Το Μακεδονικό Ζήτημα

2 Φεβρουαρίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
Συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

ΚΚΕ, η ρίζα της κακοδαιμονίας

Παράλληλα με το «Κυπριακό Πρόβλημα» του οποίου η λύση χρονίζει, τον Ελληνισμό απασχολεί και το «Μακεδονικό Πρόβλημα», που εδώ και ενάμισι αιώνα δεν έχει επιλυθεί. Το 1992 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε διατυπώσει την περίφημη φράση: «Σε 10 χρόνια δε θα θυμάται κανείς το θέμα της Μακεδονίας».

Το Μακεδονικό Ζήτημα

Σε πιο απλά λόγια ίσως αυτό σήμαινε ότι με το Μακεδονικό ή αλλιώς «Σκοπιανό» ζήτημα θα έχει επιλυθεί με όποιο όνομα και αν βαπτιζόταν το μόρφωμα των Σκοπίων. Δυστυχώς από το 1992 έχουν περάσει 26 χρόνια, δηλαδή ένα τέταρτο αιώνα, και όμως το πρόβλημα ακόμα δεν έχει βρει τη λύση του.

Πριν από 26 χρόνια τότε τα κόμματα του τότε πολιτικού συστήματος ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και «Συνασπισμός» (ο πρόγονος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ) ακολούθησαν μια ενιαία πατριωτική θέση ως προς τη χρήση του ονόματος για το κρατίδιο των Σκοπίων χωρίς τη χρήση του όρου Μακεδονία.

Από τότε στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, στα οποία είχε πρωτεύοντα ρόλο και η Εκκλησία της Ελλάδος, δεν συμμετείχε το πολιτικό σύστημα μαζί με το άλλο μέλος του πολιτικού συστήματος, το ΚΚΕ.

Κάθε πετυχημένος πολιτικός πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες θα είναι ωφέλιμες για τον τόπο ανάλογα με την κοινοβουλευτική του ικανότητα. Όσο καλύτερη είναι η πρόβλεψή του, τόσο σωστότερη θα είναι και η απόφασή του. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τότε δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς στην πρόβλεψή του ότι μετά από μια δεκαετία κανείς δεν θα θυμάται το θέμα της Μακεδονίας.

Το ζήτημα της συμπεριφοράς ενός κόμματος του πολιτικού συστήματος, όχι μόνο του σημερινού –της Μεταπολίτευσης- αλλά διαχρονικά, όπως αυτό του ΚΚΕ για το Μακεδονικό θα μας απασχολήσει στη συνέχεια. Διαχρονικά η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθούσε να διαρρήξει τους θεσμούς της με τις πατριωτικές λύσεις των προβλημάτων της χώρας. Η θέση του ΚΚΕ για το «Μακεδονικό» -όχι μόνο για την ονομασία αλλά και όσον αφορά στην κυριότητα των εδαφών της Μακεδονίας, δείχνει την έλλειψη της εθνικής ή πατριωτικής τοποθέτησής του.

Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι ιστορικά το ΚΚΕ με τις αποφάσεις του έδειχνε κάθε φορά ότι ήταν ένα κόμμα που συμπορευόταν με τα κομμουνιστικά κόμματα που βρίσκονταν κάτω από την ομπρέλα της Σοβιετικής Ένωσης. Δηλαδή, στην πράξη το ΚΚΕ ανέκαθεν δρούσε εκτός εθνικού πλαισίου.

Προκειμένου να αντιληφθεί κάποιος την ιδιαίτερη σημασία που έχει η γενική συμπεριφορά του ΚΚΕ απέναντι στο Μακεδονικό ζήτημα, θα αναφερθούν λίγα λόγια για την ιστορία.

Το εθνικό χωροταξικό πρόβλημα για την περιοχή της Μακεδονίας, μεταξύ των χωρών Ελλάδας, Βουλγαρίας, Σερβίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ φαινομενικά είχε λυθεί με το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, όμως κατά καιρούς, όπως και σήμερα επανερχόταν στο προσκήνιο λόγω του ζητήματος της ονομασίας ενός κατασκευασμένου κρατιδίου, αυτού των Σκοπίων.

Από τα στοιχεία που θα παραθέσουμε εδώ, θα φανεί η ηθική και πολιτική συμμετοχή του ΚΚΕ στη δημιουργία του μορφώματος της Γιουγκοσλαβικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ακριβώς τα στοιχεία αυτά μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε πώς διαμορφώθηκε η «ιδέα» για τον διαμελισμό της Μακεδονίας, η «ιδέα» για την ονομασία.

Η παρουσίαση των στοιχείων προσφέρει μια παραστατική εικόνα της κατάστασης που επικρατούσε στην περιοχή της Μακεδονίας καθώς και τον ρόλο που έπαιξε το ΚΚΕ.

Πιο συγκεκριμένα, το 1924 στη Μόσχα, στην 7η Συνδιάσκεψη της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (Β.Κ.Ο.) και στη διάρκεια του 5ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπου συμμετείχε και το ΚΚΕ με τους Έλληνες αντιπροσώπους του, Μάξιμο και Πουλιόπουλο, εκείνοι αποδέχθηκαν την «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη».

Στο Συνέδριο της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) υιοθετείται η Βουλγαρική θέση, αλλά και οι βλέψεις της Ρωσικής πολιτικής. Από τα επίσημα πρακτικά του Συνεδρίου διαβάζουμε ότι:

«ο αγών των λαών της Μακεδονίας και της Θράκης, κατανεμηθεισών μεταξύ Νοτιοσλαυΐας, Βουλγαρίας, Ελλάδος και Τουρκίας, υπέρ της εθνικής των απελευθερώσεως και ανεξαρτησίας, εμφανίζεται ως εις εκ ουσιωδεστέρων παραγόντων διά την επανάστασιν εις τα Βαλκάνια. Το Μακεδονικόν και το Θρακικόν πρόβλημα είναι ο ενιαίος και θεμελιώδης επαναστατικοεθνικός κόμβος, η λύσις του οποίου ημπορεί να επιτρέψη την ανάπτυξιν της προλεταριακής επαναστάσεως των Βαλκανίων. Απόρριψις του συνθήματος της αυτονομήσεως της Θράκης και της Μακεδονίας, θα απετέλει αναγνώρισιν της υπάρξεως ιμπεριαλιστικής σφαίρας επιρροής εις τα Βαλκάνια και ματαίωσιν της ηθικής και κοινωνικής κατοχυρώσεως των Μακεδονικών και Θρακικών προλεταριακών μαζών. Η Κομμουνιστική Διεθνής ρίπτει το σύνθημα “ενιαία και ανεξάρτητος Μακεδονία, ενιαία και ανεξάρτητος Θράκη”»…

Τον Δεκέμβριο του 1924 ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει μέρος από το μανιφέστο του ΚΚΕ:

«Η ντόπια κεφαλαιοκρατία για να πετύχη στα σχέδιά της… Καταπιέζει τις εθνικές μειονότητες στην Μακεδονία και στην Θράκη. Σπείρει ανάμεσά τους μαζί με την Βουλγαρική και την Σερβική μπουρζουαζία το εθνικό μίσος και τον αλληλοσπαραγμό. Με τις εθνικές προπαγάνδες και με τις μηχανορραφίες αγωνίζονται για την καταπάτηση όλης της Μακεδονίας. Η Βουλγαρία του αιμοσταγούς Τσαγκώφ ζητεί να κατέβει στην Καβάλα και η Σερβία του αντιδραστικού Πάβιτς ζητεί να καταλάβει την Θεσσαλονίκη… Να γιατί αγωνιζόμαστε για την ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας και Θράκης και για ενιαία και ανεξάρτητη κρατική τους ύπαρξη. Ζήτω το Ελληνικό προλεταριάτο! Ζήτω η ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη!»

Οι θέσεις αυτές του ΚΚΕ καταγγέλθηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τόσο στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη, τον Ιούλιο του 1928, όσο και κατά την εισήγησή του επί του νομοθετήματος περί «Ιδιώνυμου Αδικήματος».

Τότε, στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη ο Ελ. Βενιζέλος μεταξύ άλλων ανέφερε τι θα ακολουθούσε αν κέρδιζε τις εκλογές:

«Το δικαίωμα στην απεργία – είπε ανάμεσα σε άλλα- προς επιδίωξιν των επαγγελματικών συμφερόντων των εργατών καθώς και το αντιστοιχούν δικαίωμα των εργοδοτών, όπως σταματούν τη βιομηχανικήν των επιχείρησιν δεν εννοούμεν ουδ’ επ’ ελάχιστον να περιορίσωμεν. Πιστεύομεν όμως ότι επιβάλλεται προς το συμφέρον των εργατών, εξ ίσου και των εργοδοτών, καθώς και της όλης κοινωνίας, όπως ρυθμισθή διά νόμου η άσκησις του δικαιώματος τούτου κι ελπίζω βασίμως ότι θα επιτύχω τη συναίνεσιν και των εργατών και των εργοδοτών, όπως καθιερωθή διά νόμου η υποχρέωσις και διά τα δύο μέρη, πριν προβαίνουν εις την άσκησιν του δικαιώματός των να ειδοποιούν το υπουργείον Εθνικής Οικονομίας όπως τούτο εντός ευλόγου προθεσμίας προβαίνει επί παρουσία αντιπροσώπων των εργατών και των εργοδοτών περί του βασίμου ή μη των λόγων, οίτινες προκαλούν την απειλούμενην απεργίαν ή το λοκ – άουτ και δημοσιεύη δι’ εκθέσεως το όρισμα της ερεύνης. Μόνον μετά τη δημοσίευσιν της εκθέσεως ταύτης, η κήρυξις της απεργίας ή του λοκ – άουτ θα είναι νόμιμος… Οι οπαδοί της Γ’ Διεθνούς θα κραυγάσουν βέβαια κατά της προτάσεως ταύτης… Αλλά επειδή εμνημόνευσα τη Γ’ Διεθνή να εκθέσω ποία είνε η στάσις του κομμουνισμού. Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας ανατροπής του αστικού καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είνε η πατρίς, η οικογένεια, η ιδιοκτησία, θα εύρη αντιμέτωπον την πυγμήν του κράτους… Είμεθα αποφασισμένοι να εξοπλίσωμεν το κράτος και τας αρχάς του διά της αναγκαίας νομοθεσίας, όπως καταστή δυνατή η αποτελεσματική κοινωνική άμυνα κατά των απροκάλυπτων ανατρεπτικών ενεργειών των εχθρών του κοινωνικού καθεστώτος».

(Υπογράμμιση δική μας: Πηγή: Ελευθερίου Βενιζέλου: «Τα Κείμενα», επιμέλεια Στ. Στεφάνου, Αθήναι 1981, τόμος Γ’, σελ. 467- 468 και ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 21/7/1928)

Το Ιδιώνυμο ψηφίστηκε επί της αρχής στις 30/5/1929 και προέβλεπε πως:

«Όστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ – άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις».

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: Η συμμετοχή του ΚΚΕ στην 7η συνδιάσκεψη της Β.Κ.Ο. (Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας) σημαίνει απαραίτητα και την αποδοχή από το ΚΚΕ των αποφάσεών της;

Ο «Ριζοσπάστης» της 6ης και 7ης Φεβρουαρίου 1925 με τίτλο «πάνω στο εθνικό» αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Το μοίρασμα της Μακεδονίας μεταξύ Γιουγκοσλαβίας, Ελλάδος και Βουλγαρίας ενισχύει ακόμη περισσότερο τον πόθον των Μακεδόνων να συνενώσουν τα τρία τμήματα της διαμελισμένης πατρίδος των και να αποτελέσουν μίαν Μακεδονία ενιαία και ανεξάρτητη. Ο ίδιος πόθος για μια ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη συνενώνει τον Θρακικό λαό που έχει κατατεμαχισθεί σε τρία απ’ την Ελλάδα, Τουρκία και Βουλγαρία… Το συνέδριο παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διατύπωσε η 6η και 8η Βαλκανική κομμουνιστική Συνδιάσκεψη, δηλαδή «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία» και «Ενιαία και Ανεξάρτητη Θράκη» είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά…

Τα συνθήματα της αυτονομίας διαφόρων τμημάτων της Μακεδονίας και της Θράκης εντός των ορίων ενός από τα αστικά κράτη που τεχνητά δημιούργησε η Συνθήκη των Σεβρών και οι άλλες ιμπεριαλιστικές συνθήκες πρέπει να παραμερισθούν…

Άμεσα καθήκοντα του Κ.Κ.Ε. επάνω στο εθνικό ζήτημα είναι ο αμείλικτος αγώνας εναντίον της καταπιεστικής πολιτικής της Ελληνικής μπουρζουαζίας στην Μακεδονία και την Θράκη, αμείλικτος αγώνας εναντίον κάθε μορφής σωβινισμού και εθνικισμού της κυβερνώσης Ελληνικής μπουρζουαζίας και εναντίον των προσπαθειών της να μπολιάσει τον εθνικισμόν αυτόν στις καθυστερημένες μάζες. Ρίχνοντας ως βασικό πολιτικό σύνθημα το δικαίωμα των λαών της Μακεδονίας και Θράκης διά την αυτοδιάθεσίν των μέχρι και τον αποχωρισμόν των από την Ελλάδα μαζί με τα υπόδουλα στην άλλην Βαλκανική μπουρζουαζία τμήματα της χώρας των και την δημιουργίαν ενιαίου και ανεξάρτητου κράτους, το Κ.Κ.Ε. υποστηρίζει όλες τις εθνικές πολιτικές απαιτήσεις των καταπιεζομένων αυτών λαών».

Τα συμπεράσματα από αυτό το κείμενο είναι απλά και καθαρά αντεθνικά:

  • Το ΚΚΕ αποδέχθηκε τότε την πρόταση των αδελφών κομμουνιστικών κομμάτων για ανεξαρτησία της Μακεδονίας και της Θράκης
  • Με αυτήν την κίνηση το ΚΚΕ στην πράξη κατάργησε με μια μονοκονδυλιά την χιλιετηρίδων κληρονομιά των Ελλήνων στο χώρο αυτό
  • Το ΚΚΕ «έγραψε στα παλιά του υποδήματα» τους αγώνες των Ελλήνων
  • Την ίδια χρονική περίοδο είχε ήδη εγκατασταθεί στην Μακεδονία ένα εκατομμύριο Έλληνες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι ζούσαν το δράμα τους. Και όμως το ΚΚΕ επιθυμούσε την ίδρυση «ανεξάρτητης Θράκης»
  • Ο κύριος σκοπός της «ανεξαρτησίας της Μακεδονίας και της Θράκης» τον οποίο εξυπηρετούσε με αφοσίωση το ΚΚΕ, ήταν η εξασφάλιση της δυνατότητας εξόδου της Ρωσίας προς το Αιγαίο και την Αδριατική
  • Έμμεσα αλλά με σαφήνεια, από το σχετικό κείμενο, προκύπτει επίσης ότι επιδίωξη της Ρωσίας ήταν η Ελληνική Μακεδονία να ανεξαρτητοποιηθεί από την Ελλάδα. Το κείμενο δείχνει σαφώς την πρόθεση του ΚΚΕ να εξυπηρετήσει ξένα συμφέροντα.

Συμπληρώνεται περίπου ένας αιώνας από τότε που το ΚΚΕ, ως πολιτικό ελληνικό κόμμα πήρε αυτή τη θέση και όμως ποτέ δε ζήτησε συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για αυτές τις μη πατριωτικές του θέσεις.

Στο περιοδικό του ΚΚΕ Κομμουνιστική Επιθεώρησις (τεύχος Ιούνιος – Ιούλιος 1925) δημοσιεύτηκε η απόφαση της Ευρείας Επιτροπής του ΚΚΕ:

«Το κόμμα μας οφείλει να υπερασπιστεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά το δικαίωμα του Μακεδονικού λαού να καθορίσει αυτός ο ίδιος την τύχη του και τα συμφέροντά του απέναντι της Σερβικής, Βουλγαρικής και Ελληνικής πλουτοκρατίας. Το ζήτημα της ανεξαρτησίας της Θράκης (Ανατολική και Δυτική) πρέπει να τεθεί κατά ένα σαφέστερο τρόπο…»

Τον Απρίλιο του 1935 κατά τη διάρκεια της 3ης Ολομέλειας του ΚΚΕ, γίνεται μια αλλαγή της πρότασης «Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» με τον όρο «Ισοτιμία στις εθνικές μειονότητες».

Απορεί κάποιος σε ποιες εθνικές μειονότητες αναφερόταν το  ΚΚΕ, όταν οι Σλαβόφωνοι (Σλάβοι, που εκτός της Ελληνικής γλώσσας γνώριζαν και ένα σλαβικό ιδίωμα) σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα της Κοινωνίας των Εθνών αποτελούσαν μόλις το 5,1% του πληθυσμού της Μακεδονίας.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1940, στον πιο κάτω Πίνακα 1 φαίνεται η γλώσσα που μιλούσαν οι κάτοικοι της Ελλάδος και της Μακεδονίας.

 

Πίνακας 1: Η γλώσσα των κατοίκων της Ελλάδος (1940)

Η γλώσσα των κατοίκων της Ελλάδος (1940)

 Σημειώσεις:

(1) Από αυτούς 94.500 Μουσουλμάνοι

(2) Σλαβική και Πομακική.

(3) από αυτούς 18.086 Πομάκοι της Δυτικής Θράκης.

(4) από αυτούς 52.706 Ισραηλίτες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμεινε μόνον το ένα πέμπτο από αυτούς.

(5) οι περισσότεροι Αρμένιοι

(6) Λευκορώσοι πρόσφυγες του 1920.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όπως δείχνουν τα στοιχεία του Πίνακα 1, παρατηρούμε ότι μόνο στην Μακεδονία αυτοί οι οποίοι μιλούσαν την Σλαβική γλώσσα (αφαιρουμένων των Πομάκων) ήταν το 4,8% (!!!)

Επομένως, αυτή η νέα πολιτική της «ισοτιμίας στις εθνικές μειονότητες» ήταν καθαρά καιροσκοπική, αφού στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1935, η απόφασή του ανέφερε συγκεκριμένα:

«Το Μακεδονικόν θα λυθή με την νίκην της σοβιετικής εξουσίας στα Βαλκάνια» (Κομμουνιστική Επιθεώρησις, τεύχος 17ον 1-12ου-1935)

 

Το 1949 προέκυψε νέα αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ. Το κόμμα εγκατέλειψε τα περί «ισοτιμίας στις εθνικές μειονότητες» και επανήλθε στα περί ανεξαρτησίας της Μακεδονίας.

Στο βιβλίο «Η Ελλάδα στο δρόμο προς τη νίκη. Μπροστά στην αποφασιστική καμπή» περιγράφονται οι εργασίες της 5ης Ολομέλειας του ΚΚΕ. Εκεί αναφέρονται τα ακόλουθα:

 «Στη Βόρεια Ελλάδα, ο Σλαβομακεδονικός λαός τά ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας, που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος.»

Το  1957, στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλάζει ξανά για μια ακόμη φορά «τη φορεσιά της ανεξαρτησίας» και επαναφορά «την ισοτιμία των Σλαβομακεδόνων που κατοικούν στην Ελλάδα». Το 1961, το ΚΚΕ εξακολουθεί να αναφέρεται στους Σλαβομακεδόνες, στο 8ο Συνέδριό του.

Στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφεται στο Κρεμλίνο το Σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και Χιτλερικής Γερμανίας μεταξύ του Γερμανού Υπουργού Εξωτερικών Ρίμπεντροπ και του Ρώσου συναδέλφου του, Μολότοφ.

Στην Ελλάδα, το ΚΚΕ, ακολούθησε το Σύμφωνο φιλίας μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και Χιτλερικής Γερμανίας, οπότε ο «Ριζοσπάστης» της 13ης Οκτωβρίου του 1939 να σημειώσει χαρακτηριστικά:

«Ο ελληνικός λαός, στηριζόμενος σε μια μονολιθική ενότητα, στη φιλία και την εδαφική συνεργασία όλων των λαών της Βαλκανικής, την φιλία και την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, είναι σε θέση να αμυνθεί και να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την ησυχία του εναντία στους μεγιστάνες του Αγγλο-Γαλλικού ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού».

Φαίνεται ότι από εκεί που ο Χιτλερισμός και ο Ναζισμός για το ΚΚΕ ήταν εχθροί του προλεταριάτου, μετά το σύμφωνο  Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, το ΚΚΕ έκανε ανάλογη στροφή που ασφαλώς οφειλόταν στην αφοσίωσή του στη Σοβιετική Ρωσία.

Όλα τα βαλκανικά κράτη, πλην της Ελλάδας, είχαν σχεδόν  εκδηλώσει την πρόθεση της συνεργασίας με την Χιτλερική Γερμανία. Αρκούν για απόδειξη δύο παραδείγματα:

Το πρώτο αφορά στην κυβέρνηση Ζβέτκοβιτς – Μάρκοβιτς (Γιουγκοσλαβία ή Νοτιοσλαυία), όταν το Νοέμβριο του 1940 στις διαπραγματεύσεις με την Χιτλερική Γερμανία εκείνοι πρότειναν την προσχώρησή τους με τον όρο ότι η Γερμανία από τη μεριά της θα υποσχόταν την προσάρτηση της Θεσσαλονίκης και της ενδοχώρας της στα εδάφη τους.

Την 25η Μαρτίου του 1941 υπεγράφη η προσχώρηση της Νοτιοσλαυίας στον Άξονα με αντάλλαγμα μυστικό πρωτόκολλο υπογεγραμμένο από τον Χίτλερ για την παραχώρηση της Θεσσαλονίκης.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά στις σχέσεις Βουλγαρίας και Χιτλερικής Γερμανίας. Το Γερμανικό σχέδιο επιχειρήσεων προέβλεπε την εξόρμηση των Γερμανικών στρατευμάτων από τη Βουλγαρία, η οποία για να προσχωρήσει στο Γερμανικό «άρμα» ζητούσε την προσάρτηση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Την 1η Μαρτίου 1941 προσχώρησε η Βουλγαρία στη Ναζιστική Γερμανία.

Όμως, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια σχετικά με το τι προηγήθηκε μεταξύ Βουλγαρίας και Χιτλερικής Γερμανίας προκειμένου οι δύο αυτές χώρες να φτάσουν στη μεταξύ τους συμφωνία της 1ης Μαρτίου 1941.

