Μπορεί να επιβιώσει η Ελλάδα χωρίς τη μεσαία τάξη;

9 Δεκεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

4

Πριν από την οικονομική κρίση, διάχυτη ήταν η αίσθηση ότι επιδίωξη των καταναλωτών ήταν η βελτίωση της κοινωνικής τους θέσης μέσω της άκρατης κατανάλωσης υλικών αγαθών (πολυτελή αυτοκίνητα, μεζονέτες, ακριβά και επώνυμα είδη ένδυσης κλπ.).

Όμως, αυτή η ναρκισσιστική αντίληψη τελικά δεν έκανε τους Έλληνες καταναλωτές ευτυχισμένους. Αυτό σημαίνει ότι πριν από την οικονομική κρίση τα νοικοκυριά ακολουθούσαν κάποια καταναλωτική τάση που δεν ασκούσε μεγάλο έλεγχο στην καταναλωτική τους ζωή. Η οικονομική κρίση μπορεί να θεωρηθεί ότι έδωσε τέλος στην ανεξέλεγκτη ζωή των πολιτών.

Ασφαλώς, και η οικονομική κρίση, που διέρχεται εδώ και μια επταετία η χώρα μας, άλλαξε την καταναλωτική συμπεριφορά των περισσότερων πολιτών, καθιστώντας τους περισσότερο “υπεύθυνους”. Η καταναλωτική συμπεριφορά εξαρτάται από το διαθέσιμο εισόδημά του και τη δυνατότητα πρόσβασης των πολιτών σε αγαθά και υπηρεσίες προκειμένου να ικανοποιήσουν τις υλικές και πολιτιστικές τους ανάγκες.

Είναι γεγονός ότι σε διαφορετικές περιόδους της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης, οι καταναλωτές επιδεικνύουν και διαφορετικά πρότυπα συμπεριφοράς.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης εμφανίζονται έντονα στην πραγματική οικονομία, με αποτέλεσμα τη συνεχή αύξηση της ανεργίας, το φόβο για την απώλεια της εργασίας, τη δυσκολία εύρεσης απασχόλησης και τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων. Αυτές οι συνεχιζόμενες μειώσεις των μισθών και των συντάξεων επηρεάζουν σημαντικά την κατανάλωση, επηρεάζοντας παράλληλα τις προσδοκίες των καταναλωτών για τη μελλοντική κατανάλωση και γενικότερα την εμπιστοσύνη τους προς την πολιτεία.

Ένα ερώτημα που τίθεται τώρα είναι το πώς ζουν σε καιρό κρίσης τα ελληνικά νοικοκυριά; Άλλαξε η οικονομική κρίση το καταναλωτικό πρότυπο;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορούμε να δώσουμε με το επιχείρημα: το σημερινό διαθέσιμο εισόδημα, η ακρίβεια μαζί με την αβεβαιότητα για το μέλλον, με μεγάλη πιθανότητα άλλαξε το καταναλωτικό πρότυπο. Όμως, είναι σημαντικό μέσω στατιστικών δεδομένων να παρατηρήσουμε αν πραγματικά άλλαξε αυτό το πρότυπο, καθώς και ποια στοιχεία επηρέασαν τα νοικοκυριά και τους καταναλωτές.

Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσουμε την Έρευνα των Οικογενειακών Προϋπολογισμών.

Ασφαλώς, οι μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις επιφέρουν σημαντική μείωση στην αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Το αποτέλεσμα είναι, τα νοικοκυριά που βιώνουν αυτή τη συνεχιζόμενη κρίση, να αλλάζουν τα καταναλωτικά τους πρότυπα καθώς και τα πρότυπα της καταναλωτικής διατροφικής τους συμπεριφοράς.

Η δειγματοληπτική Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών (ΕΟΠ) που πραγματοποιεί η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), παρουσιάζει μέσω των στατιστικών της στοιχείων την κατάσταση στην Ελλάδα σχετικά με τα καταναλωτικά πρότυπα των ελληνικών νοικοκυριών.

Οι έρευνες των οικογενειακών προϋπολογισμών, παρέχουν ένα πλούτο στατιστικών δεδομένων για τη διερεύνηση οικονομικών και κοινωνικών φαινομένων που αφορούν στις καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών, στα εισοδήματά τους, στα διαρκή καταναλωτικά τους αγαθά (οικιακές συσκευές, ΙΧ αυτοκίνητα), στις ανέσεις κατοικίας, στα δημογραφικά χαρακτηριστικά, στην επαγγελματική τους κατάσταση, στο επίπεδο εκπαίδευσής τους και άλλα.

Σημειώνουμε εδώ ότι η βασική μονάδα έρευνας και ανάλυσης των ερευνών οικογενειακών προϋπολογισμών είναι το νοικοκυριό που αποτελείται από ένα ή περισσότερα μέλη που έχουν ως σημείο αναφοράς τις κοινές δαπάνες.

Σύμφωνα με την Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών του έτους 2015, η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών διαμορφώθηκε στα 1.419,57 ευρώ.

Στον Πίνακα 1 δίνονται τα στατιστικά στοιχεία.

Πίνακας 1: Μέση μηνιαία δαπάνη (αγορές, τρέχουσες τιμές), κατά τύπο νοικοκυριού: ΕΟΠ 2015

1

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ

 

Παρατηρούμε ότι τα νοικοκυριά με ένα άτομο μόνο, ηλικίας 65 ετών και άνω έχουν λιγότερες δαπάνες κατά

2

Επίσης, από τον Πίνακα 1 προκύπτει ότι τα νοικοκυριά με ένα ζευγάρι έχουν λιγότερες δαπάνες κατά 11,5% από τη μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών.

Ποια είναι όμως η εξέλιξη της μέσης μηνιαίας δαπάνης των νοικοκυριών, από το 2009 μέχρι το 2015; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει το πιο κάτω Γράφημα 1:

Γράφημα 1: Μέση Μηνιαία Δαπάνη των Νοικοκυριών

3

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ

 

Όπως φαίνεται από το Γράφημα 1, οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών της χώρας έχουν καταγράψει μείωση 2,8%, το 2015, σε σύγκριση με το 2014, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης.

Να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με την έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών του έτους 2015, το μεγαλύτερο μερίδιο των δαπανών του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών, αφορά στα είδη διατροφής (20,7%), ακολουθούν η στέγαση (13,3%) και ακολουθούν οι μεταφορές (12,8%).

Σε Ελλάδα, Ιταλία και Βουλγαρία, το σχετικά μεγαλύτερο μερίδιο των δαπανών του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών αφορά στα είδη διατροφής. Ενώ τα καταναλωτικά πρότυπα Δανίας, Ισπανίας και Νορβηγίας, καταγράφουν ως υψηλότερες τις δαπάνες για στέγαση.

Παρατηρούμε ότι στην Ευρώπη διαφέρουν τα καταναλωτικά πρότυπα.

Η οικονομική κρίση στη χώρα μας, έχει ως αποτέλεσμα τον επηρεασμό των καταναλωτικών προτύπων. Ασφαλώς η οικονομική κρίση έχει επίσης σημαντικές επιπτώσεις στην οικογένεια και στους οικογενειακούς δεσμούς. Τα στατιστικά δεδομένα των οικογενειακών προϋπολογισμών των Ελληνικών νοικοκυριών, αποτυπώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτά στην καθημερινότητά τους.

Όλα τα παραπάνω περί της αλλαγής του καταναλωτικού προτύπου στη χώρα μας, αναδεικνύουν και τη συρρίκνωση της «μεσαίας τάξης». Όμως, στις κοινωνίες που η μεσαία τάξη είναι ισχυρή, υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Όσο θα μειώνεται η μεσαία τάξη στην Ελλάδα τόσο θα αυξάνεται παράλληλα και η δύναμη των λαϊκιστικών κομμάτων.

Advertisements
Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , | Leave a comment

Εκλογολογία και ξένος παράγοντας

4 Δεκεμβρίου 2017

 

Επαμεινώνδα Ε. Πανά
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

3

Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μια εκλογολογία με την ευκαιρία των νέων μέτρων και παροχών της Κυβέρνησης.

Το κατά πόσο είναι βάσιμη ή όχι αυτή η εκλογολογία είναι θέμα εκτιμήσεων της αποτελεσματικότητας αυτών των μέτρων για το ΣΥΡΙΖΑ, αφού όλες οι δημοσκοπήσεις για το ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία δείχνουν μια μεταξύ τους διαφορά της τάξης των 10 ποσοστιαίων μονάδων.

Μαζί με την εκλογολογία αναπτύσσονται και τα σενάρια σχετικά με το πότε είναι η καλύτερη χρονική στιγμή για να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές και να μπορέσει να περιορίσει το δημοσκοπικό άνοιγμα. Άλλοι θεωρούν ότι η καλύτερη χρονική στιγμή βρίσκεται μέσα στο 2018 παρά το Σεπτέμβριο του 2019, όταν οι πολίτες θα νιώσουν το νέο «πετσοκόψιμο» των συντάξεων.

Η εκλογολογία όμως αγνοεί ορισμένα δεδομένα που μπορούν να παίξουν ιδιαίτερο ρόλο και αναδεικνύουν άλλα, τα οποία καλλιεργούν στον κόσμο φρούδες ελπίδες. Συχνά αγνοούνται παράγοντες, όπως είναι η μεσαία τάξη που έχει σηκώσει όλο το οικονομικό βάρος, ενώ η ίδια τείνει να εξαφανιστεί από τον κοινωνικό ιστό, οι νέοι μαστίζονται από την ανεργία και τελικά η κοινωνία έχει μετασχηματιστεί σε μια κοινωνία του ενός πέμπτου (ένας στους πέντε να έχει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο).

Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι και να «τελειώσουν τα μνημόνια», τα βάσανα της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να λιγοστέψουν.

Φαίνεται ότι η διάθεση της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας δεν είναι αισιόδοξη και ότι οι πολίτες δεν ελπίζουν ότι θα βελτιωθεί η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Η ίδια κοινωνία γνώρισε τα τελευταία οκτώ χρόνια διάφορες κυβερνητικές εναλλαγές όπως Γ. Παπανδρέου, Παπαδήμου + Παπανδρέου + Σαμαρά + Καρατζαφέρη, Σαμαρά + Βενιζέλου + Κουβέλη, Τσίπρα + Καμμένου – που εφάρμοσαν την ίδια οικονομική πολιτική, χωρίς σχεδόν καμιά αλλαγή.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες τους οποίους πρέπει να συμπεριλάβουμε στην εκλογολογία, ώστε να έχουμε μια πληρέστερη εικόνα.

Η συμφωνία του Eurogroup έχει δεσμεύσει τη χώρα σε πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα μέχρι το 2060!!!

Αυτό σημαίνει ότι για 43 χρόνια οι φόροι θα πρέπει να είναι περισσότεροι από τις κρατικές δαπάνες για να υπάρχουν πλεονάσματα.

Ο ψηφοφόρος θα πρέπει να κατανοεί μέσα σε ποια πλαίσια οικονομικών εξελίξεων κινείται η χώρα και αν υπάρχει από τα κόμματα ο παράγοντας της προοπτικής.

Από την άλλη πλευρά τον ικανό ηγέτη δεν μπορούν να αναδείξουν μόνον οι σφυγμομετρήσεις, όταν η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση κρίσεων που διαιωνίζονται.

Οφείλουν οι πολιτικοί να πληροφορήσουν τον Ελληνικό Λαό, που τα χρέη του προς το δημόσιο ξεπερνούν τα 106 δισ. ευρώ, αν θα μπορεί να σηκώσει το βάρος να πληρώνει συνεχώς φόρους απλά για τα πλεονάσματα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το μεγάλο ποσοστό της αποχής (43,8%) που σημειώθηκε στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.

Οι ηγέτες που εξακολουθούν να μένουν τυφλοί απέναντι σε αυτή την αντίδραση του Ελληνικού Λαού, με όσα προσόντα προικισμένοι και αν είναι, το βέβαιο είναι ότι θα αποτύχουν.

Ακόμη, η ξένη επιρροή για κάθε εξαρτημένη χώρα, όπως είναι η δική μας, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.

Το πιο σημαντικό στοιχείο που ανέδειξε η κρίση είναι, ότι η Αριστερά που συνεχώς θεωρούσε ως έγκλημα καθοσιώσεως την επίσκεψη ενός αστού πολιτικού στην Αμερικανική Πρεσβεία, σήμερα θεωρεί ως αυτονόητο να επισκέπτεται όχι την πρεσβεία, αλλά το Λευκό Οίκο και να συναντάται με τον Πρόεδρο που προεκλογικά ήταν εναντίον.

Άλλη μία απίθανη «κωλοτούμπα» της Αριστεράς στο όνομα της παραμονής στην εξουσία. Ενώ ο Τσίπρας (αλλά και ο Μητσοτάκης) προεκλογικά υποστήριζε την Κλίντον, όταν συναντήθηκε με τον Τραμπ στο Λευκό Οίκο είδε στο πρόσωπό του τον «συνεχιστή των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας».

Έτσι, η πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση έδειξε ότι είναι των αδυνάτων αδύνατο να καταργηθούν οι ξένες επιρροές παγκοσμίως.

Όλες αυτές οι πολιτικές εξελίξεις – είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε – υποτίθεται ότι προάγουν τα συμφέροντα της χώρας.

Άραγε, ποια θα είναι η στάση του ξένου παράγοντα απέναντι στα δύο κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία, όποτε γίνουν οι εθνικές εκλογές;

Οι Ευρωπαίοι, αξιολογώντας την κατάσταση από τη δική τους πλευρά, συνεχώς κάνουν περισσότερα «δωράκια» στην πλευρά Τσίπρα, ώστε αυτός να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Η στήριξη των δανειστών κλίνει προς την πλευρά Τσίπρα.

Και ο ρόλος του αμερικάνικου παράγοντα προς τα που θα κλίνει; Ο αμερικανικός παράγοντας είναι υπερικανοποιημένος από την Κυβέρνηση Τσίπρα. Είναι γεγονός ότι ποτέ άλλοτε δε θα πετύχαιναν τόσο εύκολα οι αμερικανικές γεωστρατηγικές επιδιώξεις.

Μία από αυτές είναι η εγκατάσταση πλατφόρμας στην Αλεξανδρούπολη, απ’ όπου θα διοχετεύεται, με σκάφη LNG, αμερικανικό αέριο από την πλατφόρμα στον αγωγό TAP. Με αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ επιτυγχάνουν τη σημαντική μείωση της εξάρτησης της Ευρώπης από το Ρωσικό αέριο.

Στην εκδήλωση του 7ου Συνεδρίου Navigator 2017, ο Αμερικανός Πρέσβης Τζέφρι Πάιατ δήλωσε: «Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είναι στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ. Θέλουμε να διαδραματίσει έναν μεγαλύτερο ρόλο».

Ενώ στη συνέντευξή του στο Πρώτο Θέμα ο ίδιος δήλωνε: «Είμαστε αποφασισμένοι να βοηθήσουμε την Ελλάδα ώστε να παραμείνει ένας πυλώνας ασφάλειας στην περιοχή και να αναγνωρίσουμε τους κοινούς στόχους ασφαλείας μας. Η ελληνοαμερικανική συνεργασία στον κόλπο της Σούδας αποτελεί αληθινά ένα πρότυπο για τον τρόπο με τον οποίο τέτοιες συνεργασίες στον τομέα της ασφάλειας μπορούν να εφαρμοστούν παγκοσμίως».

Μετά τη συμφωνία για τη Ναυτική Βάση της Σούδας, άλλη επιδίωξη του αμερικανικού παράγοντα είναι η δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη.

Ο ξένος παράγοντας είτε λέγεται Αμερική, ή Γερμανία, ή Αγγλία, για να προωθήσει τις δικές του επιδιώξεις ούτε μπορεί να περιμένει επ’ άπειρο ούτε να βραδυπορεί να δημιουργεί τις δικές του ευνοϊκές σχέσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη μεγάλη «κωλοτούμπα» του, αναδεικνύεται η πιο φιλοαμερικανική κυβέρνηση. Έπαιξε καλά το ρόλο του μεταξύ των αντιθέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στην Αμερική και την Ευρώπη. Καμιά κριτική δεν ασκήθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε σε δύσκολη κατάσταση.

Και γεννάται πλέον το ερώτημα: πρέπει ή δεν πρέπει τέτοια δεδομένα να εξηγούνται στον Ελληνικό Λαό;

Φυσικά, πριν από αυτό το ερώτημα προηγείται η μελέτη του ξένου παράγοντα στα 196 χρόνια του Εθνικού μας βίου. Ένα στοιχείο αρκεί: σε τι χάος αντιδικιών είχε σπρώξει ο ξένος παράγοντας τους αγωνιστές του 1821 μετά την απελευθέρωση.

Βέβαια εξακολουθεί να υπάρχει μια σημαντική παράμετρος: η συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, η διατήρηση του κοινωνικού ιστού, οι επιδόσεις του οποίου δημιουργούν το εχέγγυο της Εθνικής επιβίωσης.

Όμως το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση μόνιμης φτωχοποίησης και εξαφάνισης της μεσαίας τάξης δεν αποτελεί κατάσταση δυναμικής επιβίωσης, ούτε φυσικά αποτελεί δείγμα ικανότητας ενός ηγέτη να «τάζει λαγούς με πετραχήλια» στην ελληνική κοινωνία.

Επίσης, με υποσχέσεις μείωσης των φόρων (βλ. Μητσοτάκη) δεν μπορεί κάποιος ούτε την κοινωνία να κερδίσει, και ενδεχομένως ούτε το ΣΥΡΙΖΑ. 

Η σημερινή ελληνική κοινωνία μετασχηματίζεται σιγά-σιγά σε μία απρόσωπη και απαθή κοινωνία, από τις εθνικές παραδόσεις. Αυτός ο μετασχηματισμός, ως αποτέλεσμα κακής πολιτικής στρατηγικής, επηρεάζει και την τύχη των επόμενων γενεών και τελικά σφραγίζει θανάσιμα τη μοίρα αυτού του τόπου.

