Πρακτοροκρατία στην Ελλάδα: Υπόθεση Μέρτεν

13 Οκτωβρίου 2017

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Η Δεκαετία του ‘50

Το όλο πολιτικό κλίμα της περιόδου του ’50 έχει τη σημασία του για να αντιληφθούμε και να αξιολογήσουμε ορισμένα γεγονότα.

Ο Επιτετραμμένος των ΗΠΑ Μάινορ –Νοέμβιο του 1950- στην έκθεσή του προς το State Department αναφέρει ότι τα πολιτικά κόμματα είναι διεφθαρμένα και ανίκανα να κυβερνήσουν καλά τη χώρα. Η έκθεση Ουάιμαν προς την Επιτροπή Εποπτείας Σχεδίου του Μάρσαλ του Κογκρέσου σημειώνει ότι με αμερικανική προσπάθεια διατηρείται ένα διεφθαρμένο καθεστώς  (Νέα 12-4-1949)

Ο Στρατηγός Παπάγος προσπάθησε για την αναδόμηση της Δεξιάς με το πολιτικό κόμμα «Ελληνικός Συναγερμός». Δυστυχώς ο Παπάγος συνάντησε την αντίσταση των Ανακτόρων, γιατί δε μεταλλάχθηκε σε «αχυράνθρωπό» τους. Τα Ανάκτορα ήθελαν να κυβερνούν πέρα από τους θεσμούς -ήθελαν να ασκούν μονοπωλιακή πολιτική με ένα φάσμα πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων. Έτσι, χάθηκε η πολιτική ευκαιρία της δημιουργίας από τον Παπάγο ενός Ελληνικού δεξιού κόμματος.

Η ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) προήλθε από την εξέλιξη του Συναγερμού. Την χρονική περίοδο 1955-1963 Πρωθυπουργός ήταν ο αρχηγός της ΕΡΕ Κ.Καραμανλής.

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος κατήγγειλε δημόσια ότι «μία κλίκα στην οποία συναντώνται ξένες προπαγάνδες, σκοτεινές δυνάμεις και η οικονομική ολιγαρχία, διορίζει και παύει κυβερνήσεις… Τον αρχηγό της ΕΡΕ έφεραν στην Αρχή δυνάμεις ξένες προς το κοινοβούλιο λόγω των ταλαντώσεών του στο Κυπριακό».

Ο Στεφ. Στεφανόπουλος (8-2-1956) παρατηρεί ότι «η χώρα έχει κυβέρνησιν την οποία ανεβάζουν εκάστοτε εις την εξουσίαν αι ξέναι επιρροαί»

Η «Εστία» (18-2-1956) σημειώνει ότι: «…η πανίσχυρη κυβέρνηση Παπάγου διελύθη υπό των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών χάρις εις τον σάρακα της προδοσίας περί της οποίας είναι ενήμεροι οι σημερινοί κυβερνήτες». Και η «Ακρόπολις» (25-9-1955) ισχυρίσθηκε ότι το «Λονδίνον διευθύνει την Ελληνικήν πολιτικήν της Ουάσινγκτον».

Ας δούμε και τι έγραψε την ίδια περίοδο ο Ελληνικός τύπος.

Άρθρο του «Δαμωνίδη» στην Καθημερινή (13-8-1954) αναδεικνύει την εξάρτηση της Ελλάδας από ξένες Μυστικές Υπηρεσίες που επιδιώκουν την αποδυνάμωση της χώρας.

Η εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» (27-2-1955) ζητά να δοθεί στη δημοσιότητα η έκθεση του εισαγγελέα Κωνσταντινίδη για τη δράση στην Ελλάδα των ξένων Μυστικών Υπηρεσιών.

Ο Ηλίας Τσιριμώκος είχε κατηγορήσει την ΕΔΑ (Ενιαία Δημιουργική Αριστερά) ως σύναξη  πρακτόρων και τυχοδιωκτών – εφημερίδα «Μάχη» 6-9-1951.

Στην 7η Ολομέλεια του ΚΚΕ (Πρακτικά 1950, σελ.20) η ομάδα Η. Τσιριμώκου χαρακτηρίζεται ως όργανο των Βρετανών.

Χωρίς υπερβολή κάποιος θα μπορούσε να γράψει ολόκληρη διατριβή για το γεγονός ότι φαίνεται κάθε φυλής πράκτορες να έχουν κατακλύσει την Ελλάδα την περίοδο 1950-1960. Βαθιές είναι οι ρίζες του κακού. Η πρακτορολογία έχει διαβρώσει όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτά γράφουν όλες οι πολιτικές εφημερίδες ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης την περίοδο 1949-1963. Όλες οι εφημερίδες καταγγέλλουν την πρακτοροκρατία στην Ελλάδα.

Η Δημοκρατική Εξόρμηση (Ιουλίου 1956) γράφει ότι «ο ανταγωνισμός των πρακτόρων είναι η κακοδαιμονία της Ελλάδος.

 

Μέσα σε αυτήν την χειμαρρώδη περίοδο με τη δράση των πρακτόρων εμφανίστηκε και η «υπόθεση Μέρτεν».

 

1 μερτεν καραμαν

Εικόνα 1: Μαξ Μέρτεν, Κωνσταντίνος Καραμανλής

Τη χρονική περίοδο μετά το 1949 δημιουργήθηκε ένα Ελληνικό κράτος θεμελιωμένο στις ξένες επιρροές. Δηλαδή, η Ελλάδα ουσιαστικά είχε πάψει να είναι μια αυτόνομη χώρα που μόνη της να μπορεί να ρυθμίζει τα του οίκου της.

Χαρακτηριστικά ο Παπάγος τόνιζε «Υπάρχουμε όχι γιατί εμείς το θέλουμε αλλά γιατί υπάρχουν οι Αμερικανοί» (Βήμα 27 Απριλίου 1952), ενώ ο Γ. Παπανδρέου έλεγε με νόημα ότι η Ελλάδα «αναπνέει με έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό πνεύμονα».

Η πρακτορολογία άνοιξε διάπλατα τις πύλες της χώρας για κάθε μορφή συναλλαγών και το γεγονός αυτό οδήγησε στην κατάλυση των θεσμών και στον εξαποικισμό της χώρας.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια κάποιος μπορεί να εξετάσει την υπόθεση Μέρτεν (1911-1976).

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν σε κυβερνητικές θέσεις, σχεδόν με κλειστά μάτια, συνεργάτες των ναζί. Θα λέγαμε ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν επέδειξαν την ανάλογη αυστηρότητα απέναντι στους συνεργάτες των Γερμανών Ναζί. Ένα μικρό παράδειγμα αντλούμε από τα δημοσιευμένα αρχεία της CIA (αρχεία που γίνονται γνωστά μετά την παρέλευση 50 ετών). Μετά το τέλος του πολέμου, ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία. Διαβάζουμε από το αρχείο της CIA (28-9-1960).

«Ο MERTEN, σαν πρώην αξιωματούχος κατοχής, ενέπεσε στη κατηγορία της «Αυτόματης Σύλληψης» και τέθηκε υπό κράτηση γιια πάνω από ένα χρόνο από τις Αμερικανικές στρατιωτικές Αρχές. Η Ελληνική Κυβέρνηση ειδοποιήθηκε για τη Σύλληψή του και ρωτήθηκε εάν επιθυμούσε την έκδοσή του στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει κατηγορίες εγκλημάτων πολέμου. Η Ελληνική Κυβέρνηση σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις δήλωσε ότι δεν υπάρχουν κατηγορίες εναντίον του και απέρριψε την προσφορά».

Δηλαδή, η Ελληνική Κυβέρνηση δε δέχτηκε την παράδοσή του.

Η υπόθεση Μέρτεν ουσιαστικά αφορά έναν εγκληματία γνωστό και ως «χασάπη της Θεσσαλονίκης» ο οποίος συλλαμβάνεται τυχαία λόγω του Αντιεισαγγελέα Τούση, δικάζεται και αντί να εκτίσει την ποινή του των 25 ετών φυλάκισης παραδίδεται ως αθώα περιστερά στη Γερμανία.