Στη δίκη της Νυρεμβέργης είχε κατατεθεί το προσωπικό ημερολόγιο του πρωθυπουργού της Βουλγαρίας Φίλωφ, όπου αποδεικνύεται ότι την πρώτη Ιανουαρίου του 1941 είχε κληθεί στο Σάλτσμπουργκ από τον Χίτλερ. Εκεί, σε αντάλλαγμα της συνεργασίας της Βουλγαρίας με την Χιτλερική Γερμανία, του είχε προσφερθεί από τον Χίτλερ η Ελληνική Θράκη και η «Μακεδονία του Αιγαίου». Ο Φίλωφ αναφέρει κατά λέξη (1-3ου– 1941) στο ημερολόγιό του:

«Ο Ρίμπεντροπ και ο Τσιάνο μου ενεχείρισαν το έγγραφο δυνάμει του οποίου θα λάβουμε κατά τη στιγμή της ολικής ρύθμισης των βαλκανικών συνόρων, την έξοδο προς το Αιγαίο από του Έβρου μέχρι του Στρυμώνος. Το γεγονός αυτό έπρεπε να μείνει αυστηρά μυστικό και δεν θα ανακοινώνετο παρά μόνο με την συγκατάθεση των δύο κυβερνήσεων, Γερμανίας και Ιταλίας.»

 

Η Χιτλερική Γερμανία είχε συμφωνήσει με τους δύο Σλαβικούς λαούς – της Γιουγκοσλαβίας και της Βουλγαρίας – την παραχώρηση σε αυτούς της Μακεδονίας και της Θράκης. Ασφαλώς, και η Ρωσία δεν ήταν δυσαρεστημένη με αυτή την εξέλιξη, αφού επικροτούσε την επέκταση των Σλαβικών λαών σε βάρος της Ελλάδας.

Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ο σκοπός για τις χώρες αυτές παραμένει πάντα ο ίδιος, η έξοδος στο Αιγαίο. Οι συμφωνίες, τα κόμματα, οι ιδεολογίες αλλάζουν, αλλά ο κρυφός στόχος παραμένει ο ίδιος: η κατάληψη της Μακεδονίας.

Ναζισμός και κομμουνισμός, λόγω της συμφωνίας ΡίμπεντροπΜολότοφ συνεργάστηκαν για την καταστροφή της Μακεδονίας και της Θράκης με τελικό στόχο την προσάρτησή τους στη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία με οποιονδήποτε τρόπο.

Όλα τα πιο πάνω ιστορικά στοιχεία οδηγούν με ακρίβεια την ομολογία ενός επιδιωκόμενου εγκλήματος.

Ποιο είναι το συμπέρασμα;

  • Η Σοβιετική Ρωσία (το Ξανθό Γένος!!) γνώριζε καλά τα επιθετικά σχέδια της Χιτλερικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας, λόγω της συμφωνίας Ρίμπεντροπ – Μολότωφ. Το Ξανθό Γένος δεν έκανε κάποια ενέργεια για να προστατεύσει την Ελλάδα.
  • Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της Ρωσίας επικεντρωνόταν στο γεγονός ότι οι δύο χώρες, Νοτιοσλαυία και Βουλγαρία, θα αποσπούσαν ολόκληρη την Μακεδονία. Η Ρωσία διατηρώντας τότε την επιρροή της στη Βουλγαρία άνοιγε εύκολα δρόμο προς το Αιγαίο.
  • Η Χιτλερική Γερμανία ανέθεσε στη Βουλγαρία (Ιούνιος 1941) την εξόντωση του Ελληνικού πληθυσμού της Ανατολικής Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης με στόχο την αλλοίωση της δημογραφικής κατάστασης που επικρατούσε τότε εκεί.

Όσον αφορά στις θηριωδίες και στα εγκλήματα των Βουλγάρων εκείνη την εποχή, αυτά περιγράφονται στο σημαντικό έργο της «Μαύρης Βίβλου» που από κοινού εξέδωσαν τα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, το 1945:

Μαύρη Βίβλος 1

 

Παραθέτουμε τα πιο κάτω από την αξιόλογη «Μαύρη Βίβλο»:

 

Μαύρη Βίβλος 2

Μαύρη Βίβλος 3

Μαύρη Βίβλος 4

Μαύρη Βίβλος 5

Μαύρη Βίβλος 6

 

Και ενώ το 1941 είχαν γίνει οι ωμότητες των Βουλγάρων που περιγράφονται στην «Μαύρη Βίβλο» των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 1943 το ΚΚΕ υπογράφει συμφωνητικό  στο χωριό Πετρίτσι με το Κομμουνιστικό κόμμα Βουλγαρίας (ΚΚΒ). Από πλευράς ΚΚΕ το υπογράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης και εκ μέρους του ΚΚΒ ο Δουσάν Δασκάλωφ. Το Σύμφωνο αναφέρει τα εξής:

  1. Τελικός σκοπός και των δύο κομμάτων καθορίζεται η εγκαθίδρυση στη Βαλκανική Ένωση Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει τν Ελλάδα, την Βουλγαρία, την Μακεδονία και την Σερβία.
  2. Τα ΚΚ Ελλάδος και Βουλγαρίας είναι ελεύθερα να κανονίσουν την τακτική της δράσης τους για να φτάσουν στον τελικό σκοπό όπως αυτά νομίζουν καλλίτερα.
  3. Για την ασφάλεια των συνόρων από Β και τα δύο κόμματα θα εργαστούν ώστε τα σύνορα της Βουλγαρίας και της Σερβίας να πιάνουν από το Δούναβη με τέλος το Φιούμε στην Αδριατική.
  4. Στη Βουλγαρία θα δοθεί διέξοδος εδαφική στο Αιγαίο.
  5. Η Ιστανμπούλ και τα στενά των Δαρδανελίων θα γίνουν ανεξάρτητη και αυτόνομη Δημοκρατία υπό των Έλεγχο της Ε.Σ.Σ.Δ Ρωσίας.
  6. Η Μακεδονία, η ελληνική, Βουλγαρική και Σερβική, δηλαδή η χώρα που συμπεριλαμβάνεται μέσα στον ποταμό Νέστο και το όρος Ροδόπη, τα όρη Ρύλα Οσνικωφ Σαρ (Σκάρδος) από Βορρά, τις Αλβανικές Άλπεις και την Πίνδο από δυσμάς το όρος Όλυμπος και το Αιγαίο από Νότο με τη νήσο Θάσο θα αποτελέσουν ανεξάρτητη αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία μέσα στην Ένωση Σ.Σ.Δ. της Βαλκανικής.

Επίσημη θα είναι η ελληνική και η Βουλγαρική.

Το Σύμφωνο αυτό διατυπώθηκε Ελληνικά και Βουλγαρικά.

Πετρίτσι 12 Ιούλη 1943

Αξίζει κάποιος με προσοχή να μελετήσει το Άρθρο 6 του Συμφώνου του Πετριτσίου, όπου οριοθετείται η Ανεξάρτητη, Αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία!!!

 

 

Εθνική Ταυτότητα

Τελικά είναι γνωστό ότι η Γιουγκοσλαβία διασπάστηκε σε μικρότερα μορφώματα-οντότητες πριν μερικά χρόνια. Παρέμειναν οι οντότητες αυτές ενωμένες, λόγω του δικτατορικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας ανέδειξε τότε και το πρόβλημα της πολιτιστικής τους ταυτότητας. Ένα κρατίδιο, όπως είναι π.χ. τα Σκόπια, δεν γνώριζε για τους πολίτες του ποιοι ουσιαστικά είναι, τί αντιπροσωπεύουν, ποια είναι η ταυτότητά τους του «ανήκειν», ποιες είναι οι ρίζες τους και οι παραδόσεις τους. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα ερωτήματα, ασφαλώς και αναζητούσαν να κατασκευάσουν και ένα όνομα που θα δίνει ταυτότητα στο κατασκευασμένο αυτό μόρφωμα-κράτος.

Δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε την αξία της «ταυτότητας» παρόλο που τα τελευταία 30 χρόνια καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα εθνομηδενισμός, όπου μεταξύ άλλων υποβάθμισε τον ρόλο της «ταυτότητας». Η ταυτότητα κάθε πολίτη μιας χώρας προσδιορίζεται σε συνάρτηση με τον πολιτισμό, την ιστορία, τη θρησκεία. Άραγε, πού είναι το πολιτιστικό και ιστορικό «εγώ» των Σκοπίων;

Τα τελευταία χρόνια το κράτος των Σκοπίων προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποκτήσει μια εθνική ταυτότητα φιλοδοξώντας να γίνει ένα έθνος-κράτος.

 

Τί είναι όμως το έθνος;

Σύμφωνα με τον A.D. Smith, «το έθνος καλείται επίσης να παράσχει έναν κοινωνικό δεσμό που θα συνδέσει άτομα και τάξεις, προσφέροντάς τους ένα ρεπερτόριο από κοινές αξίες, σύμβολα και παραδόσεις. Η χρήση συμβόλων (σημαιών, νομισμάτων, εθνικών ύμνων, στολών, μνημείων και τελετών) υπενθυμίζει στα μέλη την κοινή κληρονομιά και την πολιτισμική τους συγγένεια, ενώ η αίσθηση της κοινής ταυτότητας και του «ανήκειν» τα χαλυβδώνει και ανυψώνει το ηθικό τους»

Τί κάνουν λοιπόν τα Σκόπια;

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι πιο παλιά τα Σκόπια αποτελούσαν στοιχείο της ομοσπονδίας περιφερειών, κυρίως Νοτιοσλάβων, που συνδέονταν με τη Σλαβική γλώσσα και τη γεωγραφική τους εγγύτητα. Οι πολίτες των Σκοπίων, Σλάβοι κυρίως, δεν είχαν ιστορική μνήμη, εθνική ταυτότητα και πολιτισμική ιστορία, αφού το κράτος τους ήταν στην ουσία κατασκευασμένο. Έτσι, το κατασκευασμένο μόρφωμα επεδίωξε να αποκτήσει «εθνική ταυτότητα» ώστε να απαιτήσει δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ιστορικό παρελθόν. Είναι γεγονός πως μια χώρα που διαθέτει μια αρχαία εθνοτική ιστορία αυξάνει σημαντικά τις διαστάσεις της αξίας του έθνους. Η Ελλάδα, μια χώρα με λαμπρή ιστορία και ένδοξο παρελθόν προσφέρεται για καπηλεία λόγω εγγύτητας.

Η ονομασία των Σκοπίων ασφαλώς και δεν είναι ανεξάρτητη από όλα όσα αναφέραμε παραπάνω.  Αυτόματα, η λέξη «Μακεδονία» οδηγεί σε συνειρμική σύνδεση με την ένδοξη ιστορία της παρά με την γεωγραφική της τοποθέτηση. Μόνο με τη συγκεκριμένη λέξη το μόρφωμα θα αποκτήσει ταυτότητα ως κράτος – έθνο, υιοθετώντας ξένη ιστορία.

Αυτήν την ξένη ιστορία, όμως, την γνωρίζουν όλοι οι λαοί της γης. Ποιος δεν αισθάνεται δέος για την ιδιοφυία του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι όποια ονομασία και να δοθεί στο κράτος των Σκοπίων οι Σκοπιανοί θα πάψουν να ενδιαφέρονται για την οικειοποίηση της Ελληνικής ιστορίας;

Ο Πρωθυπουργός τον Σκοπίων, Ζάεφ, (όχι εθνικιστής) στις 23-12-2017 δήλωσε:

«Εγώ από μέρους της κυβέρνησης παραιτούμαι από το να θεωρώ την «Μακεδονία» τον μοναδικό κληρονόμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έφτασε στην Περσία, στην Ινδία… Η ιστορία ανήκει επίσης στην Ελλάδα, μέρος της στην Βουλγαρία και σε πολλές άλλες χώρες…»

 

Με απλά λόγια, ο Πρωθυπουργός τον Σκοπίων, και με περίσσιο θράσος αναγνωρίζει (!!!) ότι μέρος της Ιστορίας της Μακεδονίας ανήκει και στην Ελλάδα!!!!!

 

Συμπερασματικά, παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» σημαίνει τελικά ενδυνάμωση του Μορφώματος των Σκοπίων. Παράλληλα ενισχύεται η κρατική  οντότητα του κράτους των Σκοπίων από την πολιτική επιτυχία του καθεστώτος του σε βάρος της Ελλάδας.

Το όνομα Μακεδονία συνοδεύεται από ένδοξο παρελθόν. Η συνέχεια θα είναι απλή για τους Σκοπιανούς: παραχάραξη της ιστορίας και αλυτρωτισμός.

Ένα σενάριο που δεν μπορεί κάποιος να το αποκλείσει μετά από ορισμένα χρόνια, έχει ως εξής: Αν η Ελλάδα δεν δώσει την ανάλογη σοβαρότητα σήμερα στην ονομασία των Σκοπίων και υπάρχει στην ονομασία των Σκοπίων η λέξη «Μακεδονία», τότε, ενδέχεται αργότερα κάποια Σκοπιανή κυβέρνηση να καλλιεργήσει την ιδέα ότι υπάρχουν και άλλα γεωγραφικά τμήματα της Μακεδονίας που είναι «κατακτημένα» από Έλληνες και πως θα πρέπει να απελευθερωθούν για να «ενοποιηθεί» η Μακεδονία με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Φυσικά αυτό είναι ένα πιθανό σενάριο. Όμως, πόσο φανταστικό μπορεί να είναι;

Ο Τίτο υπήρξε νονός της περιοχής των Σκοπίων δίνοντας το όνομα «Μακεδονία». Άραγε, αντέδρασε τότε για αυτήν την ενέργεια του Τίτο η Ελλάδα;

Την απάντηση δίνει ο Υπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας, Παπακωνσταντίνου, το 1992: «Δεν αντιδράσαμε διότι, καθ υπόδειξη των συμμάχων μας, έπρεπε να υποστηρίξουμε τον Τίτο, ο οποίος προσπαθούσε να απαγκιστρωθεί από τη Μόσχα».

Δηλαδή, υποστηρίξαμε τους συμμάχους σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και σήμερα αυτοί οι ίδιοι οι σύμμαχοι, σε αναγνώριση της προσφοράς μας, μας ξεπουλάνε.

Μετά την παρεμβολή αυτή ας επιστρέψουμε στα ζητήματα της εθνικής ταυτότητας

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, όμως, οι Σκοπιανοί επιμένουν για τη δημιουργία της εθνικής ταυτότητάς τους και την εκπλήρωση των φιλοδοξιών τους. Παρά τις υποκριτικές συμπεριφορές για άρνηση του πατριωτισμού, η εθνική ταυτότητα είναι εκείνη που δίνει νόημα στη διάσταση της συλλογικής ταύτισης.

Συνεπώς, κάθε «ευγενική» παραχώρηση της Ελλάδας κάτω από την πίεση τάχα να βρεθεί ένας «έντιμος» συμβιβασμός για μια σύνθετη ονομασία, αυξάνει πάρα πολύ σημαντικά τη διαρκή ανάπτυξη του αλυτρωτισμού των Σκοπιανών και την ιδιοποίηση με την ανάλογη παραχάραξη της ιστορίας της Μακεδονίας. Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Τί γίνεται σήμερα στα Σκόπια;

Μήπως θα αλλάξουν στα βιβλία τους, στο Σύνταγμά τους, στις ομιλίες τους, στις εκδηλώσεις τους, το να λέγονται Μακεδονία; Ή μήπως στα 25 χρόνια από την δεκαετία του 90 σταμάτησαν να σφετερίζονται την ιστορία της Μακεδονίας;

Η Ελλάδα συνεπώς με τον «έντιμο συμβιβασμό» δεν φαίνεται ότι κερδίζει κάτι, απλά αναλαμβάνει το ρίσκο μιας ύπουλης διεκδίκησης της Ελληνικής Επικρατείας από τους Σκοπιανούς αργότερα, οι οποίοι με πρόσχημα το όνομα «Μακεδονία» θα διεκδικήσουν στη συνέχεια και τη Θεσσαλονίκη.

Αξίζει εδώ να επισημάνουμε την παρατήρηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή:

«Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα υπερβάλλει, διότι τα μικρά Σκόπια δεν αποτελούν απειλή για την Ελλάδα, είναι αντιφατικό και επικίνδυνο, για να μην πούμε παράλογο. Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή, αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή. Τα κράτη δεν ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο»

Προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι Ελληνικές Κυβερνήσεις και τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Μεταπολίτευσης έχουν βάλει τόσο πολύ νερό στο εθνικό κρασί που τώρα πια είναι περισσότερο το νερό από το εθνικό κρασί, πότε στο Κυπριακό (Σχέδιο Ανάν), πότε στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, πότε στο Σκοπιανό. Αυτό συμβαίνει άραγε μόνο τελευταία; Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες;

Ο Κωστής Παλαμάς, εθνικός βάρδος, με τους στίχους του αποδεικνύεται ρεαλιστικότερος από τους πολιτικούς…

Στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου»:

«νά κι ο Τούρκος, νά κι ο Φράγκος, νά κι ο Σλάβος.

Στη χυτή σου τη φωτιά, ω! τι μοίρα!

καιρούς κι αιώνες έκαιες τον οχτρό σου˙»

 

Και από τη «Φλογέρα του Βασιλιά»:

«Χαρά σ’ εσάς, Ελλαδικοί, δόξα σ’ εσάς, Πολίτες, 

δράκοι και δρακοντόπουλα, ρωμαίϊκη λεβεντιά,

σας έφαε, Βούλγαροι, Άβαροι και Ρούσοι και Αραβίτες,

η Ελληνική φωτιά!»

«Μην ξεχνάς τον Βούλγαρο, μην μπιστευτής τον Σλάβο»

Μήπως δεν είναι προφητικός ο Παλαμάς;

Ποιους δείχνει ως «εχθρούς» του Έθνους;

«Να κι ο Τούρκος, να κι ο Φράγκος, να κι ο Σλάβος».

Δυστυχώς οι κινήσεις των Ελλήνων πολιτικών βοηθούν να επαληθευθεί.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Οζάλ, όταν το 1991 δήλωνε: «αφήστε τους Έλληνες να φωνάζουν, είναι κουτσαβάκια», δηλαδή ψευτόμαγκες. Όταν σε όλο σου το λεξιλόγιο δεν υπάρχει η απειλή πολέμου, το «αντίπαλο δέος», τότε έχεις παραιτηθεί προκαταβολικά από την προστασία των Εθνικών σου δικαίων.

 

 

Εχθρός της παρακμής τα Συλλαλητήρια

Η Ελληνική κοινωνία, κουβαλώντας τα βάρη και τα μνημόνια, είναι μια κοινωνία ήδη εξασθενημένη, εθνικά ταπεινωμένη, φοβισμένη και φτωχοποιημένη. Μια κοινωνία που έχει εθιστεί σε κάθε είδος ταπείνωσης από τους σκληρούς όρους των μνημονίων και τα capital controls. Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να μεγιστοποιεί τον πουρκουαδισμό . Έχει το ανάστημα αυτό το παρακμιακό πολιτικό σύστημα να αντιδράσει στις αληθινές αιτίες της επιμονής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τα γεωπολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα;

Είναι ξεκάθαρο ότι οι «σύμμαχοί» μας γνωρίζουν πολύ καλά την τραγική κατάσταση της Ελληνικής κοινωνίας. Οι Έλληνες είναι σε αιχμαλωσία λόγω των μνημονίων. Είναι λοιπόν η κατάλληλη ευκαιρία τώρα να ταπεινωθεί ακόμη περισσότερο η Ελλάδα, προκειμένου αυτοί να ολοκληρώσουν τους παλιούς σχεδιασμούς τους.

Πιστεύουν οι περισσότεροι ότι λόγω του εθισμού των μνημονίων οι Έλληνες δεν θα αντιληφθούν τη σημασία της παραχώρησης του ονόματος «Μακεδονία». Οι διοικούντες τις δύο χώρες δεν επιθυμούν τα συλλαλητήρια. Αξιοπρόσεκτη είναι και η στάση της Ελληνικής Εκκλησίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην τοποθέτησή του ανέφερε ότι η Εκκλησία αντιτίθεται στη χρήση της λέξης Μακεδονία, ή παραγώγου της. Ταυτόχρονα όμως επισήμανε ότι «η εκκλησία πορεύεται με αγάπη. Ούτε με συλλαλητήρια, ούτε με πολέμους».

Σημειώνουμε ότι αυτές οι δηλώσεις των Ιεραρχών Μητροπολιτών απηχούν τις προσωπικές τους απόψεις, όπως επισημαίνουν κύκλοι της Εκκλησίας, αφού δεν εκδόθηκε σχετική απόφαση από την Ιερά Σύνοδο, οι αποφάσεις της οποίας αποτελούν αναγκαία συνθήκη για να είναι όλοι οι Μητροπολίτες υποχρεωμένοι να πειθαρχήσουν. Για αυτό και εξέδωσαν ψήφισμα οι Μητροπολίτες Καστοριάς, Φλωρίνης, Κοζάνης, Σιατίστης και Γρεβενών. Στο ψήφισμά τους τονίζουν εμφαντικά:

«Η ιστορία της Μακεδονίας είναι πολύ βαριά για να την διεκδικεί ο καθένας…

Ας μην ξεχνούν οι αγαπητοί μας γείτονες ότι ενώ αυτοί δεν έχουν ιστορικά δικαιώματα πουθενά στην περιοχή, εμείς έχουμε παντού! Η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελλάς.

…Εάν αυτήν την ώρα η εκκλησία σιωπήσει, τότε θα μιλήσουν οι πέτρες και οι Μάρτυρες και οι ήρωες που πότισαν με το αίμα τους τον τόπο αυτόν».

 

Και ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας, Αμβρόσιος, κάλεσε τους πολίτες του Αιγίου σε συλλαλητήριο, τονίζοντας:

«Να πούμε το δικό μας «όχι» ώστε να αποτραπεί η παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο κρατίδιο των Σκοπίων! Είναι κάτι που οφείλουμε στους προγόνους μας αλλά και στις επόμενες γενιές.»

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μας θύμισε αντίστοιχη στάση του Έβερτ, όταν τον Μάιο του 1995 εκείνος δήλωνε ότι «τα εθνικά ζητήματα δεν συζητούνται στο πεζοδρόμιο» Είχε βέβαια τον Φεβρουάριο του 1992 προηγηθεί ο Κ. Μητσοτάκης που είχε ανάλογα χαρακτηρίσει το Πανμακεδονικό Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ενώ ο Τζ. Τζανετάκης (Αντιπρόεδρος) δήλωνε ότι «η Κυβέρνηση δεν μπορεί να μετάσχει, ούτε συμφωνεί σε αυθόρμητες ενέργειες και ευαισθησίες του Λαού». Δηλαδή, όλοι οι πολιτικοί τότε, όπως και σήμερα, ήταν θιασώτες του χειρισμού των Εθνικών Θεμάτων μέσω της Μυστικής Διπλωματίας!

Όμως, αν κάποιος αναφερθεί σε διεθνές επίπεδο στην ιστορία και την επίδοση των συλλαλητηρίων, θα αντιληφθεί ότι τα συλλαλητήρια αποτελούν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια του λαού.  Θυμηθείτε τα συλλαλητήρια των Γάλλων γεωργών, αλλά και αυτά των Ολλανδών, μέσω των οποίων αντιδρούσαν στις Ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Οι Κυβερνήσεις Γαλλίας και Ολλανδίας χρησιμοποίησαν τα συλλαλητήρια αυτά ως διαπραγματευτικό όπλο στις Βρυξέλλες.

