Υπάρχει δυνατότητα προοπτικής στη Χώρα;

 

10 Απριλίου 2018

Επαμεινώνδα Ε. Πανά,
Συνταξιούχου καθηγητή,
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

featured image

Σε κάθε ενέργεια μιας ομάδας ΠΟΛΙΤΏΝ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙ ΤΗ ΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ ενός ΠΟΛΙΤΙΚΟΎ φορέα – κόμματος, υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση που συνδέει τον λαό με το κόμμα. Αυτή η σχέση μοιάζει με τη σχέση μεταξύ κριτή και κρινόμενου. Οι πολιτικοί ηγέτες δεν απασχολούνται ιδιαίτερα με την ισχυροποίηση τέτοιων σχέσεων.

Η πιο πειστική απόδειξη για αυτό το γεγονός είναι το πώς διαμορφώθηκαν τα ποσοστά των κομμάτων από το 2010 μέχρι σήμερα. Η πριν το 2010 παντοκρατορία των δύο κόμματων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν υφίσταται. Αντίθετα, σήμερα το ΠΑΣΟΚ μεταλλάχθηκε σε κίνημα το οποίο ακόμα αναζητά την ταυτότητά του και τους πολίτες που θα ταυτιστούν με αυτήν την κίνηση και θα το προτιμήσουν. Το δεδομένο αυτό είναι αρκετά χρήσιμο για τον προσδιορισμό της πολιτικής γραμμής κάθε κόμματος.

Η Ελλάδα σήμερα είναι μια κοινωνία που αντιμετωπίζει πλήθος πολύ σοβαρών προβλημάτων. Το ρητορικό ερώτημα διαμορφώνεται ως εξής: Είναι τα πολιτικά κόμματα επιτυχημένα; Είναι οι πολιτικοί επιτυχημένοι όχι μόνο για να μαζεύουν ψηφουλάκια, αλλά να επιλύουν τα εθνικά προβλήματα και να τα προλαβαίνουν προτού δημιουργηθούν; Η μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς, προς τα κόμματα, προς την Κυβέρνηση και προς το Κοινοβούλιο αποτελεί έναν σημαντικό δείκτη της δυσαρέσκειας των Ελλήνων απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες δεν θέλουν να έχουν σχέση με τις πολιτικές που παράγουν τα κόμματα του πολιτικού μας συστήματος.

Ένα επίσης παράδοξο του πολιτικού συστήματος είναι ότι ενώ τα πράγματα για τον τόπο πηγαίνουν άσχημα δημιουργούνται νέα κόμματα, όχι για να πάρουν την πολιτική από τα χέρια των κομμάτων που έφεραν το πλήθος των προβλημάτων στη χώρα, αλλά για να γευθούν και εκείνα τα προνόμια των βουλευτών. Δυστυχώς, όλα τα κόμματα, μικρά ή μεγάλα, αυτήν την όρεξη έχουν και έτσι αναπτύσσεται το ενδιαφέρον τους για να μπουν στη Βουλή.

Η εκλογική αποχή και στη χώρα μας έχει αυξηθεί και φαίνεται να ανοίγει ένα χάσμα ανάμεσα στα κόμματα και τους πολίτες. Τα μνημόνια έχουν καταστρέψει τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Έχει αυξηθεί η φτώχια και η ανεργία και έχει συρρικνωθεί η ελπίδα. Κι όμως, όλα τα κόμματα, παρά τα μνημόνια δίνουν εύκολες υποσχέσεις και λύσεις. Επιδιώκουν να ξεχνάμε τις δεσμεύσεις τις οποίες εκείνα υπέγραψαν. Επιμένουν ακόμη να λησμονούμε την εγκαθίδρυση της επιτροπείας μέχρι το 2060. Αυτές οι εύκολες λύσης αποτελούν τη ρίζα της πολιτικής κακοδαιμονίας. Τα ψέματα και οι υποσχέσεις των κομμάτων είναι η αιτίες που προκαλούν τις καταστροφές. Και δυστυχώς στο γήπεδο αυτό ο χρόνος έχει σχεδόν τελειώσει και δεν υπάρχει στρατηγική για να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Με βάση όλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι, η στοιχειώδης λογική επιβάλλει σε όλους τους πολιτικούς να ενισχύσουν με κάθε τρόπο την εθνική ενότητα μιας μικρής χώρας όπως είναι η Ελλάδα και ταυτόχρονα να βελτιώσουν το επίπεδο ωριμότητας της ποιότητας της δημόσιας ζωής της. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν ότι τα κόμματα έχουν υπολογίσει στις δράσεις τους τον παράγοντα της προοπτικής. Η κρίση που βιώνουμε έδειξε ότι για τα κόμματα της μεταπολίτευσης ο παράγοντας της προοπτικής (δυναμική αίσθηση των πραγμάτων) ήταν ίσος με μηδέν.

Όταν διαθέτει κάποιος πολιτικός αυτήν την αίσθηση της προοπτικής, ακόμα και αν κάνει κάποιο λάθος δεν θα αργήσει να διορθώσει αυτή τη λανθασμένη προοπτική. Όμως, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα δείχνει στα κόμματα δεν έχει αναπτυχθεί έντονα η αίσθηση της προοπτικής.

Τι συμβαίνει σήμερα στον πολιτικό χώρο; Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδιώκει με τη ρητορεία της, να διαχωρίσει και να διχάσει τους πολίτες πολωτικά διαχωρίζοντάς τους σε δύο μεταξύ τους ξένα σύνολα. Το πρώτο σύνολο με σημαία τον Εθνομηδενισμό, την παραμονή στην εξουσία, στην ανεξιθρησκεία και με πολλούς ενδοτικούς βαθμούς ελευθερίας ως προς τον ξένο παράγοντα, και το δεύτερο σύνολο με τους πατριώτες τους μη εθνομηδενιστές.

Όμως ένας διαχωρισμός του ελληνικού λαού τελικά είναι μία σκέτη καταστροφή. Το άθροισμα των ροπών των δύο ξένων και μεταξύ τους αντίθετων συνόλων ισούται με μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι και ο παράγοντας της προοπτικής των δύο αυτών συνόλων, που καθορίζει και την εθνική δημιουργικότητα ισούται επίσης με μηδέν.

Τελικά, αυτό σημαίνει ότι με τη δημιουργία αυτών των δύο συνόλων που επιδιώκει η Κυβέρνηση εκμηδενίζεται συγχρόνως το εθνικό δυναμικό της χώρας. Ταυτόχρονα όμως, εκμηδενίζεται και η εθνική ενότητα που ιδιαίτερα αυτές τις κρίσιμες στιγμές είναι αναγκαία για την προάσπιση των γεωοικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων της χώρας, τη διατήρηση του ορυκτού πλούτου και κυρίως της ακεραιότητας της χώρας.

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα, Πολιτικά and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s