Σ’ αυτό δεν έχουν ευθύνη μόνο τα κόμματα εξουσίας, αλλά και τα κατακερματισμένα πατριωτικά κόμματα. Αν έχουν συλλάβει όλες τις καταστάσεις του εθνικού βίου, τότε θα πρέπει να αναδιαρθρώσουν τις δράσεις τους στοχεύοντας στη δημιουργία μιας ενωμένης πατριωτικής παράταξης. Αυτή η ενότητα των πατριωτικών δυνάμεων θα προκύψει από τη νοσταλγία της «ονειροπόλησης προς το μέλλον».

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , | Leave a comment

Το αντάλλαγμα της κομματοκρατίας: Πλημμύρες

26 Νοεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

5

Τα αίτια που προκαλούν τις πλημμύρες διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους φυσικούς παράγοντες και στους ανθρωπογενείς παράγοντες (καταστροφή δασών, ανεξέλεγκτη οικιστική ανάπτυξη, κλπ). Οι επιπτώσεις των πλημμυρών χωρίζονται σε άμεσες (θάνατοι, τραυματισμοί, καταστροφές κατοικιών, κτιρίων, οδικού δικτύου, κλπ) και σε έμμεσες.

Οι πρόσφατες φυσικές καταστροφές της Δυτικής Αττικής έχουν άμεσο αρνητικό αντίκτυπο στα κόμματα εξουσίας – Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.

Αναμφίβολα, οι πλημμύρες είναι φυσικά φαινόμενα που δεν μπορούν να ελεγχθούν. Όμως, με την ανθρώπινη παρέμβαση και τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, μπορούν να τροποποιηθούν οι εδαφολογικές συνθήκες απορροής.

Έχει φτάσει πια η στιγμή που το πρόβλημα δεν είναι μόνο να εξετάσουμε τις διαχρονικές ευθύνες των κομμάτων που κυβέρνησαν και δημιούργησαν τους κινδύνους, αλλά να αποτρέψουμε και να μειώσουμε τους κινδύνους. Οι συνεχείς φυσικές καταστροφές δυστυχώς με θύματα δείχνουν ότι η κοινωνία αντιμετωπίζει διαβίωση υψηλού κινδύνου (ρίσκου). Για άλλη μια φορά μας απογοήτευσαν οι πολιτικοί και οι φορείς της Αυτοδιοίκησης. Ο ένας απλά κατηγορούσε τον άλλο προσποιούμενοι ότι αγνοούν το γεγονός ότι τα θύματα και οι καταστροφές αποτελούσαν το προϊόν της πολιτικής τους.

Οι στατιστικές για τα αποτελέσματα των πλημμυρών διηγούνται μια πολύπλοκη ιστορία: ο αριθμός των ανθρώπινων θυμάτων λόγω πλημμυρών είναι μεγαλύτερος των ανθρωπίνων θυμάτων από τους σεισμούς. Με άλλα λόγια η κοινωνία μας δεν προστατεύει τους πολίτες.

1

Στον πιο πάνω πίνακα παρουσιάζουμε έναν αριθμό σημαντικών πλημμυρών στην Ελλάδα. Άξιο αναφοράς είναι ότι οι μήνες Οκτώβριος και Νοέμβριος εμφανίζουν τη μεγαλύτερη συχνότητα πλημμυρικών συμβάντων (84,8%). Το γεγονός αυτό δεν είναι απρόβλεπτο, αφού κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών η χώρα μας παρουσιάζει αυξημένα ποσά βροχής. Ειδικότερα, ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που παρουσιάζει τις μέγιστες τιμές έντασης βροχής στη διάρκεια εικοσιτετραώρου.

Σε κάποια ιδανική περίπτωση οι κυβερνήσεις, η Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να είναι ενήμεροι για τους κινδύνους από τις φυσικές καταστροφές και να θέτουν πολιτικές ή κανόνες για την πρόληψή τους, ΠΡΙΝ ακόμα συμβούν.

Οι υπεύθυνες κυβερνήσεις καθώς και η υπεύθυνη Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να έχουν αξιολογήσει τους πιθανούς κινδύνους και να είχαν εφαρμόσει πολιτικές αντιμετώπισής τους.

Οι «φτωχές» κυβερνήσεις μαζί με την Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τους κινδύνους αυτούς δεν τους εκτιμούν με τη δέουσα σοβαρότητα και  δρουν μόνο όταν συμβούν καταστροφές.

Πώς οι πλημμύρες και γενικά οι καταστροφές επηρεάζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα και την Αυτοδιοίκηση;

Η πολιτική εμπιστοσύνη αποτελεί ένα μέτρο αξιολόγησης της Κυβέρνησης, της οποίας η διάσταση ξεκινά από τη μέγιστη εμπιστοσύνη και καταλήγει στον πολιτικό κυνισμό (αρνητική άποψη σύμφωνα με την οποία η Κυβέρνηση δεν λειτουργεί σύμφωνα με τις προσδοκίες). Η έλλειψη εμπιστοσύνης ισοδυναμεί με τον πολιτικό κυνισμό.

Είναι γνωστό, από τα στατιστικά δεδομένα του Ευρωβαρόμετρου για την Ελλάδα, το έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών προς τα πολιτικά κόμματα, όπως φαίνεται και στο γράφημα:

2

Στην περίπτωση που η Κυβέρνηση και η Αυτοδιοίκηση δεν βοηθήσουν αποτελεσματικά τους πληγέντες κατοίκους, τότε αυτό θα απογοητεύσει τους κατοίκους και γενικά θα επηρεάσει τις προσδοκίες των πολιτών για το πόσο καλά χειρίστηκαν το συγκεκριμένο πρόβλημα οι εμπλεκόμενοι φορείς.

Δυστυχώς, η κομματοκρατία αποτελεί το όπλο της καταστροφής ανθρώπων και περιουσιών. Οι πλημμύρες είναι το αποτέλεσμα των πρακτικών της κομματοκρατίας. Τρομερή συνέπεια των πολιτικών να είναι Υπουργοί, Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι, παρά να θέλουν να υποστηρίζουν το κοινό καλό. Οι ίδιοι είναι αδιάφοροι για τους φτωχούς και τη μεσαία τάξη. Λόγω της αδιαφορίας και της κομματοκρατίας η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή κατάσταση και οι πολίτες της αισθάνονται ντροπή.

Για τους πολιτικούς δεν έχει νόημα η πρόληψη. Η περιοχή της Μάνδρας, από το 2012, είχε χαρακτηριστεί ως ζώνη δυνητικά υψηλού κινδύνου πλημμύρας.

Να θυμηθούμε ορισμένες δηλώσεις της Περιφερειάρχου στις 24 Νοεμβρίου του 2015:

«Τα ψέματα τελείωσαν για την αντιπλημμυρική προστασία. Ήλθε η ώρα να πάψουν οι κάθε είδους δικαιολογίες αδράνειας και να ξεκινήσουν τα έργα. Έργα απαραίτητα για τη ζωή και την περιουσία των πολιτών, τα οποία δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ενός blame game που αναζωπυρώνεται σε κάθε κακοκαιρία. Δεν μπορούν κάποιοι, σε μια απόπειρα να δικαιολογήσουν την επιλογή απραγίας τους, να επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους και να τις μεταφέρουν σε άλλους. Οι δύο βαθμοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε συνεργασία με την κεντρική εξουσία, έχουν την αρμοδιότητα και την ευθύνη απέναντι στους πολίτες να προχωρήσουν, με σοβαρότητα και σύστημα, στα αναγκαία, χρονίζοντα έργα υποδομής, έτσι ώστε η Αττική να μην πνίγεται σε κάθε νεροποντή. Τα αντιπλημμυρικά έργα είναι κρίσιμης σημασίας και δεν προσφέρονται για επιφανειακή αντιμετώπιση με όρους μικροπολιτικής. Η αξιοπιστία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κρίνεται από τα έργα αυτά».

Ξεκινήσαμε από την παραπάνω δήλωσή της χωρίς να ξεχνάμε το δελτίου Τύπου που εξέδωσε στις 2 Απριλίου του 2014 κατά την προεκλογική περίοδο των περιφερειακών εκλογών:

«Όλα τα αντιπλημμυρικά και τα έργα διευθέτησης των ρεμάτων, ο σχεδιασμός των λεκανών απορροής, η οριοθέτηση και αποτύπωση των ρεμάτων θα πρέπει να εντάσσονται σε ένα γενικό αντιπλημμυρικό σχεδιασμό, σε επίπεδο τουλάχιστον λεκάνης απορροής. Ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να εκπονηθεί μέσα σε έξι μήνες. Αυτός ο αποσπασματικός σχεδιασμός που ακολουθεί και η παράταξη του απερχόμενου περιφερειάρχη είναι που οδήγησε σε καταστροφές στις αρχές του 2013 και τον Νοέμβρη του ίδιου έτους στο Καματερό. Όταν χάθηκε μία ζωή, καταστράφηκαν περιουσίες, προκλήθηκαν μεγάλες υλικές ζημιές».

Η λέξη υπευθυνότητα είναι σε κάποιο βαθμό εύκολο να χρησιμοποιηθεί, αλλά και εξίσου εύκολο είναι να κακοποιηθεί από ανέφικτες και ανεφάρμοστες υποσχέσεις ότι μέσα σε ένα εξάμηνο θα είχαν εκπονηθεί οι μελέτες. Και όμως πέρασαν τρία χρόνια και το αποτέλεσμα ήταν 20 θάνατοι.

Γενικά, στις «δυστυχισμένες» πολιτικά χώρες, συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό ο λαός να  ψηφίζει παρατάξεις κατώτερες των περιστάσεων εν ονόματι άστοχων μεγαλοστομιών.

Δεν έχει λοιπόν νόημα η πρόληψη για τους πολιτικούς, γιατί γνωρίζουν ότι, όταν οι βροχές περάσουν είναι τότε πολύ πιθανόν να ξανακερδίσουν τις Βουλευτικές ή Αυτοδιοικητικές εκλογές. Όταν συμβούν οι πλημμύρες τότε ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος στην οικογένεια των πολιτικών για το ποιος φταίει, με τους πολίτες να μετρούν τα θύματα και την απώλεια των περιουσιών τους. Μετά από λίγο καιρό, με καθαρό ουρανό, οι πολιτικοί αρχίζουν πάλι το κλασικό παιχνίδι: υποσχέσεις και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Οι καταστροφές, ως αποτέλεσμα της κομματοκρατίας, δείχνουν τελικά ότι η ελπίδα είναι το όπιο των μαζών.

4

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , | Leave a comment

Δεν είναι ευκαιριακή η άνοδος των πατριωτικών, ή Ακροδεξιών Κομμάτων στην Ευρώπη

18 Νοεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

col1

Ο 21ος αιώνας βρίσκει τα πατριωτικά, ή εθνικιστικά, ακροδεξιά, κόμματα της Ευρώπης ισχυρότερα. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των μη νόμιμων μεταναστών, ή λαθρομεταναστών, προς την Ευρώπη, τόσο αυξάνονται τα εκλογικά ποσοστά, αλλά και ο αριθμός των νέων πατριωτικών, ή εθνικιστικών, ή ακροδεξιών κομμάτων. Την ίδια στιγμή γίνεται φανερό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται έντονα εθνικά ετερογενής. Η εμφάνιση αυτών των πατριωτικών ή εθνικιστικών κομμάτων περιόρισε σημαντικά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πολυπολιτισμικότητα.

Εκτός όμως από τις επιπτώσεις στην εφαρμογή της  πολυπολιτισμικότητας σε όλες τις χώρες της ΕΕ τα πατριωτικά αυτά κόμματα κατάφεραν να εισέλθουν τόσο στα Εθνικά Κοινοβούλια, όσο και στην Ευρωβουλή.

Τελικά, αυτά τα πατριωτικά κόμματα διαμόρφωσαν ένα διαφορετικό πολιτικό τοπίο στις κοινωνίες προβάλλοντας τις θέσεις τους απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Ακόμη και όταν δεν συμμετείχαν στις κυβερνήσεις επηρέασαν σημαντικά τις αποφάσεις που αφορούν στο μεταναστευτικό πρόβλημα.

Τα κόμματα αυτά χαρακτηρίζονται και ως λαϊκιστικά που ως κύριο στίγμα τους έχουν την αντικαθεστωτική στάση τους, δείχνοντας ότι ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τα προβλήματα του κοινού πολίτη. Έτσι, τα πατριωτικά, ή εθνικιστικά κόμματα υιοθετούν συνήθως  μια αντι-καθεστηκυία  στρατηγική ώστε να τονίζουν την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτά και την διεφθαρμένη άρχουσα ελίτ.

Αξίζει να διερευνηθούν οι κυριότεροι προσδιοριστικοί παράγοντες για την εμφάνιση και την επιτυχία των πατριωτικών κομμάτων.

Η οικονομική κρίση και κυρίως η ανεργία και η φτώχια αποτελούν τους φόβους της μεσαίας τάξης για το μέλλον. Η απογοήτευση αυτή αυξάνεται παράλληλα με την μετανάστευση των νέων και η μεσαία τάξη αναζητά την εφαρμογή του νόμου και της τάξης καθώς και διαφορετικών πολιτικών. Στο κρίσιμο αυτό σημείο εμφανίζονται τα πατριωτικά κόμματα με την αντιμεταναστευτική και την αντικαθεστηκυία  ρητορική τους και κερδίζουν ένα σημαντικό ποσοστό της μεσαίας τάξης.

Ο οικονομικός μετασχηματισμός που επιχειρείται από την Ε.Ε. συνδέεται και με κοινωνικά και πολιτιστικά ζητήματα. Η «φιλοσοφία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στις παραδοσιακές αρχές – βλέπε ομοφυλοφιλία, γάμοι του ιδίου φύλου, επιθετικές πολιτικές στην οικογένεια, σ τη θρησκεία, στην εθνική ταυτότητα,  οδηγεί σιγά-σιγά στην κατάργηση του παραδοσιακού τρόπου ζωής. Τα πατριωτικά κόμματα εμφανίζονται ως δύναμη αντίστασης απέναντι σε ένα παρακμιακό «εκσυγχρονισμό».

Κοινός τόπος των πατριωτικών κομμάτων είναι η μη-νόμιμη, ή αλλιώς παράνομη, μετανάστευση. Σήμερα η πολυπολιτισμικότητα που ήταν και το πιο σημαντικό έρεισμα  πολιτικής δικαιολογίας για την παράνομη μετανάστευση έχει καταρρεύσει, αφού οι κύριες χώρες υποστηρικτές της – Ολλανδία και Σουηδία- έχουν «στρίψει δια του αρραβώνος».

Άλλος ένας σημαντικός λόγος της αύξησης της επιρροής των πατριωτικών κομμάτων είναι η συνεχής μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στα παραδοσιακά κατεστημένα κόμματα. Οι πολίτες δυσαρεστημένοι με τους εκλεγμένους αντιπροσώπους των κατεστημένων κομμάτων στρέφονται αντιδρώντες  προς τα πατριωτικά κόμματα.

 

 

Ο επόμενος παράγοντας εμφάνισης και ενίσχυσης των πατριωτικών κομμάτων είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι φιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε. απέναντι στο μεταναστευτικό,  η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της, η δημιουργία μιας νέας Ευρωπαϊκής ταυτότητας με την παράλληλη υποβάθμιση, ή κατάργηση, της Εθνικής ταυτότητας, είναι επίσης λόγοι που αυξάνουν την επιρροή των πατριωτικών κομμάτων.

Οι εκλογικές επιτυχίες των πατριωτικών, ή ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη δείχνουν ότι τα κόμματα αυτά δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται περιθωριακά. Αντίθετα, σε ορισμένες χώρες –Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Ουγγαρία- ήδη αυτά τα κόμματα πρωταγωνιστούν και αναμένουν να κερδίσουν την πρώτη θέση και να εφαρμόσουν τις δικές τους πολιτικές.

 

Στη συνέχεια παρατηρούμε τον Πίνακα αυτών των κομμάτων:

1

Ο Πίνακας αυτός είναι χαρακτηριστικός και αναδεικνύει ότι τα πατριωτικά, ή εθνικιστικά, ή ακροδεξιά κόμματα κερδίζουν έδαφος σε κάθε γωνιά της Ευρώπης βρίσκοντας απήχηση σε μεγάλα τμήματα του εκλογικού σώματος στις διάφορες χώρες της Ευρώπης. Είναι κοινό στοιχείο της ταυτότητάς τους ότι στηρίζονται σε ένα είδος ρητορικής η οποία επικρίνει την μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης, την αδυναμία της να επιλύσει τα οικονομικά προβλήματα, την απουσία κοινής πολιτικής και αλληλεγγύης, το ευρώ, την έλλειψη δημοκρατικής πολιτικής και την απώλεια της εθνικής ταυτότητας.

Για αυτό, ενάντια στη λογική του κατεστημένου, η επιτυχία των κομμάτων της Άκρας Δεξιάς φαίνεται δεν είναι προσωρινή και δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στα οικονομικά προβλήματα των αδύναμων χωρών της ΕΕ. Η επιτυχία τους αυτή συνδέεται με πολύ σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Αποποιήσεις Κληρονομιάς: Το Δημόσιο ο μεγαλύτερος κληρονόμος

Τρίτη 14 Νοεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά
 συντ. Καθηγητή
 Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

2

Η εικονική ευημερία της χώρας μας που η αυγή της εντοπίζεται στην δεκαετία του ’80 διαμόρφωσε μια άπληστη καταναλωτική κοινωνία που δρούσε όχι ορθολογικά αλλά κάτω από την επήρεια των ζωικών πνευμάτων ή ενστίκτων. Τα ζωικά πνεύματα, ή ένστικτα, σχετίζονται με την κατανάλωση, και καθιστούν τις επιλογές του καταναλωτή μη ορθολογικές. Όμως ακολούθησε η οικονομική κρίση. Η έξοδος από την κρίση θέλει ακόμη πολύ χρόνο.