Οι Έλληνες πολιτικοί διακατέχονται από εθισμό και φοβία να μην δυσαρεστήσουν τους όποιους θεωρούν συμμάχους. Υπάρχει, όμως, και άλλος ένας λόγος: να μην αναδεικνύεται και να μην κερδίζει το πατριωτικό ρεύμα. Εναντίον αυτού του πατριωτικού ρεύματος απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις γίνονται προσπάθειες όχι μόνο να μην αναπτυχθεί, αλλά και όσοι ανήκουν εκεί να θεωρούνται ότι εκφράζουν «ακραίες απόψεις». Με τον Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα να δηλώνει ότι πρέπει:

«να ηττηθούν οι εθνικιστικές θέσεις και την ίδια στιγμή να κατανοήσουν όλοι ότι έχουν τεράστια ευθύνη να τοποθετηθούν με σαφήνεια, χωρίς να παίζουν κρυφτούλι, διότι πρόκειται για ένα εθνικό ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί, καθώς έχει ταλαιπωρήσει την χώρα για παραπάνω από 25 χρόνια και είναι προς το συμφέρον της χώρας και της ευρύτερης περιοχής να επιλυθεί».

Όλο το πολιτικό σύστημα είναι λογικό αυτή τη στιγμή να φοβάται τη δύναμη των συλλαλητηρίων. Φοβάται μήπως άραγε με αφορμή το «Μακεδονικό» ο Ελληνικός λαός ξυπνήσει από τον λήθαργο που του έχουν υποβάλει τα μνημόνια και αντιδράσει  στην κατάσταση παρακμής και υποτέλειας που τον έχουν καταδικάσει;

Παρά τις προσπάθειες διαφόρων να σαμποτάρουν το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την ονομασία των Σκοπίων η δυναμική του σίγουρα προκάλεσε διαταραχή σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλά και συνάμα εξέπληξε και τις άλλες χώρες.

Δεν έχει καμιά σημασία αν συμφωνούμε στο μέγεθος του κόσμου στο συλλαλητήριο, αν οι συγκεντρωθέντες ήταν 500.000 ή και περισσότεροι. Ο κόσμος που συμμετείχε στο συλλαλητήριο προκάλεσε προβληματισμούς, και «ταρακούνησε» το πολιτικό σύστημα.
Το συλλαλητήριο ήταν μια έμπρακτη πατριωτική διάθεση των Ελλήνων που έδειχνε ότι: ανεχθήκαμε τα μνημόνια, αλλά δε θα σας αφήσουμε να ξεπουλήσετε το όνομα της Μακεδονίας.

Το σημαντικό στοιχείο – επιβαρυντικό για το πολιτικό σύστημα – ήταν ότι όλοι αυτοί οι πολίτες δεν υπάκουσαν σε κάποιο κάλεσμα πολιτικού κόμματος. Αποδείχθηκε στην πράξη ότι όλοι οι μηχανισμοί παραπληροφόρησης και προπαγάνδας του κατεστημένου δεν είχαν τη δύναμη να σταματήσουν την οργή των Ελλήνων πολιτών.

Πριν από το συλλαλητήριο η θέση της Νέας Δημοκρατίας ήταν σαφής. Κατά την εκπρόσωπό της Μ. Σπυράκη το μήνυμά της ήταν πριν από το συλλαλητήριο «δεν γίνεται εξωτερική πολιτική με συλλαλητήρια». Τελικά η ΝΔ επέτρεψε την συμμετοχή των βουλευτών της στο συλλαλητήριο χωρίς όμως αυτοί να ανέβουν στην εξέδρα για να μην ταυτιστούν με τους πατριώτες διοργανωτές.

Όμως, αυτή την ώρα δεν πρέπει η ΝΔ λόγω των δημοσκοπικών ευρημάτων, να «πατάει σε δύο βάρκες». Η ΝΔ θέλει να δείξει «καλή» διαγωγή στους εταίρους, αλλά συγχρόνως επιθυμεί να μην χάσει ψηφοφόρους από άλλες πατριωτικές, ή ακροδεξιές δυνάμεις της «δεξιάς πολυκατοικίας».

Από το 1974 και μέχρι το 2012, οπότε εισήλθε στη Βουλή η Χρυσή Αυγή, το κόμμα της ΝΔ λειτουργούσε ως μια ομπρέλα συγκεντρώνοντας σε ένα βαθμό όλες τις ακροδεξιές δυνάμεις.

Σήμερα, και αυτή είναι η μεγάλη ασθένεια του πατριωτικού χώρου, υπάρχει μια πανσπερμία κομματιδίων που μπορούν να αφαιρέσουν κάποιο ποσοστό από την ΝΔ. Όμως, από αυτά τα μικρά πατριωτικά κόμματα, εκτός της Χρυσής Αυγής, σχεδόν όλα δεν μπορούν εύκολα να ξεπεράσουν το κατώφλι του 3% για να μπουν στη Βουλή. Ίσως όλα αυτά τα μικρά κόμματα να θέλουν να στρώσουν σήμερα για τις μεθεπόμενες εκλογές που θα γίνου με απλή αναλογική.

Η ΝΔ είχε αρχικά διαφορετική τοποθέτηση για το Μακεδονικό, κατήγγειλε την Κυβέρνηση για «Μυστική Διπλωματία», στη συνέχεια δήλωσε ότι στηρίζει τη γραμμή Καραμανλή στο Βουκουρέστι για «Σύνθετη ονομασία έναντι όλων» για να καταλήξει μετά το συλλαλητήριο στη θέση για «απόσυρση» αυτού του ζητήματος, γιατί οδηγεί σε «Εθνικό διχασμό».

Έτσι, η διγλωσσία και οι τακτικισμοί της ΝΔ ως προς το συλλαλητήριο έδειξαν και μία «κωλοτούμπα» του κόμματος για να μην χάσει ψηφοφόρους από τις πατριωτικές και εθνικές ευαισθησίες που προβάλουν οι άλλες πατριωτικές δυνάμεις της «δεξιάς πολυκατοικίας».

Τελικά, το συλλαλητήριο ίσως να είναι η αφορμή για να αρχίσουν όλα τα πολιτικά κόμματα να σκέπτονται πολύ σοβαρά τις επόμενες κινήσεις τους για θέματα που αφορούν στην Εθνική αξιοπρέπεια της χώρας και των ήδη πολύ ταλαιπωρημένων πολιτών της.

 

 

Πόλεμος

Κλαούσεβιτς – Λοχάουζεν

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια δεν δείχνει αποφασιστικότητα να προστατεύσει το δίκαιο της χώρας φθάνοντας ακόμη και σε πόλεμο.

Τί απουσιάζει;

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, τα Σκόπια χρησιμοποιούν την απειλή πολέμου για να κερδίσουν την συμπαράσταση των άλλων για να αναγνωρισθούν ως Μακεδονία, αφού απειλούν ότι θα υπάρξει αποσταθεροποίηση του καθεστώτος των Σκοπίων, άρα πόλεμος.

Να θυμίσουμε τη δήλωση του τότε Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη (19 Ιανουαρίου 1993) ότι: «Η Ελλάδα δεν θα παρασυρθεί σε πολεμικές περιπέτειες οτιδήποτε και αν συμβεί» (δηλαδή ακόμη και αν υποστεί επίθεση από τα Σκόπια!) Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις των αρχηγών των άλλων κομμάτων:

Α.Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ): «Η προσφυγή από την οποιαδήποτε πλευρά στην απειλή ή τη χρήση στρατιωτικών μέσων περιπλέκει, μάλλον, παρά επιλύει τα διεθνή προβλήματα».

Μ. Δαμανάκη (ΣΎΡΙΖΑ): «Σε περίπτωση πολεμικής αναφλέξεως στην περιοχή μας, η Ελλάς θα πρέπει να παραμείνει έξω από όλα».

Α. Παπαρήγα (ΚΚΕ): «Οι λαοί πρέπει να αντιπαλέψουν για μια ειρηνική διευθέτηση των διαφορών που υπάρχουν, ιδιαίτερα με τις γειτονικές μας χώρες»

Η απειλή πολέμου είναι σημαντικό εργαλείο για την επίτευξη πολιτικού στόχου. Κατά τον Clausewitz, «ο πόλεμος ελέγχεται από τον πολιτικό του στόχο» και κατά τον Λοχάουζεν «τα γεωγραφικά κέρδη δεν είναι αμοιβή για ό,τι προσέφερες στο παρελθόν, αλλά αντάλλαγμα για αυτό που απειλείς τώρα». Τους κανόνες αυτούς του Clausewitz και του Λοχάουζεν δεν τους συμπεριλαμβάνει το πολιτικό σύστημα για την επίτευξη των εθνικών στόχων.

 

 

Νίμιτς

Ποιος είναι ο Μάθιου Νίμιτς;

Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1939 στις ΗΠΑ, θεωρείται ότι ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα, με το θρήσκευμά του να είναι Εβραίος, υιός του Ιωσήφ και της Έλσα Νίμιτς.

Μέχρι εδώ έχουν καλώς. Ο Μάθιου Νίμιτς που είναι διαμεσολαβητής του ΟΗΕ τυγχάνει και μέλος του Center for Democracy and Reconciliation in Southeast Europe (CDRSEE):

Τον Δεκέμβριο του 2006 ήταν στο συμβούλιο του CDRSEE.

CDRSEE

Θα μου πείτε πού βρίσκουμε το περίεργο να είναι ένας διαμεσολαβητής του ΟΗΕ μέλος του CDRSEE; Ποιος είναι η ψυχή του CDRSEE; Μα ο μισέλληνας ΤΖ.ΣΟΡΟΣ που είναι και υπερασπιστής των Σκοπιανών.

ΤΖ. ΣΟΡΟΣ

Μεσολαβητές, Σκοπιανοί, εθνομηδενιστές τραβούν τις σπάθες τους για να σφάξουν την Ελληνική Μακεδονία. Όχι τις αλυτρωτικές επιδιώξεις των Σκοπιανών.

Συνδυασμένες ενέργειες διαφόρων παραγόντων που αγωνίζονται παντοιοτρόπως κατά της Μακεδονίας και της Ελλάδας.

Όμως, πρέπει να σημειωθεί για τον «διαμεσολαβητή» Νίμιτς πως λόγω του Σόρος έχει μεταβληθεί σε φανατικό οπαδό των Σκοπιανών. Πέρα από την εμμονή του σώνει και καλά να συμπεριλάβει τη λέξη «Μακεδονία» στην ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων,  να και άλλη μια απόδειξη της ιστορικής του «επάρκειας»:

Τον Οκτώβριο του 2007 σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ντνέβνικ των Σκοπίων δήλωνε για τον Μέγα Αλέξανδρο:

«Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σίγουρα μεγάλος κατακτητής, αλλά κατέσφαξε χιλιάδες ανθρώπους και κατέστρεψε πολλές πόλεις. Δεν προώθησε τη Δημοκρατία και τις πολιτικές αξίες και κατά την άποψή μου άφησε πίσω του μια αυτοκρατορία η οποία ούτε η πλέον θετική υπήρξε, ούτε μακράς χρονικής διάρκειας ήταν. Για αυτό και μου φαίνεται παράξενο να υπάρχει τέτοιος ανταγωνισμός γύρω από την κληρονομιά που άφησε, με αρνητικές επιπτώσεις στον 21ο αιώνα, χιλιάδες χρόνια μετά το θάνατο του».

Η προκλητικότητα, η αμετροέπεια και η φαιδρότητα των δηλώσεών του δείχνει:

  • Ιστορική άγνοια
  • Ούτε την σημασία του ονόματος του Αλεξάνδρου δεν γνωρίζει (Αλέξανδρος=Αλέξω+Ανήρ, Αλέξω=Νικώ, άρα Αλέξανδρος=Ο νικών τους άνδρες).
  • Ο Μ. Νίμιτς (ο «διαμεσολαβητής») είναι Αμερικανός και κρίνοντας εξ ιδίων θεωρεί ότι ο Αλέξανδρος «δεν προώθησε την Δημοκρατία και τις πολιτικές αξίες». Ασφαλώς μας περνάει για ηλίθιους. Διότι οι ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ προώθησαν τη «δημοκρατία και τις πολιτικές αξίες» σκοτώνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο Βοριοβιετναμέζους!

Βιετνάμ Πόλεμος

  • Μήπως η δήθεν «ανακάλυψη» των χημικών όπλων του Σαντάμ στο Ιράκ και η εξόντωση χιλιάδων Ιρακινών από τους Αμερικάνους έγιναν για να επιβάλουν τις «αξίες και τη δημοκρατία» τους; Αυτά πως τα ονομάζει ο κύριος Νίμιτς; Άπειρα είναι τα παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία. Ο Νίμιτς πρέπει διαβάζοντας την Ελληνική Ιστορία να αντιληφθεί ότι οι αξίες, η πολιτιστική και γενικότερα η εθνική ταυτότητα, είναι αξίες που στείνουν εμπόδια στη μάταιη προσπάθεια ενός μορφώματος να γίνει «Μακεδονία».
  • Το να έχει κάποιος την ιδιότητα του διαμεσολαβητή από τον ΟΗΕ, δεν αποδεικνύει σε καμία περίπτωση όταν έχει προβεί σε τέτοιες ανιστόρητες δηλώσεις κατά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ότι θα πρέπει να έχει και δίκαιο.

Ο Πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης Κρις Σπύρου εκφράζοντας  την αγανάκτηση και την ενόχληση των Ελλήνων της διασποράς για την έντονα μεροληπτική στάση του διαμεσολαβητή σκοπιανόφρονα Νίμιτς δήλωσε:

«Πρέπει να ομολογήσω ότι οι τελευταίες δημόσιες προτάσεις σου σχετικά με μια πιθανή λύση στη διαμάχη της FYROM με ένα όνομα που εμπεριέχει τον όρο «Μακεδονία» με εξέπληξαν. Όχι μόνο οι προτάσεις σου ήταν ανάρμοστες για έναν υποτίθεται ουδέτερο μεσολαβητή, αλλά ήταν εντελώς ανεφάρμοστες και δεν αντιπροσώπευαν τίποτα διαφορετικό από αυτό που υπάρχει τώρα…»

«…Με εκπλήσσει το γεγονός, ότι μετά από 20 και πλέον χρόνια άμεσης εμπλοκής στη διαμάχη για την ονομασία της FYROM δεν κατάφερες να συνειδητοποιήσεις ότι το ψευδο-μακεδονικό μόρφωμα, το οποίο αναγνώρισαν τα Ηνωμένα Έθνη ως ανεξάρτητο κράτος με όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) και με Σύνταγμα γεμάτο επεκτατικές διατάξεις και παράλογες εθνοτικές αξιώσεις, δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ειρηνικά, ή να ευημερήσει με το 2% της σύνθεσης των κατοίκων του να είναι Μακεδόνες και το 98% να αποτελείται από την πρόσμιξη των κομμουνιστικών νομάδων των Βαλκανίων και τα σύνορά του να αγγίζουν την ιστορική, αρχαία ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας».

 

Προβληματισμοί

Η Ελληνική ιστορία αλλά κυρίως τα μακροχρόνια συμφέροντα της Ελλάδας στο θέμα των Σκοπίων θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτα έναντι των σκοπιμοτήτων κάθε συγκυρίας από τα Σκόπια, τις ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Αυτή τη στιγμή καθώς ξαφνικά ανέκυψε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων που λίμναζε τόσα χρόνια, αναρωτιέται κάποιος:

Γιατί «εγκαταλείπεται» η χώρα μας από έναν παραδοσιακό φίλο και σύμμαχο, τις ΗΠΑ;

Η ιστορία ξεκινά με την Έκθεση του Στέιτ Ντηπάρτμεντ, το 1991 η οποία περιείχε ένα νέο κεφάλαιο περί «Σλαβομακεδονικής Μειονότητας». Τα στοιχεία και τους ισχυρισμούς το Στέιτ Ντηπάρτμεντ άντλησε από το πλούσιο σε αυτή τη λογική αρχείο του ΚΚΕ! Αλλοίμονο αν διέφευγαν από  Αμερικανούς τα περί ανεξαρτησίας της Μακεδονίας του Αιγαίου, τα περί Σλαβομακεδόνων. Οι όροι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τους κομμουνιστές

Η ιστορία συνεχίζεται το Νοέμβριο του 2004 όταν με την επανεκλογή του ως Προέδρου των ΗΠΑ, ο Μπούς είχε αναγνωρίσει τα Σκόπια με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας!! Και η ίδια ιστορία συνεχίζεται το 2007, όταν η τότε υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις με επιστολή της σχετικά με την ονομασία των Σκοπίων προς τον Σκοπιανό ομόλογό της Μιλόσοσκι σημειώνει: «Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τη διαδικασία για την επίλυση του ζητήματος αυτού στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ελπίζοντας ότι η έλλειψη αμοιβαίας αποδεκτής λύσης δε θα εμποδίσει την πρόοδο της Μακεδονίας για την προσχώρησή της στο ΝΑΤΟ».

Για να συμπληρωθεί η (αγία) τριάδα – ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ – έρχεται ο εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής Χαβιέρ Σολάνα, ο οποίος αποκαλεί τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία», εκφράζοντας ταυτόχρονα ότι «Δεν μου αρέσουν τα Βέτο».

Τότε, ο δε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα Ν. Σπέκχαρντ, καταθέτοντας ενώπιον της Γερουσίας, ανέφερε ότι: «η διαδικασία ενσωμάτωσης των χωρών της περιοχής στο ΝΑΤΟ δρα σταθεροποιητικά. Ως εκ τούτου, η ενσωμάτωση των χωρών της περιοχής στο ΝΑΤΟ δρα προς το συμφέρον της Ελλάδας»!!

Υπάρχουν και άλλες δηλώσεις αξιωματούχων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, για το Σκοπιανό που ουσιαστικά δείχνουν ότι η Ελλάδα για αυτούς δεν είναι σύμμαχος, αλλά υποτελής. Θεωρώντας αυτονόητη τη βοήθεια των συμμάχων, η Ελλάδα προσέφερε έμψυχο και άψυχο υλικό συνεχώς. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει να παρερμηνεύονται οι συμπεριφορές των Ελλήνων πολιτών στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες για τον Αντιαμερικανισμό και τον Αντιευρωπαϊσμό  που αναπτύσσεται στη χώρα μας. Καμία σκοπιμότητα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό που μας ανήκει: η Ιστορία της Μακεδονίας.

Αν και η Ελλάδα ήταν ανάμεσα στους νικητές του πρώτου και δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω της συμπεριφοράς των Συμμάχων, τελικά κατάντησε η μεγάλη ηττημένη. Την μόνιμα επιστρατευμένη Ελλάδα με θυσίες και με το αίμα των Ελλήνων συνήθως στο τέλος την εγκαταλείπουν οι σύμμαχοι.

Φαίνεται ότι οι σύμμαχοι είναι κυνικοί και αδίστακτοι αλλά παράλληλα οι Έλληνες πολιτικοί είναι παθητικοί. Να θυμίσουμε τι έγινε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο;

Η Ελλάδα ήταν στο στρατόπεδο των νικητών με ανυπολόγιστη προσφορά και θυσίες. Πώς την μεταχειρίστηκαν οι σύμμαχοι; Τα Δωδεκάνησα εντάχθηκαν στην Ελλάδα λόγω της κατάρρευσης της Ιταλίας. Η Κύπρος βρέθηκε υπό Αγγλική κατοχή και η Βόρειος Ήπειρος προσαρτήθηκε στην Αλβανία. Πού όμως βρισκόταν τότε το σθένος και η βροντερή φωνή των ελληνικών Κυβερνήσεων Η ευθύνη λοιπόν δεν είναι μονομερής. Με την ανυπαρξία σθεναρής στάσης των κατά καιρούς Ελλήνων πολιτικών η Ελλάδα δέχεται διαρκώς απειλές από τους συμμάχους και υποχωρεί στις όποιες ενίοτε εξωφρενικές απαιτήσεις τους.

Σήμερα μετράμε τους «φίλους μας και τους συμμάχους μας» στην ώρα της ανάγκης όχι της οικονομικής αλλά της διεκδίκησης της αρχαίας ιστορίας της Ελλάδας από κάποιους άλλους.

Όλοι γνωρίζουμε τις υπονομεύσεις στο Κυπριακό (Άγγλους, Αμερικανούς, ΟΗΕ), ή και Σκοπιανό (Αμερικανούς). Όλοι γνωρίζουμε επίσης το πώς αγωνίζονται για τα οικονομικά και γεωπολιτικά (;;) συμφέροντα των Σκοπίων οι συνέταιροί μας της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, και των ΗΠΑ σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της συμμάχου και συνεταίρου τους Ελλάδας. Αυτή όμως είναι μία καθαρά σχιζοφρενική λογική.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν δείξει την έντονη επιθυμία τους να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ στην προσεχή σύνοδο του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο του 2018. Η επιμονή τους να ενσωματώσουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ έχει την ερμηνεία του περιορισμού της διεισδυτικότητας  της Ρωσίας στα Σκόπια.

Κάθε φορά που επιχειρείται μια πολιτική ενέργεια για τα Σκόπια πάντα υπάρχει και αντίστοιχη αιτιολογία. Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα ήταν αυτό που χρειαζόταν σχετικά με μια ονομασία που θα είχε την διεθνή αναγνώριση χωρίς κλυδωνισμούς. Και αυτό γιατί δεν είχαν και δεν έχουν μια εθνική ταυτότητα ούτε αποτελούν ένα Έθνος.

Κατά τη διάρκεια της εικοσιπενταετίας δεν παρατηρήθηκε κάποια αποσταθεροποίηση ή διάλυση των Σκοπίων. Το «τεχνητό τέρας» επέζησε και το επιχείρημα αποδείχθηκε ότι δεν είχε ισχύ. Με την τότε λυσσαλέα επιμονή των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ να αναγνωρισθούν ως Μακεδόνες οι Σκοπιανοί, πρώτα – πρώτα μετά την παρέλευση της 25ετίας φάνηκε ότι το επιχείρημα ήταν ψευδοεπιχείρημα και οι σύμμαχοί μας ζητούσαν να ταπεινωθεί η Ελλάδα προκειμένου να μην αμφισβητηθεί η εσωτερική τους ενότητα.

