στρατηγός άνεμος» υπάρχει, ούτε ασύμμετρο φαινόμενο», απλά υπάρχει το γεγονός ότι όλοι το ίδιο είναι.

Ο Ελληνικός Λαός, ο οποίος ψηφίζει, πανηγυρίζει, απαιτεί διορισμούς και ρουσφέτια, δεν ευθύνεται για το κατάντημα της πόλης, της Περιφέρειάς του και της χώρας του;

Για όσα τραγικά σήμερα συμβαίνουν είναι υπόλογος ο Ελληνικός Λαός. Ο λαός δεν είναι για να γεμίζει τις πλατείες, να ζητωκραυγάζει, να χειροκροτεί και να επανεκλέγει τους αναποτελεσματικούς Δημάρχους, Περιφερειάρχες και Βουλευτές. Αυτοί οι οποίοι εκλέγονται και ασκούν την κυβερνησιμότητα στηρίζονται στις ψήφους του Ελληνικού Λαού, άρα ο Δήμαρχος και ο  Περιφερειάρχης ασκούν την εξουσία με την ψήφο του Λαού.

Ξαναδιαβάστε με προσοχή τη δήλωση της Δούρου που προαναφέραμε πιο πάνω για να καταλάβετε ότι δεν μετράνε οι συγκεντρώσεις με τις μαύρες σημαίες. Τί μετρά αυτή τη στιγμή;

Αν ψηφίσουμε περιφερειάρχη είναι ουσιαστικά σαν να δεχόμαστε ότι πάσχουμε από έναν γενικευμένο μιθριδατισμό.

Οι νεκροί του Ματιού ανέδειξαν για άλλη μια φορά το μέγεθος της αναποτελεσματικότητας του κράτους, της Περιφέρειας και του Δήμου. Οι νεκροί στο Μάτι θα πρέπει να αποτελέσουν την αρχή μιας διαφορετικής αντίληψης των τοπικών ζητημάτων. Ποιο είναι το πρώτο βήμα; Συλλογική απόρριψη των υποψηφίων περιφερειαρχών στις εκλογές του 2019. Να αντιστρέψουμε την πεπατημένη.

Ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Ε. Σατσναϊντερ θεωρεί ότι το εκλογικό σώμα είναι ένας ηγεμόνας που το λεξιλόγιό του περιορίζεται σε δύο λέξεις: «ΝΑΙ» και «ΟΧΙ», θα πρόσθετα ότι μπορεί να πλουτίσει το λεξιλόγιό του με την «ΑΠΟΧΗ» αν πιστεύει στην αξία της αξιοπρέπειας του ψηφοφόρου και την αγάπη του για τον τόπο του.

Τί σημαίνει να ψηφίσουμε περιφερειάρχη;

Καταρχάς σημαίνει ότι ο ΧΥΤΑ στο Γραμματικό δεν θα κλείσει.

Όποιος και αν εκλεγεί θα μας πει ότι δεν φταίει αυτός για τον ΧΥΤΑ.

Θα μας πει ότι το κληρονόμησε και άρα θα λειτουργήσει.

 

Το παράδειγμα της Δούρου είναι διδακτικό.

Με μαύρες σημαίες δεν γίνεται απολύτως τίποτε. Δεν ιδρώνει το αυτί κανενός περιφερειάρχη. Όλοι θα μας λένε «ψηφίσατε και μας δώσατε λαϊκή εξουσιοδότηση να ενεργούμε για λογαριασμό σας, τώρα, λοιπόν, μην διαμαρτύρεστε. Εφαρμόζουμε το πρόγραμμά μας.»

Υπάρχει λύση; Γιατί πρέπει να δώσουμε τη ψήφο μας σε έναν οποιονδήποτε περιφερειάρχη που δεν εμπιστευόμαστε; Αν η ψήφος δίνει δύναμη στον περιφερειάρχη, η μη-ψήφισή του δίνει κύρος στη φρόνηση της δράσης μας. Δίνει δύναμη στη σπουδαιότητα της ισχυρής διαφωνίας με τη λειτουργεία του ΧΥΤΑ στο Γραμματικό. Δείχνει στην πράξη ότι δεν έχουμε σε ΚΑΝΕΝΑΝ υποψήφιο περιφερειάρχη ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ γιατί στο τέλος ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΙ.

Αλλά γνωρίζουμε πως πρέπει να τους πείσουμε: Με την ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

Ούτε Δούρου, ούτε Πατούλης, ούτε Σγουρός. Κανέναν. Μόνο τότε θα καταλάβουν ότι οι πολίτες του Μαραθώνα δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν να λειτουργήσει ο ΧΥΤΑ στον Δήμο Μαραθώνα. Είναι η ώρα να επηρεάσουμε τις διάφορες αγκυλώσεις και να δώσουμε με την ενέργειά μας να καταλάβουν ότι οι πολίτες του Μαραθώνα δεν είναι κορόιδα.

Οι περιφερειακές εκλογές μας δίνουν μια μεγάλη ευκαιρία. Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους μας. Ξεχάστε τους καλλιτέχνες -βλ.Ψηνάκη- και τους ποδοσφαιριστές.

Υπάρχει και μια ηλιαχτίδα να ψηφίσουμε, τα Τοπικά Συμβούλια. Ν ψηφίσουμε τις ανεξάρτητες παρατάξεις που δεν είναι εξαρτήματα και παραρτήματα των Δημοτικών Παρατάξεων.

Παράδειγμα ΟΛΟΙ μας να ψηφίσουμε στον Μαραθώνα την «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑ», εκεί που η δημιουργικότητα, η αλληλεγγύη, η αμοιβαία εμπιστοσύνη, και το κοινωνικό κεφάλαιο θα έχουν αξία.

Τέλος ας μην ξεχνάμε τη ρήση του Αβραάμ Λίνκολν:

Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα.

Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου.

Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Η ενεργειακή αυτοδυναμία τής χώρας: Μια ιστορική ανασκόπηση της πετρελαϊκής αρένας στην Ελλάδα

Σάββατο 18 Μαΐου 2019

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Το γεωπολιτικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ όσον αφορά στις ενεργειακές πηγές και κυρίως το πετρέλαιο, είναι χωρίς αμφιβολία ξεκάθαρο.

Οι ΗΠΑ ελέγχουν τα πετρέλαια της Σαουδικής Αραβίας και του Περσικού Κόλπου.

