Το Μακεδονικό Ζήτημα

2 Φεβρουαρίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
Συντ. Καθηγητή
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 

ΚΚΕ, η ρίζα της κακοδαιμονίας

Παράλληλα με το «Κυπριακό Πρόβλημα» του οποίου η λύση χρονίζει, τον Ελληνισμό απασχολεί και το «Μακεδονικό Πρόβλημα», που εδώ και ενάμισι αιώνα δεν έχει επιλυθεί. Το 1992 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε διατυπώσει την περίφημη φράση: «Σε 10 χρόνια δε θα θυμάται κανείς το θέμα της Μακεδονίας».

Το Μακεδονικό Ζήτημα

Σε πιο απλά λόγια ίσως αυτό σήμαινε ότι με το Μακεδονικό ή αλλιώς «Σκοπιανό» ζήτημα θα έχει επιλυθεί με όποιο όνομα και αν βαπτιζόταν το μόρφωμα των Σκοπίων. Δυστυχώς από το 1992 έχουν περάσει 26 χρόνια, δηλαδή ένα τέταρτο αιώνα, και όμως το πρόβλημα ακόμα δεν έχει βρει τη λύση του.

Πριν από 26 χρόνια τότε τα κόμματα του τότε πολιτικού συστήματος ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και «Συνασπισμός» (ο πρόγονος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ) ακολούθησαν μια ενιαία πατριωτική θέση ως προς τη χρήση του ονόματος για το κρατίδιο των Σκοπίων χωρίς τη χρήση του όρου Μακεδονία.

Από τότε στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, στα οποία είχε πρωτεύοντα ρόλο και η Εκκλησία της Ελλάδος, δεν συμμετείχε το πολιτικό σύστημα μαζί με το άλλο μέλος του πολιτικού συστήματος, το ΚΚΕ.

Κάθε πετυχημένος πολιτικός πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες θα είναι ωφέλιμες για τον τόπο ανάλογα με την κοινοβουλευτική του ικανότητα. Όσο καλύτερη είναι η πρόβλεψή του, τόσο σωστότερη θα είναι και η απόφασή του. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τότε δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς στην πρόβλεψή του ότι μετά από μια δεκαετία κανείς δεν θα θυμάται το θέμα της Μακεδονίας.

Το ζήτημα της συμπεριφοράς ενός κόμματος του πολιτικού συστήματος, όχι μόνο του σημερινού –της Μεταπολίτευσης- αλλά διαχρονικά, όπως αυτό του ΚΚΕ για το Μακεδονικό θα μας απασχολήσει στη συνέχεια. Διαχρονικά η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθούσε να διαρρήξει τους θεσμούς της με τις πατριωτικές λύσεις των προβλημάτων της χώρας. Η θέση του ΚΚΕ για το «Μακεδονικό» -όχι μόνο για την ονομασία αλλά και όσον αφορά στην κυριότητα των εδαφών της Μακεδονίας, δείχνει την έλλειψη της εθνικής ή πατριωτικής τοποθέτησής του.

Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι ιστορικά το ΚΚΕ με τις αποφάσεις του έδειχνε κάθε φορά ότι ήταν ένα κόμμα που συμπορευόταν με τα κομμουνιστικά κόμματα που βρίσκονταν κάτω από την ομπρέλα της Σοβιετικής Ένωσης. Δηλαδή, στην πράξη το ΚΚΕ ανέκαθεν δρούσε εκτός εθνικού πλαισίου.

Προκειμένου να αντιληφθεί κάποιος την ιδιαίτερη σημασία που έχει η γενική συμπεριφορά του ΚΚΕ απέναντι στο Μακεδονικό ζήτημα, θα αναφερθούν λίγα λόγια για την ιστορία.

Το εθνικό χωροταξικό πρόβλημα για την περιοχή της Μακεδονίας, μεταξύ των χωρών Ελλάδας, Βουλγαρίας, Σερβίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ φαινομενικά είχε λυθεί με το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, όμως κατά καιρούς, όπως και σήμερα επανερχόταν στο προσκήνιο λόγω του ζητήματος της ονομασίας ενός κατασκευασμένου κρατιδίου, αυτού των Σκοπίων.

Από τα στοιχεία που θα παραθέσουμε εδώ, θα φανεί η ηθική και πολιτική συμμετοχή του ΚΚΕ στη δημιουργία του μορφώματος της Γιουγκοσλαβικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ακριβώς τα στοιχεία αυτά μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε πώς διαμορφώθηκε η «ιδέα» για τον διαμελισμό της Μακεδονίας, η «ιδέα» για την ονομασία.

Η παρουσίαση των στοιχείων προσφέρει μια παραστατική εικόνα της κατάστασης που επικρατούσε στην περιοχή της Μακεδονίας καθώς και τον ρόλο που έπαιξε το ΚΚΕ.

Πιο συγκεκριμένα, το 1924 στη Μόσχα, στην 7η Συνδιάσκεψη της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (Β.Κ.Ο.) και στη διάρκεια του 5ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπου συμμετείχε και το ΚΚΕ με τους Έλληνες αντιπροσώπους του, Μάξιμο και Πουλιόπουλο, εκείνοι αποδέχθηκαν την «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη».

Στο Συνέδριο της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) υιοθετείται η Βουλγαρική θέση, αλλά και οι βλέψεις της Ρωσικής πολιτικής. Από τα επίσημα πρακτικά του Συνεδρίου διαβάζουμε ότι:

«ο αγών των λαών της Μακεδονίας και της Θράκης, κατανεμηθεισών μεταξύ Νοτιοσλαυΐας, Βουλγαρίας, Ελλάδος και Τουρκίας, υπέρ της εθνικής των απελευθερώσεως και ανεξαρτησίας, εμφανίζεται ως εις εκ ουσιωδεστέρων παραγόντων διά την επανάστασιν εις τα Βαλκάνια. Το Μακεδονικόν και το Θρακικόν πρόβλημα είναι ο ενιαίος και θεμελιώδης επαναστατικοεθνικός κόμβος, η λύσις του οποίου ημπορεί να επιτρέψη την ανάπτυξιν της προλεταριακής επαναστάσεως των Βαλκανίων. Απόρριψις του συνθήματος της αυτονομήσεως της Θράκης και της Μακεδονίας, θα απετέλει αναγνώρισιν της υπάρξεως ιμπεριαλιστικής σφαίρας επιρροής εις τα Βαλκάνια και ματαίωσιν της ηθικής και κοινωνικής κατοχυρώσεως των Μακεδονικών και Θρακικών προλεταριακών μαζών. Η Κομμουνιστική Διεθνής ρίπτει το σύνθημα “ενιαία και ανεξάρτητος Μακεδονία, ενιαία και ανεξάρτητος Θράκη”»…

Τον Δεκέμβριο του 1924 ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει μέρος από το μανιφέστο του ΚΚΕ:

«Η ντόπια κεφαλαιοκρατία για να πετύχη στα σχέδιά της… Καταπιέζει τις εθνικές μειονότητες στην Μακεδονία και στην Θράκη. Σπείρει ανάμεσά τους μαζί με την Βουλγαρική και την Σερβική μπουρζουαζία το εθνικό μίσος και τον αλληλοσπαραγμό. Με τις εθνικές προπαγάνδες και με τις μηχανορραφίες αγωνίζονται για την καταπάτηση όλης της Μακεδονίας. Η Βουλγαρία του αιμοσταγούς Τσαγκώφ ζητεί να κατέβει στην Καβάλα και η Σερβία του αντιδραστικού Πάβιτς ζητεί να καταλάβει την Θεσσαλονίκη… Να γιατί αγωνιζόμαστε για την ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας και Θράκης και για ενιαία και ανεξάρτητη κρατική τους ύπαρξη. Ζήτω το Ελληνικό προλεταριάτο! Ζήτω η ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη!»

Οι θέσεις αυτές του ΚΚΕ καταγγέλθηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τόσο στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη, τον Ιούλιο του 1928, όσο και κατά την εισήγησή του επί του νομοθετήματος περί «Ιδιώνυμου Αδικήματος».

Τότε, στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη ο Ελ. Βενιζέλος μεταξύ άλλων ανέφερε τι θα ακολουθούσε αν κέρδιζε τις εκλογές:

«Το δικαίωμα στην απεργία – είπε ανάμεσα σε άλλα- προς επιδίωξιν των επαγγελματικών συμφερόντων των εργατών καθώς και το αντιστοιχούν δικαίωμα των εργοδοτών, όπως σταματούν τη βιομηχανικήν των επιχείρησιν δεν εννοούμεν ουδ’ επ’ ελάχιστον να περιορίσωμεν. Πιστεύομεν όμως ότι επιβάλλεται προς το συμφέρον των εργατών, εξ ίσου και των εργοδοτών, καθώς και της όλης κοινωνίας, όπως ρυθμισθή διά νόμου η άσκησις του δικαιώματος τούτου κι ελπίζω βασίμως ότι θα επιτύχω τη συναίνεσιν και των εργατών και των εργοδοτών, όπως καθιερωθή διά νόμου η υποχρέωσις και διά τα δύο μέρη, πριν προβαίνουν εις την άσκησιν του δικαιώματός των να ειδοποιούν το υπουργείον Εθνικής Οικονομίας όπως τούτο εντός ευλόγου προθεσμίας προβαίνει επί παρουσία αντιπροσώπων των εργατών και των εργοδοτών περί του βασίμου ή μη των λόγων, οίτινες προκαλούν την απειλούμενην απεργίαν ή το λοκ – άουτ και δημοσιεύη δι’ εκθέσεως το όρισμα της ερεύνης. Μόνον μετά τη δημοσίευσιν της εκθέσεως ταύτης, η κήρυξις της απεργίας ή του λοκ – άουτ θα είναι νόμιμος… Οι οπαδοί της Γ’ Διεθνούς θα κραυγάσουν βέβαια κατά της προτάσεως ταύτης… Αλλά επειδή εμνημόνευσα τη Γ’ Διεθνή να εκθέσω ποία είνε η στάσις του κομμουνισμού. Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας ανατροπής του αστικού καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είνε η πατρίς, η οικογένεια, η ιδιοκτησία, θα εύρη αντιμέτωπον την πυγμήν του κράτους… Είμεθα αποφασισμένοι να εξοπλίσωμεν το κράτος και τας αρχάς του διά της αναγκαίας νομοθεσίας, όπως καταστή δυνατή η αποτελεσματική κοινωνική άμυνα κατά των απροκάλυπτων ανατρεπτικών ενεργειών των εχθρών του κοινωνικού καθεστώτος».