Αναλυτικά η πορεία της υπόθεση Μέρτεν εμφανίζεται στο ακόλουθο χρονολόγιο.

 

Χρονολόγιο της υπόθεσης Μέρτεν

Απρίλιος 1957: Ο Μέρτεν έρχεται στην Αθήνα ως μάρτυρας υπεράσπισης του διερμηνέα επί κατοχής Α. Μέιστερ.

Μάιος 1957: Συμπτωματικά συνελήφθη στην Αθήνα ο Μέρτεν, λόγω του πατριωτισμού του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ανδρέα Τούση, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου, ο οποίος σε 32 άρθρα όριζε τα εγκλήματα πολέμου.

Μάρτιος 1958: Εκδόθηκε παραπεμπτικό βούλευμα και ορίστηκε η δίκη του.

Νοέμβριος 1958: Επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και του Υπουργού Εξωτερικών Ε. Αβέρωφ στη Δυτική Γερμανία για να εξασφαλίσουν δάνειο 200 εκ. μάρκων για έργα υποδομών. Στα πλαίσια της οικονομικής συμφωνία, ο Καραμανλής υποσχέθηκε στον Καγκελάριο Αντενάουερ να αναστείλει όλες τις διώξεις και να παραδώσει τον Μέρτεν στην Γερμανία.

3 Αβερωφ καραμαν Αντεναουερ

Εικόνα 2: Ευ. Αβέρωφ, Κ. Καραμανλής, Αντενάουερ

Ιανουάριος 1959: η Κυβέρνηση Καραμανλή φέρνει προς συζήτηση στη Βουλή το νομοσχέδιο «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου». Μετά από αντιδράσεις Βουλευτών, εξαίρεσε την περίπτωση Μέρτεν.

11 Φεβρουαρίου 1959: Αρχίζει η δίκη του Μέρτεν και διαρκεί 20 μέρες. Ο Μέρτεν καταδικάζεται με ποινή 25 ετών.

 

ιωάννης-κοκορετσας-kosmonea3edit _jpg

Εικόνα 3: Ιωάννης Κοκορέτσας, ο Πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου που δίκασε και  καταδίκασε μετά το τέλος του πολέμου τους εγκληματίες πολέμου όπως ο Max Merten.

5 Νοεμβρίου 1959: Αποφυλακίζεται ο Μέρτεν μετά από τροποποίηση του νόμου που ψήφισε η Βουλή τον Ιανουάριο του 1959 («περί της τροποποίησης της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας»). Με το νόμο αυτό 4016, ΦΕΚ Α237 (3.11.1959) αναστέλλονται οι διώξεις κατά Γερμανών υπηκόων φερόμενων ως εγκληματιών πολέμου. Πάνω από 800 δικογραφίες εστάλησαν στη Γερμανία και δεν οδηγήθηκε κανένας στο Δικαστήριο. Η επίπτωση πάλι ήταν σε βάρος των Ελλήνων, αφού δεν κατεγράφησαν οι ζημιές των ιδιωτών!!

18 Μαρτίου 1960: Επί Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, υπογράφτηκε στη Βόννη η «Σύμβαση μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδος και της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας περί παροχών υπέρ Ελλήνων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως». Σύμφωνα με το Άρθρο 1 της Συμφωνίας, οι καταβολές προς όφελος των Ελλήνων πολιτών αφορούσαν εκείνους οι οποίοι διώχθηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές λόγω της φυλής ή της θρησκείας, ή των πεποιθήσεών τους, και των οποίων η ελευθερία ή η υγεία υπέστησαν βλάβη εξαιτίας αυτού του λόγου. Η Κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας ανέλαβε να καταβάλει στην Κυβέρνηση της Ελλάδος το ποσό των 115 εκατομ. Μάρκων υπέρ των πολιτών που ενέπιπταν στο πλαίσιο εφαρμογής του Άρθρου 1. Η Ελλάδα επικύρωσε τη συμφωνία με το ΝΔ4178/1961 (Αύγουστος) και η Ομοσπ. Γερμανία τον Σεπτέμβριο του 1961. Ερώτημα: Από τα 115 εκατομ. μάρκα, πόσα έφθασαν στα θύματα του ναζισμού; Τίποτε!!

Σεπτέμβριος 1960: Καταγγελίες Μέρτεν στην εφημερίδα Hamburger Echo (Ηχώ του Αμβούργου) και στο περιοδικό Der Spiegel. Στο 40ο τεύχος του Der Spiegel δημοσίευσε άρθρο με απόσπασμα από τη Hamburger Echo με τίτλο: «Εγκλήματα Πολέμου στην Ελλάδα: Ο Θείος Κωνσταντίνος»

DER SPIEGEL 40,1960 Ihr Onkel Konstantin

Εικόνα 4: Περιοδικό Der Spiegel

1975: Με υπουργική απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης της Κυβέρνησης Καραμανλή, ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ το αρχείο του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου!!!!!

Από το αρχείο της CIA σχετικό έγγραφο διαβάζουμε:

«Αυτό έγινε εφικτό με την προσκόμιση από τον Merten μιας φωτογραφίας, ως αποδεικτικό στοιχείο, η οποία απεικόνιζε τον Merten, την γραμματέα του Δοξούλα Λεοντίδου, τον αρραβωνιαστικό της Δημήτριο, και τον θείο της Κωνσταντίνο σε μια εκδρομή. Ο Merten διευκρίνισε πως αυτοί οι τρεις είχαν λάβει μια αποθήκη μέταξας η οποία περιείχε μετάξι αξίας 15 χιλιάδων λιρών Αγγλίας, αποθήκη η οποία αρχικά ανήκε σε Εβραίο έμπορο. Το Spiegel συνεχίζει αναφέροντας «Ο Max Merten δεν είχε κανέναν ενδοιασμό στο να υποδείξει την επωνυμία των τριών αποδεκτών της Εβραϊκής περιουσίας:

  • Θείος: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Βασιλικός Πρωθυπουργός της Ελλάδος, κάτοικος Αθηνών.
  • Αρραβωνιαστικός: Δημήτριος Μακρής, Βασιλικός Υπουργός Εσωτερικών, κάτοικος Αθηνών
  • Γραμματέας: Δοξούλα Μακρή, νυν σύζυγος του Δημητρίου Μακρή με τον οποίο διαμοιράζεται την οικία των Αθηνών.

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι παρείχαν, όπως αρκετοί ακόμη Έλληνες συμπολίτες τους, πληροφορίες στον Γερμανό Διοικητή της Διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Εφόσον ως Έλληνες δεν κάνουν ποτέ κάτι δίχως αντάλλαγμα, τους παρασχέθηκε περιουσία Εβραίων, καθιστώντας έτσι εφικτή την παραμονή της περιουσίας αυτής στην Ελλάδα».

Μακρής

Εικόνα 5: Δ. Μακρής, Κ. Καραμανλής, Μαξ Μέρτενς

Δάνειο από Γερμανία

Τον Νοέμβριο του 1958 ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Ε. Αβέρωφ, μετέβησαν στην Δυτική Γερμανία προκειμένου να εξασφαλίσουν δάνειο και να ζητήσουν την συνδρομή του Καγκελαρίου Αντενάουερ για την επίλυση του Κυπριακού. Διαβάζουμε από το αποχαρακτηρισμένο απόρρητο έγγραφο της CIA:

 

«Εν αγνοία του Merten, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, περαιτέρω διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις. Τον Νοέμβριο του 1958, ο Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής πήγε στην Γερμανία για την διαπραγμάτευση ενός δανείου ύψους 200 εκατομμυρίων Γερμανικών μάρκων. Η υπόθεση Merten, η οποία δικαστικά εκκρεμούσε ακόμη, συζητήθηκε διεξοδικά. Στις αρχές Δεκεμβρίου έγινε έναρξη των διαπραγματεύσεων για την επιστροφή του Merten στην Γερμανία, αλλά δεν ολοκληρώθηκαν έως την ημερομηνία της δίκης. Τον Οκτώβριο του 1959 εισήχθη νομοσχέδιο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο που στην πράξη έστελνε τον Merten πίσω στην Γερμανία. Πέρασε από τη Βουλή την 23η Οκτωβρίου, με την προϋπόθεση ότι ο Merten δεν θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα. Τον Νοέμβριο ο Merten επέστρεψε στην Γερμανία».

