Περιμένουμε να αλλάξει κάτι στο πολιτικό σύστημα;

 

4 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
Συνταξιούχου καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

 featured image2 wide2

Αναμφίβολα, η Ελλάδα πληθυσμιακά είναι μια μικρή χώρα. Σήμερα εμφανίζεται στο διεθνές στερέωμα ως μία χρεοκοπημένη χώρα άσχετα αν τα Μέσα της Παγκόσμιας Τάξης μέσω πιστοληπτικών οίκων, προσπαθούν να την αναβαθμίσουν σε υψηλότερα; Επίπεδα. Πολλές χώρες θεωρούν την Ελλάδα ήδη ως ένα αποτυχημένο κράτος. Άλλοι την χαρακτηρίζουν ως υπόδειγμα μιας διεφθαρμένης χώρας, ως «παράδεισο» για οικονομικές ευκαιρίες και σκάνδαλα του τύπου Siemens, Novartis, κ.λ.π.

Η Ελλάδα, αν και χώρα μικρής οικονομικής εμβέλειας έχει το ταλέντο να δημιουργεί «φούσκες». Η Μεγάλη Φούσκα, το Χρηματηστήριο, όπου έγινε η μεγαλύτερη ληστεία, ήταν η μεγαλύτερη ίσως φούσκα για την οποία περιέργως δεν τιμωρήθηκε ποτέ κάποιος πολιτικός. Οι εκσυγχρονιστές (στους οποίους οφείλεται το κατάντημα της χώρας) με τον Κ.Σημίτη τον Ιμίων και του Οτσαλάν ξαναέρχονται πάλι ισχυρά μεταλλαγμένοι.

Ως χώρα υψηλού ρίσκου, η Ελλάδα επιβιώνει δυστυχώς λόγω της εξάρτησής της από τους «ισχυρούς», επειδή δημιουργεί εκείνες τις ειδικές συνθήκες που χρειάζονται οι κάθε είδους συμφεροντολόγοι.

Υπάρχουν κάποια δεδομένα που δεν πρέπει να αγνοούνται:

  • Τα μνημόνια δεν τελειώνουν. Η δέσμευση για αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα 3.5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 με προοπτική συνέχισής τους έως το 2060 δεν έχει τέλος.
  • Η ευχή ότι «βγαίνουμε από τα μνημόνια», το 2018, αποτελεί μια απατηλή κοροϊδία. Η κατάσταση επιτροπείας που επιβλήθηκε στη χώρα μας το 2010 δεν έχει ως τέρμα το 2018.
  • Υπάρχει επίσης διόγκωση των άμεσων (20.7 δις ευρώ) των άμεσων και έμμεσων (27/4 δις ευρώ) φόρων και αδυναμία των νοικοκυριών να ανταποκριθούν στη φοροληστεία που συνεχίζεται.
  • Μέσω των ιδιωτικοποιήσεων οι βασικοί τομείς της Ενέργειας και του Νερού θα ξεπουληθούν αντί «πινακίου φακής» (2.7 δις ευρώ).
  • Ήδη με την έγκριση της δόσης των 5.6 δις ευρώ στις 27. 3ου .2018 από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), αποφασίστηκε και η ενεργοποίηση της ρήτρας του Μνημονίου του 2015 ώστε το Υπερταμείο (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας) να λειτουργήσει ως εταίρος της δανειακής σύμβασης των 86 δις ευρώ με τον ESM. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι όλοι η δημόσια περιουσία είναι υποθηκευμένη για την αποπληρωμή του μέρους του δανείου των 86 δις ευρώ. Άρα, θα υπάρχει στη χώρα για έναν αιώνα (99 έτη) η παρουσία των δανειστών για την αποπληρωμή του συνόλου του χρέους προς το ESM.
  • Ενδημεί στη χώρα η κατάσταση φτώχειας.
  • Αυξάνεται η φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό.

Στο σημείο αυτό ανακύπτει μια εύλογη ερώτηση, ίσως και περιέργεια: Τί επιδιώκουν άραγε οι διάφοροι παράγοντες του ευρύτερου πατριωτικού χώρου; Να παρουσιάσουν ένα νέο κόμμα, δημόσιο πρόσωπο, που στο παρελθόν του δεν θα έχει συμμετάσχει σε κόμμα που διαχρονικά δημιούργησε διαπλεκόμενες σχέσεις, οι οποίες οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας;

Τι ζητάμε αυτή τη στιγμή από τον πατριωτικό χώρο; Και ποια από τα κόμματα του πατριωτικού χώρου συμμετέχουν σε κάτι καινούργιο που θα δώσει δυναμική και ελπίδα στους Έλληνες;

Με νηφαλιότητα πρέπει να εξετάσουμε τι μπορεί να προσφέρει σήμερα ο πατριωτικός χώρος. Αναζητούμε τη συνένωση όλων των κατακερματισμένων κομματιδίων σε ένα αντισυστημικό, εθνικά ενωτικό κόμμα; Ποιος θα πρέπει να είναι ο πολιτικός του λόγος ώστε να μην θυμίζει τον παλιό «ξύλινο» λόγο; Ποια από τις υφιστάμενες παρατάξεις μέχρι σήμερα έχει φέρει τον άνεμο της «επανάστασης των πατριωτών»; Μήπως οι ασθένειες των κομματικών οργανισμών ενισχύσουν με τοξίνες την μεγάλη πατριωτική παράταξη;

Το πολιτικό σύστημα δεν απολαμβάνει πια την εμπιστοσύνη των πολιτών. Τα πατριωτικά κόμματα απευθύνονται στους νέους και ανέργους; Απευθύνονται μήπως στους ηλικιωμένους και συνταξιούχους; Ή έστω απευθύνονται στην μεσαία τάξη που συρρικνώνεται συνεχώς; Έχουν άραγε αυτά τα κόμματα εκσυγχρονίσει τους στόχους τους; Έχουν παλαιοκομματική ή μετασχηματιστική νοοτροπία;

Ποιο είναι το ποιοτικό στελεχιακό δυναμικό τους για να επιλύσουν τα προβλήματα και τα δεδομένα της χώρας και να δώσουν ελπίδα στους Έλληνες; Με ποιο τρόπο όμως θα πείσουν τους Έλληνες πολίτες ότι πρόθεσή τους είναι να αλλάξουν ριζικά το σάπιο πολιτικό σύστημα; Ποιο είναι λοιπόν το ωστικό κύμα που θα επιφέρει τέτοιο τράνταγμα ώστε να το αισθανθεί το πολιτικό σύστημα; Ή μήπως τα κόμματα αυτά έχουν ήδη απορροφηθεί από το πολιτικό σύστημα και στοχεύουν, τελικά, να γίνουν το φανερό ή κρυφό «δεκανίκι» κάποιου κόμματος ή Κυβέρνησης;

Εύκολη απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχει, γιατί και μεταξύ των μικρών πατριωτικών κομμάτων υπάρχουν διαφορές λόγω πανσπερμίας. Και αυτή είναι μια άρρωστη κατάσταση, γιατί μια χώρα με πολλά ανοιχτά μέτωπα τελικά δεν έχει ένα ισχυρό πατριωτικό κόμμα. Αν λοιπόν δεν διαμορφωθεί μια σοβαρή νέα κατάσταση στον χώρο αυτό, τότε είναι πολύ πιθανό το σύστημα να απορροφήσει το πατριωτικό κόμμα ή να το καταπιεί. Δεν θα είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο γεγονός. Αρκεί να θυμηθούμε τι είχε συμβεί στο παρελθόν.

Αναφέρθηκαν ήδη ορισμένα δεδομένα, τα οποία απεικονίζουν την καταγραφή των πραγματικών συστατικών του Ελληνικού προβλήματος. Φυσικά, κάθε προσπάθεια να σχεδιαστεί η στρατηγική ενός νέου πατριωτικού κόμματος χωρίς να λάβει υπόψιν της τα δεδομένα αυτά θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Σκόρπιες και καλές ιδέες μπορεί να υπάρξουν. Όμως, δεν σημαίνει ότι οι ιδέες αυτές θα λειτουργήσουν σε ένα αποτελεσματικό και μόνιμο πατριωτικό πλαίσιο.

Τα αντικειμενικά δεδομένα δεν μπορεί να αγνοηθούν. Αναμφισβήτητα, όλα τα κόμματα του πολιτικού συστήματος ενδιαφέρονται για τα εκλογικά τους ποσοστά. Όλο το πολιτικό φάσμα των κομμάτων γνωρίζει, αφού ανακοινώθηκε στη Βουλή, ότι για 99 χρόνια είναι υποθηκευμένη η δημόσια περιουσία και ότι θα υπάρχει αυστηρή εποπτεία. Πρακτικά, πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο. Δίκαια οι πολίτες αναρωτιούνται με βάση την κοινή λογική: τί θα γίνει αν εκλεγούν νέα κόμματα; Θα αλλάξουν το τοπίο του πολιτικού συστήματος; Ίσως δεν αλλάξει κάτι.

Είμαστε όπως οι «Τρώες» του Καβάφη:

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.

….

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα, Πολιτικά and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s