Το χρονικό διάστημα από το 1980-2009 περιθωριοποιήσαμε τις αξίες και τις παραδόσεις μας. Πολλά έγιναν από τις Κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που προσανατόλισαν τα ελληνικά νοικοκυριά σε άλλες ατραπούς. Τα ελληνικά νοικοκυριά στράφηκαν στα περισσότερα χρήματα και στα νέα πρότυπα ζωής. Η φαντασία του Έλληνα πολίτη λειτουργούσε κάτω από την επήρεια της ψευδούς συνείδησης, ότι ξαφνικά άλλαξε το status του και έγινε και αυτός πλούσιος με μεζονέτα χρεωμένη στην Τράπεζα, με αυτοκίνητο χρεωμένο στην Τράπεζα και με αρκετό πλαστικό χρήμα. Ο καταναλωτικός καπιταλισμός αυτά τα νοικοκυριά χρειάζεται για να επιβιώσει.

Όλα αυτά τα χρόνια, ο υλισμός βρισκόταν στο επίκεντρο σχεδόν κάθε ελληνικού νοικοκυριού, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η οικογένεια είχε υψηλή ποιότητα ζωής και ευτυχία. Ο καταναλωτισμός του Έλληνα νοικοκύρη του περιόρισε την ευτυχία, του περιόρισε την κοινωνική του συνοχή, του μείωσε το κοινωνικό του κεφάλαιο και τον έκανε οικολογικά αδιάφορο. Κι όμως. Στην πραγματικότητα δεν έφταιγαν όλοι οι απλοί Έλληνες πολίτες. Οι Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης βοήθησαν όλο τον ελληνικό λαό να στραφεί στις καταναλωτικές και υλιστικές αξίες.

Ξέχασαν τον Αριστοτέλη που έλεγε ότι οι πολίτες πρέπει να γίνουν ευτυχισμένοι, και σκοπός τους να είναι η ευδαιμονία. Στόχος τους ήταν να διατηρηθεί το στρεβλό οικονομικό καπιταλιστικό σύστημα, φτιάχνοντας υπερκαταναλωτές αντί για πολίτες. Η διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών είναι ουσιαστική. Ο καταναλωτής ενδιαφέρεται για τα εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, σκαφοδάνεια κλπ, και το μόνο που τον απασχολεί είναι: τι άλλο θέλω να αγοράσω; Αντίθετα, ο ευσυνείδητος πολίτης σκέπτεται πώς να συμμετάσχει στα κοινά και ποιος είναι ο ρόλος του στην κοινότητα.

Δυστυχώς σήμερα βιώνουμε άλλη μια άλλη διαφορετική πραγματικότητα. Συμμετέχουμε στην κοινωνία του ενός πέμπτου, δηλαδή  μόνο έναν στους πέντε πολίτες έχει ένα καλό βιοτικό επίπεδο, ενώ  που ζούσαμε στην κοινωνία των τριών πέμπτων. Η φτωχοποίηση του μεγαλύτερου τμήματος της μεσαίας τάξης είναι αποδεκτό γεγονός από όλους.

Ο παραγωγικός ιστός της χώρας στηρίζεται μόνο στον τουρισμό!

Για πρώτη φορά ο αριθμός των άστεγων ξεπέρασε κάθε όριο. Τα συσσίτια προσφορά της εκκλησίας καλύπτουν τις ανάγκες χιλιάδων Ελλήνων. Πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Η υποβάθμιση της Παιδείας και της Υγείας χειροτερεύει διαρκώς το επίπεδο διαβίωσης. Ο Έλληνας αντιλαμβάνεται πλέον ότι ζει σε μια χώρα καθαρά προτεκτοράτο έχοντας απωλέσει ταυτόχρονα και την εθνική του κυριαρχία. Πρώτη φορά βλέπει όχι μόνο τη φτώχια αλλά και την ανεργία των νέων καθώς και την μετανάστευσή τους. Βλέπει τα λιμάνια να τα διαχειρίζονται Κινέζοι, τα αεροδρόμια οι Γερμανοί, τον ΟΣΕ οι Ιταλοί και όλα αυτά είναι απογοητευτικά, για την υπερηφάνεια του Έλληνα.

Βλέπει τα capital controls που δεν τα είχε ξαναδεί και που σχεδόν έχουν μονιμοποιηθεί και αποτελούν πρόβλημα για την ανάπτυξη. Πού είναι οι υποσχέσεις των πολιτικών για ολική άρση των capital controls;

Αλλά εκτός από τις επιπτώσεις της επιβολής στα capital controls, ένα νέο πρωτόγνωρο ελληνικό δεδομένο είναι δυστυχώς και οι αποποιήσεις κληρονομιάς. Η φτωχοποίηση της Ελληνικής Οικογένειας, τα φορολογικά βάρη της και τα χρέη προς τις τράπεζες, οι μειώσεις των μισθών και των συντάξεων και ο ΕΝΦΙΑ καθιστούν για τους Έλληνες ασύμφορη την αποδοχή  κληρονομιάς από τους γονείς και τους συγγενείς τους.

Η αποποίηση της κληρονομιάς είναι και αυτός ένας δείκτης της οικονομικής παρακμής και κρίσης. Έτσι, οι κόποι ετών των Ελλήνων που φεύγουν από τη ζωή δεν καταλήγουν στους συγγενείς τους εξαιτίας της αδυναμίας τους να πληρώσουν τους φόρους. Πού καταλήγουν τα ακίνητα; Στο Δημόσιο. Δηλαδή λόγω της κρίσης οι Έλληνες προικίζουν το Δημόσιο.

Η Κυβέρνηση οφείλει να πληροφορήσει τον Ελληνικό Λαό για αυτήν την άδικη προικοδότηση του Δημοσίου.

Ας δούμε τη θλιβερή αυτή εικόνα μέσα από τα επίσημα στοιχεία των Ειρηνοδικών.

1

Από τα στοιχεία του Πίνακα 1 παρατηρούμε ότι:

  • Στο σύνολο χώρας, το 2016, αποποιήθηκαν την κληρονομιά τους 54422 άτομα. Συγκρίνοντας τον αριθμό αυτό με τον αντίστοιχο αριθμό του έτους 2013 διαπιστώνουμε σχεδόν διπλασιασμό των αποποιήσεων κληρονομιάς το 2016 σε σύγκριση με το 2013.
  • Τα στοιχεία του Ειρηνοδικείου Αθηνών, του μεγαλύτερου Ειρηνοδικείου της χώρας, δείχνουν και αυτά το θλιβερό φαινόμενο της αλματώδους αύξησης των αποποιήσεων. Οι αποποιήσεις στην Αθήνα το 2016 ήταν διπλάσιες σε σχέση με το 2013.
  • Ακόμη και σε περιοχές που οι τιμές των ακινήτων έχουν μειωθεί πολύ σημαντικά παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο της σημαντικής αύξησης των αποποιήσεων μεταξύ 2013 και 2016. Για παράδειγμα, στο Μαρούσι η αύξηση έφτασε το 70% μεταξύ 2016 και 2013.
  • Αλλά και σε περιοχές της Αττικής, όπως είναι ο Μαραθώνας, το φαινόμενο των αποποιήσεων μεταξύ 2013 και 2016 σχεδόν υπερδιπλασιάστηκε.

Ο πίνακας των αποποιήσεων μας δείχνει πόσο απογοητευτική είναι η κατάσταση στη χώρα. Οι αποποιήσεις αποκτούν απρόβλεπτες διαστάσεις. Οι αποποιήσεις δείχνουν ότι η ελληνική οικογένεια δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι το πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση έχει γίνει ο μεγαλύτερος κληρονόμος.

Ο κυριότερος λόγος που εξηγεί την υπερβολική ανοχή των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα και τα Μνημόνια είναι ότι οι πολίτες έχουν εθιστεί στη νέα κατάσταση. Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα είναι επίσης και, η δημογραφική γήρανση του πληθυσμού της χώρας. Οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα, η μέση ηλικία του πληθυσμού αυξάνεται με αποτέλεσμα να μειώνεται η αγωνιστική διάθεση των πολιτών. Τελικά η χώρα μας έχει στερήσει κάθε ελπίδα από τους πολίτες της.

Posted in Άρθρα | Tagged , | Leave a comment

ΟΧΙ άλλα λεφτά των μισθωτών, συνταξιούχων και φτωχών στους βουλευτές που κατέστρεψαν τη χώρα

1 Νοεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Οι Έλληνες πολίτες βιώνουν συνθήκες της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που γνώρισε ο τόπος. Οι εργαζόμενοι βλέπουν να μειώνονται οι μισθοί τους, οι συνταξιούχοι να περικόπτονται δραστικά οι συντάξεις τους, οι άνεργοι να μην μπορούν να βρουν κάποια εργασία. Οι νέοι άνεργοι μετά τις σπουδές τους αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό, η φτώχεια αυξάνεται και πολλές οικογένειες στερούνται των βασικών αγαθών.

Δηλαδή, η Ελληνική κοινωνία έχει μεταβληθεί σε μια κοινωνία του 1/5, ένας στους πέντε πολίτες έχουν ένα χαμηλό μέσο επίπεδο ζωής, το οποίο πριν από την περίοδο της κρίσης ήταν 3/5, δηλαδή τρεις στους πέντε ζούσαν κατά μέσο όρο καλά.

Στους δύσκολους αυτούς καιρούς, ξαφνικά οι Έλληνες πολίτες πληροφορήθηκαν τη δικαίωση της προσφυγής πρώην βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, για την εξίσωση των αποδοχών τους με αυτές του Προέδρου του Αρείου Πάγου, αναδρομικά από το 2009.

Σημειώνουμε ότι το ποσό που διεκδικούν οι πρώην βουλευτές ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ξεκινά από 15 εκατ. ευρώ και φθάνει έως και 50 εκατ. ευρώ.

Η κατακραυγή του κόσμου σχετίζεται με το γεγονός ότι, αυτά τα εκατομμύρια ευρώ που θα δοθούν στους πρώην βουλευτές, ουσιαστικά είναι χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων.

Υπάρχει και η άποψη ότι οι βουλευτές με τα προνόμιά τους και τις αποφάσεις τους δημιούργησαν την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση, και είναι βαθιά άδικο να αμειφθούν για τις καταστροφικές τους υπηρεσίες.

Σίγουρα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι τα αναδρομικά που θα λάβουν οι βουλευτές δεν τα αξίζουν.

Ο κόσμος εξοργίζεται γενικά με τους βουλευτές και κυρίως με τους πρώην, γιατί τους θεωρεί δημιουργούς της σημερινής κατάντιας της χώρας. Οι πολίτες εξοργίζονται πολύ περισσότερο με τους πρώην βουλευτές που στην πράξη εκμεταλλεύονται την απελπισία των άλλων, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει η κάθαρση και η τιμωρία τους.

Η κατακραυγή αυτή των Ελλήνων πολιτών κατά των βουλευτών που ζητούν τα αναδρομικά, εκφράζει το θυμό τους για όσα δεινά δημιούργησαν στη χώρα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατακραυγή είναι ένα είδος θυμού που νιώθει κάποιος, όταν πιστεύει ότι ορισμένοι άνθρωποι κερδίζουν πράγματα που δεν τους αξίζουν.

Οι βουλευτές αυτοί δείχνουν να αγνοούν τα βάσανα που έχουν επιφέρει στους Έλληνες πολίτες. Στην κρίσιμη στιγμή, ξεχνούν την πολιτική αρετή κατά Αριστοτέλη. Η ενέργειά τους να αποκομίσουν χρήματα, τη στιγμή που άγρια περικόπτονται συντάξεις και μισθοί, αποτελεί ένα σημαντικό δείκτη άδικης κοινωνίας.

Εκτός όμως από το έλλειμα της πολιτικής αρετής, η ενέργειά τους δείχνει απληστία που είναι ένα σημαντικό ηθικό ελάττωμα το οποίο αντί να το μειώσουν, με τις ενέργειές τους το μεγιστοποιούν.

Και ποια είναι η αντίδραση της Κυβέρνησης; Τιμωρεί την απληστία και την έλλειψη πολιτικής αρετής ή εφαρμόζει το «κόρακας κοράκου μάτι»; Ή μήπως ως κοινωνία, λόγω και της οικονομικής κρίσης, έχουμε μετατρέψει την αγορά της οικονομίας σε αγορά της κοινωνίας;

Σε μια μορφή αγοραία κοινωνίας, αξίες όπως η αλληλεγγύη, το κοινό καλό, το φιλότιμο, υποτιμούνται σημαντικά. Στην αγορά της κοινωνίας, το χρήμα είναι υπεύθυνο για την καταστροφή της ηθικής και της αρετής της πολιτικής.

Τα αναδρομικά αυτά τα οποία ζητούν οι πρώην βουλευτές μπορούν να θεωρηθούν ως ανταμοιβή για την άπληστη συμπεριφορά τους και την έλλειψη της πολιτικής αρετής. Είναι λοιπόν κατανοητό, γιατί οι Έλληνες αντιδρούν.

Πιστεύω ότι όλοι οι Έλληνες πολίτες θα ήθελαν οι πρώην βουλευτές – βουλευτές χρεοκοπημένης χώρας – να ακολουθήσουν το ιαπωνικό παράδειγμα. Δηλαδή, να παρουσιάζονταν ενώπιον του Ελληνικού λαού κάνοντας μια βαθειά υπόκλιση, λέγοντας

«Ζητώ συγνώμη»

και στη συνέχεια

«να παραιτούνταν όλοι τους από αξιώσεις».

 

Ποιοι είναι οι 117 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. που διεκδικούν αρκετές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ; Οι Πίνακες 1 και 2 που ακολουθούν είναι αποκαλυπτικοί:

1

2

Από τις αγωγές τους ενώπιον της Διοικητικής Δικαιοσύνης παραιτήθηκε επίσης η χήρα του πρώην βουλευτή του ΚΚΕ, Παναγιώτη Κοσιώνη, η χήρα του Σ. Πλασκοβίτη και ο Σ. Παναγούλης.

 

Από τους παραπάνω πίνακες ενδέχεται κάποιοι να έχουν αποσυρθεί από τις αγωγές, αυτό, όμως, δεν αλλάζει την εικόνα.

Ας θυμηθούμε, ενδεικτικά, ορισμένες τους μόνο ενέργειες, γιατί αν θα καταγράφαμε για τον καθένα ξεχωριστά θα χρειαζόμασταν τόμους.

 

Αλ. Ακριβάκης (ΠΑΣΟΚ)

akrivakisΟ Υπουργός Δικαιοσύνης Μένιος Κουτσόγιωργας έφερε τροπολογία στη Βουλή η οποία προστάτευε τον Κοσκωτά, Νόμος 1806/1988 ή «Κουτσονόμος» και ταυτόχρονα με εντεινόμενο ρυθμό άρχισαν οι καταθέσεις δημοσίου χρήματος από ΔΕΚΟ και κρατικούς οργανισμούς στην τράπεζα του Κοσκωτά.

Με διοικητή τον Ακριβάκη, η Ολυμπιακή Αεροπορία κατέθεσε το ποσό των 1.950.000.000 δραχμών.

 

Ιωαν. Ανθόπουλος (ΠΑΣΟΚ)

AnthopoulosΟ Ι. Ανθόπουλος διετέλεσε επί Σημίτη υφυπουργός Οικονομίας και Παιδείας. Ανθόπουλος, γνωστός και από την υπόθεση «Πόρτο Καρράς».

Ο Ι. Ανθόπουλος, όπως και τρία ακόμη πρόσωπα, παραπέμφθηκε σε δίκη με βούλευμα του συμβουλίου Εφετών (472/2014) και ήταν ίσως η πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά που ένας πολιτικός κατηγορείται για τοκογλυφία! 
Ενώπιον του ανακριτή ο Ι. Ανθόπουλος αρνήθηκε τις κατηγορίες και αφέθηκε ελεύθερος με υψηλή εγγυοδοσία ύψους 200.000 ευρώ ενώ του επιβλήθηκε και ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

 

Τάσος Μαντέλης (ΠΑΣΟΚ)

MadelisΟμόφωνα ένοχος ο Τάσος Μαντέλης, για ξέπλυμα μαύρου χρήματος.  Ποινή κάθειρξης 8 ετών, αλλά με αναστολή στον πρώην υπουργό Τάσο Μαντέλη!!!

Σε ποινή κάθειρξης 8 ετών με αναστολή καταδικάστηκε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Τάσος Μαντέλης, ενώ μαζί του καταδικάστηκε και το πρώην στέλεχος στης Siemens Ηλίας Γεωργίου. Στον τελευταίο επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 12 ετών.

 

Άκης Τσοχατζόπουλος (ΠΑΣΟΚ)

tsoxΚρίθηκε: Ένοχος
Ποινή: 20 χρόνια

Συγκεκριμένα, κατά το εισαγγελικό πόρισμα, ο πρώην υπουργός από τον Μάιο του 1998 ως τις 7/6/2001 απέκρυψε περιουσία συνολικού ύψους 16.202.000 ελβετικών φράγκων και 1.748.000 δολαρίων ΗΠΑ, χρήματα τα οποία αποτελούν προϊόν παθητικής δωροδοκίας του ίδιου σχετικά με τις συμβάσεις προμήθειας των οπλικών συστημάτων TOR M1. Στις 2/12/2002 ο Τσοχατζόπουλος απέκρυψε εκ νέου περιουσία συνολικού ύψους 2.960.225 ελβετικών φράγκων σχετικά με τις συμβάσεις ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ και ΠΟΣΕΙΔΩΝ 2, τα οποία και αποτελούν την παράνομη αμοιβή, που κατέβαλε μέσω τρίτης εταιρείας, η γερμανική Ferrostaal για τα υποβρύχια που πούλησε στο ελληνικό κράτος.