Σημερινός στόχος είναι να αναχαιτισθεί η Ρωσική διείσδυση, ενώ στο παρελθόν οι Σκοπιανοί δεν  αγωνίσθηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και υπέρ της Αμερικής και του ΝΑΤΟ. Ας δούμε πως έχει διαμορφωθεί  η άλλοτε ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία:

Βαλκάνια και ΝΑΤΟ

Από πού, λοιπόν, να απειλούνται τα Σκόπια; Τα Βαλκάνια πλην της Σερβίας αποτελούν τις Ηνωμένες Νατοϊκές Πολιτείες. Άραγε γιατί τόση ανησυχία για τα Σκόπια; Ζήτημα ασφαλείας τους δεν υπάρχει. Υπάρχει στρατηγική των ΗΠΑ μεγαλύτερης και εντονότερης πίεσης στη Σερβία, η οποία δημιουργεί σχέσεις με τη Ρωσία. Κατά τον Μπρεζίνσκι τα Βαλκάνια πρέπει να νατοποιηθούν ώστε να παίξουν σημαντικό ρόλο απέναντι στην Ρωσία.

Τα Σκόπια, αν ανησυχούν, θα πρέπει να ανησυχούν για τον αυξανόμενο και πάντα διεκδικητικό Αλβανικό της πληθυσμό.

 

Ποια είναι τα δεδομένα;

  • Συνεχίζεται η εθνική παρακμή
  • Η Αριστερά έχει ως βασικό της στοιχείο τον εθνομηδενισμό. Δεν είναι περίεργο ότι για την αριστερά ο εθνομηδενισμός αποτελεί έναν βασικό μοχλό ενός «έντιμου συμβιβασμού». Έτσι μέρος της οικονομικής και πολιτικής ελίτ θεωρούν ότι ο «έντιμος συμβιβασμός» είναι η ευκαιρία. Μέχρι και ο άλλοτε Σκοπιανοφάγος Ν. Μέρτζος, σε άρθρο του στην «Καθημερινή» γράφει ότι ήρθε η ώρα για έναν «έντιμο συμβιβασμό»!!!
  • Στην Ελλάδα, ο πατριωτισμός σήμερα συκοφαντείται και ο Λαός με τα συλλαλητήριά του αναδύει το πατριωτικό ρεύμα που όμως παραμένει ορφανό.
  • Δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχει εθνική ενότητα από τη μια άκρη ως την άλλη. Ο εθνομηδενισμός έχει καταφέρει να καταστρέψει οποιαδήποτε προοπτική εθνικής ενότητας.
  • Ο Νίμιτς, Σκοπιανόφρων – άνθρωπος του Σόρος – προτείνει στη «λύση» του ονόματος υποχρεωτικά να ενσωματωθεί η λέξη «Μακεδονία».
  • Είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά είναι ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, μυστικές συμφωνίες), αλλά και ο πιο έμπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ (διεύρυνση της βάσης της Σούδας, βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, νέα βάση στην Κάρπαθο).
  • Οι ΗΠΑ θέλουν μέχρι τον Ιούλιο τα Σκόπια να γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ, για να περιορίσουν τις όποιες επιρροές της Ρωσίας και να ελέγξουν τις ροές των αγωγών φυσικού αερίου.
  • Έχοντας ήδη διαλύσει την Γιουγκοσλαβία, οι ΗΠΑ, σήμερα, έχουν τον έλεγχο της Βαλκανικής, χωρίς αυτή τη στιγμή να φαίνεται ότι τα Σκόπια είναι ο κύριος κρίκος της αλυσίδας στα Βαλκάνια, οπότε και η λύση–ονομασία είναι εις βάρος της Ελλάδας.

 

Η «πρώτη φορά Αριστερά» ή η Αριστερά της Μεταπολίτευσης, πάντοτε συμμετείχε και εξέφραζε μια διεθνιστική αλληλεγγύη. Η Αριστερά και η γεννήτρια των όρων Σλαβομακεδονία, Ανεξάρτητη Μακεδονία, με κύριο φορέα το ΚΚΕ. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ έλκει την καταγωγή του από το ΚΚΕ. Είναι αναμενόμενο  λοιπόν, για τον ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνήσει σε έναν «έντιμο συμβιβασμό» για την ονομασία. Άλλωστε, και ο ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ άλλων καλλιέργησε και τον εθνομηδενισμό.

Δυστυχώς, η «πρώτη φορά Αριστερά» με το Μακεδονικό είχε την ευκαιρία να «ξεπλύνει την ντροπή» για τις προδοσίες του παρελθόντος. Αν όμως η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ συμβιβαστεί με την ονομασία της Μακεδονίας, απλά προσθέτει στην ιστορία της άλλη μια ντροπή.

Αξίζει να τονίσουμε ότι ο τότε Συνασπισμός (ΣΥΝ) που μετεξελίχθηκε σε ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών (13 Απριλίου 1992), όπου προσυπέγραψε τους τρεις όρους με το «ουδέποτε όρος Μακεδονία στο Όνομα».

Ίσως το πιο σημαντικό πρόβλημα των Ελλήνων πολιτών να είναι οι κίνδυνοι που προέρχονται από τους συμμάχους. Έχουν δίκαιο να σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Όμως, από την εξίσωση απουσιάζει ένας όρος. Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι βρίσκονται εντός των πυλών. Αν η πατρίδα μας ζει σήμερα την οικονομική (μνημόνια) και εθνική (Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο) τραγική πραγματικότητα οφείλεται στις μεγάλες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος.

Να δούμε μερικά παραδείγματα:

Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης το Δεκέμβριο του 1991 αποκάλυπτε την Πρόταση του Σέρβου εθνικιστή Μιλόσεβιτς για την από κοινού τριχοτόμηση του «Σκοπιανού καρκινώματος» μεταξύ Σερβίας, Ελλάδας και Βουλγαρίας. Αυτό ήταν Ιστορική ευκαιρία επίλυσης του Μακεδονικού ζητήματος. Όμως, ο Κ. Μητσοτάκης, «κάρφωσε τον Μιλόσεβιτς» στην τότε ΕΟΚ και συμμετείχε στον ναυτικό αποκλεισμό της Σερβίας.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, το 1987, ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, κατήγγειλε στη Βουλή την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΑΣΟΚ) περί άρσης πολέμου με την Αλβανία και υποσχέθηκε ότι ως κυβέρνηση θα την ανακαλούσε. Μόλις όμως ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός τα ξέχασε όλα και οι Αλβανοί μιλούσαν  και ακόμα συζητούν για Τσάμηδες και Πρέβεζα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κάθετα αντίθετος με την πολιτική Κ. Μητσοτάκη. Τόνιζε ότι «ουδέποτε θα δεχθούμε ονομασία στην οποία να περιλαμβάνεται το όνομα Μακεδονία». Στη συνέχεια κέρδισε τις εκλογές και τότε ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου υπέγραψε την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια ως αποτέλεσμα της διαμεσολάβησης Χολμπρουκ.

Να θυμηθούμε και τον εκσυγχρονιστή πρώην Πρωθυπουργό Κ. Σιμήτη, υπεύθυνο για την τραγωδία των Ιμίων. Τότε φάνηκε καθαρά η ελληνική Κυβέρνηση ήταν ένα παράρτημα των Η.Π.Α. Η στάση του τότε Πρωθυπουργού δεν ήταν στάση υπερήφανη. Ο τότε πρέσβης στον ΟΗΕ και διαπραγματευτής για τα Σκόπια, Χρήστος Ζαχαράκις, αποκαλύπτει στο βιβλίο του «άκρως απόρρητο, ειδικού χειρισμού» τις χαρακτηριστικές συναντήσεις του με τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη, Μάρτιο του 1996, το Σεπτέμβριο του 1997 και τον Φεβρουάριο του 1998.

Σχετικά με τις συναντήσεις που είχε ο Πρέσβης μας, Χ. Ζαχαράκις μας αποκαλύπτει ότι:

«Του επεσήμανα ότι κατά σειρά προτιμισιακής προτεραιότητας προηγούνται τα ονόματα χωρίς τον όρο «Μακεδονία», ή παράγωγό του όπως Δημοκρατία του Βαρδάρη, Δημοκρατία των Σκοπίων και Βαρδανία. Ακολουθούν τα σύνθετα ονόματα με τη χρήση του όρου «Μακεδονία» βάσει του εθνοτικού κριτηρίου (Σλαβομακεδονία, Σλαβομακεδονική Δημοκρατία), ή του Γεωγραφικού κριτηρίου (Μακεδονία του βαρδάρη, Μακεδονική Δημοκρατία του Βαρδάρη, Μακεδονία των Σκοπίων, Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων, Βόρειος ή Άνω Μακεδονία) ή τέλος του χρονικού κριτηρίου (Νέα Μακεδονία, Νεομακεδονία, Νεομακεδονική Δημοκρατία, Δημοκρατία Νέας Μακεδονίας) ενώ θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου να αποκλειστούν οι όροι «Δημοκρατία της Μακεδονίας/Σκόπια» ή «Σκόπια». Ο Πρωθυπουργός με άκουσε με ένα ελαφρώς σαστισμένο ύφος και με άφησε να αντιληφθώ ότι, αν και θα ήθελε να «απαλλαγεί» από το όλο θέμα, εντούτοις, αισθάνεται ανασφαλής, εν όψει της γνωστής αποφάσεως του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Κ. Καραμανλή, αλλά των πιθανών αντιδράσεων στην Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ. Για το δεύτερο δεν μου έπεφτε λόγος, αλλά για το πρώτο του υπέδειξα ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί αρχηγοί έχουν είτε αποβιώσει, είτε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή, πλην της Κας Παπαρήγα η οποία ήταν η μόνη αντίθετη προς την σχετική απόφαση.

Ο Σημίτης δεν σχολίασε αλλά συμφώνησε με τον Πάγκαλο να εκθέσω την κατάσταση στην Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ, αν και ο Θέμελης εξέφρασε φόβους για ακριτομυθίες από τα μέλη της…

Τέλος ο Πρωθυπουργός θέλοντας προφανώς να πιαστεί από κάπου, ζήτησε από τον Πάγκαλο να του φέρει τους υπηρεσιακούς φακέλους με τις παλαιότερες απόψεις του Καρ. Παπούλια περί αποδοχής του συνθέτου ονόματος… Ο Πάγκαλος επιβεβαίωσε ενώπιον όλων των παρισταμένων τη σύμφωνη γνώμη του Πρωθυπουργού και μετά την λήξη της τηλεφωνικής συνομιλίας, μου έδωσε οδηγίες να ανακοινώσω στο Βανς (Vance) ότι η ελληνική Κυβέρνηση αποδέχεται την πρότασή του…

Ανακεφαλαιώνοντας ο Σημίτης μου έδωσε οδηγίες να απορρίψω την πρόταση Βανς-Νίμιτς, να δηλώσω ότι η Ελληνική πλευρά είναι διατεθειμένη να συζήτηση την πρόταση του Βανς περί ενός ονόματος με τον R.M/Skopje και σε περίπτωση αδιεξόδου να προτείνω αναστολή των διαπραγματεύσεων για ένα εξάμηνο».

  • Στο εθνικό αυτό ζήτημα της ονοματολογίας των Σκοπίων τα κόμματα διαμορφώνουν τις στρατηγικές τους και παίζουν τα δικά τους παιχνίδια. Χαρακτηριστικά, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος ζητά από την ΝΔ να ξεκαθαρίσει τη θέση της «Να μας εξηγήσει η ΝΔ είναι αυτή του Κ. Μητσοτάκη ή του Α. Σαμαρά» προτρέποντας την ΝΔ να στηρίξει τη «γραμμή του Βουκουρεστίου».

Θυμίζουμε ότι το 2008, ακριβώς πριν 10 χρόνια η τότε κυβέρνηση Καραμανλή αποδεχόταν μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Δεν είναι περίεργο γεγονός που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  επιχειρεί να «λύσει» το πρόβλημα του ονόματος των Σκοπίων. Στην πραγματικότητα απλά υπηρετεί, καλύτερα και από τη ΝΔ αυτή τη στιγμή, τις Αμερικανικές προτεραιότητες για την πλήρη Αμερικανοποίηση των Βαλκανίων έναντι της επιρροής του Ρωσικού παράγοντα.

Προφανώς αυτή η πολιτική της Κυβέρνησης μπορεί να ενταχθεί στα πλαίσια της υπαρξιακής της στρατηγικής. Δηλαδή η Κυβέρνηση προσπαθεί με τη στάση της αυτή ια τα Σκόπια να μην γίνει κυβερνητική παρένθεση αλλά σταθερή και μόνιμη λύση του παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος. Αξιοποιώντας την στρατηγική αυτή και συνδυάζοντάς την με τα «δωράκια» από το ΔΝΤ, ΕΕ και ΗΠΑ ο ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώξει να κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας μας χρησιμοποιεί την εύκολη ρητορεία. Δε διαφέρει η σημερινή συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1990. Φαίνεται ότι το πολιτικό σύστημα είναι δεμένο στο άρμα του παθητικού «Πουρκουαδισμού».

Τα κόμματα διαφαίνεται ότι βρίσκονται σε παρακμή, ενώ παρατηρείται το ανώμαλο φαινόμενο, άλλη να είναι η άποψη των πολιτών και άλλη αυτή των πολιτικών.

Δεν είναι κάτι το κρυφό: Οι «ξένοι» με τους μηχανισμούς τους ελέγχουν χωρίς υπερβολή όλες τις πτυχές του δημοσίου βίου της χώρας μας. Μέσω των Μνημονίων οι «ξένοι» ελέγχουν την πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία. Η Ελληνική πολιτεία δεν έχει αυτή τη στιγμή τη δυναμική να χαράξει ούτε οικονομική αλλά ούτε και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Το δόγμα αυτό προ 66 έτη ο Α. Παπάγος το είχε με σαφήνεια διατυπώσει: «Υπάρχουμε όχι γατί εμείς το θέλουμε αλλά γιατί υπάρχουν οι Αμερικανοί».

Ευχόμαστε όλοι οι αρμόδιοι να ακούσουν τη φωνή του ελληνικού λαού μέσα από τα συλλαλητήρια. Ο ρόλος του ελληνικού λαού δεν μπορεί να είναι παθητικός. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για να σωθεί η Μακεδονία, για να σωθεί το Αιγαίο, για να σωθεί η Εθνική Ανεξαρτησία και η αξιοπρέπεια μιας μικρής αλλά ένδοξης χώρας..

 

Advertisements
Posted in Άρθρα | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

21 Ιανουαρίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Ο Edward Luce, έγκριτος δημοσιογράφος των Financial Times σημειώνει ότι σήμερα πολλά κράτη της φιλελεύθερης δημοκρατίας όπως είναι οι ΗΠΑ, δεν αποτελούν πρότυπα για άλλα κράτη. Αυτό σε μεγάλο βαθμό  οφείλεται στην άνοδο μιας νέας ιδεολογίας  την οποία πολλοί βρίσκουν ελκυστική. Η ιδεολογία αυτή έχει βαπτιστεί ως «Αυταρχικός Καπιταλισμός» από τον Azar Gat στο άρθρο  του στο περιοδικό Foreign Affairs «The return of authoritarian great powers». Ενώ άλλοι επιστήμονες τον έχουν βαπτίσει ως τον «Δικτατορικό Καπιταλισμό».

Μετά τη πτώση του Τείχους του Βερολίνου του 1989 αρκετοί πίστεψαν στη μεγάλη νίκη της  φιλελεύθερης δημοκρατίας. Σήμερα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτή η θριαμβολογία ήταν μία ψευδαίσθηση. Μπορεί να δημοκρατικοποιήθηκαν αρκετές χώρες όμως στη συνέχεια αναδύθηκε στα οικονομικά ο «αυταρχικός καπιταλισμός» και στη πολιτική η πατριωτική ή εθνικιστική ιδεολογία.

cover

Ο «Αυταρχικός Καπιταλισμός» στηρίζεται στην ελεύθερη αγορά της οικονομίας κάτω από ένα κλειστό πολιτικό σύστημα απολυταρχικής διακυβέρνησης με εθνικιστικό προσανατολισμό.

Ο G. Rachman αρθρογράφος που προΐσταται των Financial Times για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής στο σημαντικό του άρθρο «Illiberal Capitalism: Russia and China chart their own course» επισημαίνει ότι ο αυταρχικός καπιταλισμός υπόσχεται τον δυτικό καταναλωτισμό μιας ανερχόμενης μεσαίας τάξης χωρίς όμως τις πολιτικές ελευθερίες των δυτικών φιλελεύθερων χωρών.

Ο αυταρχικός καπιταλισμός δεν στηρίζεται στις αρχές των κανόνων δικαίου (rule of law) αλλά στους κανόνες από το νόμο ή την εξουσία δια του νόμου (rule by law). Αυτό δε σημαίνει ότι ο αυταρχικός καπιταλισμός δεν έχει ρυθμίσεις και κανόνες που παρέχουν ασφάλεια στα οικονομικά δικαιώματα.

Παραδείγματα χωρών που εφαρμόζουν το υπόδειγμα του αυταρχικού καπιταλισμού είναι η Κίνα και η Ρωσία.

Η Κίνα έχει καταστεί παγκόσμια οικονομική δύναμη με το να παντρεύει την ελεύθερη αγορά του καπιταλισμού με ένα πολιτικό σύστημα ιδιότυπης δικτατορίας με αρκετό Κομφούκιο. Ας μην ξεχνάμε ότι το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας με 88 εκατομμύρια μέλη (περισσότερα από τον πληθυσμό της Γερμανίας) κυριαρχεί στη πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της Κίνας.

Άλλα δύο παραδείγματα είναι το Βιετνάμ και το Λάος. Οι δύο αυτές χώρες αν και κομμουνιστικές οι οικονομίες τους στηρίζονται στην οικονομία των αγορών και από τη δεκαετία του 1980 θεωρούνται ως οι πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Στη συνέχεια ας δούμε τις επιδόσεις αυτών των χωρών που εφάρμοσαν ή εφαρμόζουν τον αυταρχικό καπιταλισμό, δηλαδή ένα σύστημα που επιτρέπει την ελεύθερη λειτουργία των αγορών κάτω από ένα κλειστό πολιτικό σύστημα.

Η χρονική περίοδος μελέτης ξεκινά από το 1945 και τα αποτελέσματα σύμφωνα με την έρευνα του K. Riise δίνονται στον πίνακα 1.

Πίνακας 1: Ρυθμός του κατά κεφαλήν Εθνικού Εισοδήματος σε όρους ισοδυναμίας αγοραστικής δύναμης σε δολάρια.

ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ_Page_3

Ο πίνακας 1 είναι αποκαλυπτικός:

  • Σε τέσσερεις ευρωπαϊκές χώρες, Πορτογαλία, Γαλλία, Ελλάδα και Ισπανία έδειξαν ότι η εφαρμογή του αυταρχικού καπιταλισμού λειτούργησε με επιτυχία αφού εμφάνισε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και σε όλες τις περιπτώσεις μεγαλύτερο από αυτό της Βρετανίας η οποία ήταν μία από τις παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις.
  • Μεταξύ των τεσσάρων Ευρωπαϊκών χωρών, η Ελλάδα τη χρονική περίοδο «των Συνταγματαρχών» παρουσίασε τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης (5.8%). Το γεγονός αυτό είναι ξεκάθαρο για την Ελλάδα, μια χώρα με ελεύθερη οικονομία, αλλά με περιορισμένη πολιτική ελευθερία, η οποία τότε παρουσίασε τον υψηλότερο ρυθμό του κατά κεφαλήν εισοδήματος από την φιλελεύθερη Βρετανία.
  • Η εικόνα των ρυθμών της Ελλάδος (1967-1974) ασφαλώς δεν θυμίζει σε τίποτα τις κάκιστε οικονομικές επιδόσεις της Μεταπολίτευσης (1975-2017). Τελικά, εκείνο που κατάφεραν οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, έτσι όπως διαχειρίστηκαν τα οικονομικά της χώρας, είναι να μεταβάλλουν την ελληνική κοινωνία σε μια καταχρεωμένη φτωχοποιημένη κοινωνία η οποία έχει συγχρόνως απωλέσει και την Εθνική της υπερηφάνεια.

Σήμερα βιώνουμε έντονα τα αποτελέσματα της Μεταπολίτευσης: οξεία λιτότητα, μείωση της ποιότητας ζωής ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία γίνεται διαρκώς πιο αδύναμη, οιθεσμοί της κοινωνίας (θρησκευτικοί, πνευματικοί και πολιτικοί θεσμοί) φθίνουν. Νέα ήθη κα έθιμα ξένα προς τον Ελληνισμό σαρώνουν την κοινωνία με αποτέλεσμα την απροθυμία των Ελλήνων πολιτών να παλέψουν με φιλότιμο για την αξιοπρέπειά τους και την Εθνική κυριαρχία της χώρας.

Ο σκοπός του άρθρου αυτού ήταν να παρουσιάσει τον κοινό τόπο ότι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα μετασχηματίζεται. Η κατανομή του πλούτου και της ισχύος μετατοπίζεται από τη Δύση προς την Ανατολή. Η Δύση και οι δυνάμεις που καθόριζαν όχι μόνο την διεθνή πολιτική αλλά και οικονομία, όπως οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δεν παίζουν πλέον στη διεθνή σκακιέρα το σημαντικό παιχνίδι που έπαιζαν.

Πιθανότατα να βαίνουμε σε μια νέα κατάσταση πραγμάτων, όπου η φιλελεύθερη δημοκρατία, εξασθενημένη και κουρασμένη από τις κρίσεις, να μην μπορεί να παίξει τον ρόλο που έπαιζε πριν από 60-70 χρόνια. Αυτό ενδέχεται να οδηγήσει στη μετάθεση των διεθνών διαιρέσεων σε οικονομικό και πολιτικό πεδίο.

Οι χώρες που πρωταγωνιστούν –Ρωσία και Κίνα- ακολουθούν ένα διαφορετικό παράδειγμα, αυτό του αυταρχικού καπιταλισμού.

Τα στατιστικά δεδομένα, τέλος, έδειξαν ότι υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης μπορούν να πετύχουν και οι χώρες που εφαρμόζουν τον αυταρχικό καπιταλισμό.

Posted in Άρθρα | Leave a comment

ΣΥΓΚΥΡΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ 2018

3 Ιανουαρίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

cover

Ελλάδα – Βαλκάνια

Αύγουστος 2018: Σημαντικός μήνας για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αφού θα λήξει το πρόγραμμα χρηματοδότησης και είναι λογικό η κυβέρνηση να αρχίσει να αναδεικνύει ως πρώτο πολιτικό γεγονός την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο.

Δυστυχώς όμως, το γεγονός αυτό δε σημαίνει ότι το Μνημονιακό καθεστώς αυτόματα θα πάψει να υφίσταται. Ούτε επίσης σημαίνει ότι η χώρα θα επανέλθει στην προ Μνημονιακή κατάσταση του 2009. Έξοδος στις αγορές δε συνεπάγεται και έξοδο από την εποπτεία και την επιτήρηση της χώρας από τον ξένο παράγοντα. Η εποπτεία θα συνεχίζεται ακόμα και αν επιτυγχάνει η χώρα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και πάνω από 2% έως το 2060!!!