(Υπογράμμιση δική μας: Πηγή: Ελευθερίου Βενιζέλου: «Τα Κείμενα», επιμέλεια Στ. Στεφάνου, Αθήναι 1981, τόμος Γ’, σελ. 467- 468 και ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 21/7/1928)

Το Ιδιώνυμο ψηφίστηκε επί της αρχής στις 30/5/1929 και προέβλεπε πως:

«Όστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ – άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις».

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: Η συμμετοχή του ΚΚΕ στην 7η συνδιάσκεψη της Β.Κ.Ο. (Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας) σημαίνει απαραίτητα και την αποδοχή από το ΚΚΕ των αποφάσεών της;

Ο «Ριζοσπάστης» της 6ης και 7ης Φεβρουαρίου 1925 με τίτλο «πάνω στο εθνικό» αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Το μοίρασμα της Μακεδονίας μεταξύ Γιουγκοσλαβίας, Ελλάδος και Βουλγαρίας ενισχύει ακόμη περισσότερο τον πόθον των Μακεδόνων να συνενώσουν τα τρία τμήματα της διαμελισμένης πατρίδος των και να αποτελέσουν μίαν Μακεδονία ενιαία και ανεξάρτητη. Ο ίδιος πόθος για μια ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη συνενώνει τον Θρακικό λαό που έχει κατατεμαχισθεί σε τρία απ’ την Ελλάδα, Τουρκία και Βουλγαρία… Το συνέδριο παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διατύπωσε η 6η και 8η Βαλκανική κομμουνιστική Συνδιάσκεψη, δηλαδή «Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία» και «Ενιαία και Ανεξάρτητη Θράκη» είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά…

Τα συνθήματα της αυτονομίας διαφόρων τμημάτων της Μακεδονίας και της Θράκης εντός των ορίων ενός από τα αστικά κράτη που τεχνητά δημιούργησε η Συνθήκη των Σεβρών και οι άλλες ιμπεριαλιστικές συνθήκες πρέπει να παραμερισθούν…

Άμεσα καθήκοντα του Κ.Κ.Ε. επάνω στο εθνικό ζήτημα είναι ο αμείλικτος αγώνας εναντίον της καταπιεστικής πολιτικής της Ελληνικής μπουρζουαζίας στην Μακεδονία και την Θράκη, αμείλικτος αγώνας εναντίον κάθε μορφής σωβινισμού και εθνικισμού της κυβερνώσης Ελληνικής μπουρζουαζίας και εναντίον των προσπαθειών της να μπολιάσει τον εθνικισμόν αυτόν στις καθυστερημένες μάζες. Ρίχνοντας ως βασικό πολιτικό σύνθημα το δικαίωμα των λαών της Μακεδονίας και Θράκης διά την αυτοδιάθεσίν των μέχρι και τον αποχωρισμόν των από την Ελλάδα μαζί με τα υπόδουλα στην άλλην Βαλκανική μπουρζουαζία τμήματα της χώρας των και την δημιουργίαν ενιαίου και ανεξάρτητου κράτους, το Κ.Κ.Ε. υποστηρίζει όλες τις εθνικές πολιτικές απαιτήσεις των καταπιεζομένων αυτών λαών».

Τα συμπεράσματα από αυτό το κείμενο είναι απλά και καθαρά αντεθνικά:

  • Το ΚΚΕ αποδέχθηκε τότε την πρόταση των αδελφών κομμουνιστικών κομμάτων για ανεξαρτησία της Μακεδονίας και της Θράκης
  • Με αυτήν την κίνηση το ΚΚΕ στην πράξη κατάργησε με μια μονοκονδυλιά την χιλιετηρίδων κληρονομιά των Ελλήνων στο χώρο αυτό
  • Το ΚΚΕ «έγραψε στα παλιά του υποδήματα» τους αγώνες των Ελλήνων
  • Την ίδια χρονική περίοδο είχε ήδη εγκατασταθεί στην Μακεδονία ένα εκατομμύριο Έλληνες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι ζούσαν το δράμα τους. Και όμως το ΚΚΕ επιθυμούσε την ίδρυση «ανεξάρτητης Θράκης»
  • Ο κύριος σκοπός της «ανεξαρτησίας της Μακεδονίας και της Θράκης» τον οποίο εξυπηρετούσε με αφοσίωση το ΚΚΕ, ήταν η εξασφάλιση της δυνατότητας εξόδου της Ρωσίας προς το Αιγαίο και την Αδριατική
  • Έμμεσα αλλά με σαφήνεια, από το σχετικό κείμενο, προκύπτει επίσης ότι επιδίωξη της Ρωσίας ήταν η Ελληνική Μακεδονία να ανεξαρτητοποιηθεί από την Ελλάδα. Το κείμενο δείχνει σαφώς την πρόθεση του ΚΚΕ να εξυπηρετήσει ξένα συμφέροντα.

Συμπληρώνεται περίπου ένας αιώνας από τότε που το ΚΚΕ, ως πολιτικό ελληνικό κόμμα πήρε αυτή τη θέση και όμως ποτέ δε ζήτησε συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για αυτές τις μη πατριωτικές του θέσεις.

Στο περιοδικό του ΚΚΕ Κομμουνιστική Επιθεώρησις (τεύχος Ιούνιος – Ιούλιος 1925) δημοσιεύτηκε η απόφαση της Ευρείας Επιτροπής του ΚΚΕ:

«Το κόμμα μας οφείλει να υπερασπιστεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά το δικαίωμα του Μακεδονικού λαού να καθορίσει αυτός ο ίδιος την τύχη του και τα συμφέροντά του απέναντι της Σερβικής, Βουλγαρικής και Ελληνικής πλουτοκρατίας. Το ζήτημα της ανεξαρτησίας της Θράκης (Ανατολική και Δυτική) πρέπει να τεθεί κατά ένα σαφέστερο τρόπο…»

Τον Απρίλιο του 1935 κατά τη διάρκεια της 3ης Ολομέλειας του ΚΚΕ, γίνεται μια αλλαγή της πρότασης «Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» με τον όρο «Ισοτιμία στις εθνικές μειονότητες».

Απορεί κάποιος σε ποιες εθνικές μειονότητες αναφερόταν το  ΚΚΕ, όταν οι Σλαβόφωνοι (Σλάβοι, που εκτός της Ελληνικής γλώσσας γνώριζαν και ένα σλαβικό ιδίωμα) σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα της Κοινωνίας των Εθνών αποτελούσαν μόλις το 5,1% του πληθυσμού της Μακεδονίας.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1940, στον πιο κάτω Πίνακα 1 φαίνεται η γλώσσα που μιλούσαν οι κάτοικοι της Ελλάδος και της Μακεδονίας.

 

Πίνακας 1: Η γλώσσα των κατοίκων της Ελλάδος (1940)

Η γλώσσα των κατοίκων της Ελλάδος (1940)

 Σημειώσεις:

(1) Από αυτούς 94.500 Μουσουλμάνοι

(2) Σλαβική και Πομακική.

(3) από αυτούς 18.086 Πομάκοι της Δυτικής Θράκης.

(4) από αυτούς 52.706 Ισραηλίτες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμεινε μόνον το ένα πέμπτο από αυτούς.

(5) οι περισσότεροι Αρμένιοι

(6) Λευκορώσοι πρόσφυγες του 1920.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όπως δείχνουν τα στοιχεία του Πίνακα 1, παρατηρούμε ότι μόνο στην Μακεδονία αυτοί οι οποίοι μιλούσαν την Σλαβική γλώσσα (αφαιρουμένων των Πομάκων) ήταν το 4,8% (!!!)

Επομένως, αυτή η νέα πολιτική της «ισοτιμίας στις εθνικές μειονότητες» ήταν καθαρά καιροσκοπική, αφού στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1935, η απόφασή του ανέφερε συγκεκριμένα:

«Το Μακεδονικόν θα λυθή με την νίκην της σοβιετικής εξουσίας στα Βαλκάνια» (Κομμουνιστική Επιθεώρησις, τεύχος 17ον 1-12ου-1935)

 

Το 1949 προέκυψε νέα αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ. Το κόμμα εγκατέλειψε τα περί «ισοτιμίας στις εθνικές μειονότητες» και επανήλθε στα περί ανεξαρτησίας της Μακεδονίας.

Στο βιβλίο «Η Ελλάδα στο δρόμο προς τη νίκη. Μπροστά στην αποφασιστική καμπή» περιγράφονται οι εργασίες της 5ης Ολομέλειας του ΚΚΕ. Εκεί αναφέρονται τα ακόλουθα:

 «Στη Βόρεια Ελλάδα, ο Σλαβομακεδονικός λαός τά ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας, που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος.»

Το  1957, στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλάζει ξανά για μια ακόμη φορά «τη φορεσιά της ανεξαρτησίας» και επαναφορά «την ισοτιμία των Σλαβομακεδόνων που κατοικούν στην Ελλάδα». Το 1961, το ΚΚΕ εξακολουθεί να αναφέρεται στους Σλαβομακεδόνες, στο 8ο Συνέδριό του.

Στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφεται στο Κρεμλίνο το Σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και Χιτλερικής Γερμανίας μεταξύ του Γερμανού Υπουργού Εξωτερικών Ρίμπεντροπ και του Ρώσου συναδέλφου του, Μολότοφ.

Στην Ελλάδα, το ΚΚΕ, ακολούθησε το Σύμφωνο φιλίας μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και Χιτλερικής Γερμανίας, οπότε ο «Ριζοσπάστης» της 13ης Οκτωβρίου του 1939 να σημειώσει χαρακτηριστικά:

«Ο ελληνικός λαός, στηριζόμενος σε μια μονολιθική ενότητα, στη φιλία και την εδαφική συνεργασία όλων των λαών της Βαλκανικής, την φιλία και την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, είναι σε θέση να αμυνθεί και να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την ησυχία του εναντία στους μεγιστάνες του Αγγλο-Γαλλικού ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού».

Φαίνεται ότι από εκεί που ο Χιτλερισμός και ο Ναζισμός για το ΚΚΕ ήταν εχθροί του προλεταριάτου, μετά το σύμφωνο  Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, το ΚΚΕ έκανε ανάλογη στροφή που ασφαλώς οφειλόταν στην αφοσίωσή του στη Σοβιετική Ρωσία.