Το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, ωστόσο, περιλαμβάνει νέα στοιχεία που δείχνουν πως τα χρηματικά ποσά, που δέχτηκε ως αντάλλαγμα για την υπογραφή των παραπάνω συμβάσεων, ήταν ακόμη μεγαλύτερα. Συγκεκριμένα, για τα οπλικά συστήματα TOR-M1 φέρεται πως δέχτηκε από την ρωσική ΑΝΤΕΥ τουλάχιστον 32.404.000 ελβ. φράγκα, 1.748.000$, 98.500.000 δρχ. και 75.285.041 δρχ. (1997). Από την γερμανική Ferrostaal τα ποσά ανέρχονται σε τουλάχιστον 2.960.225 ελβ. φράγκα και 7.300.547$, ενώ και από τις δύο εταιρείες δέχτηκε επιπλέον ωφελήματα που ανέρχονται σε τουλάχιστον 11.582.000$ και 11.411.00$.

Ο Τσοχατζόπουλος, όμως, δεν δικάζεται για το αδίκημα της παθητικής δωροδοκίας, γιατί πολύ απλά οποιοδήποτε αδίκημα επί υπουργίας του έχει πλέον παραγραφεί. Η υπόθεση των υποβρυχίων έχει κλείσει και κανείς από τους εμπλεκόμενους στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει σήμερα κατηγορίες για απιστία εις βάρος του δημοσίου ή παθητική δωροδοκία, αν και σε Γερμανία και Ρωσία έχουν υπάρξει στο πρόσφατο παρελθόν καταδικαστικές αποφάσεις για τα υψηλόβαθμα στελέχη των εταιρειών που προχώρησαν στην εξαγορά Ελλήνων αξιωματούχων.

 

Μιχάλης Λιάπης (ΝΔ)
-Έχει δηλώσει παραίτηση από τις διεκδικήσεις-

liapΟ πρώην υπουργός Μιχάλη Λιάπης γνωστός με τις αδιανόητες επιλογές του να «κλέβει» το Δημόσιο, είτε με πλαστές πινακίδες στο όχημά του, είτε αποκρύπτοντας τα πραγματικά τετραγωνικά της οικίας του στην Ευρυτανία.

 

 

Πέτρος Μαντούβαλος

mantouΚαταδικάστηκε σε 7 χρόνια με αναστολή ο Πέτρος Μαντούβαλος (Ιουν 2013)

Σε ποινή κάθειρξης επτά ετών με αναστολή και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του για τρία χρόνια καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων ο  πρώην βουλευτής της ΝΔ και υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά, Πέτρος Μαντούβαλος για την υπόθεση του λεγόμενου «παραδικαστικού κύκλωματος».

 

Αριστοτέλης Παυλίδης

PaylΣτις 27 Απριλίου 2007 έφθασε στον διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου, Γιάννη Αγγέλου, καταγγελία του πρώην βουλευτή Ζαχαράκη για χρηματισμό του Παυλίδη από τον εφοπλιστή Μανούση. Στις 30 Απριλίου ο Αριστοτέλης Παυλίδης υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο ενώ ο διευθυντής του γραφείου του Παυλίδη, Ζαχαρίου, παραιτήθηκε.

Τον Ιούνιο του 2007 στάλθηκαν από τον Μανούση δύο επιστολές με τις οποίες κατήγγειλε τον Παυλίδη για “ανηλεή πόλεμο εξόντωσης εναντίον του”. Σύμφωνα με τον εφοπλιστή Φώτη Μανούση, ο ίδιος αναγκάστηκε να δώσει ένα εκατομμύριο ευρώ στον ιδιαίτερό του Παυλίδη την περίοδο 2006 – 2007 προκειμένου τα πλοία του να αναλάβουν την κάλυψη των δρομολογίων στα νησιά της άγονης γραμμής.

Όλοι αυτοί πρέπει πλέον να αντιληφθούν ότι το αίσθημα δικαίου των Ελλήνων απέναντι στους πρώην βουλευτές απαιτεί όπως τα χρήματα των φορολογουμένων να μη χρησιμοποιηθούν για να επιβραβεύσουν και να ανταμείψουν αυτούς που συνέβαλαν στην καταστροφή της χώρας.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Μετά το ΝΑΙ του Κουρδικού δημοψηφίσματος: Πιθανές νέες συμμαχίες στη Μέση Ανατολή.

21 Οκτωβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Στην ανάλυσή μας σχετικά με το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου για την Ανεξαρτησία του Κουρδιστάν του Βορείου Ιράκ, είχαμε τότε επισημάνει τρεις βασικούς λόγους ενός πιθανού νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή:

Untitled-1

Μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος 93% υπέρ της ανεξαρτησίας, με τη συμμετοχή να φθάνει στο 73%, ακολούθησε η πρώτη επίπτωση, η αύξηση της τιμής του πετρελαίου.

Η περιοχή των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου, αλλά η περιοχή εξαρτάται οικονομικά αποκλειστικά και μόνο από το πετρέλαιο. Όμως, ενώ τα έσοδα ανέρχονται ετησίως στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια, ο αγωγός δε διέρχεται από την Τουρκία. Η Τουρκία ήδη έχει διακόψει τη διέλευση του Κουρδικού πετρελαίου.

Εδώ αναφύεται και το εύλογο ερώτημα: «τί είδους κράτος θα είναι το «Ανεξάρτητο Κουρδιστάν;» Κατά την ειδικό Dr. Denise Natali, θα είναι ένα κράτος «φτωχό, αποτυχημένο, και ασταθές».

Σημειώνουμε ότι το τελευταίο ανεξάρτητο κράτος ιδρύθηκε το 2011 και είναι το Νότιο Σουδάν που ήταν διεθνώς αναγνωρισμένο και είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ. Το Κουρδιστάν, απομακρυσμένο και τοποθετημένο σε μια περιοχή επικίνδυνη, δεν έχει παρά μόνον την υποστήριξη του Ισραήλ.

Οι πανηγυρισμοί των Κούρδων για το «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα έγιναν και με σημαίες του Ισραήλ, γεγονός που αποτελεί ένδειξη της συμμετοχής του.

IRAQ-KURDS-REFERENDUM-VOTE91b50e44d46ee3eb0918b3d4a6eb8ff94939e60a

Η Τουρκία, η Συρία, το Ιράν και το Ιράκ για να αντιμετωπίσουν τις πιθανές επιπτώσεις της ανεξαρτησίας των Κούρδων του Ιράκ στις αποσχιστικές τάσεις στις χώρες τους, έχουν ήδη χαράξει μια κοινή στρατιωτική γραμμή.

Μέσα σε αυτό το κλίμα παρενέβη και ο ηγέτης της Λιβανέζικης Αντίστασης της Χεζμπολάχ, Σαγιέντ Χασάν Νασράλα. Απευθύνθηκε στους Κούρδους καλώντας τους:

«…να  μην συμπράξουν στα ιμπεριαλιστικά σχέδια για το διαμελισμό της περιοχής».

Ο Νασράλα δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι η Χεζμπολάχ θα ­­­­­­­­­συνεχίσει την καταδίωξη των τζιχαντιστών «μέχρι την ολοκληρωτική τους ήττα». Όμως, τόνισε ότι από τη στιγμή της υποχώρησης του Ισλαμικού Κράτους γεννιέται ένας νέος κίνδυνος:

«Η διοίκηση των ΗΠΑ συνωμοτεί ώστε να βυθίσει την περιοχή μας σε νέο κύκλο αιματηρής αντιπαράθεσης και διαμελισμού, και η απόσχιση του Ιρακινού Κουρδιστάν συντάσσεται με αυτό το σχέδιο».

630

Απευθυνόμενος προς τους Κούρδους είπε:

«Λέμε στους Αγαπημένους μας Κούρδους ότι στην πραγματικότητα δεν αποφασίζετε για το μέλλον σας, όπως ίσως νομίζετε. Αυτό που κάνετε αντικειμενικά είναι να υποβοηθάτε το διαμελισμό της περιοχής σύμφωνα με το σχέδιο της λεγόμενης Νέας Μέσης Ανατολής, το οποίο υιοθέτησαν και προσπαθούν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ ήδη από την εποχή του Μπους. Σας λέμε λοιπόν ότι όλοι μας έχουμε την ευθύνη να αντισταθούμε σε αυτό το διαιρετικό σχέδιο».

 

Απευθυνόμενος ο ίδιος προς τους Άραβες δήλωσε:

«Δε  θα πρέπει να υπάρξουν εθνικές αντιπαραθέσεις μεταξύ Αράβων και Κούρδων, γιατί το πρόβλημα δεν είναι το Κουρδικό – είναι τα πολιτικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ για αναζωπύρωση των πολεμικών συγκρούσεων».

Η απόσχιση, ή αλλιώς η ανεξαρτητοποίηση του Κουρδικού Ιράκ από το Ιράκ διαφαίνεται ότι έχει τη στήριξη του Ισραήλ, σύμφωνα με τη δήλωση του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Το γεγονός ότι κυμάτιζαν σημαίες του Ισραήλ την ημέρα της ανακοίνωσης του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος ίσως να είναι κάποια ένδειξη της συμμετοχής του Ισραήλ. Απευθυνόμενους στους Κούρδους του Ιράκ συμπλήρωσε:

«Καταλαβαίνετε τι έχετε κάνει; Μόνο το Ισραήλ θα σας βοηθά».

Ενώ το Ισραήλ παρουσιάζεται ως βασικός υποστηρικτής της ανεξαρτησίας του Ιρακινού Κουρδιστάν, η πραγματικότητα δείχνει ότι το Ισραήλ μάλλον ευνοεί στην πράξη την ανάπτυξη της εχθρότητας μεταξύ του Ιρακινού Κουρδιστάν, Τούρκων, Ιρακινών, Σύριων και Ιρανών.

Η Μέση Ανατολή η οποία ήδη βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Ισλαμικό Κράτος σίγουρα δεν αντέχει άλλη μια πολεμική αντιπαράθεση μεταξύ Κούρδων, Αράβων, Τούρκων, Ιρανών και Σύριων.

Το «ναι» υπέρ της ανεξαρτησίας από το 93% των ψηφισάντων Κούρδων του Ιράκ, με μεγάλη πιθανότητα οδηγεί στη δημιουργία νέων συμμαχιών στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Δημιουργία νέων συμμαχιών με ανατροπή των παλαιών.

Ό,τι και να συμβαίνει, αντικειμενικά η κατάσταση στο σημείο αυτό της Μέσης Ανατολής εμφανίζεται ασταθής.

 

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Πρακτοροκρατία στην Ελλάδα: Υπόθεση Μέρτεν

13 Οκτωβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Η Δεκαετία του ‘50

Το όλο πολιτικό κλίμα της περιόδου του ’50 έχει τη σημασία του για να αντιληφθούμε και να αξιολογήσουμε ορισμένα γεγονότα.

Ο Επιτετραμμένος των ΗΠΑ Μάινορ –Νοέμβιο του 1950- στην έκθεσή του προς το State Department αναφέρει ότι τα πολιτικά κόμματα είναι διεφθαρμένα και ανίκανα να κυβερνήσουν καλά τη χώρα. Η έκθεση Ουάιμαν προς την Επιτροπή Εποπτείας Σχεδίου του Μάρσαλ του Κογκρέσου σημειώνει ότι με αμερικανική προσπάθεια διατηρείται ένα διεφθαρμένο καθεστώς  (Νέα 12-4-1949)

Ο Στρατηγός Παπάγος προσπάθησε για την αναδόμηση της Δεξιάς με το πολιτικό κόμμα «Ελληνικός Συναγερμός». Δυστυχώς ο Παπάγος συνάντησε την αντίσταση των Ανακτόρων, γιατί δε μεταλλάχθηκε σε «αχυράνθρωπό» τους. Τα Ανάκτορα ήθελαν να κυβερνούν πέρα από τους θεσμούς -ήθελαν να ασκούν μονοπωλιακή πολιτική με ένα φάσμα πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων. Έτσι, χάθηκε η πολιτική ευκαιρία της δημιουργίας από τον Παπάγο ενός Ελληνικού δεξιού κόμματος.

Η ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) προήλθε από την εξέλιξη του Συναγερμού. Την χρονική περίοδο 1955-1963 Πρωθυπουργός ήταν ο αρχηγός της ΕΡΕ Κ.Καραμανλής.

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος κατήγγειλε δημόσια ότι «μία κλίκα στην οποία συναντώνται ξένες προπαγάνδες, σκοτεινές δυνάμεις και η οικονομική ολιγαρχία, διορίζει και παύει κυβερνήσεις… Τον αρχηγό της ΕΡΕ έφεραν στην Αρχή δυνάμεις ξένες προς το κοινοβούλιο λόγω των ταλαντώσεών του στο Κυπριακό».

Ο Στεφ. Στεφανόπουλος (8-2-1956) παρατηρεί ότι «η χώρα έχει κυβέρνησιν την οποία ανεβάζουν εκάστοτε εις την εξουσίαν αι ξέναι επιρροαί»

Η «Εστία» (18-2-1956) σημειώνει ότι: «…η πανίσχυρη κυβέρνηση Παπάγου διελύθη υπό των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών χάρις εις τον σάρακα της προδοσίας περί της οποίας είναι ενήμεροι οι σημερινοί κυβερνήτες». Και η «Ακρόπολις» (25-9-1955) ισχυρίσθηκε ότι το «Λονδίνον διευθύνει την Ελληνικήν πολιτικήν της Ουάσινγκτον».

Ας δούμε και τι έγραψε την ίδια περίοδο ο Ελληνικός τύπος.

Άρθρο του «Δαμωνίδη» στην Καθημερινή (13-8-1954) αναδεικνύει την εξάρτηση της Ελλάδας από ξένες Μυστικές Υπηρεσίες που επιδιώκουν την αποδυνάμωση της χώρας.

Η εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» (27-2-1955) ζητά να δοθεί στη δημοσιότητα η έκθεση του εισαγγελέα Κωνσταντινίδη για τη δράση στην Ελλάδα των ξένων Μυστικών Υπηρεσιών.

Ο Ηλίας Τσιριμώκος είχε κατηγορήσει την ΕΔΑ (Ενιαία Δημιουργική Αριστερά) ως σύναξη  πρακτόρων και τυχοδιωκτών – εφημερίδα «Μάχη» 6-9-1951.

Στην 7η Ολομέλεια του ΚΚΕ (Πρακτικά 1950, σελ.20) η ομάδα Η. Τσιριμώκου χαρακτηρίζεται ως όργανο των Βρετανών.

Χωρίς υπερβολή κάποιος θα μπορούσε να γράψει ολόκληρη διατριβή για το γεγονός ότι φαίνεται κάθε φυλής πράκτορες να έχουν κατακλύσει την Ελλάδα την περίοδο 1950-1960. Βαθιές είναι οι ρίζες του κακού. Η πρακτορολογία έχει διαβρώσει όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτά γράφουν όλες οι πολιτικές εφημερίδες ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης την περίοδο 1949-1963. Όλες οι εφημερίδες καταγγέλλουν την πρακτοροκρατία στην Ελλάδα.

Η Δημοκρατική Εξόρμηση (Ιουλίου 1956) γράφει ότι «ο ανταγωνισμός των πρακτόρων είναι η κακοδαιμονία της Ελλάδος.

 

Μέσα σε αυτήν την χειμαρρώδη περίοδο με τη δράση των πρακτόρων εμφανίστηκε και η «υπόθεση Μέρτεν».

 

1 μερτεν καραμαν

Εικόνα 1: Μαξ Μέρτεν, Κωνσταντίνος Καραμανλής

Τη χρονική περίοδο μετά το 1949 δημιουργήθηκε ένα Ελληνικό κράτος θεμελιωμένο στις ξένες επιρροές. Δηλαδή, η Ελλάδα ουσιαστικά είχε πάψει να είναι μια αυτόνομη χώρα που μόνη της να μπορεί να ρυθμίζει τα του οίκου της.

Χαρακτηριστικά ο Παπάγος τόνιζε «Υπάρχουμε όχι γιατί εμείς το θέλουμε αλλά γιατί υπάρχουν οι Αμερικανοί» (Βήμα 27 Απριλίου 1952), ενώ ο Γ. Παπανδρέου έλεγε με νόημα ότι η Ελλάδα «αναπνέει με έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό πνεύμονα».

Η πρακτορολογία άνοιξε διάπλατα τις πύλες της χώρας για κάθε μορφή συναλλαγών και το γεγονός αυτό οδήγησε στην κατάλυση των θεσμών και στον εξαποικισμό της χώρας.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια κάποιος μπορεί να εξετάσει την υπόθεση Μέρτεν (1911-1976).

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν σε κυβερνητικές θέσεις, σχεδόν με κλειστά μάτια, συνεργάτες των ναζί. Θα λέγαμε ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν επέδειξαν την ανάλογη αυστηρότητα απέναντι στους συνεργάτες των Γερμανών Ναζί. Ένα μικρό παράδειγμα αντλούμε από τα δημοσιευμένα αρχεία της CIA (αρχεία που γίνονται γνωστά μετά την παρέλευση 50 ετών). Μετά το τέλος του πολέμου, ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία. Διαβάζουμε από το αρχείο της CIA (28-9-1960).

«Ο MERTEN, σαν πρώην αξιωματούχος κατοχής, ενέπεσε στη κατηγορία της «Αυτόματης Σύλληψης» και τέθηκε υπό κράτηση γιια πάνω από ένα χρόνο από τις Αμερικανικές στρατιωτικές Αρχές. Η Ελληνική Κυβέρνηση ειδοποιήθηκε για τη Σύλληψή του και ρωτήθηκε εάν επιθυμούσε την έκδοσή του στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει κατηγορίες εγκλημάτων πολέμου. Η Ελληνική Κυβέρνηση σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις δήλωσε ότι δεν υπάρχουν κατηγορίες εναντίον του και απέρριψε την προσφορά».