Όσον αφορά στην πολιτική των αγωγών και εδώ οι ΗΠΑ δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για την περιοχή της Κασπίας θάλασσας. Οι χώρες, όπως το Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, και Αζερμπαϊτζάν δεν έχουν θαλάσσια πρόσβαση, οπότε το όποιο πετρέλαιό τους δεν διοχετεύεται μέσω πλοίων, αλλά μέσω των αγωγών. Για τον λόγο αυτόν οι μεγάλες δυνάμεις και οι εταιρείες πετρελαίων ενδιαφέρονται επίσης για τις διαδρομές των αγωγών.

Οπότε, στρατηγικής σημασίας είναι η κατασκευή και η διαδρομή των αγωγών αυτών.

 Για αυτό δεν είναι περίεργο που οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει παράλληλα στρατηγική για τους αγωγούς.

Ο Χ. Κίσινγκερ έχει γράψει ιστορία λόγω των παρεμβάσεων με ορισμένες του ρήσεις. Μια από τις διάσημες ήταν αυτή που αφορούσε και το πετρέλαιο: «το πετρέλαιο είναι τόσο σημαντικό για να το αφήσουμε στους Άραβες» Πρόταση απλή και συνάμα περιεκτική που ουσιαστικά περιγράφει την εικόνα των τελευταίων 80 χρόνων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, περιοχής που καλύπτει περίπου τα 2/3 των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου.

Υπενθυμίζεται εδώ ότι από το 1920 η Standard Oil της Καλιφόρνιας έχει αρχίσει εκμετάλλευση των πετρελαίων της Σαουδικής Αραβίας.

Η ιδιαίτερη σημασία του πετρελαίου για τις υπερδυνάμεις έχει οδηγήσει ουσιαστικά, άμεσα ή έμμεσα, στον έλεγχο  των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου, Ήδη, Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειος ελέγχονται από τον Αμερικανικό Παράγοντα που σε λίγες περιπτώσεις δεν κατορθώνει να επιβάλει τάξης που εκείνος επιθυμεί.

Μπορεί κάποιος να φαντάζεται τη Συρία ως το κακό παιδί ή τον ταραξία της περιοχής. Όμως, παντού τα τελευταία χρόνια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αποσιωπούν ότι οι ταραξίες δεν είναι η Συρία ή η Παλαιστίνη αλλά το Ισραήλ. Αυτό συμβαίνει γιατί σήμερα το Ισραήλ έχει καταστεί ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή.

Όμως, εκτός από αυτήν τη θεώρηση υπάρχει μια ακόμη παράμετρος στον αραβικό κόσμο που ασφαλώς θα «πονοκεφαλιάζει» αρκετά: εκτιμάται ότι ο νεανικός πληθυσμός κάτω των 17 ετών θα αποτελεί το 40% του πληθυσμού. Η ισχύς της δημογραφικής αυτής παραμέτρου αυξάνεται πολλαπλασιαστικά αν υπολογίσουμε παράλληλα τη συμβολή του αραβικού εθνικισμού και του πολιτικού ισλαμισμού. Αυτά τα δύο στοιχεία δεν μπορούν να υποεκτιμηθούν και συγχρόνως δεν μπορούν εύκολα να αντιμετωπισθούν. Η Μέση Ανατολή είναι μια ιδιαίτερη περιοχή που ανέδειξε πολιτισμούς, θρησκείες και… πετρέλαιο. Η κακοδαιμονία πολλών κρατών της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου ασφαλώς δεν οφείλεται στους πολιτισμούς που προηγήθηκαν, αλλά στην αποκάλυψη του Μαύρου Χρυσού.

Πώς σε αυτήν όλη την ιστορία εμπλέκεται η χώρα μας;

Εδώ φαίνεται καθαρά πως κάποιο παρακμιακό πολιτικό σύστημα ευθύνεται για την σημερινή μνημονιακή κατάσταση της χώρας. Δεν είναι περίεργο γεγονός που αυτό το πολιτικό σύστημα έθεσε σε δεύτερη, ή καλύτερα, σε τελευταία κατάταξη την μακροπρόθεσμη ισχύ και την επιβίωση του ελληνικού έθνους.

Αυτό το πολιτικό σύστημα πίστευε ότι με τον αχαλίνωτο παρασιτικό καταναλωτισμό και με τα ξένα δάνεια θα επιβίωνε ο ελληνισμός.

Αφού όμως μιλάμε για τον Μαύρο Χρυσό, για τα πετρέλαια, πρέπει να αναφερθούμε και σε έναν αξιόλογο Έλληνα πατριώτη που έτυχε να τον γνωρίζω: τον Σωτήρη Σοφιανόπουλο. Υπάρχουν Έλληνες πατριώτες που κάτω από συγκεκριμένες καταστάσεις, με εθνικό πνεύμα και ανησυχία, είχαν έναν τρελό όνειρο: να προσφέρουν στην Πατρίδα μας.

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος με το ερευνητικό του πνεύμα και την αγάπη του για την Ελλάδα ήθελε αυτό το τρελό του όνειρο να το κάνει πραγματικότητα.

maxresdefault

Ποια ήταν, λοιπόν, η συνέχεια;

Ο Σ. Σοφιανόπουλος μπορούσε να περιοριστεί μόνο στην μεγάλη εταιρεία της οικογένειάς του, τη ΧΡΩΠΕΙ Α.Ε. και να μην δείξει άλλο ενδιαφέρον εκτός από την επιβίωση της ΧΡΩΠΕΙ.

Δεν ήταν όμως κερδοσκόπος, Είχε ανησυχίες για τη χώρα, δεν ήθελε να αντιμετωπίζει με παθητικότητα την πορεία προς την εξαθλίωση και την εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα. Δεν μπορούσε να το «χωνέψει» πως η Ολλανδία, σε έκταση μικρότερη από τα δύο τρίτα (⅔) της Μακεδονίας μας, μπορεί να τροφοδοτεί με κτηνοτροφικά και γαλακτοκομικά προϊόντα ολόκληρη  την Ευρώπη, ενώ η Μακεδονία μας δεν το κατορθώνει αυτό.

Η πνευματική του συγκρότηση ήταν άρτια. Ο ίδιος ήταν υψηλού επιπέδου χημικός, για αυτό δεν έβλεπε το δένδρο αλλά το δάσος.