Όλα τα βαλκανικά κράτη, πλην της Ελλάδας, είχαν σχεδόν  εκδηλώσει την πρόθεση της συνεργασίας με την Χιτλερική Γερμανία. Αρκούν για απόδειξη δύο παραδείγματα:

Το πρώτο αφορά στην κυβέρνηση Ζβέτκοβιτς – Μάρκοβιτς (Γιουγκοσλαβία ή Νοτιοσλαυία), όταν το Νοέμβριο του 1940 στις διαπραγματεύσεις με την Χιτλερική Γερμανία εκείνοι πρότειναν την προσχώρησή τους με τον όρο ότι η Γερμανία από τη μεριά της θα υποσχόταν την προσάρτηση της Θεσσαλονίκης και της ενδοχώρας της στα εδάφη τους.

Την 25η Μαρτίου του 1941 υπεγράφη η προσχώρηση της Νοτιοσλαυίας στον Άξονα με αντάλλαγμα μυστικό πρωτόκολλο υπογεγραμμένο από τον Χίτλερ για την παραχώρηση της Θεσσαλονίκης.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά στις σχέσεις Βουλγαρίας και Χιτλερικής Γερμανίας. Το Γερμανικό σχέδιο επιχειρήσεων προέβλεπε την εξόρμηση των Γερμανικών στρατευμάτων από τη Βουλγαρία, η οποία για να προσχωρήσει στο Γερμανικό «άρμα» ζητούσε την προσάρτηση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Την 1η Μαρτίου 1941 προσχώρησε η Βουλγαρία στη Ναζιστική Γερμανία.

Όμως, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια σχετικά με το τι προηγήθηκε μεταξύ Βουλγαρίας και Χιτλερικής Γερμανίας προκειμένου οι δύο αυτές χώρες να φτάσουν στη μεταξύ τους συμφωνία της 1ης Μαρτίου 1941.

Στη δίκη της Νυρεμβέργης είχε κατατεθεί το προσωπικό ημερολόγιο του πρωθυπουργού της Βουλγαρίας Φίλωφ, όπου αποδεικνύεται ότι την πρώτη Ιανουαρίου του 1941 είχε κληθεί στο Σάλτσμπουργκ από τον Χίτλερ. Εκεί, σε αντάλλαγμα της συνεργασίας της Βουλγαρίας με την Χιτλερική Γερμανία, του είχε προσφερθεί από τον Χίτλερ η Ελληνική Θράκη και η «Μακεδονία του Αιγαίου». Ο Φίλωφ αναφέρει κατά λέξη (1-3ου– 1941) στο ημερολόγιό του:

«Ο Ρίμπεντροπ και ο Τσιάνο μου ενεχείρισαν το έγγραφο δυνάμει του οποίου θα λάβουμε κατά τη στιγμή της ολικής ρύθμισης των βαλκανικών συνόρων, την έξοδο προς το Αιγαίο από του Έβρου μέχρι του Στρυμώνος. Το γεγονός αυτό έπρεπε να μείνει αυστηρά μυστικό και δεν θα ανακοινώνετο παρά μόνο με την συγκατάθεση των δύο κυβερνήσεων, Γερμανίας και Ιταλίας.»

 

Η Χιτλερική Γερμανία είχε συμφωνήσει με τους δύο Σλαβικούς λαούς – της Γιουγκοσλαβίας και της Βουλγαρίας – την παραχώρηση σε αυτούς της Μακεδονίας και της Θράκης. Ασφαλώς, και η Ρωσία δεν ήταν δυσαρεστημένη με αυτή την εξέλιξη, αφού επικροτούσε την επέκταση των Σλαβικών λαών σε βάρος της Ελλάδας.

Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ο σκοπός για τις χώρες αυτές παραμένει πάντα ο ίδιος, η έξοδος στο Αιγαίο. Οι συμφωνίες, τα κόμματα, οι ιδεολογίες αλλάζουν, αλλά ο κρυφός στόχος παραμένει ο ίδιος: η κατάληψη της Μακεδονίας.

Ναζισμός και κομμουνισμός, λόγω της συμφωνίας ΡίμπεντροπΜολότοφ συνεργάστηκαν για την καταστροφή της Μακεδονίας και της Θράκης με τελικό στόχο την προσάρτησή τους στη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία με οποιονδήποτε τρόπο.

Όλα τα πιο πάνω ιστορικά στοιχεία οδηγούν με ακρίβεια την ομολογία ενός επιδιωκόμενου εγκλήματος.

Ποιο είναι το συμπέρασμα;

  • Η Σοβιετική Ρωσία (το Ξανθό Γένος!!) γνώριζε καλά τα επιθετικά σχέδια της Χιτλερικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας, λόγω της συμφωνίας Ρίμπεντροπ – Μολότωφ. Το Ξανθό Γένος δεν έκανε κάποια ενέργεια για να προστατεύσει την Ελλάδα.
  • Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της Ρωσίας επικεντρωνόταν στο γεγονός ότι οι δύο χώρες, Νοτιοσλαυία και Βουλγαρία, θα αποσπούσαν ολόκληρη την Μακεδονία. Η Ρωσία διατηρώντας τότε την επιρροή της στη Βουλγαρία άνοιγε εύκολα δρόμο προς το Αιγαίο.
  • Η Χιτλερική Γερμανία ανέθεσε στη Βουλγαρία (Ιούνιος 1941) την εξόντωση του Ελληνικού πληθυσμού της Ανατολικής Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης με στόχο την αλλοίωση της δημογραφικής κατάστασης που επικρατούσε τότε εκεί.

Όσον αφορά στις θηριωδίες και στα εγκλήματα των Βουλγάρων εκείνη την εποχή, αυτά περιγράφονται στο σημαντικό έργο της «Μαύρης Βίβλου» που από κοινού εξέδωσαν τα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, το 1945:

Μαύρη Βίβλος 1

 

Παραθέτουμε τα πιο κάτω από την αξιόλογη «Μαύρη Βίβλο»:

 

Μαύρη Βίβλος 2

Μαύρη Βίβλος 3

Μαύρη Βίβλος 4

Μαύρη Βίβλος 5

Μαύρη Βίβλος 6

 

Και ενώ το 1941 είχαν γίνει οι ωμότητες των Βουλγάρων που περιγράφονται στην «Μαύρη Βίβλο» των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 1943 το ΚΚΕ υπογράφει συμφωνητικό  στο χωριό Πετρίτσι με το Κομμουνιστικό κόμμα Βουλγαρίας (ΚΚΒ). Από πλευράς ΚΚΕ το υπογράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης και εκ μέρους του ΚΚΒ ο Δουσάν Δασκάλωφ. Το Σύμφωνο αναφέρει τα εξής:

  1. Τελικός σκοπός και των δύο κομμάτων καθορίζεται η εγκαθίδρυση στη Βαλκανική Ένωση Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει τν Ελλάδα, την Βουλγαρία, την Μακεδονία και την Σερβία.
  2. Τα ΚΚ Ελλάδος και Βουλγαρίας είναι ελεύθερα να κανονίσουν την τακτική της δράσης τους για να φτάσουν στον τελικό σκοπό όπως αυτά νομίζουν καλλίτερα.
  3. Για την ασφάλεια των συνόρων από Β και τα δύο κόμματα θα εργαστούν ώστε τα σύνορα της Βουλγαρίας και της Σερβίας να πιάνουν από το Δούναβη με τέλος το Φιούμε στην Αδριατική.
  4. Στη Βουλγαρία θα δοθεί διέξοδος εδαφική στο Αιγαίο.
  5. Η Ιστανμπούλ και τα στενά των Δαρδανελίων θα γίνουν ανεξάρτητη και αυτόνομη Δημοκρατία υπό των Έλεγχο της Ε.Σ.Σ.Δ Ρωσίας.
  6. Η Μακεδονία, η ελληνική, Βουλγαρική και Σερβική, δηλαδή η χώρα που συμπεριλαμβάνεται μέσα στον ποταμό Νέστο και το όρος Ροδόπη, τα όρη Ρύλα Οσνικωφ Σαρ (Σκάρδος) από Βορρά, τις Αλβανικές Άλπεις και την Πίνδο από δυσμάς το όρος Όλυμπος και το Αιγαίο από Νότο με τη νήσο Θάσο θα αποτελέσουν ανεξάρτητη αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία μέσα στην Ένωση Σ.Σ.Δ. της Βαλκανικής.

Επίσημη θα είναι η ελληνική και η Βουλγαρική.

Το Σύμφωνο αυτό διατυπώθηκε Ελληνικά και Βουλγαρικά.

Πετρίτσι 12 Ιούλη 1943

Αξίζει κάποιος με προσοχή να μελετήσει το Άρθρο 6 του Συμφώνου του Πετριτσίου, όπου οριοθετείται η Ανεξάρτητη, Αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία!!!

 

 

Εθνική Ταυτότητα

Τελικά είναι γνωστό ότι η Γιουγκοσλαβία διασπάστηκε σε μικρότερα μορφώματα-οντότητες πριν μερικά χρόνια. Παρέμειναν οι οντότητες αυτές ενωμένες, λόγω του δικτατορικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας ανέδειξε τότε και το πρόβλημα της πολιτιστικής τους ταυτότητας. Ένα κρατίδιο, όπως είναι π.χ. τα Σκόπια, δεν γνώριζε για τους πολίτες του ποιοι ουσιαστικά είναι, τί αντιπροσωπεύουν, ποια είναι η ταυτότητά τους του «ανήκειν», ποιες είναι οι ρίζες τους και οι παραδόσεις τους. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα ερωτήματα, ασφαλώς και αναζητούσαν να κατασκευάσουν και ένα όνομα που θα δίνει ταυτότητα στο κατασκευασμένο αυτό μόρφωμα-κράτος.

Δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε την αξία της «ταυτότητας» παρόλο που τα τελευταία 30 χρόνια καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα εθνομηδενισμός, όπου μεταξύ άλλων υποβάθμισε τον ρόλο της «ταυτότητας». Η ταυτότητα κάθε πολίτη μιας χώρας προσδιορίζεται σε συνάρτηση με τον πολιτισμό, την ιστορία, τη θρησκεία. Άραγε, πού είναι το πολιτιστικό και ιστορικό «εγώ» των Σκοπίων;

Τα τελευταία χρόνια το κράτος των Σκοπίων προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποκτήσει μια εθνική ταυτότητα φιλοδοξώντας να γίνει ένα έθνος-κράτος.

 

Τί είναι όμως το έθνος;

Σύμφωνα με τον A.D. Smith, «το έθνος καλείται επίσης να παράσχει έναν κοινωνικό δεσμό που θα συνδέσει άτομα και τάξεις, προσφέροντάς τους ένα ρεπερτόριο από κοινές αξίες, σύμβολα και παραδόσεις. Η χρήση συμβόλων (σημαιών, νομισμάτων, εθνικών ύμνων, στολών, μνημείων και τελετών) υπενθυμίζει στα μέλη την κοινή κληρονομιά και την πολιτισμική τους συγγένεια, ενώ η αίσθηση της κοινής ταυτότητας και του «ανήκειν» τα χαλυβδώνει και ανυψώνει το ηθικό τους»

Τί κάνουν λοιπόν τα Σκόπια;

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι πιο παλιά τα Σκόπια αποτελούσαν στοιχείο της ομοσπονδίας περιφερειών, κυρίως Νοτιοσλάβων, που συνδέονταν με τη Σλαβική γλώσσα και τη γεωγραφική τους εγγύτητα. Οι πολίτες των Σκοπίων, Σλάβοι κυρίως, δεν είχαν ιστορική μνήμη, εθνική ταυτότητα και πολιτισμική ιστορία, αφού το κράτος τους ήταν στην ουσία κατασκευασμένο. Έτσι, το κατασκευασμένο μόρφωμα επεδίωξε να αποκτήσει «εθνική ταυτότητα» ώστε να απαιτήσει δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ιστορικό παρελθόν. Είναι γεγονός πως μια χώρα που διαθέτει μια αρχαία εθνοτική ιστορία αυξάνει σημαντικά τις διαστάσεις της αξίας του έθνους. Η Ελλάδα, μια χώρα με λαμπρή ιστορία και ένδοξο παρελθόν προσφέρεται για καπηλεία λόγω εγγύτητας.

Η ονομασία των Σκοπίων ασφαλώς και δεν είναι ανεξάρτητη από όλα όσα αναφέραμε παραπάνω.  Αυτόματα, η λέξη «Μακεδονία» οδηγεί σε συνειρμική σύνδεση με την ένδοξη ιστορία της παρά με την γεωγραφική της τοποθέτηση. Μόνο με τη συγκεκριμένη λέξη το μόρφωμα θα αποκτήσει ταυτότητα ως κράτος – έθνο, υιοθετώντας ξένη ιστορία.

Αυτήν την ξένη ιστορία, όμως, την γνωρίζουν όλοι οι λαοί της γης. Ποιος δεν αισθάνεται δέος για την ιδιοφυία του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι όποια ονομασία και να δοθεί στο κράτος των Σκοπίων οι Σκοπιανοί θα πάψουν να ενδιαφέρονται για την οικειοποίηση της Ελληνικής ιστορίας;

Ο Πρωθυπουργός τον Σκοπίων, Ζάεφ, (όχι εθνικιστής) στις 23-12-2017 δήλωσε:

«Εγώ από μέρους της κυβέρνησης παραιτούμαι από το να θεωρώ την «Μακεδονία» τον μοναδικό κληρονόμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έφτασε στην Περσία, στην Ινδία… Η ιστορία ανήκει επίσης στην Ελλάδα, μέρος της στην Βουλγαρία και σε πολλές άλλες χώρες…»

 

Με απλά λόγια, ο Πρωθυπουργός τον Σκοπίων, και με περίσσιο θράσος αναγνωρίζει (!!!) ότι μέρος της Ιστορίας της Μακεδονίας ανήκει και στην Ελλάδα!!!!!

 

Συμπερασματικά, παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» σημαίνει τελικά ενδυνάμωση του Μορφώματος των Σκοπίων. Παράλληλα ενισχύεται η κρατική  οντότητα του κράτους των Σκοπίων από την πολιτική επιτυχία του καθεστώτος του σε βάρος της Ελλάδας.

Το όνομα Μακεδονία συνοδεύεται από ένδοξο παρελθόν. Η συνέχεια θα είναι απλή για τους Σκοπιανούς: παραχάραξη της ιστορίας και αλυτρωτισμός.

Ένα σενάριο που δεν μπορεί κάποιος να το αποκλείσει μετά από ορισμένα χρόνια, έχει ως εξής: Αν η Ελλάδα δεν δώσει την ανάλογη σοβαρότητα σήμερα στην ονομασία των Σκοπίων και υπάρχει στην ονομασία των Σκοπίων η λέξη «Μακεδονία», τότε, ενδέχεται αργότερα κάποια Σκοπιανή κυβέρνηση να καλλιεργήσει την ιδέα ότι υπάρχουν και άλλα γεωγραφικά τμήματα της Μακεδονίας που είναι «κατακτημένα» από Έλληνες και πως θα πρέπει να απελευθερωθούν για να «ενοποιηθεί» η Μακεδονία με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Φυσικά αυτό είναι ένα πιθανό σενάριο. Όμως, πόσο φανταστικό μπορεί να είναι;

Ο Τίτο υπήρξε νονός της περιοχής των Σκοπίων δίνοντας το όνομα «Μακεδονία». Άραγε, αντέδρασε τότε για αυτήν την ενέργεια του Τίτο η Ελλάδα;

Την απάντηση δίνει ο Υπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας, Παπακωνσταντίνου, το 1992: «Δεν αντιδράσαμε διότι, καθ υπόδειξη των συμμάχων μας, έπρεπε να υποστηρίξουμε τον Τίτο, ο οποίος προσπαθούσε να απαγκιστρωθεί από τη Μόσχα».

Δηλαδή, υποστηρίξαμε τους συμμάχους σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και σήμερα αυτοί οι ίδιοι οι σύμμαχοι, σε αναγνώριση της προσφοράς μας, μας ξεπουλάνε.

Μετά την παρεμβολή αυτή ας επιστρέψουμε στα ζητήματα της εθνικής ταυτότητας

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, όμως, οι Σκοπιανοί επιμένουν για τη δημιουργία της εθνικής ταυτότητάς τους και την εκπλήρωση των φιλοδοξιών τους. Παρά τις υποκριτικές συμπεριφορές για άρνηση του πατριωτισμού, η εθνική ταυτότητα είναι εκείνη που δίνει νόημα στη διάσταση της συλλογικής ταύτισης.

Συνεπώς, κάθε «ευγενική» παραχώρηση της Ελλάδας κάτω από την πίεση τάχα να βρεθεί ένας «έντιμος» συμβιβασμός για μια σύνθετη ονομασία, αυξάνει πάρα πολύ σημαντικά τη διαρκή ανάπτυξη του αλυτρωτισμού των Σκοπιανών και την ιδιοποίηση με την ανάλογη παραχάραξη της ιστορίας της Μακεδονίας. Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Τί γίνεται σήμερα στα Σκόπια;

Μήπως θα αλλάξουν στα βιβλία τους, στο Σύνταγμά τους, στις ομιλίες τους, στις εκδηλώσεις τους, το να λέγονται Μακεδονία; Ή μήπως στα 25 χρόνια από την δεκαετία του 90 σταμάτησαν να σφετερίζονται την ιστορία της Μακεδονίας;

Η Ελλάδα συνεπώς με τον «έντιμο συμβιβασμό» δεν φαίνεται ότι κερδίζει κάτι, απλά αναλαμβάνει το ρίσκο μιας ύπουλης διεκδίκησης της Ελληνικής Επικρατείας από τους Σκοπιανούς αργότερα, οι οποίοι με πρόσχημα το όνομα «Μακεδονία» θα διεκδικήσουν στη συνέχεια και τη Θεσσαλονίκη.

Αξίζει εδώ να επισημάνουμε την παρατήρηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή:

«Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα υπερβάλλει, διότι τα μικρά Σκόπια δεν αποτελούν απειλή για την Ελλάδα, είναι αντιφατικό και επικίνδυνο, για να μην πούμε παράλογο. Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή, αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή. Τα κράτη δεν ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο»

Προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι Ελληνικές Κυβερνήσεις και τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Μεταπολίτευσης έχουν βάλει τόσο πολύ νερό στο εθνικό κρασί που τώρα πια είναι περισσότερο το νερό από το εθνικό κρασί, πότε στο Κυπριακό (Σχέδιο Ανάν), πότε στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, πότε στο Σκοπιανό. Αυτό συμβαίνει άραγε μόνο τελευταία; Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες;

Ο Κωστής Παλαμάς, εθνικός βάρδος, με τους στίχους του αποδεικνύεται ρεαλιστικότερος από τους πολιτικούς…

Στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου»:

«νά κι ο Τούρκος, νά κι ο Φράγκος, νά κι ο Σλάβος.

Στη χυτή σου τη φωτιά, ω! τι μοίρα!

καιρούς κι αιώνες έκαιες τον οχτρό σου˙»

 

Και από τη «Φλογέρα του Βασιλιά»:

«Χαρά σ’ εσάς, Ελλαδικοί, δόξα σ’ εσάς, Πολίτες, 

δράκοι και δρακοντόπουλα, ρωμαίϊκη λεβεντιά,

σας έφαε, Βούλγαροι, Άβαροι και Ρούσοι και Αραβίτες,

η Ελληνική φωτιά!»

«Μην ξεχνάς τον Βούλγαρο, μην μπιστευτής τον Σλάβο»

Μήπως δεν είναι προφητικός ο Παλαμάς;

Ποιους δείχνει ως «εχθρούς» του Έθνους;

«Να κι ο Τούρκος, να κι ο Φράγκος, να κι ο Σλάβος».

Δυστυχώς οι κινήσεις των Ελλήνων πολιτικών βοηθούν να επαληθευθεί.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Οζάλ, όταν το 1991 δήλωνε: «αφήστε τους Έλληνες να φωνάζουν, είναι κουτσαβάκια», δηλαδή ψευτόμαγκες. Όταν σε όλο σου το λεξιλόγιο δεν υπάρχει η απειλή πολέμου, το «αντίπαλο δέος», τότε έχεις παραιτηθεί προκαταβολικά από την προστασία των Εθνικών σου δικαίων.

 

 

Εχθρός της παρακμής τα Συλλαλητήρια

Η Ελληνική κοινωνία, κουβαλώντας τα βάρη και τα μνημόνια, είναι μια κοινωνία ήδη εξασθενημένη, εθνικά ταπεινωμένη, φοβισμένη και φτωχοποιημένη. Μια κοινωνία που έχει εθιστεί σε κάθε είδος ταπείνωσης από τους σκληρούς όρους των μνημονίων και τα capital controls. Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να μεγιστοποιεί τον πουρκουαδισμό . Έχει το ανάστημα αυτό το παρακμιακό πολιτικό σύστημα να αντιδράσει στις αληθινές αιτίες της επιμονής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τα γεωπολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα;

Είναι ξεκάθαρο ότι οι «σύμμαχοί» μας γνωρίζουν πολύ καλά την τραγική κατάσταση της Ελληνικής κοινωνίας. Οι Έλληνες είναι σε αιχμαλωσία λόγω των μνημονίων. Είναι λοιπόν η κατάλληλη ευκαιρία τώρα να ταπεινωθεί ακόμη περισσότερο η Ελλάδα, προκειμένου αυτοί να ολοκληρώσουν τους παλιούς σχεδιασμούς τους.

Πιστεύουν οι περισσότεροι ότι λόγω του εθισμού των μνημονίων οι Έλληνες δεν θα αντιληφθούν τη σημασία της παραχώρησης του ονόματος «Μακεδονία». Οι διοικούντες τις δύο χώρες δεν επιθυμούν τα συλλαλητήρια. Αξιοπρόσεκτη είναι και η στάση της Ελληνικής Εκκλησίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην τοποθέτησή του ανέφερε ότι η Εκκλησία αντιτίθεται στη χρήση της λέξης Μακεδονία, ή παραγώγου της. Ταυτόχρονα όμως επισήμανε ότι «η εκκλησία πορεύεται με αγάπη. Ούτε με συλλαλητήρια, ούτε με πολέμους».

Σημειώνουμε ότι αυτές οι δηλώσεις των Ιεραρχών Μητροπολιτών απηχούν τις προσωπικές τους απόψεις, όπως επισημαίνουν κύκλοι της Εκκλησίας, αφού δεν εκδόθηκε σχετική απόφαση από την Ιερά Σύνοδο, οι αποφάσεις της οποίας αποτελούν αναγκαία συνθήκη για να είναι όλοι οι Μητροπολίτες υποχρεωμένοι να πειθαρχήσουν. Για αυτό και εξέδωσαν ψήφισμα οι Μητροπολίτες Καστοριάς, Φλωρίνης, Κοζάνης, Σιατίστης και Γρεβενών. Στο ψήφισμά τους τονίζουν εμφαντικά:

«Η ιστορία της Μακεδονίας είναι πολύ βαριά για να την διεκδικεί ο καθένας…

Ας μην ξεχνούν οι αγαπητοί μας γείτονες ότι ενώ αυτοί δεν έχουν ιστορικά δικαιώματα πουθενά στην περιοχή, εμείς έχουμε παντού! Η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελλάς.

…Εάν αυτήν την ώρα η εκκλησία σιωπήσει, τότε θα μιλήσουν οι πέτρες και οι Μάρτυρες και οι ήρωες που πότισαν με το αίμα τους τον τόπο αυτόν».

 

Και ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας, Αμβρόσιος, κάλεσε τους πολίτες του Αιγίου σε συλλαλητήριο, τονίζοντας:

«Να πούμε το δικό μας «όχι» ώστε να αποτραπεί η παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο κρατίδιο των Σκοπίων! Είναι κάτι που οφείλουμε στους προγόνους μας αλλά και στις επόμενες γενιές.»

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μας θύμισε αντίστοιχη στάση του Έβερτ, όταν τον Μάιο του 1995 εκείνος δήλωνε ότι «τα εθνικά ζητήματα δεν συζητούνται στο πεζοδρόμιο» Είχε βέβαια τον Φεβρουάριο του 1992 προηγηθεί ο Κ. Μητσοτάκης που είχε ανάλογα χαρακτηρίσει το Πανμακεδονικό Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ενώ ο Τζ. Τζανετάκης (Αντιπρόεδρος) δήλωνε ότι «η Κυβέρνηση δεν μπορεί να μετάσχει, ούτε συμφωνεί σε αυθόρμητες ενέργειες και ευαισθησίες του Λαού». Δηλαδή, όλοι οι πολιτικοί τότε, όπως και σήμερα, ήταν θιασώτες του χειρισμού των Εθνικών Θεμάτων μέσω της Μυστικής Διπλωματίας!

Όμως, αν κάποιος αναφερθεί σε διεθνές επίπεδο στην ιστορία και την επίδοση των συλλαλητηρίων, θα αντιληφθεί ότι τα συλλαλητήρια αποτελούν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια του λαού.  Θυμηθείτε τα συλλαλητήρια των Γάλλων γεωργών, αλλά και αυτά των Ολλανδών, μέσω των οποίων αντιδρούσαν στις Ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Οι Κυβερνήσεις Γαλλίας και Ολλανδίας χρησιμοποίησαν τα συλλαλητήρια αυτά ως διαπραγματευτικό όπλο στις Βρυξέλλες.

Οι Έλληνες πολιτικοί διακατέχονται από εθισμό και φοβία να μην δυσαρεστήσουν τους όποιους θεωρούν συμμάχους. Υπάρχει, όμως, και άλλος ένας λόγος: να μην αναδεικνύεται και να μην κερδίζει το πατριωτικό ρεύμα. Εναντίον αυτού του πατριωτικού ρεύματος απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις γίνονται προσπάθειες όχι μόνο να μην αναπτυχθεί, αλλά και όσοι ανήκουν εκεί να θεωρούνται ότι εκφράζουν «ακραίες απόψεις». Με τον Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα να δηλώνει ότι πρέπει:

«να ηττηθούν οι εθνικιστικές θέσεις και την ίδια στιγμή να κατανοήσουν όλοι ότι έχουν τεράστια ευθύνη να τοποθετηθούν με σαφήνεια, χωρίς να παίζουν κρυφτούλι, διότι πρόκειται για ένα εθνικό ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί, καθώς έχει ταλαιπωρήσει την χώρα για παραπάνω από 25 χρόνια και είναι προς το συμφέρον της χώρας και της ευρύτερης περιοχής να επιλυθεί».

Όλο το πολιτικό σύστημα είναι λογικό αυτή τη στιγμή να φοβάται τη δύναμη των συλλαλητηρίων. Φοβάται μήπως άραγε με αφορμή το «Μακεδονικό» ο Ελληνικός λαός ξυπνήσει από τον λήθαργο που του έχουν υποβάλει τα μνημόνια και αντιδράσει  στην κατάσταση παρακμής και υποτέλειας που τον έχουν καταδικάσει;

Παρά τις προσπάθειες διαφόρων να σαμποτάρουν το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την ονομασία των Σκοπίων η δυναμική του σίγουρα προκάλεσε διαταραχή σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλά και συνάμα εξέπληξε και τις άλλες χώρες.

Δεν έχει καμιά σημασία αν συμφωνούμε στο μέγεθος του κόσμου στο συλλαλητήριο, αν οι συγκεντρωθέντες ήταν 500.000 ή και περισσότεροι. Ο κόσμος που συμμετείχε στο συλλαλητήριο προκάλεσε προβληματισμούς, και «ταρακούνησε» το πολιτικό σύστημα.
Το συλλαλητήριο ήταν μια έμπρακτη πατριωτική διάθεση των Ελλήνων που έδειχνε ότι: ανεχθήκαμε τα μνημόνια, αλλά δε θα σας αφήσουμε να ξεπουλήσετε το όνομα της Μακεδονίας.

Το σημαντικό στοιχείο – επιβαρυντικό για το πολιτικό σύστημα – ήταν ότι όλοι αυτοί οι πολίτες δεν υπάκουσαν σε κάποιο κάλεσμα πολιτικού κόμματος. Αποδείχθηκε στην πράξη ότι όλοι οι μηχανισμοί παραπληροφόρησης και προπαγάνδας του κατεστημένου δεν είχαν τη δύναμη να σταματήσουν την οργή των Ελλήνων πολιτών.

Πριν από το συλλαλητήριο η θέση της Νέας Δημοκρατίας ήταν σαφής. Κατά την εκπρόσωπό της Μ. Σπυράκη το μήνυμά της ήταν πριν από το συλλαλητήριο «δεν γίνεται εξωτερική πολιτική με συλλαλητήρια». Τελικά η ΝΔ επέτρεψε την συμμετοχή των βουλευτών της στο συλλαλητήριο χωρίς όμως αυτοί να ανέβουν στην εξέδρα για να μην ταυτιστούν με τους πατριώτες διοργανωτές.

Όμως, αυτή την ώρα δεν πρέπει η ΝΔ λόγω των δημοσκοπικών ευρημάτων, να «πατάει σε δύο βάρκες». Η ΝΔ θέλει να δείξει «καλή» διαγωγή στους εταίρους, αλλά συγχρόνως επιθυμεί να μην χάσει ψηφοφόρους από άλλες πατριωτικές, ή ακροδεξιές δυνάμεις της «δεξιάς πολυκατοικίας».

Από το 1974 και μέχρι το 2012, οπότε εισήλθε στη Βουλή η Χρυσή Αυγή, το κόμμα της ΝΔ λειτουργούσε ως μια ομπρέλα συγκεντρώνοντας σε ένα βαθμό όλες τις ακροδεξιές δυνάμεις.

Σήμερα, και αυτή είναι η μεγάλη ασθένεια του πατριωτικού χώρου, υπάρχει μια πανσπερμία κομματιδίων που μπορούν να αφαιρέσουν κάποιο ποσοστό από την ΝΔ. Όμως, από αυτά τα μικρά πατριωτικά κόμματα, εκτός της Χρυσής Αυγής, σχεδόν όλα δεν μπορούν εύκολα να ξεπεράσουν το κατώφλι του 3% για να μπουν στη Βουλή. Ίσως όλα αυτά τα μικρά κόμματα να θέλουν να στρώσουν σήμερα για τις μεθεπόμενες εκλογές που θα γίνου με απλή αναλογική.

Η ΝΔ είχε αρχικά διαφορετική τοποθέτηση για το Μακεδονικό, κατήγγειλε την Κυβέρνηση για «Μυστική Διπλωματία», στη συνέχεια δήλωσε ότι στηρίζει τη γραμμή Καραμανλή στο Βουκουρέστι για «Σύνθετη ονομασία έναντι όλων» για να καταλήξει μετά το συλλαλητήριο στη θέση για «απόσυρση» αυτού του ζητήματος, γιατί οδηγεί σε «Εθνικό διχασμό».

Έτσι, η διγλωσσία και οι τακτικισμοί της ΝΔ ως προς το συλλαλητήριο έδειξαν και μία «κωλοτούμπα» του κόμματος για να μην χάσει ψηφοφόρους από τις πατριωτικές και εθνικές ευαισθησίες που προβάλουν οι άλλες πατριωτικές δυνάμεις της «δεξιάς πολυκατοικίας».

Τελικά, το συλλαλητήριο ίσως να είναι η αφορμή για να αρχίσουν όλα τα πολιτικά κόμματα να σκέπτονται πολύ σοβαρά τις επόμενες κινήσεις τους για θέματα που αφορούν στην Εθνική αξιοπρέπεια της χώρας και των ήδη πολύ ταλαιπωρημένων πολιτών της.

 

 

Πόλεμος

Κλαούσεβιτς – Λοχάουζεν

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια δεν δείχνει αποφασιστικότητα να προστατεύσει το δίκαιο της χώρας φθάνοντας ακόμη και σε πόλεμο.

Τί απουσιάζει;

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, τα Σκόπια χρησιμοποιούν την απειλή πολέμου για να κερδίσουν την συμπαράσταση των άλλων για να αναγνωρισθούν ως Μακεδονία, αφού απειλούν ότι θα υπάρξει αποσταθεροποίηση του καθεστώτος των Σκοπίων, άρα πόλεμος.

Να θυμίσουμε τη δήλωση του τότε Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη (19 Ιανουαρίου 1993) ότι: «Η Ελλάδα δεν θα παρασυρθεί σε πολεμικές περιπέτειες οτιδήποτε και αν συμβεί» (δηλαδή ακόμη και αν υποστεί επίθεση από τα Σκόπια!) Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις των αρχηγών των άλλων κομμάτων:

Α.Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ): «Η προσφυγή από την οποιαδήποτε πλευρά στην απειλή ή τη χρήση στρατιωτικών μέσων περιπλέκει, μάλλον, παρά επιλύει τα διεθνή προβλήματα».

Μ. Δαμανάκη (ΣΎΡΙΖΑ): «Σε περίπτωση πολεμικής αναφλέξεως στην περιοχή μας, η Ελλάς θα πρέπει να παραμείνει έξω από όλα».

Α. Παπαρήγα (ΚΚΕ): «Οι λαοί πρέπει να αντιπαλέψουν για μια ειρηνική διευθέτηση των διαφορών που υπάρχουν, ιδιαίτερα με τις γειτονικές μας χώρες»

Η απειλή πολέμου είναι σημαντικό εργαλείο για την επίτευξη πολιτικού στόχου. Κατά τον Clausewitz, «ο πόλεμος ελέγχεται από τον πολιτικό του στόχο» και κατά τον Λοχάουζεν «τα γεωγραφικά κέρδη δεν είναι αμοιβή για ό,τι προσέφερες στο παρελθόν, αλλά αντάλλαγμα για αυτό που απειλείς τώρα». Τους κανόνες αυτούς του Clausewitz και του Λοχάουζεν δεν τους συμπεριλαμβάνει το πολιτικό σύστημα για την επίτευξη των εθνικών στόχων.

 

 

Νίμιτς

Ποιος είναι ο Μάθιου Νίμιτς;

Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1939 στις ΗΠΑ, θεωρείται ότι ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα, με το θρήσκευμά του να είναι Εβραίος, υιός του Ιωσήφ και της Έλσα Νίμιτς.

Μέχρι εδώ έχουν καλώς. Ο Μάθιου Νίμιτς που είναι διαμεσολαβητής του ΟΗΕ τυγχάνει και μέλος του Center for Democracy and Reconciliation in Southeast Europe (CDRSEE):

Τον Δεκέμβριο του 2006 ήταν στο συμβούλιο του CDRSEE.

CDRSEE

Θα μου πείτε πού βρίσκουμε το περίεργο να είναι ένας διαμεσολαβητής του ΟΗΕ μέλος του CDRSEE; Ποιος είναι η ψυχή του CDRSEE; Μα ο μισέλληνας ΤΖ.ΣΟΡΟΣ που είναι και υπερασπιστής των Σκοπιανών.

ΤΖ. ΣΟΡΟΣ

Μεσολαβητές, Σκοπιανοί, εθνομηδενιστές τραβούν τις σπάθες τους για να σφάξουν την Ελληνική Μακεδονία. Όχι τις αλυτρωτικές επιδιώξεις των Σκοπιανών.

Συνδυασμένες ενέργειες διαφόρων παραγόντων που αγωνίζονται παντοιοτρόπως κατά της Μακεδονίας και της Ελλάδας.

Όμως, πρέπει να σημειωθεί για τον «διαμεσολαβητή» Νίμιτς πως λόγω του Σόρος έχει μεταβληθεί σε φανατικό οπαδό των Σκοπιανών. Πέρα από την εμμονή του σώνει και καλά να συμπεριλάβει τη λέξη «Μακεδονία» στην ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων,  να και άλλη μια απόδειξη της ιστορικής του «επάρκειας»:

Τον Οκτώβριο του 2007 σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ντνέβνικ των Σκοπίων δήλωνε για τον Μέγα Αλέξανδρο:

«Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σίγουρα μεγάλος κατακτητής, αλλά κατέσφαξε χιλιάδες ανθρώπους και κατέστρεψε πολλές πόλεις. Δεν προώθησε τη Δημοκρατία και τις πολιτικές αξίες και κατά την άποψή μου άφησε πίσω του μια αυτοκρατορία η οποία ούτε η πλέον θετική υπήρξε, ούτε μακράς χρονικής διάρκειας ήταν. Για αυτό και μου φαίνεται παράξενο να υπάρχει τέτοιος ανταγωνισμός γύρω από την κληρονομιά που άφησε, με αρνητικές επιπτώσεις στον 21ο αιώνα, χιλιάδες χρόνια μετά το θάνατο του».

Η προκλητικότητα, η αμετροέπεια και η φαιδρότητα των δηλώσεών του δείχνει:

  • Ιστορική άγνοια
  • Ούτε την σημασία του ονόματος του Αλεξάνδρου δεν γνωρίζει (Αλέξανδρος=Αλέξω+Ανήρ, Αλέξω=Νικώ, άρα Αλέξανδρος=Ο νικών τους άνδρες).
  • Ο Μ. Νίμιτς (ο «διαμεσολαβητής») είναι Αμερικανός και κρίνοντας εξ ιδίων θεωρεί ότι ο Αλέξανδρος «δεν προώθησε την Δημοκρατία και τις πολιτικές αξίες». Ασφαλώς μας περνάει για ηλίθιους. Διότι οι ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ προώθησαν τη «δημοκρατία και τις πολιτικές αξίες» σκοτώνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο Βοριοβιετναμέζους!

Βιετνάμ Πόλεμος

  • Μήπως η δήθεν «ανακάλυψη» των χημικών όπλων του Σαντάμ στο Ιράκ και η εξόντωση χιλιάδων Ιρακινών από τους Αμερικάνους έγιναν για να επιβάλουν τις «αξίες και τη δημοκρατία» τους; Αυτά πως τα ονομάζει ο κύριος Νίμιτς; Άπειρα είναι τα παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία. Ο Νίμιτς πρέπει διαβάζοντας την Ελληνική Ιστορία να αντιληφθεί ότι οι αξίες, η πολιτιστική και γενικότερα η εθνική ταυτότητα, είναι αξίες που στείνουν εμπόδια στη μάταιη προσπάθεια ενός μορφώματος να γίνει «Μακεδονία».
  • Το να έχει κάποιος την ιδιότητα του διαμεσολαβητή από τον ΟΗΕ, δεν αποδεικνύει σε καμία περίπτωση όταν έχει προβεί σε τέτοιες ανιστόρητες δηλώσεις κατά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ότι θα πρέπει να έχει και δίκαιο.

Ο Πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης Κρις Σπύρου εκφράζοντας  την αγανάκτηση και την ενόχληση των Ελλήνων της διασποράς για την έντονα μεροληπτική στάση του διαμεσολαβητή σκοπιανόφρονα Νίμιτς δήλωσε:

«Πρέπει να ομολογήσω ότι οι τελευταίες δημόσιες προτάσεις σου σχετικά με μια πιθανή λύση στη διαμάχη της FYROM με ένα όνομα που εμπεριέχει τον όρο «Μακεδονία» με εξέπληξαν. Όχι μόνο οι προτάσεις σου ήταν ανάρμοστες για έναν υποτίθεται ουδέτερο μεσολαβητή, αλλά ήταν εντελώς ανεφάρμοστες και δεν αντιπροσώπευαν τίποτα διαφορετικό από αυτό που υπάρχει τώρα…»

«…Με εκπλήσσει το γεγονός, ότι μετά από 20 και πλέον χρόνια άμεσης εμπλοκής στη διαμάχη για την ονομασία της FYROM δεν κατάφερες να συνειδητοποιήσεις ότι το ψευδο-μακεδονικό μόρφωμα, το οποίο αναγνώρισαν τα Ηνωμένα Έθνη ως ανεξάρτητο κράτος με όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) και με Σύνταγμα γεμάτο επεκτατικές διατάξεις και παράλογες εθνοτικές αξιώσεις, δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ειρηνικά, ή να ευημερήσει με το 2% της σύνθεσης των κατοίκων του να είναι Μακεδόνες και το 98% να αποτελείται από την πρόσμιξη των κομμουνιστικών νομάδων των Βαλκανίων και τα σύνορά του να αγγίζουν την ιστορική, αρχαία ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας».

 

Προβληματισμοί

Η Ελληνική ιστορία αλλά κυρίως τα μακροχρόνια συμφέροντα της Ελλάδας στο θέμα των Σκοπίων θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτα έναντι των σκοπιμοτήτων κάθε συγκυρίας από τα Σκόπια, τις ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Αυτή τη στιγμή καθώς ξαφνικά ανέκυψε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων που λίμναζε τόσα χρόνια, αναρωτιέται κάποιος:

Γιατί «εγκαταλείπεται» η χώρα μας από έναν παραδοσιακό φίλο και σύμμαχο, τις ΗΠΑ;

Η ιστορία ξεκινά με την Έκθεση του Στέιτ Ντηπάρτμεντ, το 1991 η οποία περιείχε ένα νέο κεφάλαιο περί «Σλαβομακεδονικής Μειονότητας». Τα στοιχεία και τους ισχυρισμούς το Στέιτ Ντηπάρτμεντ άντλησε από το πλούσιο σε αυτή τη λογική αρχείο του ΚΚΕ! Αλλοίμονο αν διέφευγαν από  Αμερικανούς τα περί ανεξαρτησίας της Μακεδονίας του Αιγαίου, τα περί Σλαβομακεδόνων. Οι όροι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τους κομμουνιστές

Η ιστορία συνεχίζεται το Νοέμβριο του 2004 όταν με την επανεκλογή του ως Προέδρου των ΗΠΑ, ο Μπούς είχε αναγνωρίσει τα Σκόπια με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας!! Και η ίδια ιστορία συνεχίζεται το 2007, όταν η τότε υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις με επιστολή της σχετικά με την ονομασία των Σκοπίων προς τον Σκοπιανό ομόλογό της Μιλόσοσκι σημειώνει: «Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τη διαδικασία για την επίλυση του ζητήματος αυτού στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ελπίζοντας ότι η έλλειψη αμοιβαίας αποδεκτής λύσης δε θα εμποδίσει την πρόοδο της Μακεδονίας για την προσχώρησή της στο ΝΑΤΟ».

Για να συμπληρωθεί η (αγία) τριάδα – ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ – έρχεται ο εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής Χαβιέρ Σολάνα, ο οποίος αποκαλεί τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία», εκφράζοντας ταυτόχρονα ότι «Δεν μου αρέσουν τα Βέτο».

Τότε, ο δε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα Ν. Σπέκχαρντ, καταθέτοντας ενώπιον της Γερουσίας, ανέφερε ότι: «η διαδικασία ενσωμάτωσης των χωρών της περιοχής στο ΝΑΤΟ δρα σταθεροποιητικά. Ως εκ τούτου, η ενσωμάτωση των χωρών της περιοχής στο ΝΑΤΟ δρα προς το συμφέρον της Ελλάδας»!!

Υπάρχουν και άλλες δηλώσεις αξιωματούχων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, για το Σκοπιανό που ουσιαστικά δείχνουν ότι η Ελλάδα για αυτούς δεν είναι σύμμαχος, αλλά υποτελής. Θεωρώντας αυτονόητη τη βοήθεια των συμμάχων, η Ελλάδα προσέφερε έμψυχο και άψυχο υλικό συνεχώς. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει να παρερμηνεύονται οι συμπεριφορές των Ελλήνων πολιτών στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες για τον Αντιαμερικανισμό και τον Αντιευρωπαϊσμό  που αναπτύσσεται στη χώρα μας. Καμία σκοπιμότητα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό που μας ανήκει: η Ιστορία της Μακεδονίας.

Αν και η Ελλάδα ήταν ανάμεσα στους νικητές του πρώτου και δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω της συμπεριφοράς των Συμμάχων, τελικά κατάντησε η μεγάλη ηττημένη. Την μόνιμα επιστρατευμένη Ελλάδα με θυσίες και με το αίμα των Ελλήνων συνήθως στο τέλος την εγκαταλείπουν οι σύμμαχοι.

Φαίνεται ότι οι σύμμαχοι είναι κυνικοί και αδίστακτοι αλλά παράλληλα οι Έλληνες πολιτικοί είναι παθητικοί. Να θυμίσουμε τι έγινε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο;

Η Ελλάδα ήταν στο στρατόπεδο των νικητών με ανυπολόγιστη προσφορά και θυσίες. Πώς την μεταχειρίστηκαν οι σύμμαχοι; Τα Δωδεκάνησα εντάχθηκαν στην Ελλάδα λόγω της κατάρρευσης της Ιταλίας. Η Κύπρος βρέθηκε υπό Αγγλική κατοχή και η Βόρειος Ήπειρος προσαρτήθηκε στην Αλβανία. Πού όμως βρισκόταν τότε το σθένος και η βροντερή φωνή των ελληνικών Κυβερνήσεων Η ευθύνη λοιπόν δεν είναι μονομερής. Με την ανυπαρξία σθεναρής στάσης των κατά καιρούς Ελλήνων πολιτικών η Ελλάδα δέχεται διαρκώς απειλές από τους συμμάχους και υποχωρεί στις όποιες ενίοτε εξωφρενικές απαιτήσεις τους.

Σήμερα μετράμε τους «φίλους μας και τους συμμάχους μας» στην ώρα της ανάγκης όχι της οικονομικής αλλά της διεκδίκησης της αρχαίας ιστορίας της Ελλάδας από κάποιους άλλους.

Όλοι γνωρίζουμε τις υπονομεύσεις στο Κυπριακό (Άγγλους, Αμερικανούς, ΟΗΕ), ή και Σκοπιανό (Αμερικανούς). Όλοι γνωρίζουμε επίσης το πώς αγωνίζονται για τα οικονομικά και γεωπολιτικά (;;) συμφέροντα των Σκοπίων οι συνέταιροί μας της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, και των ΗΠΑ σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της συμμάχου και συνεταίρου τους Ελλάδας. Αυτή όμως είναι μία καθαρά σχιζοφρενική λογική.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν δείξει την έντονη επιθυμία τους να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ στην προσεχή σύνοδο του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο του 2018. Η επιμονή τους να ενσωματώσουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ έχει την ερμηνεία του περιορισμού της διεισδυτικότητας  της Ρωσίας στα Σκόπια.

Κάθε φορά που επιχειρείται μια πολιτική ενέργεια για τα Σκόπια πάντα υπάρχει και αντίστοιχη αιτιολογία. Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα ήταν αυτό που χρειαζόταν σχετικά με μια ονομασία που θα είχε την διεθνή αναγνώριση χωρίς κλυδωνισμούς. Και αυτό γιατί δεν είχαν και δεν έχουν μια εθνική ταυτότητα ούτε αποτελούν ένα Έθνος.

Κατά τη διάρκεια της εικοσιπενταετίας δεν παρατηρήθηκε κάποια αποσταθεροποίηση ή διάλυση των Σκοπίων. Το «τεχνητό τέρας» επέζησε και το επιχείρημα αποδείχθηκε ότι δεν είχε ισχύ. Με την τότε λυσσαλέα επιμονή των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ να αναγνωρισθούν ως Μακεδόνες οι Σκοπιανοί, πρώτα – πρώτα μετά την παρέλευση της 25ετίας φάνηκε ότι το επιχείρημα ήταν ψευδοεπιχείρημα και οι σύμμαχοί μας ζητούσαν να ταπεινωθεί η Ελλάδα προκειμένου να μην αμφισβητηθεί η εσωτερική τους ενότητα.

Σημερινός στόχος είναι να αναχαιτισθεί η Ρωσική διείσδυση, ενώ στο παρελθόν οι Σκοπιανοί δεν  αγωνίσθηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και υπέρ της Αμερικής και του ΝΑΤΟ. Ας δούμε πως έχει διαμορφωθεί  η άλλοτε ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία:

Βαλκάνια και ΝΑΤΟ

Από πού, λοιπόν, να απειλούνται τα Σκόπια; Τα Βαλκάνια πλην της Σερβίας αποτελούν τις Ηνωμένες Νατοϊκές Πολιτείες. Άραγε γιατί τόση ανησυχία για τα Σκόπια; Ζήτημα ασφαλείας τους δεν υπάρχει. Υπάρχει στρατηγική των ΗΠΑ μεγαλύτερης και εντονότερης πίεσης στη Σερβία, η οποία δημιουργεί σχέσεις με τη Ρωσία. Κατά τον Μπρεζίνσκι τα Βαλκάνια πρέπει να νατοποιηθούν ώστε να παίξουν σημαντικό ρόλο απέναντι στην Ρωσία.

Τα Σκόπια, αν ανησυχούν, θα πρέπει να ανησυχούν για τον αυξανόμενο και πάντα διεκδικητικό Αλβανικό της πληθυσμό.

 

Ποια είναι τα δεδομένα;

  • Συνεχίζεται η εθνική παρακμή
  • Η Αριστερά έχει ως βασικό της στοιχείο τον εθνομηδενισμό. Δεν είναι περίεργο ότι για την αριστερά ο εθνομηδενισμός αποτελεί έναν βασικό μοχλό ενός «έντιμου συμβιβασμού». Έτσι μέρος της οικονομικής και πολιτικής ελίτ θεωρούν ότι ο «έντιμος συμβιβασμός» είναι η ευκαιρία. Μέχρι και ο άλλοτε Σκοπιανοφάγος Ν. Μέρτζος, σε άρθρο του στην «Καθημερινή» γράφει ότι ήρθε η ώρα για έναν «έντιμο συμβιβασμό»!!!
  • Στην Ελλάδα, ο πατριωτισμός σήμερα συκοφαντείται και ο Λαός με τα συλλαλητήριά του αναδύει το πατριωτικό ρεύμα που όμως παραμένει ορφανό.
  • Δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχει εθνική ενότητα από τη μια άκρη ως την άλλη. Ο εθνομηδενισμός έχει καταφέρει να καταστρέψει οποιαδήποτε προοπτική εθνικής ενότητας.
  • Ο Νίμιτς, Σκοπιανόφρων – άνθρωπος του Σόρος – προτείνει στη «λύση» του ονόματος υποχρεωτικά να ενσωματωθεί η λέξη «Μακεδονία».
  • Είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά είναι ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, μυστικές συμφωνίες), αλλά και ο πιο έμπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ (διεύρυνση της βάσης της Σούδας, βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, νέα βάση στην Κάρπαθο).
  • Οι ΗΠΑ θέλουν μέχρι τον Ιούλιο τα Σκόπια να γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ, για να περιορίσουν τις όποιες επιρροές της Ρωσίας και να ελέγξουν τις ροές των αγωγών φυσικού αερίου.
  • Έχοντας ήδη διαλύσει την Γιουγκοσλαβία, οι ΗΠΑ, σήμερα, έχουν τον έλεγχο της Βαλκανικής, χωρίς αυτή τη στιγμή να φαίνεται ότι τα Σκόπια είναι ο κύριος κρίκος της αλυσίδας στα Βαλκάνια, οπότε και η λύση–ονομασία είναι εις βάρος της Ελλάδας.

 

Η «πρώτη φορά Αριστερά» ή η Αριστερά της Μεταπολίτευσης, πάντοτε συμμετείχε και εξέφραζε μια διεθνιστική αλληλεγγύη. Η Αριστερά και η γεννήτρια των όρων Σλαβομακεδονία, Ανεξάρτητη Μακεδονία, με κύριο φορέα το ΚΚΕ. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ έλκει την καταγωγή του από το ΚΚΕ. Είναι αναμενόμενο  λοιπόν, για τον ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνήσει σε έναν «έντιμο συμβιβασμό» για την ονομασία. Άλλωστε, και ο ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ άλλων καλλιέργησε και τον εθνομηδενισμό.

Δυστυχώς, η «πρώτη φορά Αριστερά» με το Μακεδονικό είχε την ευκαιρία να «ξεπλύνει την ντροπή» για τις προδοσίες του παρελθόντος. Αν όμως η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ συμβιβαστεί με την ονομασία της Μακεδονίας, απλά προσθέτει στην ιστορία της άλλη μια ντροπή.

Αξίζει να τονίσουμε ότι ο τότε Συνασπισμός (ΣΥΝ) που μετεξελίχθηκε σε ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών (13 Απριλίου 1992), όπου προσυπέγραψε τους τρεις όρους με το «ουδέποτε όρος Μακεδονία στο Όνομα».

Ίσως το πιο σημαντικό πρόβλημα των Ελλήνων πολιτών να είναι οι κίνδυνοι που προέρχονται από τους συμμάχους. Έχουν δίκαιο να σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Όμως, από την εξίσωση απουσιάζει ένας όρος. Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι βρίσκονται εντός των πυλών. Αν η πατρίδα μας ζει σήμερα την οικονομική (μνημόνια) και εθνική (Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο) τραγική πραγματικότητα οφείλεται στις μεγάλες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος.

Να δούμε μερικά παραδείγματα:

Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης το Δεκέμβριο του 1991 αποκάλυπτε την Πρόταση του Σέρβου εθνικιστή Μιλόσεβιτς για την από κοινού τριχοτόμηση του «Σκοπιανού καρκινώματος» μεταξύ Σερβίας, Ελλάδας και Βουλγαρίας. Αυτό ήταν Ιστορική ευκαιρία επίλυσης του Μακεδονικού ζητήματος. Όμως, ο Κ. Μητσοτάκης, «κάρφωσε τον Μιλόσεβιτς» στην τότε ΕΟΚ και συμμετείχε στον ναυτικό αποκλεισμό της Σερβίας.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, το 1987, ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, κατήγγειλε στη Βουλή την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΑΣΟΚ) περί άρσης πολέμου με την Αλβανία και υποσχέθηκε ότι ως κυβέρνηση θα την ανακαλούσε. Μόλις όμως ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός τα ξέχασε όλα και οι Αλβανοί μιλούσαν  και ακόμα συζητούν για Τσάμηδες και Πρέβεζα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κάθετα αντίθετος με την πολιτική Κ. Μητσοτάκη. Τόνιζε ότι «ουδέποτε θα δεχθούμε ονομασία στην οποία να περιλαμβάνεται το όνομα Μακεδονία». Στη συνέχεια κέρδισε τις εκλογές και τότε ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου υπέγραψε την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια ως αποτέλεσμα της διαμεσολάβησης Χολμπρουκ.

Να θυμηθούμε και τον εκσυγχρονιστή πρώην Πρωθυπουργό Κ. Σιμήτη, υπεύθυνο για την τραγωδία των Ιμίων. Τότε φάνηκε καθαρά η ελληνική Κυβέρνηση ήταν ένα παράρτημα των Η.Π.Α. Η στάση του τότε Πρωθυπουργού δεν ήταν στάση υπερήφανη. Ο τότε πρέσβης στον ΟΗΕ και διαπραγματευτής για τα Σκόπια, Χρήστος Ζαχαράκις, αποκαλύπτει στο βιβλίο του «άκρως απόρρητο, ειδικού χειρισμού» τις χαρακτηριστικές συναντήσεις του με τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη, Μάρτιο του 1996, το Σεπτέμβριο του 1997 και τον Φεβρουάριο του 1998.

Σχετικά με τις συναντήσεις που είχε ο Πρέσβης μας, Χ. Ζαχαράκις μας αποκαλύπτει ότι:

«Του επεσήμανα ότι κατά σειρά προτιμισιακής προτεραιότητας προηγούνται τα ονόματα χωρίς τον όρο «Μακεδονία», ή παράγωγό του όπως Δημοκρατία του Βαρδάρη, Δημοκρατία των Σκοπίων και Βαρδανία. Ακολουθούν τα σύνθετα ονόματα με τη χρήση του όρου «Μακεδονία» βάσει του εθνοτικού κριτηρίου (Σλαβομακεδονία, Σλαβομακεδονική Δημοκρατία), ή του Γεωγραφικού κριτηρίου (Μακεδονία του βαρδάρη, Μακεδονική Δημοκρατία του Βαρδάρη, Μακεδονία των Σκοπίων, Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων, Βόρειος ή Άνω Μακεδονία) ή τέλος του χρονικού κριτηρίου (Νέα Μακεδονία, Νεομακεδονία, Νεομακεδονική Δημοκρατία, Δημοκρατία Νέας Μακεδονίας) ενώ θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου να αποκλειστούν οι όροι «Δημοκρατία της Μακεδονίας/Σκόπια» ή «Σκόπια». Ο Πρωθυπουργός με άκουσε με ένα ελαφρώς σαστισμένο ύφος και με άφησε να αντιληφθώ ότι, αν και θα ήθελε να «απαλλαγεί» από το όλο θέμα, εντούτοις, αισθάνεται ανασφαλής, εν όψει της γνωστής αποφάσεως του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Κ. Καραμανλή, αλλά των πιθανών αντιδράσεων στην Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ. Για το δεύτερο δεν μου έπεφτε λόγος, αλλά για το πρώτο του υπέδειξα ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί αρχηγοί έχουν είτε αποβιώσει, είτε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή, πλην της Κας Παπαρήγα η οποία ήταν η μόνη αντίθετη προς την σχετική απόφαση.

Ο Σημίτης δεν σχολίασε αλλά συμφώνησε με τον Πάγκαλο να εκθέσω την κατάσταση στην Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ, αν και ο Θέμελης εξέφρασε φόβους για ακριτομυθίες από τα μέλη της…

Τέλος ο Πρωθυπουργός θέλοντας προφανώς να πιαστεί από κάπου, ζήτησε από τον Πάγκαλο να του φέρει τους υπηρεσιακούς φακέλους με τις παλαιότερες απόψεις του Καρ. Παπούλια περί αποδοχής του συνθέτου ονόματος… Ο Πάγκαλος επιβεβαίωσε ενώπιον όλων των παρισταμένων τη σύμφωνη γνώμη του Πρωθυπουργού και μετά την λήξη της τηλεφωνικής συνομιλίας, μου έδωσε οδηγίες να ανακοινώσω στο Βανς (Vance) ότι η ελληνική Κυβέρνηση αποδέχεται την πρότασή του…

Ανακεφαλαιώνοντας ο Σημίτης μου έδωσε οδηγίες να απορρίψω την πρόταση Βανς-Νίμιτς, να δηλώσω ότι η Ελληνική πλευρά είναι διατεθειμένη να συζήτηση την πρόταση του Βανς περί ενός ονόματος με τον R.M/Skopje και σε περίπτωση αδιεξόδου να προτείνω αναστολή των διαπραγματεύσεων για ένα εξάμηνο».

  • Στο εθνικό αυτό ζήτημα της ονοματολογίας των Σκοπίων τα κόμματα διαμορφώνουν τις στρατηγικές τους και παίζουν τα δικά τους παιχνίδια. Χαρακτηριστικά, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος ζητά από την ΝΔ να ξεκαθαρίσει τη θέση της «Να μας εξηγήσει η ΝΔ είναι αυτή του Κ. Μητσοτάκη ή του Α. Σαμαρά» προτρέποντας την ΝΔ να στηρίξει τη «γραμμή του Βουκουρεστίου».

Θυμίζουμε ότι το 2008, ακριβώς πριν 10 χρόνια η τότε κυβέρνηση Καραμανλή αποδεχόταν μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Δεν είναι περίεργο γεγονός που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  επιχειρεί να «λύσει» το πρόβλημα του ονόματος των Σκοπίων. Στην πραγματικότητα απλά υπηρετεί, καλύτερα και από τη ΝΔ αυτή τη στιγμή, τις Αμερικανικές προτεραιότητες για την πλήρη Αμερικανοποίηση των Βαλκανίων έναντι της επιρροής του Ρωσικού παράγοντα.

Προφανώς αυτή η πολιτική της Κυβέρνησης μπορεί να ενταχθεί στα πλαίσια της υπαρξιακής της στρατηγικής. Δηλαδή η Κυβέρνηση προσπαθεί με τη στάση της αυτή ια τα Σκόπια να μην γίνει κυβερνητική παρένθεση αλλά σταθερή και μόνιμη λύση του παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος. Αξιοποιώντας την στρατηγική αυτή και συνδυάζοντάς την με τα «δωράκια» από το ΔΝΤ, ΕΕ και ΗΠΑ ο ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώξει να κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας μας χρησιμοποιεί την εύκολη ρητορεία. Δε διαφέρει η σημερινή συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1990. Φαίνεται ότι το πολιτικό σύστημα είναι δεμένο στο άρμα του παθητικού «Πουρκουαδισμού».

Τα κόμματα διαφαίνεται ότι βρίσκονται σε παρακμή, ενώ παρατηρείται το ανώμαλο φαινόμενο, άλλη να είναι η άποψη των πολιτών και άλλη αυτή των πολιτικών.

Δεν είναι κάτι το κρυφό: Οι «ξένοι» με τους μηχανισμούς τους ελέγχουν χωρίς υπερβολή όλες τις πτυχές του δημοσίου βίου της χώρας μας. Μέσω των Μνημονίων οι «ξένοι» ελέγχουν την πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία. Η Ελληνική πολιτεία δεν έχει αυτή τη στιγμή τη δυναμική να χαράξει ούτε οικονομική αλλά ούτε και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Το δόγμα αυτό προ 66 έτη ο Α. Παπάγος το είχε με σαφήνεια διατυπώσει: «Υπάρχουμε όχι γατί εμείς το θέλουμε αλλά γιατί υπάρχουν οι Αμερικανοί».

Ευχόμαστε όλοι οι αρμόδιοι να ακούσουν τη φωνή του ελληνικού λαού μέσα από τα συλλαλητήρια. Ο ρόλος του ελληνικού λαού δεν μπορεί να είναι παθητικός. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για να σωθεί η Μακεδονία, για να σωθεί το Αιγαίο, για να σωθεί η Εθνική Ανεξαρτησία και η αξιοπρέπεια μιας μικρής αλλά ένδοξης χώρας..

 

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s