Δηλαδή, η Ελληνική Κυβέρνηση δε δέχτηκε την παράδοσή του.

Η υπόθεση Μέρτεν ουσιαστικά αφορά έναν εγκληματία γνωστό και ως «χασάπη της Θεσσαλονίκης» ο οποίος συλλαμβάνεται τυχαία λόγω του Αντιεισαγγελέα Τούση, δικάζεται και αντί να εκτίσει την ποινή του των 25 ετών φυλάκισης παραδίδεται ως αθώα περιστερά στη Γερμανία.

Αναλυτικά η πορεία της υπόθεση Μέρτεν εμφανίζεται στο ακόλουθο χρονολόγιο.

 

Χρονολόγιο της υπόθεσης Μέρτεν

Απρίλιος 1957: Ο Μέρτεν έρχεται στην Αθήνα ως μάρτυρας υπεράσπισης του διερμηνέα επί κατοχής Α. Μέιστερ.

Μάιος 1957: Συμπτωματικά συνελήφθη στην Αθήνα ο Μέρτεν, λόγω του πατριωτισμού του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ανδρέα Τούση, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου, ο οποίος σε 32 άρθρα όριζε τα εγκλήματα πολέμου.

Μάρτιος 1958: Εκδόθηκε παραπεμπτικό βούλευμα και ορίστηκε η δίκη του.

Νοέμβριος 1958: Επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και του Υπουργού Εξωτερικών Ε. Αβέρωφ στη Δυτική Γερμανία για να εξασφαλίσουν δάνειο 200 εκ. μάρκων για έργα υποδομών. Στα πλαίσια της οικονομικής συμφωνία, ο Καραμανλής υποσχέθηκε στον Καγκελάριο Αντενάουερ να αναστείλει όλες τις διώξεις και να παραδώσει τον Μέρτεν στην Γερμανία.

3 Αβερωφ καραμαν Αντεναουερ

Εικόνα 2: Ευ. Αβέρωφ, Κ. Καραμανλής, Αντενάουερ

Ιανουάριος 1959: η Κυβέρνηση Καραμανλή φέρνει προς συζήτηση στη Βουλή το νομοσχέδιο «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου». Μετά από αντιδράσεις Βουλευτών, εξαίρεσε την περίπτωση Μέρτεν.

11 Φεβρουαρίου 1959: Αρχίζει η δίκη του Μέρτεν και διαρκεί 20 μέρες. Ο Μέρτεν καταδικάζεται με ποινή 25 ετών.

 

ιωάννης-κοκορετσας-kosmonea3edit _jpg

Εικόνα 3: Ιωάννης Κοκορέτσας, ο Πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου που δίκασε και  καταδίκασε μετά το τέλος του πολέμου τους εγκληματίες πολέμου όπως ο Max Merten.

5 Νοεμβρίου 1959: Αποφυλακίζεται ο Μέρτεν μετά από τροποποίηση του νόμου που ψήφισε η Βουλή τον Ιανουάριο του 1959 («περί της τροποποίησης της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας»). Με το νόμο αυτό 4016, ΦΕΚ Α237 (3.11.1959) αναστέλλονται οι διώξεις κατά Γερμανών υπηκόων φερόμενων ως εγκληματιών πολέμου. Πάνω από 800 δικογραφίες εστάλησαν στη Γερμανία και δεν οδηγήθηκε κανένας στο Δικαστήριο. Η επίπτωση πάλι ήταν σε βάρος των Ελλήνων, αφού δεν κατεγράφησαν οι ζημιές των ιδιωτών!!

18 Μαρτίου 1960: Επί Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, υπογράφτηκε στη Βόννη η «Σύμβαση μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδος και της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας περί παροχών υπέρ Ελλήνων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως». Σύμφωνα με το Άρθρο 1 της Συμφωνίας, οι καταβολές προς όφελος των Ελλήνων πολιτών αφορούσαν εκείνους οι οποίοι διώχθηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές λόγω της φυλής ή της θρησκείας, ή των πεποιθήσεών τους, και των οποίων η ελευθερία ή η υγεία υπέστησαν βλάβη εξαιτίας αυτού του λόγου. Η Κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας ανέλαβε να καταβάλει στην Κυβέρνηση της Ελλάδος το ποσό των 115 εκατομ. Μάρκων υπέρ των πολιτών που ενέπιπταν στο πλαίσιο εφαρμογής του Άρθρου 1. Η Ελλάδα επικύρωσε τη συμφωνία με το ΝΔ4178/1961 (Αύγουστος) και η Ομοσπ. Γερμανία τον Σεπτέμβριο του 1961. Ερώτημα: Από τα 115 εκατομ. μάρκα, πόσα έφθασαν στα θύματα του ναζισμού; Τίποτε!!

Σεπτέμβριος 1960: Καταγγελίες Μέρτεν στην εφημερίδα Hamburger Echo (Ηχώ του Αμβούργου) και στο περιοδικό Der Spiegel. Στο 40ο τεύχος του Der Spiegel δημοσίευσε άρθρο με απόσπασμα από τη Hamburger Echo με τίτλο: «Εγκλήματα Πολέμου στην Ελλάδα: Ο Θείος Κωνσταντίνος»

DER SPIEGEL 40,1960 Ihr Onkel Konstantin

Εικόνα 4: Περιοδικό Der Spiegel

1975: Με υπουργική απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης της Κυβέρνησης Καραμανλή, ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ το αρχείο του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου!!!!!

Από το αρχείο της CIA σχετικό έγγραφο διαβάζουμε:

«Αυτό έγινε εφικτό με την προσκόμιση από τον Merten μιας φωτογραφίας, ως αποδεικτικό στοιχείο, η οποία απεικόνιζε τον Merten, την γραμματέα του Δοξούλα Λεοντίδου, τον αρραβωνιαστικό της Δημήτριο, και τον θείο της Κωνσταντίνο σε μια εκδρομή. Ο Merten διευκρίνισε πως αυτοί οι τρεις είχαν λάβει μια αποθήκη μέταξας η οποία περιείχε μετάξι αξίας 15 χιλιάδων λιρών Αγγλίας, αποθήκη η οποία αρχικά ανήκε σε Εβραίο έμπορο. Το Spiegel συνεχίζει αναφέροντας «Ο Max Merten δεν είχε κανέναν ενδοιασμό στο να υποδείξει την επωνυμία των τριών αποδεκτών της Εβραϊκής περιουσίας:

  • Θείος: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Βασιλικός Πρωθυπουργός της Ελλάδος, κάτοικος Αθηνών.
  • Αρραβωνιαστικός: Δημήτριος Μακρής, Βασιλικός Υπουργός Εσωτερικών, κάτοικος Αθηνών
  • Γραμματέας: Δοξούλα Μακρή, νυν σύζυγος του Δημητρίου Μακρή με τον οποίο διαμοιράζεται την οικία των Αθηνών.

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι παρείχαν, όπως αρκετοί ακόμη Έλληνες συμπολίτες τους, πληροφορίες στον Γερμανό Διοικητή της Διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Εφόσον ως Έλληνες δεν κάνουν ποτέ κάτι δίχως αντάλλαγμα, τους παρασχέθηκε περιουσία Εβραίων, καθιστώντας έτσι εφικτή την παραμονή της περιουσίας αυτής στην Ελλάδα».

Μακρής

Εικόνα 5: Δ. Μακρής, Κ. Καραμανλής, Μαξ Μέρτενς

Δάνειο από Γερμανία

Τον Νοέμβριο του 1958 ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Ε. Αβέρωφ, μετέβησαν στην Δυτική Γερμανία προκειμένου να εξασφαλίσουν δάνειο και να ζητήσουν την συνδρομή του Καγκελαρίου Αντενάουερ για την επίλυση του Κυπριακού. Διαβάζουμε από το αποχαρακτηρισμένο απόρρητο έγγραφο της CIA:

 

«Εν αγνοία του Merten, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, περαιτέρω διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις. Τον Νοέμβριο του 1958, ο Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής πήγε στην Γερμανία για την διαπραγμάτευση ενός δανείου ύψους 200 εκατομμυρίων Γερμανικών μάρκων. Η υπόθεση Merten, η οποία δικαστικά εκκρεμούσε ακόμη, συζητήθηκε διεξοδικά. Στις αρχές Δεκεμβρίου έγινε έναρξη των διαπραγματεύσεων για την επιστροφή του Merten στην Γερμανία, αλλά δεν ολοκληρώθηκαν έως την ημερομηνία της δίκης. Τον Οκτώβριο του 1959 εισήχθη νομοσχέδιο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο που στην πράξη έστελνε τον Merten πίσω στην Γερμανία. Πέρασε από τη Βουλή την 23η Οκτωβρίου, με την προϋπόθεση ότι ο Merten δεν θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα. Τον Νοέμβριο ο Merten επέστρεψε στην Γερμανία».

 

Δηλαδή, η χώρα, αντί να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για τις επανορθώσεις αλλά κυρίως για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, έδειξε ότι δεν είχε βούληση για πραγματική διεκδίκηση.

Να σταθούμε για λίγο στο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Η Συμφωνία της 14-3-1942 που αφορά στο κατοχικό δάνειο προς τις κατοχικές δυνάμεις Ιταλίας-Γερμανίας προέβλεπε ότι «Η οριστική ρύθμιση των καταβολών της Ελληνικής Κυβέρνησης δύναται να λάβει χώραν αργότερον». Επίσης ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει τον νομικό χαρακτήρα του Κατοχικού Δανείου (μέχρι το τέλος της κατοχής είχαν εξοφληθεί δύο δόσεις του δανείου από τον ίδιο τον Χίτλερ).

Τί αλήθεια εμπόδισε την Κυβέρνηση Καραμανλή που αντί να ζητήσει δάνειο 200 εκατομμυρίων μάρκων με επιτόκιο 6% (!!!), απαιτούσε τις πολεμικές επανορθώσεις, τη λεηλασία των αρχαιοτήτων και την επιστροφή του κατοχικού δανείου; Γιατί να μας βοηθήσει οικονομικά η Γερμανία που αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής της χώρας; Η πολιτική ενέργεια του Καραμανλή προβληματίζει κάθε Έλληνα. Την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να γνώριζε την εντυπωσιακή τετράγλωσση Έκθεση Δοξιάδη «Αι θυσίαι της Ελλάδος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», και όμως, δεν την αξιοποίησε.

 

 

Συνοπτικά στοιχεία της Έκθεσης Δοξιάδη

Θυσίες της Ελλάδος: Έκθεση Πολέμου των Θυσιών Ελλάδος 1940-44.

(Αθήναι, Υπουργείον Ανοικοδομήσεως, 1947)

  • 5000 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασών, δηλαδή το 25% του δασικού πλούτου της χώρας, καταστράφηκε από τους κατακτητές.
  • «Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου που χρησιμοποίησε ο Άξονας για να εξοντώσει τον ελληνικό λαό ελαττώνοντας τις εισαγωγές τροφίμων είναι και το τι έγινε με τις εισαγωγές ζώων κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Η εισαγωγή κτηνών για τη διατροφή του πληθυσμού και την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών πέφτει στο μηδέν σχεδόν. Κι ενώ η εισαγωγή ζωντανών ζώων που γινόταν πριν από τον πόλεμο σχεδόν εντελώς από τις χώρες που ανήκαν τώρα στον Άξονα έπεσε στο 0,05% του προπολεμικού επίπεδου, η εισαγωγή κρέατος νωπού ή συντηρημένου μηδενίσθηκε εντελώς» έγραφε ο Δοξιάδης.
  • Η ζημιά που υπέστη η χώρα μας το 1944 λόγω πληθωρισμού, εκτιμάται σε 27,45 εκατ. χρυσές λίρες ή 549 εκατ. δολ. σύμφωνα με τις νομισματικές αξίες του 1945. Γράφει στην Έκθεσή του ο Κ. Δοξιάδης: «Με τον πληθωρισμό είχαν την ευχέρεια να αποκτούν ό,τι τους ήταν αναγκαίο πληρώνοντας με νόμισμα χωρίς εσωτερική αξία που δεν τους κόστιζε τίποτε και υποχρέωναν τον ελληνικό λαό με τις άθλιες συνθήκες ζωής που δημιουργούσαν, αφού πουλήσει τα σπίτια του, τα κοσμήματά του, τα υπάρχοντά του και να στραφεί προς τον κατακτητή ζητώντας δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας».
  • Η εξορυκτική βιομηχανία (σίδερο, μαγγάνιο, νικέλιο, χρώμιο κ.ά.) καταστράφηκε, καθώς οι εξαγωγές μειώθηκαν το 1940 στο 29% των προπολεμικών μεγεθών, στο 6% το 1941 και στο 2% το 1942.
  • Το σιδηροδρομικό δίκτυο καταστράφηκε κατά 55%.
  • Οι συρμοί (τρένα) κλάπηκαν ή καταστράφηκαν σε ποσοστό 80%.
  • Τα βαρέα οχήματα ιδιωτικά και δημόσια κατά 90%.
  • Τα ιδιωτικά οχήματα κατά 70%.
  • Ο εμπορικός στόλος έχασε τα 70% του προπολεμικού τονάζ.
  • Λιμενικές υποδομές σχεδόν στο 100%.
  • Το ζωικό κεφάλαιο καταστράφηκε κατά 70%.
  • Το οδικό δίκτυο κατά 56%.
  • Οι οδικές γέφυρες κατά 73%.
  • Οι σιδηροδρομικές γέφυρες κατά 90%.
  • Το τηλεφωνικό και τηλεγραφικό δίκτυο κατά 90%
  • Τα γεωργικά μηχανήματα και υποδομές καταστράφηκαν κατά το 60%.
  • Τα δημόσια κτήρια και υποδομές κατά 50%.
  • Η βιομηχανία κατά 80%.
  • Οι οικοδομές (κατοικίες ή άλλα κτήρια) κατά 30%.
  • Κλοπές αρχαιολογικών θησαυρών.
  • Σύμφωνα με τον Κ. Δοξιάδη ο αριθμός των νεκρών έφθασε τους 370.700, εκ των οποίων οι 000 από την πείνα, ενώ με τους άστεγους των ορέων ο αριθμός ξεπερνούσε το μισό εκατομ. ανθρώπους.
  • Το Κατοχικό Δάνειο επιβάρυνε την Ελλάδα να πληρώνει κάθε μήνα και προκαταβολικά 1,5 τρισ. δρχ. στις δυνάμεις κατοχής, ποσό που ανήλθε το 1942 στα 8 τρισ. το μήνα. Το ύψος του δανείου κατ’ εκτίμηση της Τ.τ.Ε. ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκατ. δολ. το 1944 και κατά τον ίδιο τον Άλτενμπουργκ σε 400 εκατ. μετακατοχικά μάρκα.

 

Τέλος, ο Κ. Δοξιάδης κατέληξε στο συμπέρασμα:

«Ένα συμπέρασμα είναι βέβαια και ασφαλές και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβήτηση κανένας, γιατί αποδεικνύεται από όλα τα στοιχεία που διατίθενται. Πως η Ελλάς που υπέστη τις μεγαλύτερες ζημιές στον πόλεμο πήρες τις μικρότερες επανορθώσεις και επομένως η Ελλάς βγήκε δύο φορές κατεστραμμένη, μία από τους εχθρούς με την κολοσσιαία μείωση του εθνικού της πλούτου και μία από τους συμμάχους της, με την αδικία που έγινε στην επανόρθωση των ζημιών της».

 

Άραγε, ποια ήταν η πολιτική σκοπιμότητα της παραίτησης της χώρας από τη δίωξη εγκληματιών πολέμου;

Η «Yπόθεση Μέρτεν» δεν είχε καμία σχέση με τις Ελληνικές διεκδικήσεις;

Ή μήπως οι διοικούντες τότε στη χώρα  δεν είχαν μεγάλες ευθύνες για τη γενικότερη πολιτική τους στις οφειλές του Γερμανικού κράτους;

Μετά από αυτά είναι άξιο απορίας πως μια μερίδα νεοελλήνων θεωρεί «Εθνάρχη» τον Κ. Καραμανλή.

 

Τελικά, υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της Υπόθεσης Μέρτεν και των διεκδικήσεων;

Μέχρι σήμερα όλοι οι Έλληνες νιώθουν δυσπιστία για το χειρισμό των επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου. Ποτέ δεν βγήκε η Πολιτεία με μια λεπτομερή ανάλυση να πληροφορήσει τον Έλληνα πολίτη για το τι έχει γίνει εδώ και πάνω από 70 χρόνια και δεν έχει λυθεί το πρόβλημα των διεκδικήσεων.

Είναι λογικό από την άλλη μεριά να αναπτύσσονται συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις και ερμηνείες. Ωστόσο, οι συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις αν και δεν αποτελούν αντικειμενικές αποδείξεις, δημιουργούν αινιγματικές σκέψεις στους πολίτες. Το ερώτημα που τίθεται είναι: «Τί πραγματικά υπάρχει πίσω από αυτήν την ιστορία των διεκδικήσεων;»

Ποια σχέση έχει η Υπόθεση Μέρτεν με το ζήτημα των διεκδικήσεων από τη Γερμανία; Μήπως τα στοιχεία που είχε ο Μέρτεν για τον τότε Πρωθυπουργό Καραμανλή και των Υπουργών χρησιμοποιήθηκαν ώστε οι πολιτικοί της χώρας να μην αξιώνουν επανορθώσεις και δάνειο προς όφελος του πολιτικού τους μέλλοντος;

Η γνωστοποίηση εκ των υστέρων της υπόθεσης Μέρτεν έφερε στην επιφάνεια τι γινόταν στα παρασκήνια και πώς δρούσαν στην Κατοχή οι πολίτες που στη συνέχεια κατέλαβαν αξιώματα και εξουσίες. Τώρα, μετά την πάροδο τόσων ετών ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει του Έλληνες ότι στις συζητήσεις της Βόννης μεταξύ Καραμανλή και Αντενάουερ δε συζητήθηκε η αποσιώπηση τουλάχιστον του κατοχικού δανείου; Ποια είναι η λογική που αναγκάζει κάποιον να ζητιανεύει δάνειο από εκείνον που του οφείλει; Είναι πλέον πολύ πιθανό η υπόθεση Μέρτεν και το δάνειο των 200 εκατομμυρίων μάρκων της Γερμανίας προς την Ελλάδα να συνδέεται με τις επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο.