Μάλιστα, ήξερε και πως να το περπατήσει.

Τον Αύγουστο του 1978 γράφει στον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή τα ακόλουθα:

1

 

Αυτήν την επιστολή λαμβάνει ο Κ. Καραμανλής και δεν δίνει καμία  απάντηση. Γίνεται φανερό ότι κάποια συμφέροντα δεν επέτρεψαν την εκμετάλλευση των πετρελαίων της Ζακύνθου.

Μήπως ο Σοφιανόπουλος θα γινόταν δισεκατομμυριούχος; Στην ίδια επιστολή φαίνεται η αγάπη για την πατρίδα του Σοφιανόπουλου. Να τι γράφει:

 

3 023α

3β.jpg

 

Καταλήγει στην επιστολή του προς τον Καραμανλή ο Σοφιανόπουλος:

 

4

 

Στο σημείο αυτό εγείρονται δύο απλές αλλά ουσιαστικές απορίες. Η μία λέει ότι ο Σοφιανόπουλος, έχοντας και τα αποτελέσματα των γεωτρήσεων, προσφέρεται για την αξιοποίησή της με τεράστιο δημόσιο όφελος. Το τρυπάνι στην τοποθεσία «Κερί» της Ζακύνθου θα σήμαινε ότι η Ελλάδα μπορεί να αξιοποιήσει από μόνη της τον ορυκτό της πλούτο. Μικρά γεγονότα αποδεικνύουν μεγάλες προοπτικές.

Η δεύτερη απορία αφορά στην συμπεριφορά Καραμανλή. Μην ξεχνάμε ότι ο Καραμανλής μόλις επανήλθε από την Γαλλία με τη βοήθεια του ξένου παράγοντα, κυνήγησε τους Έλληνες επιχειρηματίες Ανδρεάδη, Ωνάση, Νιάρχο, κ.λπ. για να γίνει αρεστός στην κομμουνιστική αριστερά.

Μήπως πάντοτε η συμπεριφορά του Καραμανλή ήταν διαποτισμένη από μια κρατικίστικη και κρυφή έντονη αριστερή αντίληψη;

Ποιον σκοπό υπηρετούσε μετά το 1974; Μήπως υπερβάλλουμε;

Το τότε πρωτοπαλλήκαρό του και στη συνέχεια αρχηγός της Ν.Δημοκρατίας, Μ.Έβερτ, ως Υπουργός Βιομηχανίας και Ενέργειας, στέλνει στον Σοφιανόπουλο στις 4-11ου – 1978 με αρ. Πρωτ. 68602/9709/1919 το ακόλουθο έγγραφο:

 

5

 

Η μεταπολιτευτική εμπάθεια κατά της επιχειρηματικότητας φαίνεται από την τελευταία παράγραφο τις επιστολής Έβερτ. Είναι ως να λέει ο Έβερτ στους Έλληνες επιχειρηματίες ότι δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τα κοιτάσματα πετρελαίου γιατί οι ξένοι είναι εκείνοι που έχουν τεχνογνωσία και προτεραιότητα. Ωμή ξενοκρατία.

Όλα αυτά δεν συμβαίνουν τυχαία. Η Ελλάδα, από την Μεταπολίτευση και ύστερα, σιγά-σιγά γίνεται έρμαιο του ξένου παράγοντα που θα την μετατρέψει σε προτεκτοράτο της. Θα μπορούσε άραγε το πολιτικό σύστημα να κάνει κάτι διαφορετικό;

Ίσως όχι, αφού ο ξένος παράγοντας ήταν ρυθμιστής της πολιτικής σκηνής. Έσχατο κατάντημα.

Τον Φεβρουάριο του 1979 στέλνει ο Σοφιανόπουλος μια νέα επιστολή στον τότε Υπουργό Μ.Έβερτ (μετέπειτα αρχηγό της Ν. Δημοκρατίας), επισυνάπτοντας και την επιστολή που έστειλε στον Κ.Καραμανλή:

 

7

Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τα πολεμικά πλοία του Γαλλικού ναυτικού εφοδιάζοντο με πετρέλαιο από το Κερί Ζακύνθου. Ο Σοφιανόπουλος γνώριζε το γεγονός αυτό και μάλιστα είχε αποτανθεί με επιστολή του (9 Μαΐου 1979) στον Στρατιωτικό Ακόλουθο της Γαλλικής Πρεσβείας για περισσότερες λεπτομέρειες.

Οι Έλληνες επιχειρηματίες από την τότε Κυβέρνηση Καραμανλή μάλλον απωθούνται προς το περιθώριο. Το γεγονός αυτό είναι ένα μικρό κράτος με ικανό αριθμό καινοτόμων επιχειρηματιών, τους οποίους όχι μόνο δεν αξιοποιεί αλλά τους εξοντώνει..

Εξάλλου, στην διάρκεια της επταετούς διακυβέρνησης Καραμανλή (1974-1981) εφαρμόστηκε η πολιτική των κρατικοποιήσεων και της μεγέθυνσης του δημοσίου τομέα. Ποιος έφερε τον Μαρξισμό στην εξουσία;

Η περίπτωση του Σ. Σοφιανόπουλου αποκαλύπτει ότι το πολιτικό σύστημα δεν επιθυμούσε την δυναμική εθνική ανάπτυξη. Δεν ήθελε να φαίνεται ότι εξακολουθεί να μην επιθυμεί οι Έλληνες να είναι οι πρωταγωνιστές της αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου. Τελευταία γραμμή άμυνας που απομένει είναι η εθνική ενότητα για την επιβίωση του τόπου.

Μια μικρή χώρα η οποία κατέχει γεωπολιτικά σημαντική θέση στη Μεσόγειο, η οποία διαθέτει σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους και αριθμό καινοτόμων επιχειρηματιών, τελικά μετατρέπεται σε προτεκτοράτο, χάνοντας την οικονομική της αυτοτέλεια και την εθνική της αξιοπρέπεια, ενώ η επιβίωσή της ρυθμίζεται από μακροχρόνια μνημόνια.

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Ευρωεκλογές 2019: Η πιο αξιοπρεπής στάση του ψηφοφόρου…

Τρίτη 14 Μαΐου 2019

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

2019 Eu ElectionsΦτάσαμε στις ευρωεκλογές με μια συνεχιζόμενη, στείρα, άνευ ουσίας αντιπαράθεση ανάμεσα στους δύο κύριους υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δημοκρατία.