Πρέπει επίσης να γίνει ξεκάθαρο ότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα σημαίνουν συνέχεια της λιτότητας. Κάθε πλεόνασμα προϋποθέτει «στύψιμο του ιδρώτα» και αίμα της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι, για το 2018 προβλέπεται θα συνεχίσουν να διατηρούνται οι ακόλουθες συνθήκες:

  • Η κοινωνία θα εξακολουθεί να ζει κάτω από συνθήκες φόβου, θυμού και βουβής οργής
  • Τα Capital Controls θα συνεχίσουν με αποτέλεσμα να μην υπάρξει πραγματική ανάπτυξη
  • Η μεσαία τάξη θα συνεχίσει να συρρικνώνεται, ενώ ταυτόχρονα δεν θα μπορεί να αποταμιεύει. Χωρίς αποταμίευση όμως δυσκολεύεται και κάθε αναπτυξιακή διαδικασία
  • Οι πλειστηριασμοί θα συνεχιστούν και τελικά και ο τελευταίος οικογενειακός πλούτος θα περάσει σε ξένα χέρια
  • Η ροή μη νόμιμων μεταναστών θα συνεχίζεται και το 2018
  • Ιδιαίτερο ρόλο θα παίζουν και το 2018 τα γεωπολιτικά ζητήματα στα Βαλκάνια και Τουρκία.
  • Είναι πολύ πιθανή η συμμετοχή των ξένων στην αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων της χώρας.

Παρά το γεγονός όλων αυτών των προβλημάτων ο ξένος παράγοντας (οι θεσμοί, ΔΝΤ, ΕΕ, ΗΠΑ, Ισραήλ) ενδέχεται να κάνει «εκλογικά» δωράκια προς τον Τσίπρα, το μακροβιότερο μνημονιακό πρωθυπουργό της χώρας και τον αποτελεσματικότερο ως προς τον ξένο παράγοντα. Άλλωστε, στον προϋπολογισμό του 2018 υπάρχουν εκλογικά δώρα που ενδέχεται να βελτιώσουν τη δημοφιλία του. Εκλογικά δωράκια (διανομή κοινωνικού μερίσματος «κούρεμα» δανείων του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, μαζικοί διορισμοί, αυθαίρετα νομιμοποιούνται κλπ) με ανοχή του ξένου παράγοντα). Οι εθνικές εκλογές θα γίνουν το 2018 με μεγάλη πιθανότητα την περίοδο Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 2018 με τυμπανοκρουσίες “success story” της πρώτη φορά Αριστεράς.

Επειδή ενδέχεται να μη φθάνουν τα εκλογικά δωράκια για να αυξήσουν τη δημοφιλία του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση ενδέχεται να φέρει νέο εκλογικό νόμο ώστε να εμποδίσει το σχηματισμό κυβέρνησης από την ΝΔ.

Αυτά τα «Εκλογικά Δωράκια» σε συνδυασμό με αρκετό πολιτικό χρόνο δίνουν την ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ να βελτιώσει τα δημοσκοπικά του ποσοστά που τελικά πιθανότατα να διαμορφωθούν μεταξύ 20% και 24% χωρίς όμως να κατορθώσει ο ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψει το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ, εφόσον δεν συμβεί κάτι το απρόβλεπτο.

Φυσικά, η ΝΔ δε θα εμφανιστεί ως αντιμνημονιακό κόμμα. Όμως και αυτή με τα σημερινά δεδομένα, έστω και αν αυτή τη στιγμή εμφανίζει διαφορά 10 μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ δε σαγηνεύει την ελληνική κοινωνία. Η ΝΔ δεν έχει αυτή τη στιγμή έναν έντονα ελκυστικό πολιτικό λόγο και δεν έχει καταφέρει να επιβάλει τη καθημερινή πολιτική ατζέντα ώστε να πλησιάσει το ποσοστό της αυτοδυναμίας 35%. Ενδέχεται τελικά το 2018 να αναδειχθεί δημοσκοπικά ο «κανένας» με 40%.

  • Οι συζητήσεις για την ονομασία της FYROM θα εντατικοποιηθούν εντός του 2018. Σύμφωνα με τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ, Νίμιτς, η επίλυση του προβλήματος της ονομασίας θα οδηγήσει στη σταθεροποίηση της περιοχής, ενώ η Ουάσιγκτον θα πιέζει για τη διαμόρφωση κάποιας προοπτικής βελτίωσης των σχέσεων μεταξύ των βαλκανικών χωρών.  Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων είναι προγραμματισμένη για τον Μάιο του 2018. Γενικά, θα υπάρξει μια έντονη κινητικότητα μεταξύ των χωρών των Βαλκανίων με αφορμή  την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία.

 

Ευρώπη

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι τα σημάδια της κρίσης του 2008 στην Ευρώπη εξακολουθούν να παραμένουν γιατί η μικρή αύξηση του ΑΕΠ μεταξύ 1% και 2% δεν σημαίνει ότι θεραπεύτηκαν τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης. Εκτός όμως από τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης θα το έτος 2018 ενδέχεται να εμφανίσει κρίση εμπιστοσύνης, αύξηση των ποσοστών των λαϊκιστικών κομμάτων, ροή μη νόμιμης μετανάστευσης, αύξηση των αποσχιστικών τάσεων και συρρίκνωση της μεσαίας τάξης.

Η μεσαία τάξη στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης έχει πλέον χάσει την εμπιστοσύνη της σε εκείνους που διαχειρίζονται την οικονομία και υποβαθμίζουν την ύπαρξη των πολιτισμικών δεδομένων και των έντονων ανισοτήτων. Στη δυτική Ευρώπη το πλουσιότερο 1% «καρπώθηκε» όσο και το φτωχότερο 51%.

Αυτό το συγκλονιστικό στοιχείο αναδεικνύει επίσης ότι στην Ευρώπη ενδιαφέρονται δήθεν μόνο για την ανάπτυξη ενώ επιμελώς αποκρύπτονται άλλα σημαντικά στοιχεία που αφορούν στην ευημερία των πολιτών.

Ορθά ο Walter Scheidel στο έργο του «The Great Leveler» υποστηρίζει ότι η ισχύς δημιουργεί πλούτο και ο πλούτος δημιουργεί ισχύ. Ζούμε σε μία εποχή διαρκούς αύξησης της ανισότητας η οποία είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί το 2018.

Η αύξηση της ανισότητας ως εκ τούτου, αναμένεται ότι θα αυξήσει την πλουτοκρατία, η οποία με τη σειρά της ασφαλώς θα επηρεάσει και την ποιότητα της δημοκρατίας. Τι μπορεί να σταματήσει αυτή τη διαδικασία της αμφίδρομης σχέσης μεταξύ ισχύος και πλούτου; Σύμφωνα με τον W. Scheidel, οι τέσσερις καβαλάρηδες της καταστροφής είναι: Ο Πόλεμος, η Επανάσταση, η Πανούκλα και ο Λιμός.

Ένα άλλο πρόβλημα της Ευρώπης του 2018 θα είναι αυτό της ροής της μη νόμιμης μετανάστευσης. Ήδη στους κόλπους της Ευρώπης έχουν αρχίσει οι διαφωνίες όσον αφορά τις υποχρεωτικές ποσοστώσεις για την κατανομή «των προσφύγων» μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι χώρες της ομάδας του Βίζεγκραντ (Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία και Σλοβακία) έχουν ήδη εκφράσει τις διαφωνίες τους και εμφανίστηκαν ενωμένες και αποφασισμένες να μην υπακούσουν στις αποφάσεις της πλειοψηφίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να μην δεχθούν ούτε έναν πρόσφυγα στα εδάφη τους.

Τα εθνικιστικά, πατριωτικά ή ακροδεξιά κόμματα θα συνεχίσουν να αυξάνουν την πολιτική τους δύναμη και να προκαλούν τη γερασμένη Ευρώπη. Αυτό το γεγονός έχει επιστρατεύσει τα κόμματα της καθεστηκυίας τάξης που ευθύνονται για τη κρίση, να κρούουν τον κώδωνα του «κινδύνου» από την ακροδεξιά «απειλή». Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική: Φανερό παράδειγμα αποτελεί η νέα συγκυβέρνηση της Αυστρίας μεταξύ του Λαϊκού Κόμματος και του Ακροδεξιού Κόμματος του Χάνς Κρίστιαν Στράχε. Η νέα αυστριακή κυβέρνηση θα προσχωρήσει στην ομάδα Βίζεγκραντ ταυτιζόμενη πλήρως ως προς το προσφυγικό.

Η ΕΕ δεν εμφανίζει κάποια εναλλακτική πολιτική που να εμποδίσει τη νέα συγκυβέρνηση της Αυστρίας. Μάλιστα τον Ιούλιο του 2018 η Αυστρία θα αναλάβει την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ και θα πραγματοποιήσει μία σύνοδο κορυφής με θέμα τη Μετανάστευση.

 

Μέση Ανατολή

Η απόφαση του Αμερικανού Προέδρου Ν. Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ και η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ δημιούργησε τις σχετικές αντιδράσεις του Αραβικού κόσμου. Ο Ιρανός Πρόεδρος Χασάν Ροχανί χαρακτήρισε την απόφαση αυτή ως «κίνηση απελπισίας και αδυναμίας, γιατί τα χέρια των ΗΠΑ είναι δεμένα και δεν μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους». Από την άλλη μεριά ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, επεσήμανε ότι οι ΗΠΑ «βυθίζουν την περιοχή και τον κόσμο σε μία φωτιά χωρίς τέλος εν όψει» και πρόσθεσε ότι η εξέλιξη αυτή «θα εξυπηρετήσει τις τρομοκρατικές οργανώσεις».

Στη Μέση Ανατολή θα πρέπει κάποιος να αναζητήσει τους λόγους που οδήγησαν τον Τραμπ να ανακηρύξει πρωτεύουσα του Ισραήλ τα Ιεροσόλυμα. Ενδέχεται η απόφασή του να είναι στο χώρο του απρόβλεπτου, κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Τραμπ.

Από την άλλη μεριά δεν φαίνεται η ενέργεια αυτή του Τραμπ να αποτελέσει τον βασικό λόγο να παρατηρήσουμε το 2018 διάφορες αντιδράσεις των Αραβικών Χωρών. Ποιός είναι ο λόγος αυτής της στάσης των Αραβικών Χωρών μπροστά στο ευαίσθητο αυτό ζήτημα για τους Άραβες και τους Μωαμεθανούς; Ο Αραβικός κόσμος δεν είναι ενιαίος όπως πριν το 2011. Αντίθετα έχουν διαιρεθεί σε διάφορες ξένες μεταξύ τους ομάδες αδυνατίζοντας σημαντικά την ενότητά τους. Έτσι, χρειάζονται οι Αραβικές χώρες χρόνο για να καταλάβουν τη νέα πραγματικότητα. Η νέα πραγματικότητα πέραν της Ιερουσαλήμ είναι οι νέες συμμαχίες και αντιπαλότητες όπως αυτές μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν. Οι αντιθέσεις πιθανόν να δημιουργήσουν εντάσεις σε ένα τοπίο με ισχυρές αντίπαλες συμμαχίες στον Αραβικό Κόσμο και με την Τουρκία να συμμετέχει. Έτσι δεν είναι απίθανο στην περιοχή ένας πόλεμος ή τοπικές συγκρούσεις. Μήπως ο Τραμπ επιδιώκει ένα πόλεμο στην δοκιμαζόμενη Μέση Ανατολή;

 

Εκλογές 2018

Πέρα από τις πιθανές εκλογές στην Ελλάδα το 2018, σε διάφορα κράτη της γης έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν εκλογές (βλ. Πίνακα 1).

Στην Ιταλία τον Μάιο του 2018 θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές με το Λαϊκίστικο κόμμα του Π. Γκρίλο να έχει αυξήσει τα ποσοστά του σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.


Πίνακας 1: Εκλογές που θα πραγματοποιηθούν το 2018.

π1

Από όλες τις εκλογές του 2018 η σημαντικότερη είναι αυτή της Ρωσίας. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν  στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές του Μαρτίου 2018 θα διεκδικήσει άλλη μία θητεία στον προεδρικό θώκο. Μετά από 3 συνεχείς θητείες ως Πρόεδρος (2000-2008, 2012-2018), σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η δημοφιλία του ξεπερνά το 70% και θεωρείται ότι θα εξασφαλίσει άλλη μία προεδρική θητεία. Μία από τις πολιτικές του ενέργειες είναι η εφαρμογή στην πράξη της σεισάχθειαςΟ ίδιος εξήγγειλε την παραγραφή των χρεών προς το Δημόσιο 50 εκατομμυρίων ψηφοφόρων !!!

Η παραγραφή των χρεών αφορούν απλήρωτους φόρους που φθάνουν στο ύψος του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ. Η σεισάχθεια αφορά το 45% των Ρώσων ψηφοφόρων.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα του Πούτιν, στόχος της νέας του θητείας είναι να δημιουργηθεί ένα νέο υπόδειγμα οικονομικής ανάπτυξης ώστε να καταπολεμηθεί η φτώχεια που δυναστεύει το 14% του πληθυσμού.

Ο μόνος ισχυρός αντίπαλος του Πούτιν στις εκλογές της 18ης Μαρίου 2018 είναι το ποσοστό αποχής. Το ζήτημα εδώ δεν είναι ποιός θα αναδειχθεί νικητής των εκλογών αλλά σύμφωνα με τον πολιτικό αναλυτή Νικολάι Πετρώφ: «Το ερώτημα δεν είναι ποιόν θα επιλέξουν οι ψηφοφόροι για να ηγηθεί της χώρας τα επόμενα  έξι χρόνια αλλά κατά πόσον, πότε και πώς θα παραδώσει την εξουσία σε ένα διάδοχο».

 

Παγκόσμιο Κύπελλο 2018

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου θα διεξαχθεί στη Ρωσία την χρονική περίοδο από 14 Ιουνίου έως 15 Ιουλίου 2018. Στους 8 ομίλους συμπεριλαμβάνονται αναλυτικά οι χώρες:

Πρώτος Όμιλος: Ρωσία, Σ. Αραβία, Αίγυπτος, Ουρουγουάη

Δεύτερος Όμιλος: Πορτογαλία, Ισπανία, Μαρόκο, Ιράν

Τρίτος Όμιλος: Γαλλία, Αυστραλία, Περού, Δανία

Τέταρτος Όμιλος: Αργεντινή, Ισλανδία, Κροατία, Νιγηρία

Πέμπτος Όμιλος: Βραζιλία, Ελβετία, Κόστα Ρίκα, Σερβία

Έκτος Όμιλος: Γερμανία, Μεξικό, Σουηδία, Νότιος Κορέα

Έβδομος Όμιλος: Βέλγιο, Παναμάς, Τυνησία, Αγγλία

Όγδοος Όμιλος: Πολωνία, Σενεγάλη, Κολομβία, Ιαπωνία

 

Ποια είναι η αρχική πρόβλεψη των ομάδων που θα προκριθούν από κάθε όμιλο για την επόμενη φάση;

Οι προβλέψεις μας είναι:

 

Από τον πρώτο όμιλο: Ρωσία, Ουρουγουάη

Από τον δεύτερο όμιλο: Ισπανία, Πορτογαλία

Από τον τρίτο όμιλο: Γαλλία, Δανία

Από τον τέταρτο όμιλο: Αργεντινή, Κροατία

Από τον πέμπτο όμιλο: Βραζιλία, Σερβία

Από τον έκτο όμιλο: Γερμανία, Μεξικό

Από τον έβδομο όμιλο: Βέλγιο, Αγγλία

Από τον όγδοο όμιλο: Κολομβία, Ιαπωνία

Η στοιχηματικές εταιρείες αυτή τη στιγμή εκτιμούν ότι η Γερμανία θα κατακτήσει το τρόπαιο του παγκοσμίου κυπέλλου 2018.

 

Τι θα γίνει με τον Χρυσό και τον Μαύρο Χρυσό το 2018;

Η σχέση μεταξύ χρυσού και πετρελαίου (μαύρου χρυσού) είναι μια συμβιωτική σχέση: πραγματικό χρήμα προς πραγματική ενέργεια. Σύμφωνα με τις προβλέψεις της CIBC World Markets το 2018 θα είναι η χρονιά του ασημιού του οποίου η τιμή θα κυμανθεί μεταξύ 17 και 18 δολαρίων ανά ουγκιά, ενώ η τιμή του χρυσού δε θα έχει σημαντικές διακυμάνσεις και θα κυμαίνεται μεταξύ 1.250,00 και 1.275,00 δολαρίων ανά ουγκιά. Ο λόγος της τιμής του χρυσού προς την τιμή του ασημιού είναι 78,34 που πρακτικά σημαίνει ότι χρειάζεται κάποιος περισσότερο από 78 ουγκιές ασημιού για να αγοράσει μία ουγκιά χρυσού.

Τι αναμένεται να γίνει με το πετρέλαιο το 2018;

Τον Νοέμβριο του 2016 τα μέλη του ΟΠΕΚ συμφώνησαν να μειώσουν την παραγωγή του μαύρου χρυσού στα 32,5 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα. Οι εκτιμητές της αγοράς πετρελαίου θεωρούν ότι ο ΟΠΕΚ δε θα ξεπεράσει τα 32,8 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα και το 2018. Οι προβλέψεις της τιμής του πετρελαίου εξαρτώνται από την αλληλεπίδραση της προσφοράς και της ζήτησης στις διεθνείς αγορές. Για το 2018 προβλέπεται ότι η τιμή του Brent πετρελαίου θα διαμορφωθεί στα 54,1 δολάρια ανά βαρέλι.

Η σύγκριση ανάμεσα στο πετρέλαιο και τον χρυσό στην πράξη δείχνει σύγκριση της τιμής μιας συγκεκριμένης ποσότητας πετρελαίου με μια ουγκιά χρυσού. Από το 1946 μέχρι το 2014, κατά μέσο όρο, με μια ουγκιά χρυσού αγοράζονται περισσότερα από 14.83 βαρέλια πετρελαίου περίπου. Έτσι, αν με μια ουγκιά χρυσού αγοράσουμε περισσότερα από 14.83 βαρέλια πετρελαίου, τότε το πετρέλαιο είναι φθηνότερο, ή αλλιώς σημαίνει ότι ο χρυσός είναι ακριβότερος.

Αντίστροφα, αν με μια ουγκιά χρυσό αγοράζουμε λιγότερα από 14.83 βαρέλια, τότε το πετρέλαιο είναι ακριβό, ή ο χρυσός είναι φθηνός.  Ειδικότερα, για το 2018 αναμένεται ότι με μια ουγκιά χρυσού θα αγοράζονται περισσότερα από 23 βαρέλια πετρελαίου που σημαίνει ότι το πετρέλαιο το 2018 θα είναι φθηνότερο από τον χρυσό.

 

Η ξέφρενη πορεία του Bitcoin

bitΌσον αφορά στο «ηλεκτρονικό νόμισμα» Bitcoin, όποιος είχε επενδύσει το 2011 χίλια δολάρια, σήμερα έχει ως απόδοση της επένδυσής του 18 χιλιάδες δολάρια!!! Σημειώνεται ότι το Bitcoin δεν έχει «εσωτερική αξία», όπως είναι το ασήμι και ο χρυσός, αλλά ούτε υπάρχει επίσης κάποια Τράπεζα που να ρυθμίζει την κυκλοφορία του και να εγγυάται την ισοτιμία του. Είναι φανερό ότι το ασήμι και ο χρυσός μπορούν να ανταγωνισθούν το κρυπτονόμισμα Bitcoin.

Το Bitcoin είναι ένα «ιδεατό» και άυλο νόμισμα που δεν συνδέεται με την εγγύηση κάποιας Τράπεζας.

Προφανώς η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον χρυσό και το κρυπτονόμισμα Bitcoin είναι ότι ο χρυσός είναι ένα πολύτιμο μέταλλο, ενώ το Bitcoin είναι ένα ψηφιακά κατασκευασμένο κρυπτονόμισμα. Αν ανατρέξουμε στην ιστορία πάντοτε ο χρυσός αποτελούσε ένα στρατηγικό πόρο και συγχρόνως μια στρατηγική συνιστώσα του χαρτοφυλακίου των επενδυτών.

Σύμφωνα με τη Wall Street τα ψηφιακά νομίσματα μεταξύ των οποίων και το Bitcoin, αναμένεται ότι θα διαταράξουν την παγκόσμια οικονομία με στόχο να αλλάξουν τον τρόπο πληρωμής και γενικά των συναλλαγών.

Η έκθεση της Bank of America Merrill Lynch, στην οποία συμμετέχουν 203 fund managers, με συνολικά υπό διαχείριση κεφάλαια ύψους 558 δισεκατομμυρίων δολαρίων, προκύπτει ότι το μεγάλο μέρος της επενδυτικής κοινότητας έχει στρέψει την προσοχή του στο Bitcoin. Η ασύλληπτη άνοδος του ψηφιακού κρυπτονομίσματος οδηγεί το επενδυτικό κοινό σε περισσότερες τοποθετήσεις στο Bitcoin και το 2018.

Η ξέφρενη ανοδική πορεία του Bitcoin (βλέπε Γράφημα 1), παρά το γεγονός ότι αυτό έχει διχάσει επενδυτές και αναλυτές, υπολογίζεται ότι το 2018 θα ξεπεράσει τα 35 χιλιάδες δολάρια. Αυτή η εκθετικά ανοδική πορεία του Bitcoin όμως δε σημαίνει ότι θα παραμείνει σταθερή. Ενδέχεται να ακολουθήσει κάποια χρονική στιγμή πτώση που θα μετατρέψει αυτό το κρυπτονόμισμα πιθανόν σε μια «φούσκα».

 

Γράφημα 1: Ανέλιξη Κρυπτονομίσματος Bitcoin

γ1

Η κυκλοφορία των κρυπτονομισμάτων, όπως το Bitcoin, θέτει και άλλη μία διάσταση: αν είναι ο κόσμος εξίσου ελεύθερος στον χειρισμό των χρημάτων του, τις προτιμήσεις ενός ψηφιακού κρυπτονομίσματος όσο είναι πχ στην επιλογή της ιδεολογίας του.

 

 

Κύκλοι Πολέμων

Οι κύκλοι των πολέμων είναι υπαρκτοί και επιστημονικά τεκμηριωμένοι σύμφωνα με την ανάλυση δεδομένων 14 χιλιάδων πολέμων μέσα τα 5.000 χρόνια του πολιτισμού μας. Οι παγκόσμιες δραστηριότητες και ενέργειες εξαρτώνται από ένα πλήθος παραγόντων που μεταξύ τους αλληλοσυνδέονται όχι με μια γραμμική σχέση, αλλά με μία μη-γραμμική. Έτσι, οι κύκλοι πολέμων οφείλονται σε ένα σύνολο τάσεων. Βέβαια ακούγεται περίεργο να υπάρχουν κύκλοι πολέμων. Οι κύκλοι πολέμων είναι ακριβώς οι κύκλοι των ανθρώπινων διενέξεων ή αντιπαραθέσεων. Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που κάνουν τους ανθρώπους να βρίσκονται σε κατάσταση σύγκρουσης. Η αξία να γνωρίζουμε αυτή την κατάσταση είναι σημαντική. Το Γράφημα 2 δείχνει τους κύκλους των πολέμων.