Το περίεργο είναι ότι όλοι οι πρωταγωνιστές  ανήκουν σε μια συγκεκριμένη παράταξη με συγκεκριμένο αρχηγό τον Καραμανλή. Αν ο Καραμανλής γνώριζε την ύπαρξη της έκθεσης Δοξιάδη και τις Ελληνικές απαιτήσεις στο Λονδίνο, γιατί όλα αυτά τα δεδομένα δεν χρησιμοποιήθηκαν; Γιατί, το 1975, πολτοποιήθηκε το αρχείο του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου;

Δυστυχώς, η ιστορική αλήθεια θα βρίσκεται στην «κρυμμένη όψη» των γεγονότων. Η πραγματική ιστορία τόσο για την υπόθεση Μέρτεν όσο και για τις διεκδικήσεις των επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου την ίδια χρονική περίοδο θα παραμένει μυστική ιστορία. Δύσκολα πλέον θα μπορεί κάποιος να ταυτοποιήσει τη μυστική ιστορία:

Μέρτεν + Επανορθώσεις + Κατοχικό Δάνειο

 

Σύμφωνα με τις χαμένες ψευδαισθήσεις του Μπαλζάκ «υπάρχουν δύο Ιστορίες: η επίσημη ιστορία, η ψεύτικη ιστορία που διδάσκεται, η Ιστορία ad usum Delphini (προς χρήση του διαδόχου) έπειτα, η μυστική Ιστορία, όπου βρίσκονται οι πραγματικές αιτίες των γεγονότων, μια επονείδιστη Ιστορία».

Συνεπώς εδώ εντοπίζεται μία γνωσιακή ασυμμετρία ως προς την υπόθεση Μέρτεν και τη συμφωνία μεταξύ Καραμανλή και Αντενάουερ.


 

Τα απόρρητα στοιχεία της CIA

CIA

Φυσικά, όσον αφορά αυτά τα απόρρητα ντοκουμέντα που έχουν δημοσιευτεί από τη CIA, μπορεί να υπάρξει αμφισβήτηση σχετικά με την αλήθεια του περιεχομένου τους. Οι υπαινιγμοί για τον τότε πρωθυπουργό Καραμανλή είναι σαφείς. Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

Οπωσδήποτε, όμως υπήρχε και η πολιτική διάσταση. Τον Οκτώβριο του 1955, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος, αρχηγός του «Ελληνικού Συναγερμού», λίγο πριν πεθάνει ορίζει ως διάδοχό του τον υπουργό των Εξωτερικών Στέφανο Στεφανόπουλο. Επίδοξος διάδοχος ήταν και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Την επομένη του θανάτου του Αλ. Παπάγου, ο βασιλεύς Παύλος δίνει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατά τη βιογραφία του αρχηγού της CIA Άλλεν Ντάλλες, ο τότε σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα, Άλμερ, έπεισε τον βασιλέα Παύλο να απορρίψει για την πρωθυπουργία τους Σ. Στεφανόπουλο και Π. Κανελλόπουλο, και αντί αυτών να επιλεγεί ο Κ. Καραμανλής.

Ο Α. Παπανδρέου στο βιβλίο του «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα», στη σελ. 151, χαρακτηρίζει τον Κ. Καραμανλή ως «αμερικανικό προϊόν» για τον οποίο οι Αμερικανοί της πρεσβείας ήταν υπερήφανοι. Στο βιβλίο του ο Ανδρέας Παπανδρέου αναφέρει ότι την επιλογή Καραμανλή υποστήριξε ο αρχηγός της αμερικανικής ΚΥΠ, Α. Ντάλλες, διότι πίστευε ότι θα εξυπηρετούντο τα αμερικανικά συμφέροντα.

Οι Αμερικανοί γνώριζαν όλα αυτά τα απόρρητα έγγραφα, στα οποία ο Μέρτεν αναφερόταν ότι ο Καραμανλής υπήρξε συνεργάτης των Ναζί.

Ποιος μπορεί να ωφελείται των απόρρητων εκθέσεων; Οι Αμερικανοί. Γιατί το επιλεγμένο υλικό των εκθέσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανά πάσα στιγμή ως μοχλός πίεσης κατά του Καραμανλή. Μπορούν να ασκήσουν διαρκή παρενόχληση στον Καραμανλή και να κερδίζουν ότι θέλουν.

Ούτε ο Στεφανόπουλος, ούτε ο Κανελλόπουλος ήταν «του χεριού» των Αμερικανών.

 

 

Συμπεράσματα

Είναι γεγονός ότι ο Μέρτεν δε καταδικάστηκε, ακριβώς γιατί η χώρα μας, αντί να ζητήσει από τη Γερμανία τις πολεμικές επανορθώσεις, καθώς και το κατοχικό δάνειο, ζητούσε μέσω οικονομικής συμφωνίας δάνειο από τη Γερμανία. Δυστυχώς τα δύο αυτά σοβαρά ζητήματα, και οι επανορθώσεις και κατοχικό δάνειο, μένουν ανοικτά ακόμη και σήμερα.

Η υπόθεση Μέρτεν έδειξε τις προτεραιότητες που βάζουν οι πολιτικοί. Φαίνεται ότι πρώτη προτεραιότητα των πολιτικών είναι η ατομική τους προστασία και το πολιτικό τους μέλλον και μόνο.

Οι κατηγορηθέντες τότε από τον Μέρτεν δεν προσέφυγαν στη Γερμανική Δικαιοσύνη, πιθανόν φοβούμενοι περισσότερες αποκαλύψεις από τον Μέρτεν – αφού ο Μέρτεν διέθετε φωτογραφικό υλικό. Μπορούμε όμως να ισχυριστούμε ότι ο Καραμανλής δεν υπηρέτησε τα εθνικά συμφέροντα απέναντι στους Γερμανούς.

Το 1959 η Κυβέρνηση Καραμανλή ανέστειλε τη λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου και έστειλε 800 φακέλους στη Γερμανία για να ασκήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης της Γερμανίας τις διώξεις κατά των εγκληματιών πολέμου.

Ποια ήταν η συνέχεια; Πόσους από τους εγκληματίες πολέμου που είχαν οι 800 φάκελοι εκδιώχθηκαν; ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ!!! Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, λόγω της δημοσίευσης των αρχείων της CIA, ίσως εμφανίζεται η πραγματική και αληθινή εξήγηση για το γεγονός αυτό.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε, το 2016, με εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης της Γερμανίας, μεταξύ των ετών 1949 και 1973, 100 μέλη του Ναζιστικού Κόμματος του Χίτλερ, κατείχαν υψηλές θέσεις στο υπουργείο Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, και προστάτεψαν τους παλαιούς συντρόφους τους.

Κάτω από αυτό το πρίσμα της πρακτοροκρατίας, οι συμπτώσεις δεν είναι τυχαίες, ενέχουν αξία ισχυρών ενδείξεων και αποκαλύπτουν κρυμμένες σχέσεις και διασυνδέσεις. Όπως φαίνεται όλοι οι πρωταγωνιστές, περνούσαν κάποια πόρτα ξένης πρεσβείας. Οι ενδείξεις μετατρέπονται σε αποδείξεις μέσα από τις εκθέσεις της CIA. Η υπόθεση Μέρτεν εξηγείται από το κλίμα της πρακτοροκρατίας, όπως και οι προθέσεις των πρωταγωνιστών. Δυστυχώς, η υπόθεση Μέρτεν δεν είναι αυτό που παρουσιάζεται ότι είναι. Το τι συσκέφτηκαν στα «παρασκήνια» φαίνεται ότι δεν θα το μάθουμε. Όμως, δεν θα μπορέσουμε να μάθουμε ξεκάθαρα τη σύνδεση της υπόθεσης Μέρτεν με τις επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο, που παραμένουν άλυτα εδώ και 70 χρόνια.

Κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις, δεν είναι περίεργο που οι αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο 64 χρόνια μετά τη διάσκεψη του Λονδίνου (27.2.1953) εξακολουθούν να παραμένουν ανοιχτά ζητήματα.

Οι Έλληνες πολίτες σήμερα αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες της σοβαρής οικονομικής κρίσης διεκδικούν τόσο τις πολεμικές επανορθώσεις, όσο και το κατοχικό δάνειο. Έχουν περάσει πάνω από 70 χρόνια και ακόμα φυσικά δεν έχουν λυθεί αυτά τα δύο ζητήματα. Προβάλλεται φυσικά το ερώτημα, το οποίο πρέπει να απαντήσουν οι πολιτικοί: Γιατί δεν λύθηκαν αυτά τα δύο ζητήματα; Μήπως «κυνηγάμε ανεμόμυλους»;

Ποιοι θα αποσαφηνίσουν, πώς ένας λαός που αγωνίστηκε στον Βο Παγκόσμιο Πόλεμο, και έχυσε «ποτάμι αίμα», πως ένας λαός του οποίου ο ηρωισμός προκάλεσε τον θαυμασμό όλου του κόσμου, στο τέλος βρέθηκε με την πλευρά των ηττημένων; Ας το πούμε καθαρά – όχι λόγω της σημερινής οικονομικής κρίσης – τι κερδίσαμε από τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και από το κατοχικό δάνειο; Το αίμα των Ελλήνων που χύθηκε, δεν ήταν για να τραφεί ένα σάπιο πολιτικό σύστημα.

Η Ελλάδα της μεταπολεμικής ξενοκρατίας, αφήνει ελεύθερους τους εγκληματίες πολέμου.

Όπως γράφει ο αείμνηστος Κυριάκος Σιμόπουλος «Στην Αλβανία υπάρχει περίλαμπρο ιταλικό νεκροταφείο για τους νεκρούς της φασιστικής εισβολής. Για τους Έλληνες που αναχαίτισαν τη στρατιά του Μουσολίνι και χάθηκαν όχι σε κατακτητικό πόλεμο, αλλά σε αγώνα για την ελευθερία, λησμονιά. Σκορπισμένα τα κόκκαλά τους σε κλεισούρες και αετοράχες. Ούτε στα θρυλικά αιματοβαμμένα διάσελα της Ηπείρου ένα ταπεινό μνημείο για τον πατριωτισμό και το σθένος των μαχητών του 1940-1941. Η υποτέλεια κατόρθωσε να ευτελίσει τα ιερά και τα όσια». Αυτό είναι το Ελληνικό όνειδος.

Έτσι, οι Έλληνες αγωνιστές της Κατοχής και οι νεκροί από την πείνα και τα βασανιστήρια των ναζιστικών θηριωδιών, που ξεπέρασαν τους 1.400.000, δεν θα βρουν ποτέ δικαίωση, όταν απελευθερώνονται οι εγκληματίες πολέμου και οι ηττημένοι λοιδορούν τους νικητές.

 


Επιλεγμένο υλικό από τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία της CIA για την υπόθεση Μέρτεν

 img001

(2)  Μετά την σύλληψη του Merten, η Αμαλία Βαζάκα, η οποία κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής εργαζόταν για λογαριασμό των Γερμανικών Υπηρεσιών στην Θεσσαλονίκη, εξετάστηκε ως μάρτυρας από τον Διονύσιο Θεοτικό, ειδικό ερευνητή των συνεργατών. Η Βαζάκα, σύζυγος πλέον του πρώην αξιωματικού στρατιωτικής δικαιοσύνης, Στασινόπουλου, δήλωσε ότι είχε συναντήσει τον Merten μέσω της Αικατερίνης Meizner, ή οποία ήταν Ελληνίδα και σύζυγος ενός εκ των υφισταμένων αξιωματικών του Merten. Η Βαζάκα, ακολούθως, σύστησε, στον χώρο της οικίας της, τον Merten στην Δοξούλα Λεοντίδου, νυν σύζυγο του Υπουργού Εσωτερικών, Δημητρίου Μακρή

 

img009

Β) Ο Merten διατηρεί ενεργές επαφές με τους Έλληνες δημοσιογράφους

και περισσότερο από όλους με τον Μαθιόπουλο, ανταποκριτή της εφημερίδος «Ελευθερία» στη Βόννη, και τον Νικολόπουλο, ανταποκριτή της εφημερίδος «Αθηναϊκή» στο Βερολίνο. Ο Merten συζητά με τον Μαθιόπουλο για όλα τα βήματα τα οποία πρόκειται να έχουν επίδραση επί των εσωτερικών υποθέσεων της Ελλάδος.

 

Δ) Δημιουργήθηκε επαφή ανάμεσα στον Merten και αντιπροσώπου της Βασιλικής Αυλής –με το ψευδώνυμο Μεταστάς- ο οποίος προσπάθησε να «εξαγοράσει» τον Merten. Έγινε μια συμβιβαστική προσφορά προς τον Merten από την Κυβέρνηση του κόμματος Καραμανλή, μέσω του Arthur Meissner εκ της Fuerth (Fürth). Επίσης, κάποιος Μηχανάκης εμφανίστηκε στην σκηνή.  Ακολούθησε η αναθεώρηση της ετυμηγορίας στην αθηναϊκή ένδικη διαδικασία. Πιθανώς αποζημίωση.

 

E2) Η επαφή με την Frau Marschall στο διαμέρισμα του Merten την 10η Νοεμβρίου. Η Frau Marschall προσκόμισε στον Merten έγγραφα, τα οποία, σύμφωνα με δηλώσεις του Merten, -αντίγραφα sd-εγγράφων- εμπεριέχουν αποδείξεις της συνεργασίας σε θέματα πληροφοριών ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Δημήτριο Μακρή. H Frau Marschall πιθανότατα είναι σε επαφή με τον Pοsser και/ή Heinemenn και πιθανώς έχει άμεση επαφή με την ανατολική ζώνη, ή άλλες ανατολικές τοποθεσίες

 

img010

Την 4η Οκτωβρίου μίλησε στον Dr. H. Stercken, επικεφαλής γραφείου στο Γραφείο Τύπου της FedRep για την Δυτική Ευρώπη. Ο S. είπε ότι γνώριζε προσωπικά τον Merten, και πως ο ίδιος είχε δει μία φωτογραφία που  απεικόνιζε τον Καραμανλή, τον Merten και την Ευδοξούλα, προσθέτοντας ότι ο Merten είχε αρκετές παρόμοιες φωτογραφίες. Ο ίδιος δήλωσε ακόμη ότι ο Merten είχε αρκετές επιστολές προς και από τον Καραμανλή, οι οποίες, κατά την άποψη του S. δεν ενοχοποιούν τον Καραμανλή, καθώς δεν υποδηλώνουν ότι ο Καραμανλής είχε κάποιο απευθείας υλικό όφελος από τους Γερμανούς.

 

img011

Την 6η Αυγούστου 1942 ο Merten διαδέχτηκε τον Marbach και συνέχισε ως πολιτικός διαχειριστής έως τις αρχές του 1944 όταν και απομακρύνθηκε από τη θέση του και εστάλη πίσω στην Γερμανία προκειμένου, να εκδικασθεί σε στρατιωτικό δικαστήριο με την κατηγόρια ότι έθεσε το ελληνικό συμφέρον υπεράνω εκείνου της Γερμανικής Κυβερνήσεως. Η δικαστική αυτή συνεδρίαση δεν πραγματοποιήθηκε χάριν της λήξεως του πολέμου. Ο Merten ως πρώην Αξιωματικός Κατοχής, συνελήφθη αυτομάτως και κρατήθηκε για περισσότερο από ένα έτος από τις Αμερικανικές Αρχές. Η Ελληνική Κυβέρνηση ενημερώθηκε δύο φορές για την σύλληψή του αλλά αρνήθηκε να ξεκινήσει την διαδικασία εκδόσεώς του υποστηρίζοντας πως ο Merten δεν είχε να λογοδοτήσει σε τίποτα σχετικά με την Ελλάδα.

 

O Merten επέστρεψε στην εξάσκηση των νομικών. Το 1956 πλησίασε τον Έλληνα Πρόξενο στο Βερολίνο, Υψηλάντη, ρωτώντας τον για τον αν θα μπορούσε με ασφάλεια να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό ενός πελάτη του. Ο Υψηλάντης έθεσε το ερώτημα στην Αθήνα τρεις φορές αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση.

 

img012

Συνεπώς θεώρησε ότι δεν υπήρχε κάποιο εμπόδιο και μετέφερε αυτήν την πληροφορία στον Merten. O Merten δε, επίσης έθεσε το ίδιο ερώτημα στην Γερμανική Πρεσβεία των Αθηνών χωρίς να εκλάβει κάποια απάντηση, και έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ελλάδα.

Ο Merten δεν γνώριζε ότι μετά την λήξη του πολέμου οι Κυβερνήσεις της Ελλάδος και της Γερμανίας είχαν έρθει σε συμφωνία , κατά την οποία υπεύθυνη για την έρευνα και την προσαγωγή Γερμανών με την κατηγορία για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα θα ήταν μόνο η Γερμανία. Ύστερα από καιρό, η Ελληνική Κυβέρνηση επιχείρησε να λάβει πρόσθετες πολεμικές αποζημιώσεις από την Γερμανία, απειλώντας πως αν δεν ικανοποιούντο οι απαιτήσεις της θα επανέφερε τις δίκες για τα εγκλήματα πολέμου. Η Γερμανία αρνήθηκε.