 

Δηλαδή, η χώρα, αντί να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για τις επανορθώσεις αλλά κυρίως για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, έδειξε ότι δεν είχε βούληση για πραγματική διεκδίκηση.

Να σταθούμε για λίγο στο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Η Συμφωνία της 14-3-1942 που αφορά στο κατοχικό δάνειο προς τις κατοχικές δυνάμεις Ιταλίας-Γερμανίας προέβλεπε ότι «Η οριστική ρύθμιση των καταβολών της Ελληνικής Κυβέρνησης δύναται να λάβει χώραν αργότερον». Επίσης ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει τον νομικό χαρακτήρα του Κατοχικού Δανείου (μέχρι το τέλος της κατοχής είχαν εξοφληθεί δύο δόσεις του δανείου από τον ίδιο τον Χίτλερ).

Τί αλήθεια εμπόδισε την Κυβέρνηση Καραμανλή που αντί να ζητήσει δάνειο 200 εκατομμυρίων μάρκων με επιτόκιο 6% (!!!), απαιτούσε τις πολεμικές επανορθώσεις, τη λεηλασία των αρχαιοτήτων και την επιστροφή του κατοχικού δανείου; Γιατί να μας βοηθήσει οικονομικά η Γερμανία που αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής της χώρας; Η πολιτική ενέργεια του Καραμανλή προβληματίζει κάθε Έλληνα. Την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να γνώριζε την εντυπωσιακή τετράγλωσση Έκθεση Δοξιάδη «Αι θυσίαι της Ελλάδος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», και όμως, δεν την αξιοποίησε.

 

 

Συνοπτικά στοιχεία της Έκθεσης Δοξιάδη

Θυσίες της Ελλάδος: Έκθεση Πολέμου των Θυσιών Ελλάδος 1940-44.

(Αθήναι, Υπουργείον Ανοικοδομήσεως, 1947)

  • 5000 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασών, δηλαδή το 25% του δασικού πλούτου της χώρας, καταστράφηκε από τους κατακτητές.
  • «Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου που χρησιμοποίησε ο Άξονας για να εξοντώσει τον ελληνικό λαό ελαττώνοντας τις εισαγωγές τροφίμων είναι και το τι έγινε με τις εισαγωγές ζώων κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Η εισαγωγή κτηνών για τη διατροφή του πληθυσμού και την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών πέφτει στο μηδέν σχεδόν. Κι ενώ η εισαγωγή ζωντανών ζώων που γινόταν πριν από τον πόλεμο σχεδόν εντελώς από τις χώρες που ανήκαν τώρα στον Άξονα έπεσε στο 0,05% του προπολεμικού επίπεδου, η εισαγωγή κρέατος νωπού ή συντηρημένου μηδενίσθηκε εντελώς» έγραφε ο Δοξιάδης.
  • Η ζημιά που υπέστη η χώρα μας το 1944 λόγω πληθωρισμού, εκτιμάται σε 27,45 εκατ. χρυσές λίρες ή 549 εκατ. δολ. σύμφωνα με τις νομισματικές αξίες του 1945. Γράφει στην Έκθεσή του ο Κ. Δοξιάδης: «Με τον πληθωρισμό είχαν την ευχέρεια να αποκτούν ό,τι τους ήταν αναγκαίο πληρώνοντας με νόμισμα χωρίς εσωτερική αξία που δεν τους κόστιζε τίποτε και υποχρέωναν τον ελληνικό λαό με τις άθλιες συνθήκες ζωής που δημιουργούσαν, αφού πουλήσει τα σπίτια του, τα κοσμήματά του, τα υπάρχοντά του και να στραφεί προς τον κατακτητή ζητώντας δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας».
  • Η εξορυκτική βιομηχανία (σίδερο, μαγγάνιο, νικέλιο, χρώμιο κ.ά.) καταστράφηκε, καθώς οι εξαγωγές μειώθηκαν το 1940 στο 29% των προπολεμικών μεγεθών, στο 6% το 1941 και στο 2% το 1942.
  • Το σιδηροδρομικό δίκτυο καταστράφηκε κατά 55%.
  • Οι συρμοί (τρένα) κλάπηκαν ή καταστράφηκαν σε ποσοστό 80%.
  • Τα βαρέα οχήματα ιδιωτικά και δημόσια κατά 90%.
  • Τα ιδιωτικά οχήματα κατά 70%.
  • Ο εμπορικός στόλος έχασε τα 70% του προπολεμικού τονάζ.
  • Λιμενικές υποδομές σχεδόν στο 100%.
  • Το ζωικό κεφάλαιο καταστράφηκε κατά 70%.
  • Το οδικό δίκτυο κατά 56%.
  • Οι οδικές γέφυρες κατά 73%.
  • Οι σιδηροδρομικές γέφυρες κατά 90%.
  • Το τηλεφωνικό και τηλεγραφικό δίκτυο κατά 90%
  • Τα γεωργικά μηχανήματα και υποδομές καταστράφηκαν κατά το 60%.
  • Τα δημόσια κτήρια και υποδομές κατά 50%.
  • Η βιομηχανία κατά 80%.
  • Οι οικοδομές (κατοικίες ή άλλα κτήρια) κατά 30%.
  • Κλοπές αρχαιολογικών θησαυρών.
  • Σύμφωνα με τον Κ. Δοξιάδη ο αριθμός των νεκρών έφθασε τους 370.700, εκ των οποίων οι 000 από την πείνα, ενώ με τους άστεγους των ορέων ο αριθμός ξεπερνούσε το μισό εκατομ. ανθρώπους.
  • Το Κατοχικό Δάνειο επιβάρυνε την Ελλάδα να πληρώνει κάθε μήνα και προκαταβολικά 1,5 τρισ. δρχ. στις δυνάμεις κατοχής, ποσό που ανήλθε το 1942 στα 8 τρισ. το μήνα. Το ύψος του δανείου κατ’ εκτίμηση της Τ.τ.Ε. ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκατ. δολ. το 1944 και κατά τον ίδιο τον Άλτενμπουργκ σε 400 εκατ. μετακατοχικά μάρκα.

 

Τέλος, ο Κ. Δοξιάδης κατέληξε στο συμπέρασμα:

«Ένα συμπέρασμα είναι βέβαια και ασφαλές και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβήτηση κανένας, γιατί αποδεικνύεται από όλα τα στοιχεία που διατίθενται. Πως η Ελλάς που υπέστη τις μεγαλύτερες ζημιές στον πόλεμο πήρες τις μικρότερες επανορθώσεις και επομένως η Ελλάς βγήκε δύο φορές κατεστραμμένη, μία από τους εχθρούς με την κολοσσιαία μείωση του εθνικού της πλούτου και μία από τους συμμάχους της, με την αδικία που έγινε στην επανόρθωση των ζημιών της».

 

Άραγε, ποια ήταν η πολιτική σκοπιμότητα της παραίτησης της χώρας από τη δίωξη εγκληματιών πολέμου;

Η «Yπόθεση Μέρτεν» δεν είχε καμία σχέση με τις Ελληνικές διεκδικήσεις;

Ή μήπως οι διοικούντες τότε στη χώρα  δεν είχαν μεγάλες ευθύνες για τη γενικότερη πολιτική τους στις οφειλές του Γερμανικού κράτους;

Μετά από αυτά είναι άξιο απορίας πως μια μερίδα νεοελλήνων θεωρεί «Εθνάρχη» τον Κ. Καραμανλή.

 

Τελικά, υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της Υπόθεσης Μέρτεν και των διεκδικήσεων;

Μέχρι σήμερα όλοι οι Έλληνες νιώθουν δυσπιστία για το χειρισμό των επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου. Ποτέ δεν βγήκε η Πολιτεία με μια λεπτομερή ανάλυση να πληροφορήσει τον Έλληνα πολίτη για το τι έχει γίνει εδώ και πάνω από 70 χρόνια και δεν έχει λυθεί το πρόβλημα των διεκδικήσεων.