Γράφημα 2: Κύκλοι των πολέμων

γ2

Μελετώντας τους κύκλους πολέμων παρατηρούμε ότι το 2018 βρίσκεται ανάμεσα στα έτη 2014-2020, οπότε εντός του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος υπάρχει η πιθανότητα να υπάρξει ισχυρή ένταση (όχι κατ’ ανάγκην πόλεμος) μεταξύ κρατών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να αποφευχθεί και ένας πόλεμος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπάρχουν  μικρότερες οι πιθανότητες για την επίτευξη ειρηνικής συμβίωσης παγκοσμίως, και μια κατάσταση εντάσεων το 2018.

Ο Γκράχαμ, βετεράνος της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος συμμετέχει στην Επιτροπή για τις Ένοπλες Δυνάμεις Γερουσίας, εκτιμά ότι οι πιθανότητες μιας προληπτικής επίθεσης είναι 30%, όμως σε περίπτωση που οι βορειοκορεάτες προβούν και σε άλλη πυρηνική δοκιμή, τότε οι πιθανότητες διαμορφώνονται στο 70% (!!). Από την άλλη πλευρά ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ προειδοποίησε ότι οι απόπειρες να επιλυθεί στρατιωτικά η κρίση με τη Βόρειο Κορέα θα οδηγήσουν  μόνο στην καταστροφή.

Ασφαλώς θα πρέπει να παρατηρούμε τη κατάσταση της Β. Κορέας όχι σύμφωνα με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του κατεστημένου, αλλά λαμβάνοντας υπόψη και άλλη μία παράμετρο: Μήπως ο πόλεμος με τη Βόρεια Κορέα βρίσκεται μέσα στα ενδιαφέροντα και στα σχέδια της Παγκόσμιας Νέας Τάξης Πραγμάτων; Δηλαδή, πίσω από τον πιθανό πόλεμο με τη Βόρειο Κορέα με βάση τις περιπτώσεις που προηγήθηκαν του Ιράκ και της Αραβικής Άνοιξης.

Εξάλλου, σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ, η Ρωσία και η Κίνα θεωρούνται χώρες που αμφισβητούν το παγκόσμιο status quo. Έτσι, οι άμεσες απειλές για την αμερικανική ασφάλεια επικεντρώνονται τώρα στη Β. Κορέα, στο Ιράν και σε εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις.

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Ξένος Παράγοντας: Ο ρυθμιστής του πολιτικού συστήματος

23 Δεκεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

1

Ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται έντονα την πίεση των δημοσκοπικών ευρημάτων και το δείχνει. Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη τα στελέχη της κυβέρνησης, καταβάλουν προσπάθεια να περιορίσουν τη δημοσκοπική φθορά επιστρατεύοντας την εφευρετικότητά τους.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια χωρίς να αναλυθεί και αξιολογηθεί ο ιδιαίτερος ρόλος του ξένου παράγοντα στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε από την ιστορία μας, ότι ο ξένος παράγοντας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή του τόπου μας. Ο ξένος παράγοντας κατόρθωσε 196 χρόνια συνέχεια να παρεμβαίνει στον Εθνικό βίο της χώρας. Ξεχνάμε τι αντιδικίες δημιουργήθηκαν μεταξύ των αγωνιστών του ‘21 λόγω των επεμβάσεων των ξένων στα εσωτερικά μας; Όμως σήμερα οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές. Οι  απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Τρόικα, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν έκδηλα γνωστές.

Κάτω από δύσκολες για τη χώρα μας συνθήκες κρίσεων ο ξένος παράγοντας αξιοποιεί το δικό του πλεονέκτημα, ενώ η ελληνική κοινωνία σιγά-σιγά αλλοτριώνεται.

Σήμερα διακρίνεται καθαρά ότι ο ξένος παράγοντας έχει αναλάβει υπό την προστασία του τον ΣΥΡΙΖΑ. Απόδειξη αυτού του γεγονότος αποτελεί η τελευταία αναφορά (13.12.2017) του Προέδρου της Βουλής και κορυφαίου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Βούτση, που υποστηρίζει ότι οι θεσμοί, δηλαδή η Τρόικα, ανέτρεψαν την κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα στηρίζουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Αυτό δείχνει καθαρά ότι  ο ξένος παράγοντας είναι ο ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα. Η σημερινή κατάσταση της χώρας δείχνει να διαφοροποιείται μόνο φαινομενικά από την εποχή Κολλέτη, όταν τα πολιτικά κόμματα ήταν διαιρεμένα σε «γαλλικό», «αγγλικό» και «ρωσικό».

Η αναφορά-σκέψη του προέδρου της Βουλής Ν. Βούτση, αποδεικνύει περίτρανα ότι η νέα εποχή των Μνημονίων μεγιστοποιεί συγχρόνως την εξάρτηση της χώρας από τον ξένο αφέντη.

Αλλά τι ακριβώς δήλωσε ο Ν. Βούτσης; Στην ομιλία του για τον Προϋπολογισμό απευθυνόμενος προς τη Νέα Δημοκρατία ανέφερε:

«Δεν βρήκατε το ιστορικό θάρρος να πείτε δημόσια ότι το δήθεν  success story  το απαξίωσαν και το εκμηδένισαν και σας οδήγησαν τελικά σε αποδρομή από την εξουσία οι περίφημοι διεθνείς  θεσμικοί εταίροι σας  που ομνύουν όπως κι εσείς στον φιλελευθερισμό και οικοδόμησαν το καθεστώς της στρατηγικής της λιτότητας και την Ευρώπη των ανισοτήτων τα τελευταία χρόνια.

Αυτοί φταίνε, αυτό όμως είναι πταίσμα. Ούτε σήμερα βρίσκετε το θάρρος να κάνετε μια γενναία αυτοκριτική για το ποιες είναι οι αλλαγές μέσα στην κοινωνία από τις θεραπείες σοκ που επιβλήθηκαν αυτά τα χρόνια, και από την άλλη να παραδεχτείτε ότι οι θεσμοί σήμερα για δικούς τους λόγους για αδυναμίες και προτεραιότητες δικές τους για αδιέξοδα δικά τους σε μια διεθνή και ευρωπαϊκή κατάσταση που αλλάζει άρδην και άκρως αντιφατικά υποστηρίζουν τον  οδικό χάρτη που εδράζεται στην πολιτική και γεωστρατηγική σταθερότητα της χώρας στις οικονομική επίτευξη  και  υλοποίηση όλων των αναγκαίων βημάτων ώστε να υπάρξει έξοδος, βιώσιμη έξοδος».

Ο ξένος ή αλλιώς ο εξωτερικός παράγοντας, λοιπόν, εγκαταλείπει την κυβέρνηση Σαμαρά, τη στιγμή που η κυβέρνησή του είχε καταφέρει να δανειστεί για πρώτη φορά από τις αγορές.

Δυστυχώς, ο Γ. Σαμαράς δεν αξιολόγησε σωστά το ρόλο του ξένου παράγοντα και αυτό τον οδήγησε στην αποτυχία. Για τον ξένο παράγοντα, ολόκληρος ο λαός της εξαρτημένης χώρας μαζί με τα πολιτικά κόμματα αποτελούν όργανο για την επιτυχία του στόχου του.  Για να προωθήσει ο ξένος παράγοντας τις όποιες επιδιώξεις του δεν βραδυπορεί, αλλά προβαίνει στην αντικατάσταση των πολιτικών της χώρας.

Εδώ προβάλει ένα κρίσιμο ερώτημα: Αυτές οι αντικαταστάσεις των πολιτικών κομμάτων γίνονται για το συμφέρον της χώρας; Δυστυχώς, σχεδόν πάντοτε αυτές οδηγούν προς το χειρότερο την εξαρτημένη χώρα μας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η χώρα μας δεν μπορεί να αποφασίσει μόνη της το πώς θα διαχειριστεί τα δικά της συμφέροντα.

Συνεπώς, ο Πρόεδρος της Βουλής που αποκάλυψε με εκκωφαντικό τρόπο το ρόλο του ξένου παράγοντα, ξεχνά ότι η λανθασμένη αντιμετώπιση του ρόλου του ξένου παράγοντα από οποιαδήποτε πολιτική δύναμη, τελικά οδηγεί σε ένα σύνολο θανάσιμων επιπτώσεων για τη χώρα και την τύχη του λαού.

Το δίδαγμα που προκύπτει από την ομιλία του Προέδρου της Βουλής είναι ότι ο ξένος παράγοντας δεν μένει ποτέ αδρανής. Αρχικά δίνει την εύνοια και τη στήριξή του σε εκείνους που τον υπηρετούν, ενώ ταυτόχρονα προγραμματίζει και προχωρά στην προετοιμασία των επόμενων διαχειριστών της κυβερνητικής εξουσίας. Δηλαδή, σε κάποια χρονική στιγμή ο ξένος παράγοντας θα κρίνει ότι, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε όλη τη «βρώμικη» δουλειά της σκληρής λιτότητας, της ικανοποίησης των δανειστών, χωρίς φασαρίες, χωρίς διαδηλώσεις, χωρίς συγκεντρώσεις, έχει φθάσει η στιγμή που θα κληθεί να «κυβερνήσει» ένα άλλο κόμμα, που θα το εκπροσωπούν κατά προτίμηση άλλοι «μνημονιόδουλοι» διαχειριστές.

Μήπως όμως αυτό το άλλο κόμμα θα βγάλει τη χώρα από τα Μνημόνια; Αυτό αποτελεί ουτοπία. Όλα τα κόμματα ανήκουν στην οικογένεια παρόμοιων πολιτικών κομμάτων. Για να το διατυπώσουμε με τη γλώσσα του Π. Κοροβέση: «Όλα τα κόμματα στη Βουλή είναι ένα κόμμα με διάφορες φράξιες και το κάθε κόμμα χωριστά διαιρεμένο σε άλλες φράξιες, αλλά η εξουσία είναι η συγκολλητική ουσία – έχει τα οφέλη της απέναντι στους ανθρώπους που την υπηρετούν».

Αυτό που έχει αλλάξει από το 2010 είναι ακριβώς η δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού μικρών κομμάτων, και το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι: γιατί τόσοι πολλοί νέοι πολιτικοί σχηματισμοί επιδιώκουν να μπουν στη Βουλή;  Το παράδειγμα ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ που από αντιμνημονιακά κόμματα μεταλλάχθηκαν σε μνημονιακά, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι απολαμβάνουν την εξουσία και ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό όφελος των βουλευτών τους.

Με αυτά τα δεδομένα και κάτω από συνθήκες σκληρής λιτότητας, με τη μεσαία τάξη να έχει εξαφανιστεί από τη φτωχοποίησή της, ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας εμφανίζεται ως ο αποδοτικότερος και αποτελεσματικότερος διεκπεραιωτής των αποφάσεων των θεσμών, του Ισραήλ και των ΗΠΑ.

Η παράμετρος αυτή του «αποδοτικότερου και αποτελεσματικότερου διεκπεραιωτή» θα παίξει το ρόλο ενός εντελώς ειδικού συντελεστή των πολιτικών εξελίξεων. Τελικά αποδεικνύεται ότι οι επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι κοινές με τις επιδιώξεις των άλλων μνημονιακών κομμάτων.

Άραγε, τι αναμένεται να συμβεί όταν προκηρυχτούν οι Εθνικές Εκλογές;

Ιστορικά ένα γεγονός είναι βέβαιο και δεν λαμβάνεται υπόψη λόγω της υπεροψίας που συνήθως συνοδεύει την εκάστοτε εξουσία. Η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να είναι σίγουρη για τις επόμενες κινήσεις του ξένου παράγοντα.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , | Leave a comment

Τεκτονικές Δημογραφικές Αλλαγές

 

19 Δεκεμβρίου 2017

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς,
συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Οι δημογραφικές αλλαγές πάντοτε επιφέρουν σημαντικές επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών, στην οικονομία, και στη διαμόρφωση κατάλληλων πολιτικών.

Σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός ανέρχεται στα 7,4 δισεκατομμύρια άτομα, ενώ οι νέες δημογραφικές προβολές για το 2053 διαμορφώνουν μια νέα πληθυσμιακή κατάσταση στον πλανήτη μας, με 10 δισεκατομμύρια κατοίκους.

Η νέα δημογραφική έρευνα του PRB αποκαλύπτει αρκετά δημογραφικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Θα πρέπει ευθύς εξ αρχής να σημειώσουμε ότι αυτές οι πληθυσμιακές προβολές στηρίζονται ουσιαστικά σε δημογραφικά δεδομένα. Αυτό σημαίνει ότι οι προβολές βασίζονται σε δημογραφικές υποθέσεις, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη περιβαλλοντικές καταστάσεις και κοινωνικές μεταβλητές. Αν ο πληθυσμός συνεχίσει να αυξάνεται, τι θα συμβεί για παράδειγμα με τα αποθέματα νερού; με την κατανάλωση ενέργειας; με την επάρκεια των τροφίμων; Δεν αρκεί να συζητάμε μόνο για τους φυσικούς πόρους, αλλά και τις πιθανές επιπτώσεις στην αγορά εργασίας, στην εκπαίδευση και σε όλες τις υπόλοιπες ανάγκες διαβίωσης. Όλα αυτά τα μεγέθη αυξάνονται σε σταθερό ρυθμό, ενώ το μέγεθος της Γης παραμένει σταθερό.

Ενώ συζητούμε για τις δημογραφικές προβολές, η δημόσια συζήτηση για πολλές παραμέτρους του δημογραφικού προβλήματος ούτε που αναφέρονται. Για παράδειγμα στην Ευρώπη συζητούν κυρίως για τις τρεις κρίσεις: την «προσφυγική κρίση», την «κρίση της τρομοκρατίας» και την «οικονομική κρίση», ενώ δεν συζητείται σχεδόν καθόλου η «κρίση γήρανσης της Ευρώπης». Η «κρίση γήρανσης της Ευρώπης» θα έχει ως αποτέλεσμα το 2060, το ένα τρίτο των Ευρωπαίων να έχουν ηλικία άνω των 65 ετών, και με δεδομένο ότι ο συντελεστής ολικής γονιμότητας προβλέπεται σε 1,71 γεννήσεις ανά γυναίκα, αναμένεται μείωση του πληθυσμού της Ευρώπης. Ως λύση οι Ευρωπαίοι ηγέτες σκέπτονται την εισροή 60 εκατομμυρίων μεταναστών!!! Πολιτική της Μεγάλης Δημογραφικής Αντικατάστασης όπου θα έλεγε και ο Renaud Camus:

«Τι μας λένε αυτοί;  Ότι για να σώσουμε την Ιταλία, πρέπει να αντικαταστήσουμε τον πληθυσμό της με τους Κονγκολέζους για παράδειγμα».

Πώς θα είναι η Ευρώπη; Το σκίτσο του B. Garrison δίνει την απάντηση:

1

 

Στη συνέχεια θα σχολιάσουμε τα δημογραφικά ευρήματα της PRB. Ποιες θα είναι οι 10 πρώτες πληθυσμιακά χώρες το 2050 σύμφωνα με την έρευνα της PRB; Η απάντηση δίνεται στον Πίνακα 1:

Πίνακας 1: Οι 10 πρώτες σε πληθυσμό χώρες το 2017 και το 2050 (σε εκατομμύρια)

2

Από τα στοιχεία του Πίνακα 1 παρατηρούμε ότι:

  • Το 2017 στην πληθυσμιακή κορυφή βρίσκεται η Κίνα και ακολουθεί η Ινδία. Το 2050, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, αντιστρέφεται η θέση των δύο χωρών. Το 2050 η Ινδία θα είναι στην πρώτη θέση και η Κίνα στη δεύτερη θέση. Η κατάληψη της πρώτης θέσης από την Ινδία δεν σημαίνει όμως κάποια επιτυχία της απέναντι στην Κίνα. Την περίοδο 2000 – 2015, η Ινδία παρουσίασε ανάπτυξη της τάξης του 8% και προσδοκούσε ότι θα δημιουργούσε 335 εκατ. θέσεις εργασίας, ενώ τελικά δημιούργησε μόνο 75 εκατ. θέσεις εργασίας. Η σχέση υπερπληθυσμού, οικονομικής μεγέθυνσης, αγοράς εργασίας, γεωργίας, δεν φαίνεται να βοηθά στη μείωση της φτώχειας και των ανισοτήτων στην Ινδία.
  • Το 2017 μέσα στις δέκα πρώτες θέσεις υπάρχει μόνο μία αφρικανική χώρα, η Νιγηρία. Το 2050 η Νιγηρία καταλαμβάνει τη θέση των ΗΠΑ και γίνεται η τρίτη στον κόσμο πληθυσμιακά χώρα. Επισημαίνουμε για τη Νιγηρία ότι το 1960 είχε 46 εκατομμύρια, σήμερα έχει 192 εκατ. και εκτιμάται να φθάσει τα 411 εκατ. πληθυσμό το 2050. Η Νιγηρία μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αποτυχημένο κράτος με μεγάλη φτώχεια και φτωχή ηγεσία που είναι dealers και όχι leaders.
  • To 2017 στην πρώτη δεκάδα υπάρχει μόνο η Νιγηρία, ενώ το 2050 αναμένεται να εμφανιστούν τρεις χώρες της Αφρικής: Νιγηρία, Κονγκό και Αιθιοπία. Ο γενικός κανόνας των περισσότερων Αφρικανικών χωρών είναι ότι ο δανεισμός τους από το ΔΝΤ και η αδυναμία τους να αποπληρώσουν τα χρέη τους, μαζί με τη διαφθορά, έχουν οδηγήσει τις χώρες τους σε κατάσταση αποτυχημένου κράτους.

Από τον Πίνακα 1 παρατηρούμε την απουσία κάποιας έστω χώρας από την Ευρώπη. Εκτός από την πληθυσμιακή μείωση της Ευρώπης, όπως τονίσαμε η Ευρώπη εδώ και καιρό ακολουθεί την τροχιά της γήρανσής της. Η δημογραφική κρίση της Ευρώπης είναι δεδομένη. Η δημογραφική κρίση ενδέχεται να μην οδηγήσει στην κατάρρευσή της, όμως θα δημιουργήσει αρκετά και σοβαρά κοινωνικά, οικονομικά και γεωπολιτικά προβλήματα.

Ειδικότερα, για τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης οι προβολές για το 2050 παρουσιάζονται στον Πίνακα 2:

Πίνακας 2: Πληθυσμός χωρών Νοτιοανατολικής Ευρώπης (σε εκατομμύρια)

3

Ο Πίνακας 2 αποκαλύπτει ότι:

  • Από τις οκτώ χώρες, μόνο η Τουρκία εμφανίζει αύξηση του πληθυσμού το 2050 σε σύγκριση με το 2017.
  • Η μεγαλύτερη μείωση εμφανίζεται στην Ελλάδα, περίπου 14,9% ή αλλιώς μείωση κατά 1.600.000 άτομα.

Μια σημαντική δημογραφική παράμετρος είναι ο δείκτης ολικής γονιμότητας που περιγράφει τον αριθμό των παιδιών που αναμένεται να φέρει στον κόσμο μια γυναίκα στην αναπαραγωγική της ηλικία. Για να έχουμε το σημερινό πληθυσμιακό επίπεδο, θα πρέπει η ολική γονιμότητα να μην είναι μικρότερη από το 2,1 παιδιά ανά γυναίκα, απαραίτητο για την αναπαραγωγή γενεών.

Άραγε, τι αποκαλύπτει ο συγκεκριμένος δείκτης για το 2017;

Πίνακας 3: Δείκτης Ολικής Γονιμότητας 2017

4

Από τον Πίνακα 3 παρατηρούμε ότι:

  • Οι δέκα πρώτες χώρες, με τον υψηλότερο δείκτη ολικής γονιμότητας, βρίσκονται στην Αφρική. Στο Νίγηρα κάθε γυναίκα στην αναπαραγωγική της ηλικία αναμένεται να φέρει στον κόσμο 7,3 παιδιά.
  • Επτά στις δέκα χώρες που έχουν τη μικρότερη τιμή του δείκτη ολικής γονιμότητας βρίσκονται στην Ευρώπη. Μεταξύ αυτών είναι και η Ελλάδα με 1,3 παιδιά για κάθε μία γυναίκα στην αναπαραγωγική της ηλικία. Δηλαδή, παρατηρούμε τιμή του δείκτη μικρότερη από το «μαγικό» αριθμό 2,1 παιδιά ανά γυναίκα για την αναπλήρωση των γενεών.

Όπως δείχνουν τα δημογραφικά δεδομένα συμβαίνουν τεκτονικές δημογραφικές αλλαγές. Στην Ευρώπη υφαίνεται η κρίση της γήρανσης του πληθυσμού της, ταυτόχρονα χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία με ανεργία των νέων να υπερβαίνει το 40%, έχουν μικρή ελπίδα να αντιμετωπισθεί η κρίση της γήρανσης του πληθυσμού της, έστω μακροπρόθεσμα.

Ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας, εκτός από τη γήρανση του πληθυσμού της, λόγω της υψηλής ανεργίας των νέων, της συνεχιζόμενης εισροής των νόμιμων ή μη μεταναστών, της μη επίλυσης της οικονομικής κρίσης, των νέων ηθών και εθίμων (ομοφυλόφιλοι κλπ.) και της «κινεζοποίησης» των μισθών, η επίλυση του δημογραφικού της προβλήματος διαφαίνεται αδύνατη.

Posted in Άρθρα, Νέα Τάξη Πραγμάτων | Tagged , , , , | Leave a comment

Το «ζόρισμα» και η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης της χώρας.

12 Δεκεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

c

Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει πάρει το Νόμπελ για να διαπιστώσει ότι η πατρίδα μας βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας.  Διάχυτη είναι η αίσθηση ότι οι πολιτικοί εμπαίζουν τους πολίτες και για την επόμενη μέρα.  Βλέποντας τους άστεγους, τους φτωχούς και τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, κατανοεί κάποιος ότι άλλαξε, από το 2009, η πορεία της πατρίδας μας.

Η μεσαία τάξη ορίζεται ως ο πληθυσμός, του οποίου το διαθέσιμο εισόδημα κυμαίνεται από 60% και 200% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος.

Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα της ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων) οι φορολογούμενοι που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 10 έως 50 χιλ. ευρώ μειώθηκαν κατά 611.468 μεταξύ 2008 και 2015, ενώ οι φορολογούμενοι οι οποίοι δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 1 έως 10 χιλ. ευρώ αυξήθηκαν την ίδια περίοδο (2008-2015) κατά 1.034.872!!!