Προκειμένου να διαμορφώσουμε μια αντικειμενική εικόνα του όλου σκηνικού αξίζει να μελετήσουμε μερικά στοιχεία:

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε στην πράξη ο σωτήρας ενός παρακμιακού πολιτικού συστήματος.
  • Ο «ξένος παράγοντας» ούτε στα καλύτερά του όνειρα δεν θα φανταζόταν, πριν από τέσσερα χρόνια, ότι θα ερχόταν εις «σάρκα μία» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε ως το καλύτερο εργαλείο της επιβολής των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνο.
  • Αναμφίβολα η Συμφωνία των Πρεσπών οφείλεται κυρίως στον Ξένο Παράγοντα: τις ΗΠΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλά υλοποίησε και έφερε σε πέρας αποτελεσματικά την αμερικανόπνευστη ανθελληνική συμφωνία των Πρεσπών.

Ποιος φανταζόταν ποτέ τέτοιο άλμα από τον ΣΥΡΙΖΑ, που από το «Αμερικάνοι δολοφόνοι των λαών» έφθασε στην νοοτροπία της Συμφωνίας των Πρεσπών. Όχι πως και ο Μητσοτάκης αν γίνει ο επόμενος Πρωθυπουργός θα ανατρέψει τη Συμφωνία με κάποιο δημοψήφισμα. Άλλωστε, ο ίδιος δήλωσε πως «η κυβέρνηση της ΝΔ  θα παλέψει να αμβλύνει τις συνέπειες της Συμφωνίας.» Και ο Κ. Μητσοτάκης προβλέπεται ότι θα στηρίξει τα όποια σχέδια της ΕΕ και των ΗΠΑ στην περιοχή μας.

Η εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόστηκε τέλεια στις μνημονιακές πολιτικές, αλλά και στο γνωστό δόγμα του «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ποτέ άλλοτε τόσοι ξένοι ηγέτες δεν έδωσαν τόσα συγχαρητήρια σε πολιτικό της πρώτης φορά Αριστεράς. Τραμπ, Μέρκελ, Μακρόν, επαίνεσαν την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για την αφοσίωση και την υποτέλεια της χώρας. Δεν ήταν τυχαία η βράβευση του Τσίπρα και του Ζάεφ με το «Ewald Von Kleist ” για την προσφορά τους στη διεθνή ειρήνη και την ειρηνική επίλυση διαφορών, μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών.»

  • Τα έργα και οι ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν στην πράξη την χρεοκοπία της Αριστεράς και στην ανικανότητά της να απαλλάξει τη χώρα από τα μνημόνια και την υποτέλεια. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ ως Κυβέρνηση κινήθηκε σε πνεύμα αγαστής συνεργασίας και υποταγής στα προστάγματα του ξένου παράγοντα.
  • Η ΝΔ από το 1974 μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει. Όλες οι κρατικοποιήσεις είχαν σοσιαλιστικό χρώμα φθάνοντας στο ανώτατο επίπεδο επί Καραμανλοκρατίας. Η ΝΔ έχει υποβαθμίσει τις εθνικές παραδόσεις, ένα παράδειγμα: Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ Δημήτριος Καιρίδης, ο οποίος έγινε γνωστός με τις αντεθνικές του δηλώσεις (α) περί της Οθωμανικής Καταγωγής των Ελλήνων και β) περί του μύθου της Ποντιακής Γενοκτονίας). Η

ΝΔ απλά θέλει τους ψήφους του πατριωτικού χώρου, χωρίς να υποστηρίζει τις πατριωτικές τους ιδέες. Ως κόμμα εξακολουθεί να παραμένει στυλοβάτης του ξένου παράγοντα.

  • Τα συλλαλητήρια για τη Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς τη καθοδήγηση κάποιου κόμματος, έδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία είναι βαθειά αντίθετη προς τον εθνομηδενισμό. Τα πατριωτικά κόμματα -όχι με ηγέτες ή στελέχη που ψήφισαν Μνημόνια- θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν το πατριωτικό ρεύμα των συλλαλητηρίων. Ήταν μια ευκαιρία τότε για να ένα καθαρόαιμο πατριωτικό κίνημα που θα στηριζόταν από τη βάση του ελληνικού λαού και θα εξασφάλιζε όρους πρωταγωνιστικούς. Δυστυχώς, αυτή η ευκαιρία χάθηκε ανεκμετάλλευτη.

Τώρα υπάρχει πανσπερμία πατριωτικών κομμάτων -πάνω από δέκα κόμματα- που θεωρητικά ανήκουν στον πατριωτικό χώρο και έρχονται στις εκλογές για την Ευρωβουλή (καλός μισθός, καλή σύνταξη, εις υγείαν των ψηφοφόρων). Η προοπτική τους δεν εμπνέει αισιοδοξία, αντίθετα, αποκαλύπτεται ότι στόχος τους είναι κάποια ευρωπαϊκή επιδότηση. Ο στόχος όμως αυτός δεν παραπέμπει σε πατριωτική ενέργεια, αλλά απλά αναδεικνύει την παρακμή και τη μιζέρια.

Ο πατριωτικός χώρος, δυστυχώς, λόγω αυτού του πληθωρισμού των κομμάτων, θα μείνει βουβός θεατής. Το γεγονός αυτό δείχνει ακόμη ότι ενώ σε όλη την Ευρώπη η δύναμη των πατριωτικών κομμάτων συνεχώς αυξάνεται, στην Ελλάδα κατακερματίζεται. Ο πατριωτικός χώρος απογοήτευσε τους Έλληνες που αυθόρμητα δημιούργησαν τα συλλαλητήρια γιατί χάνει την ευκαιρία να αγωνιστεί ενωτικά στις επερχόμενες Ευρωεκλογές, δηλαδή να δημιουργηθεί ένα πατριωτικό κόμμα με αφετηρία τη βάση, τη φωνή των συλλαλητηρίων και όχι τη φωνή των αρχηγίσκων.

Εδώ είναι που επανέρχεται ο κανόνας του Αβέρωφ «όποιος πατριώτης ή δεξιός δεν μπαίνει στο μαντρί της Ν.Δημοκρατίας, πρέπει να φαγωθεί από τον λύκο.»

Συνήθως, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, αναβιώνει κάποιο κλίμα ψευτο-διχαστικής αντιπαράθεσης, καθώς παρατηρείται συνήθως διάχυση της χαμένη ψήφου. Οι ευρωεκλογές θεωρούνται εκλογές 2ης κατηγορίας.

Όμως, όπως προαναφέρθηκε, ο ξένος παράγοντας έχει εξασφαλίσει ήδη τη στήριξη αρκετών κομμάτων. Από την άποψη προγραμμάτων, τα διάφορα κόμματα που κατέρχονται στις Ευρωεκλογές δεν εμφανίζουν κάτι το σημαντικό, ουσιαστικό και πραγματοποιήσιμο. Για αυτό, και για τις Ευρωεκλογές ο αληθινός αντίπαλος των κομμάτων είναι η συμμετοχή των ψηφοφόρων η οποία πιθανολογείται ως σχετικά μικρή.

Εξάλλου, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι περίπου το ένα τρίτο των Ευρωπαίων πιστεύει ότι μετρά η ψήφος του σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει γίνει φανερό στην περίοδο της οικονομικής κρίσης ότι οι ψηφοφόροι για την Ευρωβουλή, όποια ποσοστά και αν λάβουν τα κόμματά τους δεν μπορούν να αλλάξουν την οικονομική πολιτική των Βρυξελλών.

Όποια ποσοστά και αν λάβουν τα κόμματα δεν υπάρχει κάποια ελπίδα για προοπτική ότι θα επιλυθούν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Επομένως, αυτό φαντάζει και ως ευκαιρία για τους ψηφοφόρους να εκφραστεί με έντονο τρόπο η λαϊκή δυσπιστία για το παρακμιακό πολιτικό σύστημα.

Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη. Εξάλλου, δεν έγινε ένας απολογισμός. Εμφανίστηκε άραγε στους πολίτες ψηφοφόρους κάποιος απολογισμός σχετικά με το έργο και τα αποτελέσματα των κομμάτων που εκείνοι είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες ή προ-προηγούμενες ευρωεκλογές; Όσες φορές και αν έχουν ψηφίσει οι Έλληνες στις Ευρωεκλογές μήπως η χώρα μας πήγε καλύτερα και βελτιώθηκε η ποιότητα της ζωής μας; Τί γίνεται για παράδειγμα με την μη-νόμιμη μετανάστευση; Αντίθετα, η χώρα μας βρέθηκε τελικά κάτω από μια ενισχυμένη εποπτεία μέχρι το 2060!!

Ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Ε.Σατσναιντερ θεωρεί ότι το εκλογικό σώμα είναι ένας ηγεμόνας που το λεξιλόγιό του περιορίζεται σε δύο λέξεις: «ΝΑΙ» και «ΟΧΙ», θα πρόσθετα ότι μπορεί να πλουτίσει το λεξιλόγιό του με την «ΑΠΟΧΗ» αν πιστεύει στην αξία της αξιοπρέπειας του ψηφοφόρου και την αγάπη του για την πατρίδα του.

TOPSHOT-FRANCE-POLITICS-CONGRESS-PARTY-FN

Marine Le Pen

Στην περίπτωση αυτή, ο σοκ που θα προκληθεί θα στείλει ένα ισχυρό μήνυμα, αντίστοιχο αυτού της Μαρίν ΛεΠεν: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι νεκρή, αλλά ακόμα δεν το ξέρει».

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , | Leave a comment

Πετρέλαιο και 21η Απριλίου

22 Απριλίου 2019

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Οι Έλληνες εδώ και μια δεκαετία αντιμετωπίζουν μα πρωτοφανή κατάσταση ρευστότητας. Το σπουδαιότερο γεγονός είναι ότι η Ελλάδα, με σφραγίδες και υπογραφές, αποτελεί ένα προτεκτοράτο, έχοντας υποθηκεύσει την δημόσια περιουσία της μέχρι το 2060!!!

Ποτέ στην ιστορία της Ελλάδος δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, είτε η χώρα βρισκόταν κάτω από Κοινοβουλευτισμό, είτε κάτω από Δικτατορία. Δυστυχώς, η σημερινή κατάσταση της χώρας είναι ένα κακό που χρεώνεται στο μετά την Μεταπολίτευση πολιτικό σύστημα. Δηλαδή, η χώρα βρίσκεται, τα τελευταία χρόνια, κάτω από την κηδεμονία του ξένου παράγοντα, φτάνοντας στο σημείο να έχουν καταδικαστεί ως «φόρου υποτελείς» και οι επόμενες γενεές.

Πότε-πότε, αξίζει ίσως τον κόπο να προβαίνουμε σε κάποιες συγκρίσεις και αποτιμήσεις της κατάστασης της χώρας μεταξύ διαφόρων περιόδων διακυβέρνησης. Λόγω και της 21ης Απριλίου 2019, ένα καλό παράδειγμα αποτελεί η σύγκριση ορισμένων στοιχείων της χρονικής περιόδου «των Συνταγματαρχών» και αντίστοιχων της Μεταπολίτευσης.

Ο Edward Luce, έγκριτος δημοσιογράφος των Financial Times σημειώνει ότι σήμερα πολλά κράτη της φιλελεύθερης δημοκρατίας όπως είναι οι ΗΠΑ, δεν αποτελούν πρότυπα για άλλα κράτη. Αυτό σε μεγάλο βαθμό  οφείλεται στην άνοδο μιας νέας ιδεολογίας  την οποία πολλοί βρίσκουν ελκυστική. Η ιδεολογία αυτή έχει βαπτιστεί ως «Αυταρχικός Καπιταλισμός» από τον Azar Gat στο άρθρο  του στο περιοδικό Foreign Affairs «The return of authoritarian great powers». Ενώ άλλοι επιστήμονες τον έχουν βαπτίσει ως τον «Δικτατορικό Καπιταλισμό».

Ο «Αυταρχικός Καπιταλισμός» στηρίζεται στην ελεύθερη αγορά της οικονομίας κάτω από ένα κλειστό πολιτικό σύστημα απολυταρχικής διακυβέρνησης με εθνικιστικό προσανατολισμό.