 

Εν αγνοία του Merten και κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, περαιτέρω διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις. Τον Νοέμβριο του 1958, ο Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής πήγε στην Γερμανία για την διαπραγμάτευση ενός δανείου ύψους 200 εκατομμυρίων Γερμανικών μάρκων. Η υπόθεση Merten, η οποία δικαστικά εκκρεμούσε ακόμη, συζητήθηκε διεξοδικά. Στις αρχές Δεκεμβρίου έγινε έναρξη των διαπραγματεύσεων για την επιστροφή του Merten στην Γερμανία, όμως, δεν ολοκληρώθηκαν έως την ημερομηνία της δίκης. Τον Οκτώβριο του 1959 εισήχθη νομοσχέδιο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο το οποίο πρακτικά έστελνε τον Merten πίσω στην Γερμανία. Πέρασε από τη Βουλή την 23η Οκτωβρίου, με την προϋπόθεση ότι ο Merten δεν θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα. Τον Νοέμβριο ο Merten εστάλη στην Γερμανία..

img013

Το 1958 ο συνεργάτης του Merten, Dr. Posser, πλησίασε το περιοδικό “Der Spiegel” («Ο Καθρέπτης») με την ιστορία των προσπαθειών του Merten για την απόκτηση αποδεικτικών στοιχείων για την επερχόμενη δίκη του, αλλά οι συντάκτες αρνήθηκαν λέγοντας πως η έκδοση σε μια τέτοια περίοδο, ενός τέτοιου άρθρου,  θα μπορούσε να προσβάλλει το αμερόληπτο της λήψης της δικαστικής απόφασης. Τίποτα άλλο δεν ακούστηκε έως ότου ο Μέρτεν κατέβαλε μήνυση εναντίον του Marbech στο δικαστήριο της Πολιτείας του Kiel, όπου εκείνον τον καιρό η “Hamburg Echo” (Ηχός του Αμβούργου), εφημερίδα του SPD, ξεκίνησε την περιγραφή της δίκης. Το Spiegel πρόσεξε την αναφορά της “Echo” αναφορικά με τις σχέσεις συνεργασίας του Merten, κατά την περίοδο του πολέμου, με τον νυν πρωθυπουργό Καραμανλή, και απεφάνθη πως αυτό θα μπορούσε να είναι μια πολύ εντυπωσιακή ιστορία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Εν συνεχεία ετοίμασαν πάνω σε αυτό ένα άρθρο και το προσκόμισαν στο Ελληνικό Προξενείο του Αμβούργου για σχολιασμό. Μετά από αναμονή δεκατριών ημερών για κάποια απόκριση από το Ελληνικό Προξενείο, αποφάσισαν να τυπώσουν το άρθρο.

Η πρώτη επίσημη αντίδραση στην Ελλάδα για το άρθρο του Der Spiegel ήταν ο πανικός. Ο Πρωθυπουργός το εξέλαβε ως έναρξη προπαγάνδας προκειμένου να καταλυθεί το κυβερνητικό κόμμα από την εξουσία. Ο Υφυπουργός Τύπου, Τριανταφυλλίδης, συγκάλεσε όλους τους ξένους ανταποκριτές καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να θέσει τέλος σε αυτήν την ιστορία.

 

img014

Ο Καραμανλής, σε μια προσπάθεια να αμβλύνει τον αντίκτυπο της ιστορίας, προέβη σε συνδιάσκεψη με τους εκδότες των μεγαλύτερων ελληνικών εφημερίδων προκειμένου να σχηματίσει ένα κοινό μέτωπο εναντίον των γερμανών συκοφαντών, χωρίς όμως επιτυχία. Κατόπιν τούτου, έστειλε έναν φίλια προσκείμενο δημοσιογράφο, τον  Βάσσο Βασιλείου, στην Γερμανία με αποστολή τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσοτέρων πληροφοριών και τη διαβίβασή τους στην Αθήνα, προκειμένου να δώσει στον κυβερνητικό τύπο τη δυνατότητα να υπερκεράσει την αντιπολίτευση. Έστειλε, επίσης, τον Στρατηγό Νατσίνα, Αρχηγό της Υπηρεσίας Πληροφοριών, να συζητήσει την υπόθεση με τον ομόλογό του στη Δυτική Γερμανία, ανευρίσκοντας, ει δυνατόν, αποδεικτικά στοιχεία τα οποία θα εμφάνιζαν πως:

  • ο Merten ήταν συνεργάτης των Κομμουνιστών,
  • συνεργάτης των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ή
  • συνεργάτης των Ισραηλινών

Ο Μακρής είναι ηγετικό στέλεχος του κόμματος του Καραμανλή, επικεφαλής της οργάνωσης της ΕΡΕ, και ο υπεύθυνος για την δημιουργία και συγγραφή των εκλογικών νόμων του  1958-59. Στάθηκε απολύτως αναποτελεσματικός ως Υπουργός, δίχως κυβερνητικό πρόγραμμα και με μονάχα κάποια ελάχιστα θετικά επιτεύγματα ελάσσονος σημασίας.

To 1944 ο Μακρής ήταν δικηγόρος υπεράσπισης στις δίκες των Βουλγαρομακεδονικών μελών της τρομοκρατικής Okhrana.

Υπάρχει ισχυρισμός βάσει του οποίου συνωμότησε με τον Εισαγγελέα του Εφετείου για την εξαφάνιση αποδεικτικών στοιχείων, την αλλοίωση των καταθέσεων, ή την απόσπαση εγγυήσεως για ήπια καταδικαστική απόφαση μικρής χρηματικής ποινής (ο Εισαγγελέας αργότερα αποκαθηλώθηκε για ανήθικη συμπεριφορά). Ο Μακρής ήταν επίσης δικηγόρος υπεράσπισης για διάφορους κομμουνιστές του EAM/EΛΑΣ στο Ειδικό Δικαστήριο για Προδοσία. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι επέτρεψε στον Σάββα Παπαεμμανουήλ, διευθυντή του Ιδρύματος Κοινωνικής Ασφάλισης, να αποδράσει από την Ελλάδα αφού πρώτα υπεξαίρεσε όλους τους πόρους του ιδρύματος. Τελικά, και αναφορικά με τον Merten, πιστεύεται ότι o Μακρής συνεργάσθηκε με τους Γερμανούς ως …
 

img015

…πληροφοριοδότης, λαμβάνοντας την αμοιβή του από τα κατασχεθέντα Εβραϊκών ιδιοκτησιών. Η ακρίβεια των παραπάνω κατηγοριών θα ήταν σε πολλές περιπτώσεις δύσκολο να αποδειχθεί.

Κοινωνικά, ο Μακρής είναι γνωστός ως μανιώδης χαρτοπαίχτης και «γυναικάς». Στην Θεσσαλονίκη ήταν μέλος της χαρτοπαικτικής λέσχης «Πετρακάκος», η οποία μετεφέρθη στην Αθήνα όταν ο ίδιος έγινε Υπουργός. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο ίδιος θα μπορούσε να ήταν συνέταιρος. Αναφέρθηκε πως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχασε 120.000 δραχμές (περίπου $4000) στην οικία του Πάνου Αθανασιάδη, εκδότη της Ναυτεμπορικής.

 

Ευδοξία Μακρή, του γένους Λεοντίδου
Γραμματέας του Merten και ερωμένη του.

Η Ευδοξία είναι η θυγατέρα ενός προπολεμικού φιλελεύθερου βουλευτή από την Θεσσαλονίκη. Ο Merten ισχυρίζεται πως κατά τη διάρκεια της κατοχής ήταν μία από τους πληροφοριοδότες του, η οποία Μακρή και ο Καραμανλής αμείφθηκαν με την μεταβίβαση σε αυτούς μιας κατασχεμένης αποθήκης ενός Εβραίου εμπόρου, η οποία περιείχε μετάξι αξίας $15.000. Φημολογείται πως ο Merten κατάφερε να αποκρύψει μια πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από «λάφυρα» στην περιοχή της Μεγαλο-Καραμπουρνού, και αυτά εικάζεται πως προσπαθούσε να συλλέξει όταν επέστρεψε το 1957 και συνελήφθη. Καμία απόδειξη.

Όπως θα μπορούσε να ήταν αναμενόμενο, κατά τη σύλληψη του Merten, το 1957, ο Μακρής παρενέβη στον Εισαγγελέα Θεσσαλονίκης, και αργότερα, αφού η δίκη του Merten  θα ενέπλεκε και την Ευδοξία, και στον Υπουργό Δικαιοσύνης, Παπακωνσταντίνου. Προσπάθησε επίσης να έχει την εκδίκαση της υπόθεσης και σε βιντεοσκοπημένη μορφή και ίσως φέρει μέρος της ευθύνης για την έκδοση του Merten στην Γερμανία.

Η Ευδοξία ήταν στην δυσχερέστερη θέση ανάμεσα στους Έλληνες που ενεπλέκοντο, καθώς κατέθεσε ότι μίλησε με τον Merten μόλις δύο φορές κατά την περίοδο της Κατοχής. Ο Μέρτεν δε, θα μπορούσε κάλλιστα να παρουσιάσει τεκμηριωμένα στοιχεία βάσει των οποίων θα φαινόταν ότι ήταν η γραμματέας του.

 

Γιώργος Θέμελης,
γεν. 1896, Θεσσαλονίκη

Σχολή Υποψήφιων Αξιωματικών 1918,
Ανώτατο Κολέγιο Πολέμου και άλλα στρατιωτικά κολέγια της Γαλλίας,
Μετετάχθη στην Αεροπορία το 1932 με το βαθμό του Ταγματάρχη,
Συνταξιοδοτήθηκε εθελοντικά το 1935 ακολουθώντας το πραξικόπημα του φιλελεύθερου κόμματος

Επιστροφή στην Αεροπορία, Διοίκηση Θεσσαλονίκης, ως Αντισυνταγματάρχης της Διοικήσεως Προσωπικού Αεράμυνας.
Νομάρχης Εδέσσης 1941-1943, παραιτείται μετά την εκτέλεση του κουνιάδου του, βαθμοφόρου μέλους του ΕΛΑΣ, από τους Γερμανούς.

Εργάσθηκε για την Αντίσταση στην Μακεδονία και την Μέση Ανατολή. Συνταξιοδοτήθηκε εθελοντικά μετά την απελευθέρωση ως Αρχιστράτηγος.

Εκλέχθη Βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα Εθνικής Ένωσης του Κανελλόπουλου από το οποίο και ανεξαρτητοποιήθηκε μετά την σύγκρουσή του με τον Κανελλόπουλο.

Το 1949 εκλέχθη ως φιλελεύθερος.

Σώμα Πολεμικής Αεροπορίας 1949050 ως Αρχιστράτηγος για να εκπληρώσει τις απαιτήσεις συνταξιοδότησης.

1956-58, Βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Καραμανλή «ΕΡΕ».

Διορίσθη Υπουργός Άμυνας το 1958.

 

img016

  1. Ένα τρισέλιδο άρθρο με τίτλο “Ihr onkel Konstantin” (Ο θείος της ο Κωνσταντίνος), μαζί με αρκετές φωτογραφίες οι οποίες περιλάμβαναν και αυτές του Πρωθυπουργού Καραμανλή και του Υπουργού Εσωτερικών Μακρή, εκδόθηκαν στο τεύχος της 28ης Σεπτεμβρίου του Der Spiegel.
  2. Το άρθρο ανέφερε τις πρώτες εξελίξεις της δίκης που εκδικάζεται στο δικαστήριο της Πολιτείας Kiel καθώς και τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή. Ο Dr. Max Merten, Δικηγόρος εκ Βερολίνου, και κατ ισχυρισμό εγκληματίας πολέμου, εμήνυσε τον Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου του Schleswig-Holstein, Dr. Karl Marbach, για ψευδορκία.
  3. Αμφότεροι οι Dr Marbach και Dr Merten υπηρέτησαν, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα, στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Και οι δύο διετέλεσαν πολιτικοί αξιωματούχοι με το Αρχηγείο Διοικήσεως του Γερμανικού Στρατού για τη διοίκηση της Θεσσαλονίκης, έκαστος στη θέση του Επικεφαλής Διοικήσεως. Ο Dr. Merten αντικατέστησε τον Dr Marbach όταν ο τελευταίος επέστρεψε στην Γερμανία προκειμένου να υπηρετήσει στο Ρωσικό Μέτωπο.
  4. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεπράχθησαν αρκετά εγκλήματα και φρικαλεότητες από τον Γερμανικό Στρατό, όπως η ολοκληρωτική καταστροφή χωριών, η εκτέλεση του πληθυσμού χωριών, και ενέργειες εναντίον της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας. Μία εκ των πλέον γνωστών αντιεβραϊκών πράξεων ήταν η επονομαζόμενη «Δράση για Καταχώριση των Εβραίων στην Πλατεία Ελευθερίας», η οποία έλαβε χώρα την 11η Ιουνίου του έτους 1942 και κατά την οποία περισσότεροι από 9000 Εβραίοι της Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν με σκοπό την εγγραφή τους στα μητρώα. Κατά την εξέλιξη της διαδικασίας βρέθηκαν θύματα ακραίων σωματικών κακοποιήσεων.

 

img017

Αυτό έγινε εφικτό με την προσκόμιση από τον Merten μιας φωτογραφίας, ως αποδεικτικό στοιχείο, η οποία απεικόνιζε τον Merten, την γραμματέα του Δοξούλα Λεοντίδου, τον αρραβωνιαστικό της Δημήτριο, και τον θείο της Κωνσταντίνο σε μια εξοχική εκδρομή. Ο Merten διευκρίνισε πως αυτοί οι τρεις είχαν λάβει μια αποθήκη μέταξας η οποία περιείχε μετάξι αξίας 15 χιλιάδων λιρών Αγγλίας, αποθήκη η οποία αρχικά ανήκε σε Εβραίο έμπορο. Το Spiegel συνεχίζει αναφέροντας «Ο Max Merten δεν είχε κανέναν ενδοιασμό στο να υποδείξει την επωνυμία των τριών αποδεκτών της Εβραϊκής περιουσίας:

  • Θείος: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Βασιλικός Πρωθυπουργός της Ελλάδος, κάτοικος Αθηνών.
  • Αρραβωνιαστικός: Δημήτριος Μακρής, Βασιλικός Υπουργός Εσωτερικών, κάτοικος Αθηνών
  • Γραμματέας: Δοξούλα Μακρή, νυν σύζυγος του Δημητρίου Μακρή με τον οποίο διαμοιράζεται την οικία των Αθηνών.

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι παρείχαν, όπως αρκετοί ακόμη Έλληνες συμπολίτες τους, πληροφορίες στον Γερμανό Διοικητή της Διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Εφόσον ως Έλληνες δεν κάνουν ποτέ κάτι δίχως αντάλλαγμα, τους παρασχέθηκε περιουσία Εβραίων, καθιστώντας έτσι εφικτή την παραμονή της περιουσίας αυτής στην Ελλάδα.

 

img018

  1. IV) Πέρα από όλες τις προαναφερθείσες παραπάνω παρασκηνιακές επίσημες ενέργειες, οι Messrs, Γκέρτσος και Κονιόρδος, οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα γνωστοί οικονομικοί συνεργάτες των Γερμανών κατά τη διάρκεια της Κατοχής και οι οποίοι κατέστησαν πλούσιοι λόγω της συνεργασίας τους αυτής, εστάλησαν λίγες εβδομάδες νωρίτερα, εκ μέρους των κατηγορούμενων Ελλήνων, στην Γερμανία. Ο καθένας εξ αυτών των τριών ήταν προσωπικός φίλος της συμμορίας του Καραμανλή και έχει μάλιστα αναφερθεί ότι ο πρώτος είχε αναλάβει την κατασκευή πολυτελούς βίλας για τον Καραμανλή στο Montreaux της Ελβετίας (βλ. την άλλη μου αναφορά). Ο Κονιόρδος, ένας εκ των αδερφών Κονιόρδου, είναι βιομήχανος του τομέα της ποτοποιίας, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, έκλεβε, μαζί με τους Γερμανούς, την εκάστοτε παραγωγή των Πελοποννησίων παραγωγών, μετατρέποντάς την σε κονιάκ, κλπ για τους Γερμανούς, προϊόντα τα οποία τελικά κατέληγαν εξ ολοκλήρου στην Γερμανία για τις ανάγκες του στρατού και του Γερμανικού πληθυσμού. Ο Κονιόρδος, μέσα από αυτή τη διαδικασία, απέκτησε τεράστια χρηματικά ποσά τα οποία σίγουρα θα μοιράστηκε με κάποιους εμπλεκόμενους κορυφαίους Γερμανούς αξιωματικούς.

 

img019

  1. V) Οι παραπάνω οικονομικοί συνεργάτες και μερικοί χρηματοδότες της συμμορίας Καραμανλή κατέληξαν σε εκτεταμένες συμφωνίες στην Γερμανία, κυρίως με τον Merten, και συζήτησαν τους όρους του συμβιβασμού τους οποίους είχε θέσει ο Merten.

Το πρώτο στάδιο της συμφωνίας είχε ολοκληρωθεί με την καταβολή από τον Κονιόρδο στον Merten του ποσού των 100.000 δολαρίων, του δόθηκαν επίσης επιπλέον διαβεβαιώσεις για επανεξέταση της ποινής του με την παρέμβαση και την ισχυρή υποστήριξη της Ελληνικής Κυβέρνησης. Έτσι εξασφαλίστηκε μια προσωρινή αδράνεια από τη μεριά του Merten. Ωστόσο, υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες το χρηματικό ποσό που απαιτούσε ο Merten και οι συνεργοί του, οι διευθυντές των Γερμανικών εκδοτικών οίκων, ήταν πολύ υψηλότερο και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν επετεύχθη ακόμη καμιά τελική συμφωνία, αφήνοντας υπαρκτή τη πιθανότητα, εν ευθέτω χρόνω, αυτή η υπόθεση να βγει πάλι στην επιφάνεια, έως ότου θα ικανοποιούντο όλες οι απαιτήσεις των Γερμανών, και επιπλέον, θα επανεκκινείτο και η διαδικασία επανεξέτασης της ποινής του Merten, κάτι το οποίο είχε ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο τον Merten. Στο μεταξύ, υπάρχουν ενδείξεις πως οι μεσάζοντες Γκέρτσος και Κονιόρδος έχουν δυσκολίες στην ανεύρεση και καταβολή του απαιτούμενου επιπλέον χρηματικού ποσού για την δωροδοκία, χρηματικό ποσό που φαίνεται να είναι αρκετά μεγάλο. Φυσικά οι ορατές και μη, δυνάμεις της αντιπολίτευσης εναντίον της Κυβερνήσεως εργάζονται πυρετωδώς για αναθέρμανση της υποθέσεως “Merten”, με το σημαντικότερο κομμάτι αυτού του έργου να απευθύνεται στο περιοδικό “Der Spiegel”, προκειμένου αυτό να αρχίσει πάλι να αρθογραφεί για τις Ελληνικές προσωπικότητες που ευρίσκοντο σε αμφισβήτηση.