Οι φόροι εισοδήματος ξεπέρασαν τα 8 δισ. ευρώ και το 70% προέρχεται από τη μεσαία τάξη.

Σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό Ε. Τσακαλώτο «ξέρουμε ότι έχουμε ζορίσει έναν κόσμο… ». Κατά την ομιλία του στη Βουλή τόνισε ότι «πιέσαμε τις μεσαίες τάξεις;  Ναι αλλά δεν έπρεπε να έχουμε απόλυτη προτεραιότητα για την ανθρωπιστική κρίση»;

Άρα στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης ομολογείται ότι ήταν η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Είναι τυχαία η επιλογή; 

Όχι. Γιατί στον μαρξισμό, η μεσαία τάξη είναι εμπόδιο στην ταξική πάλη. Για τον Μαρξ, η μεσαία τάξη δεν είναι μόνο συντηρητική, ήταν αντιδραστική, όπως γράφει σχετικά και στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος:

 

 «Οι μεσαίες τάξεις, ο μικρός βιομήχανος, ο μικρέμπορας, o βιοτέχνης, ο αγρότης, όλοι αυτοί πολεμούν την αστική τάξη για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους σαν μεσαίες τάξεις και να σωθούν απ’ τον αφανισμό. Δεν είναι λοιπόν επαναστατικές αλλά συντηρητικές. Κάτι παραπάνω, είναι αντιδραστικές, γιατί ζητούν να στρέψουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας.»

Στο μανιφέστο οι Μαρξ και Ένγκελς θεωρούν ότι η μεσαία τάξη η κατρακυλά στο προλεταριάτο

«Οι πρώην μεσαίες τάξεις, οι μικροί βιομήχανοι, έμποροι και εισοδηματίες, οι βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο, από τη μια γιατί το μικρό τους κεφάλαιο δεν φτάνει για την επιχείρηση της μεγάλης βιομηχανίας και υποκύπτει στο συναγωνισμό με τους μεγαλύτερους καπιταλιστές, κι από την άλλη, γιατί νέοι τρόποι παραγωγής υποβιβάζουν τη σημασία της επαγγελματικής τους δεξιοτεχνίας. Έτσι το προλεταριάτο στρατολογείται από όλες τις τάξεις του πληθυσμού.»

Τι επιδιώκεται σήμερα λοιπόν στη χώρα μας;  Μέσω του ισχύοντος φορολογικού συστήματος επιτυγχάνεται η προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης. Με την άγρια φορολόγηση εκτός από το ότι οι περισσότεροι πολίτες δεν θα μπορούν να διατηρήσουν ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, η κυβέρνηση θα επιδιώκει συνεχώς την έκπτωση της μεσαίας τάξης στο προλεταριάτο.

Τα απογοητευτικά στατιστικά δεδομένα που αφορούν στον ΕΝΦΙΑ (το βάρος το σηκώνει η μεσαία τάξη), η φτώχεια, η ανεργία, η ανεργία των νέων, τη φυγή των επιχειρήσεων, το άδικο φορολογικό σύστημα, όλα συνηγορούν ότι η ιδεολογία της κυβέρνησης είναι καθαρά μαρξιστική.

Γιατί αναφερόμαστε για τη μεσαία τάξη;

Ας ανατρέξουμε πίσω στα κείμενα του Αριστοτέλους για να ξαναθυμηθούμε τη σημασία της μεσαίας τάξης.

Προϋπόθεση για την επιβίωση της δημοκρατίας, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι η ύπαρξη μιας ισχυρής μεσαίας τάξης. Και αυτό γιατί οι πλούσιοι επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ολιγαρχίας, ενώ οι φτωχοί θα ρέπουν προς την οχλοκρατία.

Οι απόψεις του Αριστοτέλη που διατυπώνονται στο έργο του «Πολιτικά» (εκδόσεις Ζήτρος 2007) για τη μεσαία τάξη μας θυμίζουν ότι:

«Κάθε πόλη γενικά αποτελείται από τρία μέρη, από τους πολύ εύπορους, από τους πολύ άπορους και από τους τρίτους που βρίσκονται στη μέση αυτών των δύο. Καθώς, λοιπόν, κατά κοινή ομολογία το μέτριο και το μέσο είναι το άριστο, γίνεται φανερό ότι από όλα τα δώρα της τύχης η μέση ιδιοκτησία είναι η καλύτερη». (Πολιτικά 2ος τόμος σελ. 285).

Κατά Αριστοτέλη τα άκρα δρουν αρνητικά:

 «Γιατί οι πρώτοι γίνονται αλαζόνες και μεγαλοαπατεώνες μάλλον και οι δεύτεροι κακοποιοί και μικροαπατεώνες κυρίως. Έτσι άλλα αδικήματα οφείλονται στην αλαζονεία και άλλα στην κακοήθεια».  (σελ. 285).

Και συνεχίζει στα Πολιτικά του ο Αριστοτέλης:

«Άρα γίνεται φανερό ότι η πολιτική κοινωνία που αποτελείται από πολίτες της μέσης τάξης είναι άριστη, και ενδέχεται να έχουν σωστό πολιτικό βίο οι πόλεις όπου η μεσαία τάξη είναι μεγάλη και ισχυρότερη, μάλιστα σε σχέση με τις δύο άλλες ή τουλάχιστον με μία από τις δύο. Γιατί συμμαχώντας με αυτή πετυχαίνει η ισορροπία των δυνάμεων και εμποδίζει την εμφάνιση ακροτήτων στον πολιτικό βίο». (σελ. 289). Και ο Αριστοτέλης συμπληρώνει: «… είναι σαφές ότι το πολίτευμα της μέσης τάξης είναι άριστο, γιατί είναι το μόνο αστασίαστο πολίτευμα, αφού ελάχιστα φαινόμενα επαναστάσεων κι αντιπαλότητας των πολιτών παρατηρούνται εκεί, όπου η μεσαία τάξη είναι μεγάλη». (σελ. 289).

Είναι λοιπόν αυτή η μεσαία τάξη που στήριξε τη δημοκρατία μετά τον Βο Παγκόσμιο Πόλεμο τις διάφορες Δυικές και ανεπτυγμένες χώρες.

Γιατί πρέπει να καταστραφεί η μεσαία τάξη; 

Θα ξεκινήσω με τον John Maynard Keynes που στο κλασικό του σύγγραμμα «Η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος», δίνει μια περιγραφή της υφιστάμενης σχέσης ανάμεσα στη μεσαία τάξη και την οικονομική μεγέθυνση: «χρειάζεται η σταθερή κατανάλωση της μεσαίας τάξης ως επενδυτικό κίνητρο».

Οι επενδύσεις επιφέρουν την οικονομική μεγέθυνση, αλλά χρειάζονται τα επίπεδα κατανάλωσης για να γίνουν αυτές οι επενδύσεις. Σήμερα οι όποιες οικονομικές πολιτικές αγνοούν την Κεϊνσιανή προτροπή της αναγνώρισης της σημασίας της μεσαίας τάξης στη δημιουργία της αναγκαίας συζήτησης η οποία παρακινεί την ανάπτυξη.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης W. Easterly στην έρευνά του για την οικονομική ανάπτυξη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι διεθνώς «σχετικά ομογενείς μεσαίας τάξης κοινωνίες διαθέτουν μεγαλύτερο εισόδημα και μεγέθυνση».

Κατόπιν αυτών, το πόρισμα είναι σχετικά απλό: αν θέλουμε να έχουμε οικονομική μεγέθυνση, πρέπει η μεσαία τάξη να υπάρχει και να έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει. Και αν επιδιώκουμε τη διατήρηση της μεσαίας τάξης ασφαλώς και δεν θα την εξοντώσουμε μέσω της φορολογίας.

Όταν σε μια κοινωνία υπάρχει ισχυρή μεσαία τάξη, τότε και η συνεργασία μεταξύ των πολιτών είναι πιο εφικτή δεδομένου ότι αναπτύσσεται η αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Η έρευνα της Kauffman Foundation έδειξε ότι το 72% των επιχειρηματιών προέρχεται από τη μεσαία τάξη. Με άλλα λόγια η ύπαρξη της μεσαίας τάξης αποτελεί προϋπόθεση για μια υγιή οικονομία. Δεν είναι μόνο οι επιχειρηματίες εκείνοι που δημιουργούν θέσεις εργασίας, αλλά κυρίως οι καταναλωτές της μεσαίας τάξης.

Το βασικό μάθημα από την οικονομική κρίση της χώρας, είναι ότι τα εισοδήματα της μεσαίας τάξης είναι πυλώνας για μια βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτό ασφαλώς και είναι διαμετρικά αντίθετο από αυτό που εφαρμόζει η κυβέρνηση: την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης.

Φυσικά, η μεσαία τάξη δεν συνδέεται μόνο με τη δημιουργία της ζήτησης. Ο σημαντικός ρόλος της μεσαίας τάξης επεκτείνεται τόσο στους καταναλωτές, όσο και στους παραγωγούς, αποδεικνύοντας ότι η μεσαία τάξη βρίσκεται στον πυρήνα της οικονομίας.

Η μεσαία τάξη έχει ισχυρό κίνητρο να λειτουργεί αποτελεσματικά η κυβέρνηση, γιατί το οικονομικό της κίνητρο είναι περισσότερο προσανατολισμένο προς την ποιότητα της κυβέρνησης από εκείνο των πλουσίων. Αυτό είναι απλό και λογικό γιατί η μεσαία τάξη εξαρτάται περισσότερο από τις δημόσιες υπηρεσίες σε σχέση με την πλουτοκρατία. Ένας πολίτης της μεσαίας τάξης θα στείλει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και ο ίδιος αν αρρωστήσει δεν θα πάει σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο αλλά στο δημόσιο.

Η μαρξιστική πολιτική του «ζορίσματος» της συμπίεσης και τελικά της εξαφάνισης της μεσαίας τάξης, είναι μια δραματική εξέλιξη η οποία διαταράσσει το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της χώρας. Καθώς η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια κοινωνία που έχει προλεταριοποιήσει τη μεσαία τάξη, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα η χώρα να μη βγει ποτέ από την κρίση.

Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι οδηγούμαστε σε μια προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης, τότε πιθανότατα θα συνεχίζουμε να βιώνουμε σοβαρότερη κρίση.

Η μεσαία τάξη κλήθηκε και ζορίστηκε σύμφωνα με τον υπουργό κ. Τσακαλώτο, και πλήρωσε και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, και όχι οι τραπεζίτες ή η πλουτοκρατία. Φαίνεται στη χώρα μας ότι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση επιδιώκει να ξαναπληρώσει η μεσαία τάξη όταν έρθει η επόμενη κρίση, αλλά τότε σίγουρα δεν θα υπάρχει μεσαία τάξη. Άραγε, θα υπάρχει Ελλάδα;

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , | Leave a comment

Μπορεί να επιβιώσει η Ελλάδα χωρίς τη μεσαία τάξη;

9 Δεκεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

4

Πριν από την οικονομική κρίση, διάχυτη ήταν η αίσθηση ότι επιδίωξη των καταναλωτών ήταν η βελτίωση της κοινωνικής τους θέσης μέσω της άκρατης κατανάλωσης υλικών αγαθών (πολυτελή αυτοκίνητα, μεζονέτες, ακριβά και επώνυμα είδη ένδυσης κλπ.).

Όμως, αυτή η ναρκισσιστική αντίληψη τελικά δεν έκανε τους Έλληνες καταναλωτές ευτυχισμένους. Αυτό σημαίνει ότι πριν από την οικονομική κρίση τα νοικοκυριά ακολουθούσαν κάποια καταναλωτική τάση που δεν ασκούσε μεγάλο έλεγχο στην καταναλωτική τους ζωή. Η οικονομική κρίση μπορεί να θεωρηθεί ότι έδωσε τέλος στην ανεξέλεγκτη ζωή των πολιτών.

Ασφαλώς, και η οικονομική κρίση, που διέρχεται εδώ και μια επταετία η χώρα μας, άλλαξε την καταναλωτική συμπεριφορά των περισσότερων πολιτών, καθιστώντας τους περισσότερο “υπεύθυνους”. Η καταναλωτική συμπεριφορά εξαρτάται από το διαθέσιμο εισόδημά του και τη δυνατότητα πρόσβασης των πολιτών σε αγαθά και υπηρεσίες προκειμένου να ικανοποιήσουν τις υλικές και πολιτιστικές τους ανάγκες.

Είναι γεγονός ότι σε διαφορετικές περιόδους της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης, οι καταναλωτές επιδεικνύουν και διαφορετικά πρότυπα συμπεριφοράς.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης εμφανίζονται έντονα στην πραγματική οικονομία, με αποτέλεσμα τη συνεχή αύξηση της ανεργίας, το φόβο για την απώλεια της εργασίας, τη δυσκολία εύρεσης απασχόλησης και τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων. Αυτές οι συνεχιζόμενες μειώσεις των μισθών και των συντάξεων επηρεάζουν σημαντικά την κατανάλωση, επηρεάζοντας παράλληλα τις προσδοκίες των καταναλωτών για τη μελλοντική κατανάλωση και γενικότερα την εμπιστοσύνη τους προς την πολιτεία.

Ένα ερώτημα που τίθεται τώρα είναι το πώς ζουν σε καιρό κρίσης τα ελληνικά νοικοκυριά; Άλλαξε η οικονομική κρίση το καταναλωτικό πρότυπο;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορούμε να δώσουμε με το επιχείρημα: το σημερινό διαθέσιμο εισόδημα, η ακρίβεια μαζί με την αβεβαιότητα για το μέλλον, με μεγάλη πιθανότητα άλλαξε το καταναλωτικό πρότυπο. Όμως, είναι σημαντικό μέσω στατιστικών δεδομένων να παρατηρήσουμε αν πραγματικά άλλαξε αυτό το πρότυπο, καθώς και ποια στοιχεία επηρέασαν τα νοικοκυριά και τους καταναλωτές.

Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσουμε την Έρευνα των Οικογενειακών Προϋπολογισμών.

Ασφαλώς, οι μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις επιφέρουν σημαντική μείωση στην αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Το αποτέλεσμα είναι, τα νοικοκυριά που βιώνουν αυτή τη συνεχιζόμενη κρίση, να αλλάζουν τα καταναλωτικά τους πρότυπα καθώς και τα πρότυπα της καταναλωτικής διατροφικής τους συμπεριφοράς.

Η δειγματοληπτική Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών (ΕΟΠ) που πραγματοποιεί η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), παρουσιάζει μέσω των στατιστικών της στοιχείων την κατάσταση στην Ελλάδα σχετικά με τα καταναλωτικά πρότυπα των ελληνικών νοικοκυριών.

Οι έρευνες των οικογενειακών προϋπολογισμών, παρέχουν ένα πλούτο στατιστικών δεδομένων για τη διερεύνηση οικονομικών και κοινωνικών φαινομένων που αφορούν στις καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών, στα εισοδήματά τους, στα διαρκή καταναλωτικά τους αγαθά (οικιακές συσκευές, ΙΧ αυτοκίνητα), στις ανέσεις κατοικίας, στα δημογραφικά χαρακτηριστικά, στην επαγγελματική τους κατάσταση, στο επίπεδο εκπαίδευσής τους και άλλα.

Σημειώνουμε εδώ ότι η βασική μονάδα έρευνας και ανάλυσης των ερευνών οικογενειακών προϋπολογισμών είναι το νοικοκυριό που αποτελείται από ένα ή περισσότερα μέλη που έχουν ως σημείο αναφοράς τις κοινές δαπάνες.

Σύμφωνα με την Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών του έτους 2015, η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών διαμορφώθηκε στα 1.419,57 ευρώ.

Στον Πίνακα 1 δίνονται τα στατιστικά στοιχεία.

Πίνακας 1: Μέση μηνιαία δαπάνη (αγορές, τρέχουσες τιμές), κατά τύπο νοικοκυριού: ΕΟΠ 2015

1

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ

 

Παρατηρούμε ότι τα νοικοκυριά με ένα άτομο μόνο, ηλικίας 65 ετών και άνω έχουν λιγότερες δαπάνες κατά

2

Επίσης, από τον Πίνακα 1 προκύπτει ότι τα νοικοκυριά με ένα ζευγάρι έχουν λιγότερες δαπάνες κατά 11,5% από τη μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών.

Ποια είναι όμως η εξέλιξη της μέσης μηνιαίας δαπάνης των νοικοκυριών, από το 2009 μέχρι το 2015; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει το πιο κάτω Γράφημα 1:

Γράφημα 1: Μέση Μηνιαία Δαπάνη των Νοικοκυριών

3

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ

 

Όπως φαίνεται από το Γράφημα 1, οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών της χώρας έχουν καταγράψει μείωση 2,8%, το 2015, σε σύγκριση με το 2014, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης.

Να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με την έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών του έτους 2015, το μεγαλύτερο μερίδιο των δαπανών του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών, αφορά στα είδη διατροφής (20,7%), ακολουθούν η στέγαση (13,3%) και ακολουθούν οι μεταφορές (12,8%).

Σε Ελλάδα, Ιταλία και Βουλγαρία, το σχετικά μεγαλύτερο μερίδιο των δαπανών του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών αφορά στα είδη διατροφής. Ενώ τα καταναλωτικά πρότυπα Δανίας, Ισπανίας και Νορβηγίας, καταγράφουν ως υψηλότερες τις δαπάνες για στέγαση.

Παρατηρούμε ότι στην Ευρώπη διαφέρουν τα καταναλωτικά πρότυπα.

Η οικονομική κρίση στη χώρα μας, έχει ως αποτέλεσμα τον επηρεασμό των καταναλωτικών προτύπων. Ασφαλώς η οικονομική κρίση έχει επίσης σημαντικές επιπτώσεις στην οικογένεια και στους οικογενειακούς δεσμούς. Τα στατιστικά δεδομένα των οικογενειακών προϋπολογισμών των Ελληνικών νοικοκυριών, αποτυπώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτά στην καθημερινότητά τους.

Όλα τα παραπάνω περί της αλλαγής του καταναλωτικού προτύπου στη χώρα μας, αναδεικνύουν και τη συρρίκνωση της «μεσαίας τάξης». Όμως, στις κοινωνίες που η μεσαία τάξη είναι ισχυρή, υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Όσο θα μειώνεται η μεσαία τάξη στην Ελλάδα τόσο θα αυξάνεται παράλληλα και η δύναμη των λαϊκιστικών κομμάτων.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , | Leave a comment

Εκλογολογία και ξένος παράγοντας

4 Δεκεμβρίου 2017

 

Επαμεινώνδα Ε. Πανά
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

3

Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μια εκλογολογία με την ευκαιρία των νέων μέτρων και παροχών της Κυβέρνησης.

Το κατά πόσο είναι βάσιμη ή όχι αυτή η εκλογολογία είναι θέμα εκτιμήσεων της αποτελεσματικότητας αυτών των μέτρων για το ΣΥΡΙΖΑ, αφού όλες οι δημοσκοπήσεις για το ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία δείχνουν μια μεταξύ τους διαφορά της τάξης των 10 ποσοστιαίων μονάδων.

Μαζί με την εκλογολογία αναπτύσσονται και τα σενάρια σχετικά με το πότε είναι η καλύτερη χρονική στιγμή για να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές και να μπορέσει να περιορίσει το δημοσκοπικό άνοιγμα. Άλλοι θεωρούν ότι η καλύτερη χρονική στιγμή βρίσκεται μέσα στο 2018 παρά το Σεπτέμβριο του 2019, όταν οι πολίτες θα νιώσουν το νέο «πετσοκόψιμο» των συντάξεων.

Η εκλογολογία όμως αγνοεί ορισμένα δεδομένα που μπορούν να παίξουν ιδιαίτερο ρόλο και αναδεικνύουν άλλα, τα οποία καλλιεργούν στον κόσμο φρούδες ελπίδες. Συχνά αγνοούνται παράγοντες, όπως είναι η μεσαία τάξη που έχει σηκώσει όλο το οικονομικό βάρος, ενώ η ίδια τείνει να εξαφανιστεί από τον κοινωνικό ιστό, οι νέοι μαστίζονται από την ανεργία και τελικά η κοινωνία έχει μετασχηματιστεί σε μια κοινωνία του ενός πέμπτου (ένας στους πέντε να έχει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο).

Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι και να «τελειώσουν τα μνημόνια», τα βάσανα της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να λιγοστέψουν.

Φαίνεται ότι η διάθεση της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας δεν είναι αισιόδοξη και ότι οι πολίτες δεν ελπίζουν ότι θα βελτιωθεί η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Η ίδια κοινωνία γνώρισε τα τελευταία οκτώ χρόνια διάφορες κυβερνητικές εναλλαγές όπως Γ. Παπανδρέου, Παπαδήμου + Παπανδρέου + Σαμαρά + Καρατζαφέρη, Σαμαρά + Βενιζέλου + Κουβέλη, Τσίπρα + Καμμένου – που εφάρμοσαν την ίδια οικονομική πολιτική, χωρίς σχεδόν καμιά αλλαγή.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες τους οποίους πρέπει να συμπεριλάβουμε στην εκλογολογία, ώστε να έχουμε μια πληρέστερη εικόνα.

Η συμφωνία του Eurogroup έχει δεσμεύσει τη χώρα σε πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα μέχρι το 2060!!!

Αυτό σημαίνει ότι για 43 χρόνια οι φόροι θα πρέπει να είναι περισσότεροι από τις κρατικές δαπάνες για να υπάρχουν πλεονάσματα.

Ο ψηφοφόρος θα πρέπει να κατανοεί μέσα σε ποια πλαίσια οικονομικών εξελίξεων κινείται η χώρα και αν υπάρχει από τα κόμματα ο παράγοντας της προοπτικής.

Από την άλλη πλευρά τον ικανό ηγέτη δεν μπορούν να αναδείξουν μόνον οι σφυγμομετρήσεις, όταν η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση κρίσεων που διαιωνίζονται.

Οφείλουν οι πολιτικοί να πληροφορήσουν τον Ελληνικό Λαό, που τα χρέη του προς το δημόσιο ξεπερνούν τα 106 δισ. ευρώ, αν θα μπορεί να σηκώσει το βάρος να πληρώνει συνεχώς φόρους απλά για τα πλεονάσματα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το μεγάλο ποσοστό της αποχής (43,8%) που σημειώθηκε στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.

Οι ηγέτες που εξακολουθούν να μένουν τυφλοί απέναντι σε αυτή την αντίδραση του Ελληνικού Λαού, με όσα προσόντα προικισμένοι και αν είναι, το βέβαιο είναι ότι θα αποτύχουν.

Ακόμη, η ξένη επιρροή για κάθε εξαρτημένη χώρα, όπως είναι η δική μας, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.