Είναι λογικό από την άλλη μεριά να αναπτύσσονται συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις και ερμηνείες. Ωστόσο, οι συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις αν και δεν αποτελούν αντικειμενικές αποδείξεις, δημιουργούν αινιγματικές σκέψεις στους πολίτες. Το ερώτημα που τίθεται είναι: «Τί πραγματικά υπάρχει πίσω από αυτήν την ιστορία των διεκδικήσεων;»

Ποια σχέση έχει η Υπόθεση Μέρτεν με το ζήτημα των διεκδικήσεων από τη Γερμανία; Μήπως τα στοιχεία που είχε ο Μέρτεν για τον τότε Πρωθυπουργό Καραμανλή και των Υπουργών χρησιμοποιήθηκαν ώστε οι πολιτικοί της χώρας να μην αξιώνουν επανορθώσεις και δάνειο προς όφελος του πολιτικού τους μέλλοντος;

Η γνωστοποίηση εκ των υστέρων της υπόθεσης Μέρτεν έφερε στην επιφάνεια τι γινόταν στα παρασκήνια και πώς δρούσαν στην Κατοχή οι πολίτες που στη συνέχεια κατέλαβαν αξιώματα και εξουσίες. Τώρα, μετά την πάροδο τόσων ετών ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει του Έλληνες ότι στις συζητήσεις της Βόννης μεταξύ Καραμανλή και Αντενάουερ δε συζητήθηκε η αποσιώπηση τουλάχιστον του κατοχικού δανείου; Ποια είναι η λογική που αναγκάζει κάποιον να ζητιανεύει δάνειο από εκείνον που του οφείλει; Είναι πλέον πολύ πιθανό η υπόθεση Μέρτεν και το δάνειο των 200 εκατομμυρίων μάρκων της Γερμανίας προς την Ελλάδα να συνδέεται με τις επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο.

Το περίεργο είναι ότι όλοι οι πρωταγωνιστές  ανήκουν σε μια συγκεκριμένη παράταξη με συγκεκριμένο αρχηγό τον Καραμανλή. Αν ο Καραμανλής γνώριζε την ύπαρξη της έκθεσης Δοξιάδη και τις Ελληνικές απαιτήσεις στο Λονδίνο, γιατί όλα αυτά τα δεδομένα δεν χρησιμοποιήθηκαν; Γιατί, το 1975, πολτοποιήθηκε το αρχείο του Ελληνικού Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου;

Δυστυχώς, η ιστορική αλήθεια θα βρίσκεται στην «κρυμμένη όψη» των γεγονότων. Η πραγματική ιστορία τόσο για την υπόθεση Μέρτεν όσο και για τις διεκδικήσεις των επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου την ίδια χρονική περίοδο θα παραμένει μυστική ιστορία. Δύσκολα πλέον θα μπορεί κάποιος να ταυτοποιήσει τη μυστική ιστορία:

Μέρτεν + Επανορθώσεις + Κατοχικό Δάνειο

 

Σύμφωνα με τις χαμένες ψευδαισθήσεις του Μπαλζάκ «υπάρχουν δύο Ιστορίες: η επίσημη ιστορία, η ψεύτικη ιστορία που διδάσκεται, η Ιστορία ad usum Delphini (προς χρήση του διαδόχου) έπειτα, η μυστική Ιστορία, όπου βρίσκονται οι πραγματικές αιτίες των γεγονότων, μια επονείδιστη Ιστορία».

Συνεπώς εδώ εντοπίζεται μία γνωσιακή ασυμμετρία ως προς την υπόθεση Μέρτεν και τη συμφωνία μεταξύ Καραμανλή και Αντενάουερ.


 

Τα απόρρητα στοιχεία της CIA

CIA

Φυσικά, όσον αφορά αυτά τα απόρρητα ντοκουμέντα που έχουν δημοσιευτεί από τη CIA, μπορεί να υπάρξει αμφισβήτηση σχετικά με την αλήθεια του περιεχομένου τους. Οι υπαινιγμοί για τον τότε πρωθυπουργό Καραμανλή είναι σαφείς. Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

Οπωσδήποτε, όμως υπήρχε και η πολιτική διάσταση. Τον Οκτώβριο του 1955, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος, αρχηγός του «Ελληνικού Συναγερμού», λίγο πριν πεθάνει ορίζει ως διάδοχό του τον υπουργό των Εξωτερικών Στέφανο Στεφανόπουλο. Επίδοξος διάδοχος ήταν και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Την επομένη του θανάτου του Αλ. Παπάγου, ο βασιλεύς Παύλος δίνει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατά τη βιογραφία του αρχηγού της CIA Άλλεν Ντάλλες, ο τότε σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα, Άλμερ, έπεισε τον βασιλέα Παύλο να απορρίψει για την πρωθυπουργία τους Σ. Στεφανόπουλο και Π. Κανελλόπουλο, και αντί αυτών να επιλεγεί ο Κ. Καραμανλής.

Ο Α. Παπανδρέου στο βιβλίο του «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα», στη σελ. 151, χαρακτηρίζει τον Κ. Καραμανλή ως «αμερικανικό προϊόν» για τον οποίο οι Αμερικανοί της πρεσβείας ήταν υπερήφανοι. Στο βιβλίο του ο Ανδρέας Παπανδρέου αναφέρει ότι την επιλογή Καραμανλή υποστήριξε ο αρχηγός της αμερικανικής ΚΥΠ, Α. Ντάλλες, διότι πίστευε ότι θα εξυπηρετούντο τα αμερικανικά συμφέροντα.

Οι Αμερικανοί γνώριζαν όλα αυτά τα απόρρητα έγγραφα, στα οποία ο Μέρτεν αναφερόταν ότι ο Καραμανλής υπήρξε συνεργάτης των Ναζί.

Ποιος μπορεί να ωφελείται των απόρρητων εκθέσεων; Οι Αμερικανοί. Γιατί το επιλεγμένο υλικό των εκθέσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανά πάσα στιγμή ως μοχλός πίεσης κατά του Καραμανλή. Μπορούν να ασκήσουν διαρκή παρενόχληση στον Καραμανλή και να κερδίζουν ότι θέλουν.

Ούτε ο Στεφανόπουλος, ούτε ο Κανελλόπουλος ήταν «του χεριού» των Αμερικανών.

 

 

Συμπεράσματα

Είναι γεγονός ότι ο Μέρτεν δε καταδικάστηκε, ακριβώς γιατί η χώρα μας, αντί να ζητήσει από τη Γερμανία τις πολεμικές επανορθώσεις, καθώς και το κατοχικό δάνειο, ζητούσε μέσω οικονομικής συμφωνίας δάνειο από τη Γερμανία. Δυστυχώς τα δύο αυτά σοβαρά ζητήματα, και οι επανορθώσεις και κατοχικό δάνειο, μένουν ανοικτά ακόμη και σήμερα.

Η υπόθεση Μέρτεν έδειξε τις προτεραιότητες που βάζουν οι πολιτικοί. Φαίνεται ότι πρώτη προτεραιότητα των πολιτικών είναι η ατομική τους προστασία και το πολιτικό τους μέλλον και μόνο.

Οι κατηγορηθέντες τότε από τον Μέρτεν δεν προσέφυγαν στη Γερμανική Δικαιοσύνη, πιθανόν φοβούμενοι περισσότερες αποκαλύψεις από τον Μέρτεν – αφού ο Μέρτεν διέθετε φωτογραφικό υλικό. Μπορούμε όμως να ισχυριστούμε ότι ο Καραμανλής δεν υπηρέτησε τα εθνικά συμφέροντα απέναντι στους Γερμανούς.

Το 1959 η Κυβέρνηση Καραμανλή ανέστειλε τη λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου και έστειλε 800 φακέλους στη Γερμανία για να ασκήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης της Γερμανίας τις διώξεις κατά των εγκληματιών πολέμου.

Ποια ήταν η συνέχεια; Πόσους από τους εγκληματίες πολέμου που είχαν οι 800 φάκελοι εκδιώχθηκαν; ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ!!! Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, λόγω της δημοσίευσης των αρχείων της CIA, ίσως εμφανίζεται η πραγματική και αληθινή εξήγηση για το γεγονός αυτό.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε, το 2016, με εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης της Γερμανίας, μεταξύ των ετών 1949 και 1973, 100 μέλη του Ναζιστικού Κόμματος του Χίτλερ, κατείχαν υψηλές θέσεις στο υπουργείο Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, και προστάτεψαν τους παλαιούς συντρόφους τους.

Κάτω από αυτό το πρίσμα της πρακτοροκρατίας, οι συμπτώσεις δεν είναι τυχαίες, ενέχουν αξία ισχυρών ενδείξεων και αποκαλύπτουν κρυμμένες σχέσεις και διασυνδέσεις. Όπως φαίνεται όλοι οι πρωταγωνιστές, περνούσαν κάποια πόρτα ξένης πρεσβείας. Οι ενδείξεις μετατρέπονται σε αποδείξεις μέσα από τις εκθέσεις της CIA. Η υπόθεση Μέρτεν εξηγείται από το κλίμα της πρακτοροκρατίας, όπως και οι προθέσεις των πρωταγωνιστών. Δυστυχώς, η υπόθεση Μέρτεν δεν είναι αυτό που παρουσιάζεται ότι είναι. Το τι συσκέφτηκαν στα «παρασκήνια» φαίνεται ότι δεν θα το μάθουμε. Όμως, δεν θα μπορέσουμε να μάθουμε ξεκάθαρα τη σύνδεση της υπόθεσης Μέρτεν με τις επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο, που παραμένουν άλυτα εδώ και 70 χρόνια.

Κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις, δεν είναι περίεργο που οι αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο 64 χρόνια μετά τη διάσκεψη του Λονδίνου (27.2.1953) εξακολουθούν να παραμένουν ανοιχτά ζητήματα.

Οι Έλληνες πολίτες σήμερα αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες της σοβαρής οικονομικής κρίσης διεκδικούν τόσο τις πολεμικές επανορθώσεις, όσο και το κατοχικό δάνειο. Έχουν περάσει πάνω από 70 χρόνια και ακόμα φυσικά δεν έχουν λυθεί αυτά τα δύο ζητήματα. Προβάλλεται φυσικά το ερώτημα, το οποίο πρέπει να απαντήσουν οι πολιτικοί: Γιατί δεν λύθηκαν αυτά τα δύο ζητήματα; Μήπως «κυνηγάμε ανεμόμυλους»;

Ποιοι θα αποσαφηνίσουν, πώς ένας λαός που αγωνίστηκε στον Βο Παγκόσμιο Πόλεμο, και έχυσε «ποτάμι αίμα», πως ένας λαός του οποίου ο ηρωισμός προκάλεσε τον θαυμασμό όλου του κόσμου, στο τέλος βρέθηκε με την πλευρά των ηττημένων; Ας το πούμε καθαρά – όχι λόγω της σημερινής οικονομικής κρίσης – τι κερδίσαμε από τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και από το κατοχικό δάνειο; Το αίμα των Ελλήνων που χύθηκε, δεν ήταν για να τραφεί ένα σάπιο πολιτικό σύστημα.

Η Ελλάδα της μεταπολεμικής ξενοκρατίας, αφήνει ελεύθερους τους εγκληματίες πολέμου.

Όπως γράφει ο αείμνηστος Κυριάκος Σιμόπουλος «Στην Αλβανία υπάρχει περίλαμπρο ιταλικό νεκροταφείο για τους νεκρούς της φασιστικής εισβολής. Για τους Έλληνες που αναχαίτισαν τη στρατιά του Μουσολίνι και χάθηκαν όχι σε κατακτητικό πόλεμο, αλλά σε αγώνα για την ελευθερία, λησμονιά. Σκορπισμένα τα κόκκαλά τους σε κλεισούρες και αετοράχες. Ούτε στα θρυλικά αιματοβαμμένα διάσελα της Ηπείρου ένα ταπεινό μνημείο για τον πατριωτισμό και το σθένος των μαχητών του 1940-1941. Η υποτέλεια κατόρθωσε να ευτελίσει τα ιερά και τα όσια». Αυτό είναι το Ελληνικό όνειδος.

Έτσι, οι Έλληνες αγωνιστές της Κατοχής και οι νεκροί από την πείνα και τα βασανιστήρια των ναζιστικών θηριωδιών, που ξεπέρασαν τους 1.400.000, δεν θα βρουν ποτέ δικαίωση, όταν απελευθερώνονται οι εγκληματίες πολέμου και οι ηττημένοι λοιδορούν τους νικητές.

 


Επιλεγμένο υλικό από τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία της CIA για την υπόθεση Μέρτεν

 img001

(2)  Μετά την σύλληψη του Merten, η Αμαλία Βαζάκα, η οποία κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής εργαζόταν για λογαριασμό των Γερμανικών Υπηρεσιών στην Θεσσαλονίκη, εξετάστηκε ως μάρτυρας από τον Διονύσιο Θεοτικό, ειδικό ερευνητή των συνεργατών. Η Βαζάκα, σύζυγος πλέον του πρώην αξιωματικού στρατιωτικής δικαιοσύνης, Στασινόπουλου, δήλωσε ότι είχε συναντήσει τον Merten μέσω της Αικατερίνης Meizner, ή οποία ήταν Ελληνίδα και σύζυγος ενός εκ των υφισταμένων αξιωματικών του Merten. Η Βαζάκα, ακολούθως, σύστησε, στον χώρο της οικίας της, τον Merten στην Δοξούλα Λεοντίδου, νυν σύζυγο του Υπουργού Εσωτερικών, Δημητρίου Μακρή

 

img009

Β) Ο Merten διατηρεί ενεργές επαφές με τους Έλληνες δημοσιογράφους

και περισσότερο από όλους με τον Μαθιόπουλο, ανταποκριτή της εφημερίδος «Ελευθερία» στη Βόννη, και τον Νικολόπουλο, ανταποκριτή της εφημερίδος «Αθηναϊκή» στο Βερολίνο. Ο Merten συζητά με τον Μαθιόπουλο για όλα τα βήματα τα οποία πρόκειται να έχουν επίδραση επί των εσωτερικών υποθέσεων της Ελλάδος.

 

Δ) Δημιουργήθηκε επαφή ανάμεσα στον Merten και αντιπροσώπου της Βασιλικής Αυλής –με το ψευδώνυμο Μεταστάς- ο οποίος προσπάθησε να «εξαγοράσει» τον Merten. Έγινε μια συμβιβαστική προσφορά προς τον Merten από την Κυβέρνηση του κόμματος Καραμανλή, μέσω του Arthur Meissner εκ της Fuerth (Fürth). Επίσης, κάποιος Μηχανάκης εμφανίστηκε στην σκηνή.  Ακολούθησε η αναθεώρηση της ετυμηγορίας στην αθηναϊκή ένδικη διαδικασία. Πιθανώς αποζημίωση.

 

E2) Η επαφή με την Frau Marschall στο διαμέρισμα του Merten την 10η Νοεμβρίου. Η Frau Marschall προσκόμισε στον Merten έγγραφα, τα οποία, σύμφωνα με δηλώσεις του Merten, -αντίγραφα sd-εγγράφων- εμπεριέχουν αποδείξεις της συνεργασίας σε θέματα πληροφοριών ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Δημήτριο Μακρή. H Frau Marschall πιθανότατα είναι σε επαφή με τον Pοsser και/ή Heinemenn και πιθανώς έχει άμεση επαφή με την ανατολική ζώνη, ή άλλες ανατολικές τοποθεσίες

 

img010

Την 4η Οκτωβρίου μίλησε στον Dr. H. Stercken, επικεφαλής γραφείου στο Γραφείο Τύπου της FedRep για την Δυτική Ευρώπη. Ο S. είπε ότι γνώριζε προσωπικά τον Merten, και πως ο ίδιος είχε δει μία φωτογραφία που  απεικόνιζε τον Καραμανλή, τον Merten και την Ευδοξούλα, προσθέτοντας ότι ο Merten είχε αρκετές παρόμοιες φωτογραφίες. Ο ίδιος δήλωσε ακόμη ότι ο Merten είχε αρκετές επιστολές προς και από τον Καραμανλή, οι οποίες, κατά την άποψη του S. δεν ενοχοποιούν τον Καραμανλή, καθώς δεν υποδηλώνουν ότι ο Καραμανλής είχε κάποιο απευθείας υλικό όφελος από τους Γερμανούς.

 

img011

Την 6η Αυγούστου 1942 ο Merten διαδέχτηκε τον Marbach και συνέχισε ως πολιτικός διαχειριστής έως τις αρχές του 1944 όταν και απομακρύνθηκε από τη θέση του και εστάλη πίσω στην Γερμανία προκειμένου, να εκδικασθεί σε στρατιωτικό δικαστήριο με την κατηγόρια ότι έθεσε το ελληνικό συμφέρον υπεράνω εκείνου της Γερμανικής Κυβερνήσεως. Η δικαστική αυτή συνεδρίαση δεν πραγματοποιήθηκε χάριν της λήξεως του πολέμου. Ο Merten ως πρώην Αξιωματικός Κατοχής, συνελήφθη αυτομάτως και κρατήθηκε για περισσότερο από ένα έτος από τις Αμερικανικές Αρχές. Η Ελληνική Κυβέρνηση ενημερώθηκε δύο φορές για την σύλληψή του αλλά αρνήθηκε να ξεκινήσει την διαδικασία εκδόσεώς του υποστηρίζοντας πως ο Merten δεν είχε να λογοδοτήσει σε τίποτα σχετικά με την Ελλάδα.

 

O Merten επέστρεψε στην εξάσκηση των νομικών. Το 1956 πλησίασε τον Έλληνα Πρόξενο στο Βερολίνο, Υψηλάντη, ρωτώντας τον για τον αν θα μπορούσε με ασφάλεια να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό ενός πελάτη του. Ο Υψηλάντης έθεσε το ερώτημα στην Αθήνα τρεις φορές αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση.

 

img012

Συνεπώς θεώρησε ότι δεν υπήρχε κάποιο εμπόδιο και μετέφερε αυτήν την πληροφορία στον Merten. O Merten δε, επίσης έθεσε το ίδιο ερώτημα στην Γερμανική Πρεσβεία των Αθηνών χωρίς να εκλάβει κάποια απάντηση, και έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ελλάδα.

Ο Merten δεν γνώριζε ότι μετά την λήξη του πολέμου οι Κυβερνήσεις της Ελλάδος και της Γερμανίας είχαν έρθει σε συμφωνία , κατά την οποία υπεύθυνη για την έρευνα και την προσαγωγή Γερμανών με την κατηγορία για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα θα ήταν μόνο η Γερμανία. Ύστερα από καιρό, η Ελληνική Κυβέρνηση επιχείρησε να λάβει πρόσθετες πολεμικές αποζημιώσεις από την Γερμανία, απειλώντας πως αν δεν ικανοποιούντο οι απαιτήσεις της θα επανέφερε τις δίκες για τα εγκλήματα πολέμου. Η Γερμανία αρνήθηκε.

 

Εν αγνοία του Merten και κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, περαιτέρω διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις. Τον Νοέμβριο του 1958, ο Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής πήγε στην Γερμανία για την διαπραγμάτευση ενός δανείου ύψους 200 εκατομμυρίων Γερμανικών μάρκων. Η υπόθεση Merten, η οποία δικαστικά εκκρεμούσε ακόμη, συζητήθηκε διεξοδικά. Στις αρχές Δεκεμβρίου έγινε έναρξη των διαπραγματεύσεων για την επιστροφή του Merten στην Γερμανία, όμως, δεν ολοκληρώθηκαν έως την ημερομηνία της δίκης. Τον Οκτώβριο του 1959 εισήχθη νομοσχέδιο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο το οποίο πρακτικά έστελνε τον Merten πίσω στην Γερμανία. Πέρασε από τη Βουλή την 23η Οκτωβρίου, με την προϋπόθεση ότι ο Merten δεν θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα. Τον Νοέμβριο ο Merten εστάλη στην Γερμανία..

img013

Το 1958 ο συνεργάτης του Merten, Dr. Posser, πλησίασε το περιοδικό “Der Spiegel” («Ο Καθρέπτης») με την ιστορία των προσπαθειών του Merten για την απόκτηση αποδεικτικών στοιχείων για την επερχόμενη δίκη του, αλλά οι συντάκτες αρνήθηκαν λέγοντας πως η έκδοση σε μια τέτοια περίοδο, ενός τέτοιου άρθρου,  θα μπορούσε να προσβάλλει το αμερόληπτο της λήψης της δικαστικής απόφασης. Τίποτα άλλο δεν ακούστηκε έως ότου ο Μέρτεν κατέβαλε μήνυση εναντίον του Marbech στο δικαστήριο της Πολιτείας του Kiel, όπου εκείνον τον καιρό η “Hamburg Echo” (Ηχός του Αμβούργου), εφημερίδα του SPD, ξεκίνησε την περιγραφή της δίκης. Το Spiegel πρόσεξε την αναφορά της “Echo” αναφορικά με τις σχέσεις συνεργασίας του Merten, κατά την περίοδο του πολέμου, με τον νυν πρωθυπουργό Καραμανλή, και απεφάνθη πως αυτό θα μπορούσε να είναι μια πολύ εντυπωσιακή ιστορία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Εν συνεχεία ετοίμασαν πάνω σε αυτό ένα άρθρο και το προσκόμισαν στο Ελληνικό Προξενείο του Αμβούργου για σχολιασμό. Μετά από αναμονή δεκατριών ημερών για κάποια απόκριση από το Ελληνικό Προξενείο, αποφάσισαν να τυπώσουν το άρθρο.

Η πρώτη επίσημη αντίδραση στην Ελλάδα για το άρθρο του Der Spiegel ήταν ο πανικός. Ο Πρωθυπουργός το εξέλαβε ως έναρξη προπαγάνδας προκειμένου να καταλυθεί το κυβερνητικό κόμμα από την εξουσία. Ο Υφυπουργός Τύπου, Τριανταφυλλίδης, συγκάλεσε όλους τους ξένους ανταποκριτές καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να θέσει τέλος σε αυτήν την ιστορία.

 

img014

Ο Καραμανλής, σε μια προσπάθεια να αμβλύνει τον αντίκτυπο της ιστορίας, προέβη σε συνδιάσκεψη με τους εκδότες των μεγαλύτερων ελληνικών εφημερίδων προκειμένου να σχηματίσει ένα κοινό μέτωπο εναντίον των γερμανών συκοφαντών, χωρίς όμως επιτυχία. Κατόπιν τούτου, έστειλε έναν φίλια προσκείμενο δημοσιογράφο, τον  Βάσσο Βασιλείου, στην Γερμανία με αποστολή τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσοτέρων πληροφοριών και τη διαβίβασή τους στην Αθήνα, προκειμένου να δώσει στον κυβερνητικό τύπο τη δυνατότητα να υπερκεράσει την αντιπολίτευση. Έστειλε, επίσης, τον Στρατηγό Νατσίνα, Αρχηγό της Υπηρεσίας Πληροφοριών, να συζητήσει την υπόθεση με τον ομόλογό του στη Δυτική Γερμανία, ανευρίσκοντας, ει δυνατόν, αποδεικτικά στοιχεία τα οποία θα εμφάνιζαν πως:

  • ο Merten ήταν συνεργάτης των Κομμουνιστών,
  • συνεργάτης των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ή
  • συνεργάτης των Ισραηλινών

Ο Μακρής είναι ηγετικό στέλεχος του κόμματος του Καραμανλή, επικεφαλής της οργάνωσης της ΕΡΕ, και ο υπεύθυνος για την δημιουργία και συγγραφή των εκλογικών νόμων του  1958-59. Στάθηκε απολύτως αναποτελεσματικός ως Υπουργός, δίχως κυβερνητικό πρόγραμμα και με μονάχα κάποια ελάχιστα θετικά επιτεύγματα ελάσσονος σημασίας.