 

img020

30 Ιανουαρίου 1961

 

a). Οι δεξιοί οπαδοί του Γρίβα στην Κύπρο, οι οποίοι ήτο εναντίον της Συμφωνίας της Ζυρίχης, αυξάνονται σε δύναμη.

 

b). Φαίνεται πω η υπόθεση “Merten” υποβοηθείται από τον Γρίβα και τους οπαδούς του, με κύριο σύνδεσμο τον Αντώνη Γεωργιάδη, πρώην υπαρχηγό της EOKA και για μια περίοδο Υπουργό της Μεταβατικής Κυβερνήσεως Μακάριου στην Κύπρο, ο οποίος ζει στη Γερμανία ως φοιτητής στην πόλη της Φρανκφούρτης και αυτή του Αμβούργου. Αποτελεί στενό σύνδεσμο με το περιοδικό “Spiegel” και την εφημερίδα “Hamburg Echoe”,

 

img021

…και τον κύκλο επαφών του Merten. Επίσης θεωρείται να αποτελεί τον κύριο σύνδεσμο ανάμεσα στον κύκλο του Merten και την πολιτική αντιπολίτευση στην Ελλάδα.

 

Γ)  Το Κέντρο Διοικήσεως του Γρίβα στην Κύπρο τρέφει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την υπόθεση “Merten”, επιδιώκοντας την αναζωπύρωσή της με όλες του τις δυνάμεις. Προσφάτως ο νυν Αρχηγός της Luftwaffe επεσκέφθη την Κύπρο, όπου και εμφανίζεται ως «έμπορος» να αναπτύσσει συζητήσεις για την υπόθεση “Merten”με τους Άντρες του Γρίβα.

 

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα….

7 Οκτωβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Φαίνεται ότι στη χώρα μας το Ελληνικό συστημικό κατεστημένο, διατρέχοντας την οκταετία των μνημονίων, ξεπέρασε την ανησυχία και τον φόβο που στην αρχή είχαν προκαλέσει κοινωνική, πολιτική, ηθική και οικονομική κρίση.

Η αρχική οργή του κόσμου πλέον δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει η οποιαδήποτε σκέψη περί κάθαρσης. Γι’ αυτό και πολύ γρήγορα σχετικά επανεμφανίσθηκαν οι πρωταγωνιστές της κρίσης στην πολιτική σκηνή.

Η δυστυχία του να είσαι νεοέλληνας είναι απερίγραπτη, όχι μόνο γιατί είσαι καταδικασμένος να ζεις σε ένα προτεκτοράτο, αλλά γιατί θα πρέπει να αγωνίζεσαι μια ολάκερη ζωή για ένα μεροκάματο.

Το περίεργο είναι ότι αυτός ο λαός ανέχεται τα πάντα: και την οικογενειοκρατία και τους αρχιτέκτονες της κρίσης και τα τσιράκια τους.

Αναμφίβολα το συστημικό οικογενειοκρατικό κατεστημένο είναι πλέον πολύ ισχυρό στην Ελλάδα. Παρατηρήστε τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμηθείτε ότι το κόμμα ΛΑΟΣ από ακροδεξιό αντιμνημονιακό έγινε εταίρος στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Το κατεστημένο σήμερα γνωρίζει καλά ότι δεν υπάρχει εξωσυστημικός σοβαρός κίνδυνος. Θυμηθείτε ακόμη τι έγινε με το δημοψήφισμα εκείνο που το ΟΧΙ βαφτίστηκε ΝΑΙ.

Ελπίζει μήπως κάποιος ότι τα μικρά κόμματα θα τρομάξουν το πολιτικό σύστημα με τις οικογένειές τους; Οι όποιοι νέοι σχηματισμοί θα κινηθούν μέσα στα πλαίσια του εκλογικού παιχνιδιού σύμφωνα με το οποίο ο πολίτης έχει την ψευδαίσθηση ότι επιλέγει κάποιον που θα λύσει το πρόβλημα της Ελλάδας, ενώ δυστυχώς ο σκοπός του είναι η βουλευτική αποζημίωση.

Συμπερασματικά, καλώς ή κακώς όλα αυτά τα χρόνια, από το 1974 μέχρι σήμερα, το συστημικό οικογενειοκρατικό κατεστημένο γνωρίζει να «παίζει μπάλα» από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά.

Οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν κατανοήσει ότι σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα της κρίσης,  πριν ακόμα γεννηθεί κάποιος έχει υποθηκευμένο το μέλλον του από κάποιους που μόνοι τους πήραν αυτήν την απόφαση. Εντύπωση προκαλεί η ανοχή που δείχνουν οι Έλληνες ακόμα και σήμερα μετά από τόσα δεινά.

Αυτό ακριβώς δείχνει η κάθε τόσο παρουσία ενός μέλους της οικογένειας Παπανδρέου. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η ανοχή των πολιτών για τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον ολετήρα της χώρας,   ο οποίος ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς προσκάλεσε προσωπικά τον ηγέτη του ψευδοκράτους της Κύπρου Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος εξέθεσε τις απόψεις του για το Κυπριακό ενώπιον των παραγόντων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Untitled-1

Untitled-2

Ποιος άραγε δεν θυμάται τον υπέρμαχο του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο; Ποιος δεν θυμάται ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν ένθερμος θιασώτης της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ; Ποιος δεν θυμάται ότι ο ίδιος τάχθηκε υπέρ της προσέγγισης της Ελλάδας με την Τουρκία, διορθώνοντας τα σχολικά βιβλία της ιστορίας ώστε να μην στενοχωρηθούν οι Τούρκοι; Ποιος δεν θυμάται επίσης ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν υπέρμαχος της πολυπολιτισμικότητας; Ποιος δεν θυμάται ακόμη ότι ο ίδιος ακολουθεί τη γραμμή της «Νέας Τάξης» – Λέσχης Μπίλντερμπεργκ προασπίζοντας μαχητικά την παράνομη –μη νόμιμη- μετανάστευση – λαθρομετανάστευση;

Στις 4 Νοεμβρίου του 2011 -λίγες ημέρες πριν ορκισθεί η Κυβέρνηση Παπαδήμου, η Κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου (βλ. ΦΕΚ 4 Νοεμβρίου 2011) εξέδωσε τη διυπουργική απόφαση:

«Μεταβιβάζονται και περιέχονται χωρίς αντάλλαγμα στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου» κατά κυριότητα οι ακόλουθες κινητές αξίες εταιρειών, μαζί με τα σχετικά δικαιώματα ψήφου, οι οποίες ανήκουν στην κυριότητα του δημοσίου και περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015 (Ν.3985/2011, ΦΕΚ Α’151)».

Ποιος λοιπόν είναι εκείνος που υποθήκευσε αρχικά το μέλλον της χώρας, βάζοντας πλατιά την υπογραφή του στα Μνημόνια;

Ο ίδιος δεν πραγματοποίησε τις μυστικές επαφές με τον τότε διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν, πριν ακόμη αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας;

Ποιος ανακοίνωσε στις 23 Απριλίου του 2010 από το ακριτικό Καστελόριζο την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ μέσω μνημονίου που στην πράξη σήμαινε ολοκλήρωση του καταστροφικού έργου; Μνημόνιο δημιουργίας προτεκτοράτου, όπως θα έλεγε και ο πατέρας του Ανδρέας Παπανδρέου.

Στις Κάννες, την Τετάρτη 2 Νοεμβρίου του 2011, σύμφωνα με περιγραφή των Financial Times o Πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο είχε ανατρέψει τον Γ. Παπανδρέου, και με άνεση χωρίς τη διεξαγωγή Εθνικών Εκλογών, είχε ανοίξει ο δρόμος διακυβέρνησης για τον τεχνοκράτη Παπαδήμο. Αν ο Γ. Παπανδρέου ήταν Ιάπωνας, εκείνη τη στιγμή του εξευτελισμού, σίγουρα θα έκανε χαρακίρι.

Ίσως ο  Γ.Παπανδρέου να μην διαθέτει ακόμη αυτογνωσία ώστε να αντιλαμβάνεται που οδήγησαν τη χώρα οι πράξεις του και σε ποιο σημείο κατάρρευσης έφερε τους Έλληνες, μερικοί από τους οποίους τον είχαν προτιμήσει ως Πρωθυπουργό. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει για τον Γ. Παπανδρέου το πεδίο δόξης που του παρέχουν οι θιασώτες του εθνομηδενισμού.

Άλλωστε, ο Γ. Παπανδρέου ποιόν άλλον θα υπερασπιστεί αν όχι «το μαγαζάκι του» τη Διεθνή Σοσιαλιστική;

Ο λαός δυστυχώς απουσιάζει από το πολιτικό παιχνίδι  όταν οι πολιτικοί μας θέλουν να οικονομήσουν χρήμα για τους δανειστές, και το αρπάζουν από τους συνταξιούχους, τους μισθωτούς, τους αγρότες. Η φωνή όλων αυτών είναι ανίσχυρη να τους σταματήσει.

Τελικά, ο λαός αυτός δυστυχώς ανέχεται το άθλιο συστημικό οικογενειοκρατικό πολιτικό σύστημα που δεν εξυπηρετεί τον ίδιο τον Ελληνικό λαό, αλλά μόνο τους δανειστές.

Τώρα πια τι περιμένουν οι Νεοέλληνες; Μήπως, όπως θα έλεγε ο Βάρναλης: «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα…»

Όμως τα θαύματα είναι αποτέλεσμα πίστης και οι Νεοέλληνες τον Θεό τον έχουν γραμμένο στο facebook τους.

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , , | Leave a comment

Ο Φόβος ως εργαλείο υπακοής στα Μνημόνια

24 Σεπτεμβρίου 2017

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Η διαρκής αναφορά στα Μνημόνια, στους δανειστές, στον Σόιμπλε, στην Γερμανία, στο ΔΝΤ, στην Ευρωπαϊκή  Ένωση έχει έναν αντικειμενικό σκοπό: να επιβάλει μια κουλτούρα φόβου ανάμεσα στους Έλληνες πολίτες. Ποιος ωφελείται από την κουλτούρα του φόβου;

featured image Φόβος

Είναι ένα ερώτημα πάρα πολύ απλό μα ισχυρό. Έχουν περάσει επτά χρόνια από την εφαρμογή των Μνημονίων. Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές και συνήθως αιωρείται κάποια αξιολόγηση, κάποιο ζήτημα με την τρόικα, τότε αρχίζει έντονα να πλανάται ο φόβος στους πολίτες. Θα πάρουμε τη σύνταξη αναρωτιέται ο συνταξιούχος. Θα πάρουμε τα 400 ευρώ την εβδομάδα, αναρωτιέται ο ιδιώτης.

Είναι πλέον κλασικό το βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ: «1984». Σ’ αυτό του το βιβλίο ο Όργουελ πιστεύει στη δύναμη της γλώσσας. Σκοπός του σύγχρονου ολοκληρωτισμού είναι η αλλαγή της σημασίας των λέξεων ώστε να επέλθει η σύγχυση. Σήμερα «ιδιώτες» ονομάζουμε τους αεριτζήδες, τους καταπατητές που τείνουν να μεταπηδήσουν στην κατάσταση των λαμογιών.

Ο φόβος ταράσσει τη λογική. Αυτό το γνωρίζουν οι πολιτικοί όλων των κομματικών παρατάξεων.

Το έργο τους το δημαγωγικό διευκολύνεται κάτω από τον φόβο και έτσι περνάνε εύκολα τα μηνύματά τους και υφαρπάζουν τις ψήφους των πολιτών. Πολλά και διάφορα συμβαίνουν κάτω από τον φόβο. Ποιος ωφελείται από τον φόβο και ποιος θέλει την κουλτούρα του φόβου; Ωφελούνται εκείνοι που έφεραν την κρίση στην Ελλάδα. Ωφελούνται εκείνοι που κατάφεραν να ξεφτιλίσουν διεθνώς τη χώρα, που πλήγωσαν την εθνική υπερηφάνεια. Ωφελούνται με άλλα λόγια οι υπεύθυνοι της κρίσης. Ωφελείται το κομματικό σύστημα που δημιούργησε τη φτώχεια, την ανεργία, τη διαφθορά, τα χρέη.

Έτσι, ο πολίτης όταν καλείται να ψηφίσει πηγαίνει στην κάλπη με παράλυση της λογικής με σύγχυση των λέξεών του κάτω από τον φόβο. Σωστά ο Brzezinski τονίζει ότι:

«…ο φόβος σκοτεινιάζει τη λογική, κάνει έντονα τα αισθήματα και ευκολότερο στους δημαγωγούς να κινητοποιούν το πλήθος υπέρ των ενεργειών που θέλουν οι ίδιοι να κάνουν».

Δηλαδή, στην ουσία ο φόβος είναι το αποτελεσματικό εργαλείο της χειραγώγησης του πλήθους. Έτσι, στη διάρκεια των Μνημονίων που ζούμε κατά καιρούς χρησιμοποιείται ο φόβος από την πολιτική ως  χειραγωγικό εργαλείο.

Οι Έλληνες πολίτες κατά τακτά διαστήματα πληροφορούνται για τις Συνεδριάσεις του Eurogroup, για την αξιολόγηση, για τις προαπαιτούμενες ενέργειες, για τις προβλέψεις του πρωτογενούς πλεονάσματος, για την ελάφρυνση του χρέους, για τις περικοπές των συντάξεων, για τα εκκρεμή εργασιακά θέματα (ΔΕΗ, ιδιωτικοποιήσεις, εργαλειοθήκες), για τις περικοπές σε αφορολόγητο, για την εκταμίευση των δόσεων από ΕΕ και ΔΝΤ, για το γεγονός ότι στην Αθήνα έρχονται οι δανειστές προκειμένου να συνεχίσουν τη συζήτηση για την β’ αξιολόγηση, για το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας συνολικού ύψους 86 δις ευρώ κλπ.

Αυτά όλα τα μεμονωμένα γεγονότα λειτουργούν στη διαδικασία της ανανέωσης του φόβου. Για παράδειγμα ξαφνικά ακούει ο Έλληνας πολίτης για τρίτο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Ενώ στην αρχή είχε ακούσει για χρέος και του δημιούργησε φόβο, συνήθισε το χρέος και μετά από ένα χρονικό διάστημα πληροφορείται για το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης και εκεί το αίσθημα του φόβου ξαναζωντανεύει.

Η δημιουργία και η συντήρηση του φόβου προκαλείται κατά δόσεις με διαδοχικά κύματα φόβων. Η γεννήτρια του φόβου είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα με στόχο τη  λογική, τις πεποιθήσεις τα αισθήματα των πολιτών. Αρκεί οι πολίτες να νιώσουν ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, τότε το εργαλείο του φόβου λειτουργεί αποτελεσματικά.

Η τρίτη αξιολόγηση των Μνημονίων θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο. Τι μας πληροφορούν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Ο Νίκος Ξυδάκης δήλωσε στο ραδιόφωνο «Στο Κόκκινο» ότι:

 

«Είμαστε στον όγδοο χρόνο της διαπραγμάτευσης και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα φανούν λογικοί οι δανειστές»

 

Και ο Υφυπουργός Πιτσιόρλας δηλώνει στη RealNews:

 

«Η τρίτη αξιολόγηση – όπως και οι προηγούμενες – θα αποτελέσει μια σύνθετη διαδικασία. Η ελληνική κυβέρνηση έχει τη βούληση και όλα τα επιχειρήματα να επιδιώξει τη γρήγορη ολοκλήρωσή της. Επειδή όμως δεν πρέπει να αποκλείσουμε το να βρεθούμε ξανά αντιμέτωποι με πιέσεις και υπερβολικές απαιτήσεις, πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν ώστε να αφαιρέσουμε έγκαιρα όλα τα πιθανά προσχήματα. Η πορεία της οικονομίας μας δίνει αυτή τη δυνατότητα.»

 

Έρχονται και οι δανειστές οι οποίοι απαιτούν να πουληθούν σε fund τα «κόκκινα δάνεια». Η εκπρόσωπος της κομισιόν Αννίτα Μπράιτχαρτ δήλωσε ότι:

 

«Οι ελληνικές τράπεζες είναι καλά κεφαλαιοποιημένες. Τώρα προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στη μείωση του όγκου των μη εξυπηρετούμενων δανείων, κάτι το οποίο περιγράφεται εκτενώς στο Μνημόνιο και τη συμφωνία του περασμένου Ιουνίου με τις ελληνικές Αρχές».

Παρατηρούμε ότι οι Έλληνες πολίτες ζουν κάτω από διαδοχικά κύματα απειλών που δημιουργούν τις καταστάσεις του φόβου. Κάτω από τις απειλές και τους φόβους εύκολα επιταχύνεται η υποταγή και ο συμβιβασμός. Έχουμε εθιστεί στην κατάσταση του φόβου και των Μνημονίων. Ο εθισμός είναι κάτι που δεν μπορείς να σταματήσεις.

Ο εθισμός καταλύεται με την αλλαγή.

Posted in Πολιτικά | Tagged , , , , | Leave a comment