Οι Συνταγματάρχες της 21ης Απριλίου 1967 εφάρμοσαν τον αυταρχικό καπιταλισμό. Ποια ήταν τα αποτελέσματα αυτής της οικονομικής τους πολιτικής;

Πρώτα-πρώτα το χρέος. Επί αυταρχικού καπιταλισμού της 21ης Απριλίου 1967, μεσοσταθμικά το χρέος διαμορφώθηκε στο 14% του ΑΕΠ, όταν σήμερα το χρέος φτάνει στο εξωφρενικό ποσοστό του 195% του ΑΕΠ. Δηλαδή, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στη Μεταπολίτευση αυξήθηκε το χρέος ως προς το ΑΕΠ, σε σχέση με την 21η Απριλίου, κατά 14 φορές!!!

Με άλλα λόγια, αποδεικνύεται ότι η Μεταπολίτευση συνέβαλε στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή της χώρας. Η χώρα έχασε την αξιοπιστία της, ενώ, παράλληλα, δεν μειώνεται το χρέος της, το οποίο θα το φορτωθούν οι επόμενες γενεές. Το «κερασάκι στην τούρτα» είναι ότι έχει χαρακτηριστεί το κράτος ως στάσιμο ή αποτυχημένο.

Ασφαλώς, το σημερινό τοπίο, κρινόμενο από την άποψη των οικονομικών και συγκρινόμενο με τον αυταρχικό καπιταλισμό των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου, είναι αρκετά ζοφερό.

Έρευνα του Κ. Riise έδειξε επίσης τα ακόλουθα – βλ. Πίνακα 1:

 

Πίνακας 1: Συγκρίσεις Ρυθμών Μεγέθυνσης

Μεγέθυνση Οικονομίας με Απολυταρχικό Καπιταλισμό

Όπως δείχνουν τα στοιχεία του πιο πάνω Πίνακα 1, Υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης (ανάπτυξης) πέτυχαν χώρες που εφάρμοσαν τον αυταρχικό καπιταλισμό.

Ο ρυθμός μεγέθυνσης, στη διάρκεια της διακυβέρνησης των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου, έφτασε στο 5,8%, και από τότε έως σήμερα η χώρα δεν έχει προσεγγίσει καν αυτό το 5,8%.

Ο αριθμός αυτός αποτελεί ένα άπιαστο όνειρο όλων των πολιτικών, ακόμα και για πρόβλεψη δεκαετίας.

Ας μην περιοριστούμε, όμως, μόνο στο χρέος και στην ανάπτυξη, καθώς αξίζει να θυμίσουμε τι πέτυχε ο αυταρχικός καπιταλισμός των Συνταγματαρχών την ποιότητα ζωής των πολιτών. Ο Πίνακας 2 αποκαλύπτει αρκετά:

Πίνακας 2: Βασικά στοιχεία ποιότητας ζωής

Capture

Το 1961, με Κοινοβουλευτισμό, τουαλέτα με καζανάκι διέθετε μόλις το 14% των κατοίκων της χώρας, ενώ το 1970, με τον αυταρχικό καπιταλισμό, το ποσοστό διαμορφώθηκε στο 46%.

Οι αριθμοί του Πίνακα 2 αποκαλύπτουν σημαντικά στοιχεία για την ποιότητα ζωής των Ελλήνων καθώς και για την αποτελεσματικότητα του αυταρχικού καπιταλισμού των συνταγματαρχών.

Το 1961, το ποσοστό των κατοικιών με τρεχούμενο νερό ήταν 39% και στη δικτατορία έφτασε το 80%!!! Το ίδιο ισχύει και για το ηλεκτρικό ρεύμα. Οι Συνταγματάρχες πρόσεξαν τους απλούς ανθρώπους περισσότερο από τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Μήπως τα στοιχεία αυτά που αφορούν στους πολίτικούς εκπροσώπους δείχνουν μια περιφρόνηση προς τους απλούς ανθρώπους;

Δεν πρέπει να παραβλέπουμε στις αναλύσεις μας και τον ειδικό συντελεστή που αναφέρεται ως «ξένος παράγοντας». Πάντοτε ο ξένος παράγοντας ανακάτευε την πολιτική τράπουλα σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Αρκετοί είναι εκείνοι που θεωρούν ως αμερικανοκίνητο το κίνημα των Συνταγματαρχών. Όμως, στο βιβλίο του «Η Ιστορία της CIA, ερείπια και στάχτες», ο T. Weiner μας πληροφορεί ότι:

Παρ’ όλα αυτά, οι συνταγματάρχες είχαν αιφνιδιάσει την CIA. «Η μόνη φορά που είδα τον Helms πραγματικά θυμωμένο ήταν όταν έγινε το πραξικόπημα των Ελλήνων συνταγματαρχών το 1967», είπε ο βετεράνος αναλυτής και επικεφαλής του OCI (Office of Current Intelligence) Dick Lehman. «Οι Έλληνες στρατηγοί σχεδίαζαν ένα πραξικόπημα ενάντια στην εκλεγμένη κυβέρνηση, ένα σχέδιο για το οποίο όλοι ήμασταν ενήμεροι, αλλά ακόμα δεν είχε ωριμάσει. Ωστόσο, μια ομάδα συνταγματαρχών έπαιξαν το χαρτί τους χωρίς προειδοποίηση. Ο Helms περίμενε να ειδοποιηθεί για το πραξικόπημα των στρατηγών και όταν εντέλει συνέβη το πραξικόπημα, εξοργίστηκε γιατί οι στρατηγοί δεν τον ενημέρωσαν». Ο Lehman, έχοντας διαβάσει τα βραδινά τηλεγραφήματα από την Αθήνα, «προσπάθησε να ηρεμήσει τον Helms τονίζοντας ότι αυτό ήταν ένα διαφορετικό πραξικόπημα για το οποίο εμείς δεν είχαμε καμία ενημέρωση. Αυτό ήταν κάτι καινούργιο»

Από το κείμενο αυτό, αλλά και από τη γενικότερη στάση των Συνταγματαρχών απέναντι στις ΗΠΑ, φαίνεται ότι η Αμερική δεν ήταν ο εγγυητής των Συνταγματαρχών.

Τί όμως συμβαίνει σήμερα με τον ξένο παράγοντα;

Η ολοκληρωμένη πρόσφατη έκθεση του Στέητ Ντιπάρτμεντ για την Ελλάδα επισημαίνει συγκεκριμένα για το πεδίο της ενέργειας -και ειδικότερα του πετρελαίου-, ότι:

«Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας την καθιστά βασικό παράγοντα στις προσπάθειες των ΗΠΑ – ΕΕ να προωθήσουν την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια διαφοροποιώντας τις πηγές φυσικού αερίου στις χώρες του Βορρά, οι οποίες στηρίζονται κυρίως στο ρωσικό αέριο.

Η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει έργα που φέρνουν μη-ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη και είναι πρόθυμη να αναπτύξει δικά της πεδία υδρογονανθράκων με αποθέματα που βρίσκονται σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου.

Τονίζεται ότι η πρεσβεία θα «ενθαρρύνει την Κυβέρνηση να παραμείνει φιλική προς την αγορά και ανοιχτή στην εμπλοκή των ΗΠΑ ώστε να μειωθεί η εξάρτηση της περιοχής από τη Ρωσία και να αξιοποιηθεί η εμπειρία των ΗΠΑ στις ΑΠΕ».

Παραχωρώντας τα εύσημα στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για την «εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας», έχοντας ως κοινό παρονομαστή τα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας, επισημαίνουμε τις ενέργειες των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου.

Ανεξάρτητα από τον ξένο παράγοντα, το 1968 η Κυβέρνηση ξεκίνησε για πρώτη φορά μια ενεργειακή Ελληνική πολιτική στο Βόρειο Αιγαίο – Θάσο για την εκμετάλλευση πετρελαίου. Η πορεία αυτή δείχνει αρκετά στοιχεία πολιτικής βούλησης:

Χρονολόγιο

Πηγή: http://www.kavalaoil.gr/index.php?act=viewCat&catId=1

Η πετρελαϊκή έρευνα και αξιοποίηση των πετρελαϊκών αποθεμάτων του Αιγαίου, αποτελούν αποκλειστική ουσιαστική πρωτοβουλία και έργο των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου. Από τις 19 συμβάσεις που είχαν υπογράψει μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του 1973, οι τρεις πρώτες γεωτρήσεις της εταιρείας Oceanic στο Θρακικό Πέλαγος απέδειξαν την ύπαρξη Πετρελαίου.

Την 14η Φεβρουαρίου 1974, οι έλληνες και οι ξένοι δημοσιογράφοι πληροφορήθηκαν για τις έρευνες και την ύπαρξη αποθεμάτων υδρογονανθράκων. Ο Έλληνας διπλωμάτης Δ. Κοσμαδόπουλος στο βιβλίο του «Οδοιπορικό ενός Πρέσβη στην Άγκυρα 1974-1976» σημειώνει:

«Μεμψιμοιρίες και φθόνος» (10 Μαΐου 1974)

Ο Σοϋσάλ μου απάντησε ότι εμείς οι Έλληνες που έχουμε κιόλας βρει πετρέλαιο κοντά στη Θάσο, μπορούμε να καθόμαστε ήσυχοι. Η Τουρκία όμως ζει με το άγχος της έλλειψης ενέργειας. Το θέμα έχει ζωτική για αυτή σημασία αφού δαπανά σε συνάλλαγμα 800.000.000 δολάρια το χρόνο για πετρέλαιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζητάει διαβουλεύσεις που θα μπορούσαν να καταλήξουν, χωρίς σπατάλη χρόνου, σε διευθετήσεις μέσα σε πνεύμα φιλίας και συνεργασίας σε επίπεδο τεχνικό και οικονομικό.

Για αυτό δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι από το 1973 η Τουρκία άρχισε να αμφισβητεί τα Ελληνικά δικαιώματα στο Αιγαίο.

Όμως, όπως συμβαίνει σε κάθε θετικό στη ζωή, υπάρχει ένα τίμημα για τα σχετικά οφέλη που προσφέρει η ύπαρξη πετρελαίου.

Τον Μάιο του 1973, πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία (Saltsjobaden) η 22η συνάντηση της περιβόητης Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, με πρώτο βασικό θέμα τις δυνατότητες ανάπτυξης μιας Ευρωπαϊκής Ενεργειακής Πολιτικής (από ελληνικής πλευράς θα συμμετείχε ο Πεσματζόγλου). Ουσιαστικά, συζητήθηκαν θέματα διαχείρισης των τεραστίων εσόδων πετρελαίου καθώς και στρατηγικές αντιμετώπισης ενεργειακών κρίσεων.

Κατά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, τον Οκτώβριο του 1973, ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος αρνήθηκε στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν τη βάση της Σούδας για τον εφοδιασμό των Ισραηλινών δυνάμεων. Το γεγονός αυτό είχε δύο επιπτώσεις. Σύμφωνα με την πρώτη ο τότε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χ. Κίσινγκερ, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του, αφήνοντας να διαχυθεί η πληροφορία για πιθανή διχοτόμηση του Αιγαίου. Βέβαια, μετά από λίγες ημέρες έγινε η ανατροπή του Γ. Παπαδόπουλου από τον Δ. Ιωαννίδη, πιστού συνεργάτη επί 22 έτη της CIA, όπως αναφέρει ο Τ. Weiner.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Γ.Παπαδόπουλος δεν ανατράπηκε από κάποια λαϊκή εξέγερση. Ανατράπηκε από τη δυναμική των πετρελαϊκών αποθεμάτων.

Είναι αδύνατο να αγνοήσει κάποιος το πολιτικό μέγεθος της ενέργειας. Όπως επίσης πρέπει να αναγνωρίσουμε την ανόητη δράση του Ιωαννίδη στην Κυπριακή τραγωδία. Για τον Ιωαννίδη ισχύει η ρήση του Κλαούσεβιτς:

«Εις τας πλείστας των περιπτώσεων, το πτωχόν αποτέλεσμα μαρτυρεί την πτωχήν διάνοιαν»

Η δεύτερη σημαντική επίπτωση εντοπίζεται στο γεγονός ότι ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ έδωσε το έναυσμα για το εμπάργκο πετρελαίου, το 1973, από τις χώρες Μαρόκο Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, Σ. Αραβία, Συρία, Κουβέιτ, Κατάρ, Ιράκ. Το εμπάργκο πετρελαίου μετασχηματίστηκε σε ισχυρό πολιτικό όπλο.

Συμπερασματικά, η χάραξη σωστής οικονομικής πολιτικής μιας χώρας θα πρέπει να βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα και όχι σε φρούδες ελπίδες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Έχει περάσει πλέον η εποχή που οι πολιτικοί μπορούσαν να κρύβουν τις δυσάρεστες για αυτούς πτυχές της ιστορίας «κάτω από το χαλί» Τα παθήματα του παρελθόντος θα πρέπει να γίνουν μαθήματα για το μέλλον της χώρας που φαντάζει σήμερα δυσοίωνο, αν δεν γίνει κάποια ουσιαστική και καινοτόμος ανάσχεση της τρέχουσας κατάστασης. Οι πολιτικοί της χώρας θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τα περιθώρια χρόνου ανάκαμψης της οικονομίας στενεύουν και δεν επιτρέπονται άλλα λάθη. Το γεγονός αυτό δεν απαλλάσσει και τους αυριανούς ψηφοφόρους από τις ευθύνες των επιλογών τους οι οποίες θα καθορίσουν και το μέλλον το δικό τους και της χώρας.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Τί ζητά ο Έλληνας πολίτης;

15 Απριλίου 2019

 

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται κάτω από μια αυξανόμενη πίεση: οι πολίτες είναι κυνικοί απέναντι στην πολιτική παρακμή. Και ο μέσος Έλληνας, μέσα στην γενική παρακμή, τί ζητάει απεγνωσμένα; Κυβερνητική μεταβολή;

Ή ένα άλλο νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης;

 

Ερώτηση 1: Πιστεύεις ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλά μια κυβερνητική μεταβολή, αλλά ένα νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης με αξίες, νέες ιδέες και δημόσιο ήθος;

  • Το πιστεύω πολύ
  • Το πιστεύω
  • Ουδέτερα
  • Δεν το πιστεύω
  • Δεν το πιστεύω καθόλου

 

Στο ερώτημα 1 οι απαντήσεις των Ελλήνων πολιτών δίνονται στον Γράφημα 1.

 

Γράφημα 1: Πιστεύεις ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλά μια κυβερνητική μεταβολή, αλλά ένα νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης με αξίες, νέες ιδέες και δημόσιο ήθος;

1

Από το Γράφημα 1 προκύπτει ότι το ποσοστό που πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια απλή κυβερνητική μεταβολή αλλά ένα νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης, είναι αρκετά υψηλό (86.1%) (αθροιστικά «το πιστεύω πολύ» + «το πιστεύω»).

Ανεξάρτητα αν υπάρχει πολιτική έκφραση για να υπερασπίσει τον στόχο του νέου υποδείγματος, οι πολίτες με την επιλογή τους θεωρούν ότι το νέο υπόδειγμα διακυβέρνησης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ανακάμψει η Ελλάδα.

 

Ερώτηση 2: Ποιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα που νιώθεις από την κατάσταση της χώρας;

  • Θυμός
  • Φόβος
  • Απογοήτευση
  • Αναξιοκρατία
  • Ελπίδα
  • Αισιοδοξία
  • Ντροπή
  • Τίποτα
  • Άλλο

Οι συναισθηματικές καταστάσεις είναι ισχυρές και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την απόφαση ενός ψηφοφόρου. Αξίζει να επικεντρωθούμε στα συναισθήματα που αισθάνεται ο Έλληνας πολίτης για την κατάσταση της χώρας. Δεδομένο είναι ότι η χώρα σηκώνει το βαρύ φορτίο του χρέους, τον διεθνή εξευτελισμό καθώς και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Στην ερώτηση: «Ποιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα που νιώθεις από την κατάσταση της χώρας;»

Έχουμε εστιάσει στα πιο σημαντικά συναισθήματα, ελπίδα, και αισιοδοξία.

Τί δείχνουν οι απαντήσεις των ερωτηθέντων πολιτών;

Γράφημα 2: Ποιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα που νιώθεις από τη κατάσταση της χώρας;

2

Μόνο το 10,1% αθροιστικά «ελπίδα + αισιοδοξία» εμφανίζουν θετικά συναισθήματα. Δηλαδή, η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών (89,9%) εμφανίζουν αρνητικά συναισθήματα για τη χώρα.

Η συνολική εικόνα για την Ελλάδα είναι αυτή ενός λαού απογοητευμένου, χωρίς αξιοκρατία, με θυμό, φόβο και ντροπή.

Οι Έλληνες πολίτες με φρόνηση γνωρίζουν ότι υπαίτιος της χρεοκοπίας και των Μνημονίων είναι το κομματικό κρατικό σύστημα.

Στο ερώτημα: «Ποια η προτεραιότητα στην επιλογή κόμματος» οι απαντήσεις των Ελλήνων πολτών δίνονται στο Γράφημα 3.

 

Γράφημα 3: Ποια η προτεραιότητα στην επιλογή κόμματος;

3

Σήμερα γνωρίζει ο Έλληνας πολίτης ότι τα συμφέροντα των πολιτικών επέφεραν την ολοκληρωτική αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Από τις απαντήσεις των πολιτών παρατηρούμε ότι το υψηλότερο ποσοστό (25,5%), αναφέρεται στην αξιοκρατία. Δηλαδή, να προσφέρονται ίσες ευκαιρίες στους δημιουργικούς και στους ικανούς, ανεξάρτητα από την πολιτική τους ταυτότητα.

Το δεύτερο υψηλό ποσοστό, –22.4%- αναφέρεται στην οικονομία, Υπάρχει άραγε πολιτική έκφραση για την υπεράσπιση αυτών των προτεραιοτήτων;

 

Posted in Δημοσκοπήσεις, Πολιτικά | Tagged , , | Leave a comment

Η φενάκη των εκλογών…

Ο Επαμεινώνδας Πανάς, στον Κρήτη FM, απομυθοποιεί την παρούσα πολιτική κατάσταση και τις όποιες φαινομενικές αψιμαχίες, παρουσιάζοντάς μας τα ρεαλιστικά – πραγματικά δεδομένα καθώς και το θέατρο των παραισθήσεων, την φενάκη, που προσπαθούν να μας επιβάλλουν τα Πολιτικά Κόμματά εν όψει των επερχόμενων εκλογών.

Posted in Πολιτικά | Tagged , , | Leave a comment