To 1944 ο Μακρής ήταν δικηγόρος υπεράσπισης στις δίκες των Βουλγαρομακεδονικών μελών της τρομοκρατικής Okhrana.

Υπάρχει ισχυρισμός βάσει του οποίου συνωμότησε με τον Εισαγγελέα του Εφετείου για την εξαφάνιση αποδεικτικών στοιχείων, την αλλοίωση των καταθέσεων, ή την απόσπαση εγγυήσεως για ήπια καταδικαστική απόφαση μικρής χρηματικής ποινής (ο Εισαγγελέας αργότερα αποκαθηλώθηκε για ανήθικη συμπεριφορά). Ο Μακρής ήταν επίσης δικηγόρος υπεράσπισης για διάφορους κομμουνιστές του EAM/EΛΑΣ στο Ειδικό Δικαστήριο για Προδοσία. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι επέτρεψε στον Σάββα Παπαεμμανουήλ, διευθυντή του Ιδρύματος Κοινωνικής Ασφάλισης, να αποδράσει από την Ελλάδα αφού πρώτα υπεξαίρεσε όλους τους πόρους του ιδρύματος. Τελικά, και αναφορικά με τον Merten, πιστεύεται ότι o Μακρής συνεργάσθηκε με τους Γερμανούς ως …
 

img015

…πληροφοριοδότης, λαμβάνοντας την αμοιβή του από τα κατασχεθέντα Εβραϊκών ιδιοκτησιών. Η ακρίβεια των παραπάνω κατηγοριών θα ήταν σε πολλές περιπτώσεις δύσκολο να αποδειχθεί.

Κοινωνικά, ο Μακρής είναι γνωστός ως μανιώδης χαρτοπαίχτης και «γυναικάς». Στην Θεσσαλονίκη ήταν μέλος της χαρτοπαικτικής λέσχης «Πετρακάκος», η οποία μετεφέρθη στην Αθήνα όταν ο ίδιος έγινε Υπουργός. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο ίδιος θα μπορούσε να ήταν συνέταιρος. Αναφέρθηκε πως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχασε 120.000 δραχμές (περίπου $4000) στην οικία του Πάνου Αθανασιάδη, εκδότη της Ναυτεμπορικής.

 

Ευδοξία Μακρή, του γένους Λεοντίδου
Γραμματέας του Merten και ερωμένη του.

Η Ευδοξία είναι η θυγατέρα ενός προπολεμικού φιλελεύθερου βουλευτή από την Θεσσαλονίκη. Ο Merten ισχυρίζεται πως κατά τη διάρκεια της κατοχής ήταν μία από τους πληροφοριοδότες του, η οποία Μακρή και ο Καραμανλής αμείφθηκαν με την μεταβίβαση σε αυτούς μιας κατασχεμένης αποθήκης ενός Εβραίου εμπόρου, η οποία περιείχε μετάξι αξίας $15.000. Φημολογείται πως ο Merten κατάφερε να αποκρύψει μια πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από «λάφυρα» στην περιοχή της Μεγαλο-Καραμπουρνού, και αυτά εικάζεται πως προσπαθούσε να συλλέξει όταν επέστρεψε το 1957 και συνελήφθη. Καμία απόδειξη.

Όπως θα μπορούσε να ήταν αναμενόμενο, κατά τη σύλληψη του Merten, το 1957, ο Μακρής παρενέβη στον Εισαγγελέα Θεσσαλονίκης, και αργότερα, αφού η δίκη του Merten  θα ενέπλεκε και την Ευδοξία, και στον Υπουργό Δικαιοσύνης, Παπακωνσταντίνου. Προσπάθησε επίσης να έχει την εκδίκαση της υπόθεσης και σε βιντεοσκοπημένη μορφή και ίσως φέρει μέρος της ευθύνης για την έκδοση του Merten στην Γερμανία.

Η Ευδοξία ήταν στην δυσχερέστερη θέση ανάμεσα στους Έλληνες που ενεπλέκοντο, καθώς κατέθεσε ότι μίλησε με τον Merten μόλις δύο φορές κατά την περίοδο της Κατοχής. Ο Μέρτεν δε, θα μπορούσε κάλλιστα να παρουσιάσει τεκμηριωμένα στοιχεία βάσει των οποίων θα φαινόταν ότι ήταν η γραμματέας του.

 

Γιώργος Θέμελης,
γεν. 1896, Θεσσαλονίκη

Σχολή Υποψήφιων Αξιωματικών 1918,
Ανώτατο Κολέγιο Πολέμου και άλλα στρατιωτικά κολέγια της Γαλλίας,
Μετετάχθη στην Αεροπορία το 1932 με το βαθμό του Ταγματάρχη,
Συνταξιοδοτήθηκε εθελοντικά το 1935 ακολουθώντας το πραξικόπημα του φιλελεύθερου κόμματος

Επιστροφή στην Αεροπορία, Διοίκηση Θεσσαλονίκης, ως Αντισυνταγματάρχης της Διοικήσεως Προσωπικού Αεράμυνας.
Νομάρχης Εδέσσης 1941-1943, παραιτείται μετά την εκτέλεση του κουνιάδου του, βαθμοφόρου μέλους του ΕΛΑΣ, από τους Γερμανούς.

Εργάσθηκε για την Αντίσταση στην Μακεδονία και την Μέση Ανατολή. Συνταξιοδοτήθηκε εθελοντικά μετά την απελευθέρωση ως Αρχιστράτηγος.

Εκλέχθη Βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα Εθνικής Ένωσης του Κανελλόπουλου από το οποίο και ανεξαρτητοποιήθηκε μετά την σύγκρουσή του με τον Κανελλόπουλο.

Το 1949 εκλέχθη ως φιλελεύθερος.

Σώμα Πολεμικής Αεροπορίας 1949050 ως Αρχιστράτηγος για να εκπληρώσει τις απαιτήσεις συνταξιοδότησης.

1956-58, Βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Καραμανλή «ΕΡΕ».

Διορίσθη Υπουργός Άμυνας το 1958.

 

img016

  1. Ένα τρισέλιδο άρθρο με τίτλο “Ihr onkel Konstantin” (Ο θείος της ο Κωνσταντίνος), μαζί με αρκετές φωτογραφίες οι οποίες περιλάμβαναν και αυτές του Πρωθυπουργού Καραμανλή και του Υπουργού Εσωτερικών Μακρή, εκδόθηκαν στο τεύχος της 28ης Σεπτεμβρίου του Der Spiegel.
  2. Το άρθρο ανέφερε τις πρώτες εξελίξεις της δίκης που εκδικάζεται στο δικαστήριο της Πολιτείας Kiel καθώς και τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή. Ο Dr. Max Merten, Δικηγόρος εκ Βερολίνου, και κατ ισχυρισμό εγκληματίας πολέμου, εμήνυσε τον Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου του Schleswig-Holstein, Dr. Karl Marbach, για ψευδορκία.
  3. Αμφότεροι οι Dr Marbach και Dr Merten υπηρέτησαν, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα, στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Και οι δύο διετέλεσαν πολιτικοί αξιωματούχοι με το Αρχηγείο Διοικήσεως του Γερμανικού Στρατού για τη διοίκηση της Θεσσαλονίκης, έκαστος στη θέση του Επικεφαλής Διοικήσεως. Ο Dr. Merten αντικατέστησε τον Dr Marbach όταν ο τελευταίος επέστρεψε στην Γερμανία προκειμένου να υπηρετήσει στο Ρωσικό Μέτωπο.
  4. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεπράχθησαν αρκετά εγκλήματα και φρικαλεότητες από τον Γερμανικό Στρατό, όπως η ολοκληρωτική καταστροφή χωριών, η εκτέλεση του πληθυσμού χωριών, και ενέργειες εναντίον της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας. Μία εκ των πλέον γνωστών αντιεβραϊκών πράξεων ήταν η επονομαζόμενη «Δράση για Καταχώριση των Εβραίων στην Πλατεία Ελευθερίας», η οποία έλαβε χώρα την 11η Ιουνίου του έτους 1942 και κατά την οποία περισσότεροι από 9000 Εβραίοι της Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν με σκοπό την εγγραφή τους στα μητρώα. Κατά την εξέλιξη της διαδικασίας βρέθηκαν θύματα ακραίων σωματικών κακοποιήσεων.

 

img017

Αυτό έγινε εφικτό με την προσκόμιση από τον Merten μιας φωτογραφίας, ως αποδεικτικό στοιχείο, η οποία απεικόνιζε τον Merten, την γραμματέα του Δοξούλα Λεοντίδου, τον αρραβωνιαστικό της Δημήτριο, και τον θείο της Κωνσταντίνο σε μια εξοχική εκδρομή. Ο Merten διευκρίνισε πως αυτοί οι τρεις είχαν λάβει μια αποθήκη μέταξας η οποία περιείχε μετάξι αξίας 15 χιλιάδων λιρών Αγγλίας, αποθήκη η οποία αρχικά ανήκε σε Εβραίο έμπορο. Το Spiegel συνεχίζει αναφέροντας «Ο Max Merten δεν είχε κανέναν ενδοιασμό στο να υποδείξει την επωνυμία των τριών αποδεκτών της Εβραϊκής περιουσίας:

  • Θείος: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Βασιλικός Πρωθυπουργός της Ελλάδος, κάτοικος Αθηνών.
  • Αρραβωνιαστικός: Δημήτριος Μακρής, Βασιλικός Υπουργός Εσωτερικών, κάτοικος Αθηνών
  • Γραμματέας: Δοξούλα Μακρή, νυν σύζυγος του Δημητρίου Μακρή με τον οποίο διαμοιράζεται την οικία των Αθηνών.

Αυτοί οι τρεις άνθρωποι παρείχαν, όπως αρκετοί ακόμη Έλληνες συμπολίτες τους, πληροφορίες στον Γερμανό Διοικητή της Διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Εφόσον ως Έλληνες δεν κάνουν ποτέ κάτι δίχως αντάλλαγμα, τους παρασχέθηκε περιουσία Εβραίων, καθιστώντας έτσι εφικτή την παραμονή της περιουσίας αυτής στην Ελλάδα.

 

img018

  1. IV) Πέρα από όλες τις προαναφερθείσες παραπάνω παρασκηνιακές επίσημες ενέργειες, οι Messrs, Γκέρτσος και Κονιόρδος, οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα γνωστοί οικονομικοί συνεργάτες των Γερμανών κατά τη διάρκεια της Κατοχής και οι οποίοι κατέστησαν πλούσιοι λόγω της συνεργασίας τους αυτής, εστάλησαν λίγες εβδομάδες νωρίτερα, εκ μέρους των κατηγορούμενων Ελλήνων, στην Γερμανία. Ο καθένας εξ αυτών των τριών ήταν προσωπικός φίλος της συμμορίας του Καραμανλή και έχει μάλιστα αναφερθεί ότι ο πρώτος είχε αναλάβει την κατασκευή πολυτελούς βίλας για τον Καραμανλή στο Montreaux της Ελβετίας (βλ. την άλλη μου αναφορά). Ο Κονιόρδος, ένας εκ των αδερφών Κονιόρδου, είναι βιομήχανος του τομέα της ποτοποιίας, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, έκλεβε, μαζί με τους Γερμανούς, την εκάστοτε παραγωγή των Πελοποννησίων παραγωγών, μετατρέποντάς την σε κονιάκ, κλπ για τους Γερμανούς, προϊόντα τα οποία τελικά κατέληγαν εξ ολοκλήρου στην Γερμανία για τις ανάγκες του στρατού και του Γερμανικού πληθυσμού. Ο Κονιόρδος, μέσα από αυτή τη διαδικασία, απέκτησε τεράστια χρηματικά ποσά τα οποία σίγουρα θα μοιράστηκε με κάποιους εμπλεκόμενους κορυφαίους Γερμανούς αξιωματικούς.

 

img019

  1. V) Οι παραπάνω οικονομικοί συνεργάτες και μερικοί χρηματοδότες της συμμορίας Καραμανλή κατέληξαν σε εκτεταμένες συμφωνίες στην Γερμανία, κυρίως με τον Merten, και συζήτησαν τους όρους του συμβιβασμού τους οποίους είχε θέσει ο Merten.

Το πρώτο στάδιο της συμφωνίας είχε ολοκληρωθεί με την καταβολή από τον Κονιόρδο στον Merten του ποσού των 100.000 δολαρίων, του δόθηκαν επίσης επιπλέον διαβεβαιώσεις για επανεξέταση της ποινής του με την παρέμβαση και την ισχυρή υποστήριξη της Ελληνικής Κυβέρνησης. Έτσι εξασφαλίστηκε μια προσωρινή αδράνεια από τη μεριά του Merten. Ωστόσο, υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες το χρηματικό ποσό που απαιτούσε ο Merten και οι συνεργοί του, οι διευθυντές των Γερμανικών εκδοτικών οίκων, ήταν πολύ υψηλότερο και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν επετεύχθη ακόμη καμιά τελική συμφωνία, αφήνοντας υπαρκτή τη πιθανότητα, εν ευθέτω χρόνω, αυτή η υπόθεση να βγει πάλι στην επιφάνεια, έως ότου θα ικανοποιούντο όλες οι απαιτήσεις των Γερμανών, και επιπλέον, θα επανεκκινείτο και η διαδικασία επανεξέτασης της ποινής του Merten, κάτι το οποίο είχε ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο τον Merten. Στο μεταξύ, υπάρχουν ενδείξεις πως οι μεσάζοντες Γκέρτσος και Κονιόρδος έχουν δυσκολίες στην ανεύρεση και καταβολή του απαιτούμενου επιπλέον χρηματικού ποσού για την δωροδοκία, χρηματικό ποσό που φαίνεται να είναι αρκετά μεγάλο. Φυσικά οι ορατές και μη, δυνάμεις της αντιπολίτευσης εναντίον της Κυβερνήσεως εργάζονται πυρετωδώς για αναθέρμανση της υποθέσεως “Merten”, με το σημαντικότερο κομμάτι αυτού του έργου να απευθύνεται στο περιοδικό “Der Spiegel”, προκειμένου αυτό να αρχίσει πάλι να αρθογραφεί για τις Ελληνικές προσωπικότητες που ευρίσκοντο σε αμφισβήτηση.

 

img020

30 Ιανουαρίου 1961

 

a). Οι δεξιοί οπαδοί του Γρίβα στην Κύπρο, οι οποίοι ήτο εναντίον της Συμφωνίας της Ζυρίχης, αυξάνονται σε δύναμη.

 

b). Φαίνεται πω η υπόθεση “Merten” υποβοηθείται από τον Γρίβα και τους οπαδούς του, με κύριο σύνδεσμο τον Αντώνη Γεωργιάδη, πρώην υπαρχηγό της EOKA και για μια περίοδο Υπουργό της Μεταβατικής Κυβερνήσεως Μακάριου στην Κύπρο, ο οποίος ζει στη Γερμανία ως φοιτητής στην πόλη της Φρανκφούρτης και αυτή του Αμβούργου. Αποτελεί στενό σύνδεσμο με το περιοδικό “Spiegel” και την εφημερίδα “Hamburg Echoe”,

 

img021

…και τον κύκλο επαφών του Merten. Επίσης θεωρείται να αποτελεί τον κύριο σύνδεσμο ανάμεσα στον κύκλο του Merten και την πολιτική αντιπολίτευση στην Ελλάδα.

 

Γ)  Το Κέντρο Διοικήσεως του Γρίβα στην Κύπρο τρέφει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την υπόθεση “Merten”, επιδιώκοντας την αναζωπύρωσή της με όλες του τις δυνάμεις. Προσφάτως ο νυν Αρχηγός της Luftwaffe επεσκέφθη την Κύπρο, όπου και εμφανίζεται ως «έμπορος» να αναπτύσσει συζητήσεις για την υπόθεση “Merten”με τους Άντρες του Γρίβα.

 

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s