Το πιο σημαντικό στοιχείο που ανέδειξε η κρίση είναι, ότι η Αριστερά που συνεχώς θεωρούσε ως έγκλημα καθοσιώσεως την επίσκεψη ενός αστού πολιτικού στην Αμερικανική Πρεσβεία, σήμερα θεωρεί ως αυτονόητο να επισκέπτεται όχι την πρεσβεία, αλλά το Λευκό Οίκο και να συναντάται με τον Πρόεδρο που προεκλογικά ήταν εναντίον.

Άλλη μία απίθανη «κωλοτούμπα» της Αριστεράς στο όνομα της παραμονής στην εξουσία. Ενώ ο Τσίπρας (αλλά και ο Μητσοτάκης) προεκλογικά υποστήριζε την Κλίντον, όταν συναντήθηκε με τον Τραμπ στο Λευκό Οίκο είδε στο πρόσωπό του τον «συνεχιστή των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας».

Έτσι, η πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση έδειξε ότι είναι των αδυνάτων αδύνατο να καταργηθούν οι ξένες επιρροές παγκοσμίως.

Όλες αυτές οι πολιτικές εξελίξεις – είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε – υποτίθεται ότι προάγουν τα συμφέροντα της χώρας.

Άραγε, ποια θα είναι η στάση του ξένου παράγοντα απέναντι στα δύο κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία, όποτε γίνουν οι εθνικές εκλογές;

Οι Ευρωπαίοι, αξιολογώντας την κατάσταση από τη δική τους πλευρά, συνεχώς κάνουν περισσότερα «δωράκια» στην πλευρά Τσίπρα, ώστε αυτός να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Η στήριξη των δανειστών κλίνει προς την πλευρά Τσίπρα.

Και ο ρόλος του αμερικάνικου παράγοντα προς τα που θα κλίνει; Ο αμερικανικός παράγοντας είναι υπερικανοποιημένος από την Κυβέρνηση Τσίπρα. Είναι γεγονός ότι ποτέ άλλοτε δε θα πετύχαιναν τόσο εύκολα οι αμερικανικές γεωστρατηγικές επιδιώξεις.

Μία από αυτές είναι η εγκατάσταση πλατφόρμας στην Αλεξανδρούπολη, απ’ όπου θα διοχετεύεται, με σκάφη LNG, αμερικανικό αέριο από την πλατφόρμα στον αγωγό TAP. Με αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ επιτυγχάνουν τη σημαντική μείωση της εξάρτησης της Ευρώπης από το Ρωσικό αέριο.

Στην εκδήλωση του 7ου Συνεδρίου Navigator 2017, ο Αμερικανός Πρέσβης Τζέφρι Πάιατ δήλωσε: «Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είναι στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ. Θέλουμε να διαδραματίσει έναν μεγαλύτερο ρόλο».

Ενώ στη συνέντευξή του στο Πρώτο Θέμα ο ίδιος δήλωνε: «Είμαστε αποφασισμένοι να βοηθήσουμε την Ελλάδα ώστε να παραμείνει ένας πυλώνας ασφάλειας στην περιοχή και να αναγνωρίσουμε τους κοινούς στόχους ασφαλείας μας. Η ελληνοαμερικανική συνεργασία στον κόλπο της Σούδας αποτελεί αληθινά ένα πρότυπο για τον τρόπο με τον οποίο τέτοιες συνεργασίες στον τομέα της ασφάλειας μπορούν να εφαρμοστούν παγκοσμίως».

Μετά τη συμφωνία για τη Ναυτική Βάση της Σούδας, άλλη επιδίωξη του αμερικανικού παράγοντα είναι η δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη.

Ο ξένος παράγοντας είτε λέγεται Αμερική, ή Γερμανία, ή Αγγλία, για να προωθήσει τις δικές του επιδιώξεις ούτε μπορεί να περιμένει επ’ άπειρο ούτε να βραδυπορεί να δημιουργεί τις δικές του ευνοϊκές σχέσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη μεγάλη «κωλοτούμπα» του, αναδεικνύεται η πιο φιλοαμερικανική κυβέρνηση. Έπαιξε καλά το ρόλο του μεταξύ των αντιθέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στην Αμερική και την Ευρώπη. Καμιά κριτική δεν ασκήθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε σε δύσκολη κατάσταση.

Και γεννάται πλέον το ερώτημα: πρέπει ή δεν πρέπει τέτοια δεδομένα να εξηγούνται στον Ελληνικό Λαό;

Φυσικά, πριν από αυτό το ερώτημα προηγείται η μελέτη του ξένου παράγοντα στα 196 χρόνια του Εθνικού μας βίου. Ένα στοιχείο αρκεί: σε τι χάος αντιδικιών είχε σπρώξει ο ξένος παράγοντας τους αγωνιστές του 1821 μετά την απελευθέρωση.

Βέβαια εξακολουθεί να υπάρχει μια σημαντική παράμετρος: η συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, η διατήρηση του κοινωνικού ιστού, οι επιδόσεις του οποίου δημιουργούν το εχέγγυο της Εθνικής επιβίωσης.

Όμως το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση μόνιμης φτωχοποίησης και εξαφάνισης της μεσαίας τάξης δεν αποτελεί κατάσταση δυναμικής επιβίωσης, ούτε φυσικά αποτελεί δείγμα ικανότητας ενός ηγέτη να «τάζει λαγούς με πετραχήλια» στην ελληνική κοινωνία.

Επίσης, με υποσχέσεις μείωσης των φόρων (βλ. Μητσοτάκη) δεν μπορεί κάποιος ούτε την κοινωνία να κερδίσει, και ενδεχομένως ούτε το ΣΥΡΙΖΑ. 

Η σημερινή ελληνική κοινωνία μετασχηματίζεται σιγά-σιγά σε μία απρόσωπη και απαθή κοινωνία, από τις εθνικές παραδόσεις. Αυτός ο μετασχηματισμός, ως αποτέλεσμα κακής πολιτικής στρατηγικής, επηρεάζει και την τύχη των επόμενων γενεών και τελικά σφραγίζει θανάσιμα τη μοίρα αυτού του τόπου.

Σ’ αυτό δεν έχουν ευθύνη μόνο τα κόμματα εξουσίας, αλλά και τα κατακερματισμένα πατριωτικά κόμματα. Αν έχουν συλλάβει όλες τις καταστάσεις του εθνικού βίου, τότε θα πρέπει να αναδιαρθρώσουν τις δράσεις τους στοχεύοντας στη δημιουργία μιας ενωμένης πατριωτικής παράταξης. Αυτή η ενότητα των πατριωτικών δυνάμεων θα προκύψει από τη νοσταλγία της «ονειροπόλησης προς το μέλλον».

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , | Leave a comment

Το αντάλλαγμα της κομματοκρατίας: Πλημμύρες

26 Νοεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

5

Τα αίτια που προκαλούν τις πλημμύρες διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους φυσικούς παράγοντες και στους ανθρωπογενείς παράγοντες (καταστροφή δασών, ανεξέλεγκτη οικιστική ανάπτυξη, κλπ). Οι επιπτώσεις των πλημμυρών χωρίζονται σε άμεσες (θάνατοι, τραυματισμοί, καταστροφές κατοικιών, κτιρίων, οδικού δικτύου, κλπ) και σε έμμεσες.

Οι πρόσφατες φυσικές καταστροφές της Δυτικής Αττικής έχουν άμεσο αρνητικό αντίκτυπο στα κόμματα εξουσίας – Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.

Αναμφίβολα, οι πλημμύρες είναι φυσικά φαινόμενα που δεν μπορούν να ελεγχθούν. Όμως, με την ανθρώπινη παρέμβαση και τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, μπορούν να τροποποιηθούν οι εδαφολογικές συνθήκες απορροής.

Έχει φτάσει πια η στιγμή που το πρόβλημα δεν είναι μόνο να εξετάσουμε τις διαχρονικές ευθύνες των κομμάτων που κυβέρνησαν και δημιούργησαν τους κινδύνους, αλλά να αποτρέψουμε και να μειώσουμε τους κινδύνους. Οι συνεχείς φυσικές καταστροφές δυστυχώς με θύματα δείχνουν ότι η κοινωνία αντιμετωπίζει διαβίωση υψηλού κινδύνου (ρίσκου). Για άλλη μια φορά μας απογοήτευσαν οι πολιτικοί και οι φορείς της Αυτοδιοίκησης. Ο ένας απλά κατηγορούσε τον άλλο προσποιούμενοι ότι αγνοούν το γεγονός ότι τα θύματα και οι καταστροφές αποτελούσαν το προϊόν της πολιτικής τους.

Οι στατιστικές για τα αποτελέσματα των πλημμυρών διηγούνται μια πολύπλοκη ιστορία: ο αριθμός των ανθρώπινων θυμάτων λόγω πλημμυρών είναι μεγαλύτερος των ανθρωπίνων θυμάτων από τους σεισμούς. Με άλλα λόγια η κοινωνία μας δεν προστατεύει τους πολίτες.

1

Στον πιο πάνω πίνακα παρουσιάζουμε έναν αριθμό σημαντικών πλημμυρών στην Ελλάδα. Άξιο αναφοράς είναι ότι οι μήνες Οκτώβριος και Νοέμβριος εμφανίζουν τη μεγαλύτερη συχνότητα πλημμυρικών συμβάντων (84,8%). Το γεγονός αυτό δεν είναι απρόβλεπτο, αφού κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών η χώρα μας παρουσιάζει αυξημένα ποσά βροχής. Ειδικότερα, ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που παρουσιάζει τις μέγιστες τιμές έντασης βροχής στη διάρκεια εικοσιτετραώρου.

Σε κάποια ιδανική περίπτωση οι κυβερνήσεις, η Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να είναι ενήμεροι για τους κινδύνους από τις φυσικές καταστροφές και να θέτουν πολιτικές ή κανόνες για την πρόληψή τους, ΠΡΙΝ ακόμα συμβούν.

Οι υπεύθυνες κυβερνήσεις καθώς και η υπεύθυνη Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να έχουν αξιολογήσει τους πιθανούς κινδύνους και να είχαν εφαρμόσει πολιτικές αντιμετώπισής τους.

Οι «φτωχές» κυβερνήσεις μαζί με την Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τους κινδύνους αυτούς δεν τους εκτιμούν με τη δέουσα σοβαρότητα και  δρουν μόνο όταν συμβούν καταστροφές.

Πώς οι πλημμύρες και γενικά οι καταστροφές επηρεάζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα και την Αυτοδιοίκηση;

Η πολιτική εμπιστοσύνη αποτελεί ένα μέτρο αξιολόγησης της Κυβέρνησης, της οποίας η διάσταση ξεκινά από τη μέγιστη εμπιστοσύνη και καταλήγει στον πολιτικό κυνισμό (αρνητική άποψη σύμφωνα με την οποία η Κυβέρνηση δεν λειτουργεί σύμφωνα με τις προσδοκίες). Η έλλειψη εμπιστοσύνης ισοδυναμεί με τον πολιτικό κυνισμό.

Είναι γνωστό, από τα στατιστικά δεδομένα του Ευρωβαρόμετρου για την Ελλάδα, το έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών προς τα πολιτικά κόμματα, όπως φαίνεται και στο γράφημα:

2

Στην περίπτωση που η Κυβέρνηση και η Αυτοδιοίκηση δεν βοηθήσουν αποτελεσματικά τους πληγέντες κατοίκους, τότε αυτό θα απογοητεύσει τους κατοίκους και γενικά θα επηρεάσει τις προσδοκίες των πολιτών για το πόσο καλά χειρίστηκαν το συγκεκριμένο πρόβλημα οι εμπλεκόμενοι φορείς.

Δυστυχώς, η κομματοκρατία αποτελεί το όπλο της καταστροφής ανθρώπων και περιουσιών. Οι πλημμύρες είναι το αποτέλεσμα των πρακτικών της κομματοκρατίας. Τρομερή συνέπεια των πολιτικών να είναι Υπουργοί, Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι, παρά να θέλουν να υποστηρίζουν το κοινό καλό. Οι ίδιοι είναι αδιάφοροι για τους φτωχούς και τη μεσαία τάξη. Λόγω της αδιαφορίας και της κομματοκρατίας η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή κατάσταση και οι πολίτες της αισθάνονται ντροπή.

Για τους πολιτικούς δεν έχει νόημα η πρόληψη. Η περιοχή της Μάνδρας, από το 2012, είχε χαρακτηριστεί ως ζώνη δυνητικά υψηλού κινδύνου πλημμύρας.

Να θυμηθούμε ορισμένες δηλώσεις της Περιφερειάρχου στις 24 Νοεμβρίου του 2015:

«Τα ψέματα τελείωσαν για την αντιπλημμυρική προστασία. Ήλθε η ώρα να πάψουν οι κάθε είδους δικαιολογίες αδράνειας και να ξεκινήσουν τα έργα. Έργα απαραίτητα για τη ζωή και την περιουσία των πολιτών, τα οποία δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ενός blame game που αναζωπυρώνεται σε κάθε κακοκαιρία. Δεν μπορούν κάποιοι, σε μια απόπειρα να δικαιολογήσουν την επιλογή απραγίας τους, να επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους και να τις μεταφέρουν σε άλλους. Οι δύο βαθμοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε συνεργασία με την κεντρική εξουσία, έχουν την αρμοδιότητα και την ευθύνη απέναντι στους πολίτες να προχωρήσουν, με σοβαρότητα και σύστημα, στα αναγκαία, χρονίζοντα έργα υποδομής, έτσι ώστε η Αττική να μην πνίγεται σε κάθε νεροποντή. Τα αντιπλημμυρικά έργα είναι κρίσιμης σημασίας και δεν προσφέρονται για επιφανειακή αντιμετώπιση με όρους μικροπολιτικής. Η αξιοπιστία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κρίνεται από τα έργα αυτά».

Ξεκινήσαμε από την παραπάνω δήλωσή της χωρίς να ξεχνάμε το δελτίου Τύπου που εξέδωσε στις 2 Απριλίου του 2014 κατά την προεκλογική περίοδο των περιφερειακών εκλογών:

«Όλα τα αντιπλημμυρικά και τα έργα διευθέτησης των ρεμάτων, ο σχεδιασμός των λεκανών απορροής, η οριοθέτηση και αποτύπωση των ρεμάτων θα πρέπει να εντάσσονται σε ένα γενικό αντιπλημμυρικό σχεδιασμό, σε επίπεδο τουλάχιστον λεκάνης απορροής. Ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να εκπονηθεί μέσα σε έξι μήνες. Αυτός ο αποσπασματικός σχεδιασμός που ακολουθεί και η παράταξη του απερχόμενου περιφερειάρχη είναι που οδήγησε σε καταστροφές στις αρχές του 2013 και τον Νοέμβρη του ίδιου έτους στο Καματερό. Όταν χάθηκε μία ζωή, καταστράφηκαν περιουσίες, προκλήθηκαν μεγάλες υλικές ζημιές».

Η λέξη υπευθυνότητα είναι σε κάποιο βαθμό εύκολο να χρησιμοποιηθεί, αλλά και εξίσου εύκολο είναι να κακοποιηθεί από ανέφικτες και ανεφάρμοστες υποσχέσεις ότι μέσα σε ένα εξάμηνο θα είχαν εκπονηθεί οι μελέτες. Και όμως πέρασαν τρία χρόνια και το αποτέλεσμα ήταν 20 θάνατοι.

Γενικά, στις «δυστυχισμένες» πολιτικά χώρες, συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό ο λαός να  ψηφίζει παρατάξεις κατώτερες των περιστάσεων εν ονόματι άστοχων μεγαλοστομιών.

Δεν έχει λοιπόν νόημα η πρόληψη για τους πολιτικούς, γιατί γνωρίζουν ότι, όταν οι βροχές περάσουν είναι τότε πολύ πιθανόν να ξανακερδίσουν τις Βουλευτικές ή Αυτοδιοικητικές εκλογές. Όταν συμβούν οι πλημμύρες τότε ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος στην οικογένεια των πολιτικών για το ποιος φταίει, με τους πολίτες να μετρούν τα θύματα και την απώλεια των περιουσιών τους. Μετά από λίγο καιρό, με καθαρό ουρανό, οι πολιτικοί αρχίζουν πάλι το κλασικό παιχνίδι: υποσχέσεις και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Οι καταστροφές, ως αποτέλεσμα της κομματοκρατίας, δείχνουν τελικά ότι η ελπίδα είναι το όπιο των μαζών.

4

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , | Leave a comment

Δεν είναι ευκαιριακή η άνοδος των πατριωτικών, ή Ακροδεξιών Κομμάτων στην Ευρώπη

18 Νοεμβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

col1

Ο 21ος αιώνας βρίσκει τα πατριωτικά, ή εθνικιστικά, ακροδεξιά, κόμματα της Ευρώπης ισχυρότερα. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των μη νόμιμων μεταναστών, ή λαθρομεταναστών, προς την Ευρώπη, τόσο αυξάνονται τα εκλογικά ποσοστά, αλλά και ο αριθμός των νέων πατριωτικών, ή εθνικιστικών, ή ακροδεξιών κομμάτων. Την ίδια στιγμή γίνεται φανερό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται έντονα εθνικά ετερογενής. Η εμφάνιση αυτών των πατριωτικών ή εθνικιστικών κομμάτων περιόρισε σημαντικά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πολυπολιτισμικότητα.

Εκτός όμως από τις επιπτώσεις στην εφαρμογή της  πολυπολιτισμικότητας σε όλες τις χώρες της ΕΕ τα πατριωτικά αυτά κόμματα κατάφεραν να εισέλθουν τόσο στα Εθνικά Κοινοβούλια, όσο και στην Ευρωβουλή.

Τελικά, αυτά τα πατριωτικά κόμματα διαμόρφωσαν ένα διαφορετικό πολιτικό τοπίο στις κοινωνίες προβάλλοντας τις θέσεις τους απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Ακόμη και όταν δεν συμμετείχαν στις κυβερνήσεις επηρέασαν σημαντικά τις αποφάσεις που αφορούν στο μεταναστευτικό πρόβλημα.

Τα κόμματα αυτά χαρακτηρίζονται και ως λαϊκιστικά που ως κύριο στίγμα τους έχουν την αντικαθεστωτική στάση τους, δείχνοντας ότι ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τα προβλήματα του κοινού πολίτη. Έτσι, τα πατριωτικά, ή εθνικιστικά κόμματα υιοθετούν συνήθως  μια αντι-καθεστηκυία  στρατηγική ώστε να τονίζουν την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτά και την διεφθαρμένη άρχουσα ελίτ.

Αξίζει να διερευνηθούν οι κυριότεροι προσδιοριστικοί παράγοντες για την εμφάνιση και την επιτυχία των πατριωτικών κομμάτων.

Η οικονομική κρίση και κυρίως η ανεργία και η φτώχια αποτελούν τους φόβους της μεσαίας τάξης για το μέλλον. Η απογοήτευση αυτή αυξάνεται παράλληλα με την μετανάστευση των νέων και η μεσαία τάξη αναζητά την εφαρμογή του νόμου και της τάξης καθώς και διαφορετικών πολιτικών. Στο κρίσιμο αυτό σημείο εμφανίζονται τα πατριωτικά κόμματα με την αντιμεταναστευτική και την αντικαθεστηκυία  ρητορική τους και κερδίζουν ένα σημαντικό ποσοστό της μεσαίας τάξης.

Ο οικονομικός μετασχηματισμός που επιχειρείται από την Ε.Ε. συνδέεται και με κοινωνικά και πολιτιστικά ζητήματα. Η «φιλοσοφία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στις παραδοσιακές αρχές – βλέπε ομοφυλοφιλία, γάμοι του ιδίου φύλου, επιθετικές πολιτικές στην οικογένεια, σ τη θρησκεία, στην εθνική ταυτότητα,  οδηγεί σιγά-σιγά στην κατάργηση του παραδοσιακού τρόπου ζωής. Τα πατριωτικά κόμματα εμφανίζονται ως δύναμη αντίστασης απέναντι σε ένα παρακμιακό «εκσυγχρονισμό».

Κοινός τόπος των πατριωτικών κομμάτων είναι η μη-νόμιμη, ή αλλιώς παράνομη, μετανάστευση. Σήμερα η πολυπολιτισμικότητα που ήταν και το πιο σημαντικό έρεισμα  πολιτικής δικαιολογίας για την παράνομη μετανάστευση έχει καταρρεύσει, αφού οι κύριες χώρες υποστηρικτές της – Ολλανδία και Σουηδία- έχουν «στρίψει δια του αρραβώνος».

Άλλος ένας σημαντικός λόγος της αύξησης της επιρροής των πατριωτικών κομμάτων είναι η συνεχής μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στα παραδοσιακά κατεστημένα κόμματα. Οι πολίτες δυσαρεστημένοι με τους εκλεγμένους αντιπροσώπους των κατεστημένων κομμάτων στρέφονται αντιδρώντες  προς τα πατριωτικά κόμματα.

 

 

Ο επόμενος παράγοντας εμφάνισης και ενίσχυσης των πατριωτικών κομμάτων είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι φιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε. απέναντι στο μεταναστευτικό,  η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της, η δημιουργία μιας νέας Ευρωπαϊκής ταυτότητας με την παράλληλη υποβάθμιση, ή κατάργηση, της Εθνικής ταυτότητας, είναι επίσης λόγοι που αυξάνουν την επιρροή των πατριωτικών κομμάτων.

Οι εκλογικές επιτυχίες των πατριωτικών, ή ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη δείχνουν ότι τα κόμματα αυτά δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται περιθωριακά. Αντίθετα, σε ορισμένες χώρες –Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Ουγγαρία- ήδη αυτά τα κόμματα πρωταγωνιστούν και αναμένουν να κερδίσουν την πρώτη θέση και να εφαρμόσουν τις δικές τους πολιτικές.

 

Στη συνέχεια παρατηρούμε τον Πίνακα αυτών των κομμάτων:

1

Ο Πίνακας αυτός είναι χαρακτηριστικός και αναδεικνύει ότι τα πατριωτικά, ή εθνικιστικά, ή ακροδεξιά κόμματα κερδίζουν έδαφος σε κάθε γωνιά της Ευρώπης βρίσκοντας απήχηση σε μεγάλα τμήματα του εκλογικού σώματος στις διάφορες χώρες της Ευρώπης. Είναι κοινό στοιχείο της ταυτότητάς τους ότι στηρίζονται σε ένα είδος ρητορικής η οποία επικρίνει την μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης, την αδυναμία της να επιλύσει τα οικονομικά προβλήματα, την απουσία κοινής πολιτικής και αλληλεγγύης, το ευρώ, την έλλειψη δημοκρατικής πολιτικής και την απώλεια της εθνικής ταυτότητας.

Για αυτό, ενάντια στη λογική του κατεστημένου, η επιτυχία των κομμάτων της Άκρας Δεξιάς φαίνεται δεν είναι προσωρινή και δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στα οικονομικά προβλήματα των αδύναμων χωρών της ΕΕ. Η επιτυχία τους αυτή συνδέεται με πολύ σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Posted in Άρθρα, Πολιτικά | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment